Τι και αν το μετανοιώσω αυτό που επέλεξα; (ιστορία Γιώργου part 5)

Συνεχίζοντας την κουβέντα τους από την προηγούμενη φορά, ρωτάει ο Γιώργος:

«Παναγιώτη, ήθελα να σε ρωτήσω… Έχω πολλά πράγματα που θέλω να κάνω, πράγματα να καταφέρω, μέρη να δω, εμπειρίες να ζήσω.

Πώς ξέρω ότι εάν επιλέξω έναν προορισμό και αφοσιωθώ εκεί, δε θα το μετανοιώσω στην πορεία;

Και αν κάνω τη λάθος επιλογή;

Μου είπες ότι ο σωστός δρόμος για μένα είναι αυτός που φοβάμαι περισσότερο και είναι ο πιο δύσκολος.

Όμως αφού είναι τόσο δύσκολος, λογικό δεν είναι να αναρωτιέμαι αν αξίζει; Και να το διπλο-τριπλο-σκέφτομαι;»

Και του απαντάει ο Παναγιώτης, γαλήνιος αλλά και γεμάτος πάθος στη φωνή του:

«Σε ό,τι και να αφιερωθείς ΔΕΝ πρόκειται να το μετανιώσεις αυτό που επέλεξες.

Μπορεί να μετανοιώσεις τον τρόπο που έζησες, τον τρόπο που το προσέγγισες, και ευκαιρίες που δεν άδραξες.

Οι άνθρωποι φτάνουν στο τέλος της ζωής τους και μετανοιώνουν ότι δεν προσέφεραν αρκετά, δεν περάσαν αρκετό χρόνο με αυτούς που αγαπούσαν, δεν είπαν αυτά που είχαν να πουν, δεν έπαιξαν τον καταλυτικό ρόλο που θα ήθελαν να έχουν παίξει, δεν είδαν τα μέρη που ήθελαν να δουν, δεν έκαναν αυτά που ήθελαν να κάνουν στον ελεύθερό τους χρόνο.

Ο κόσμος δεν μετανοιώνει αυτά που έκανε και είχαν νόημα για τον ίδιο.
Μετανοιώνει το πού ξόδευε τον υπόλοιπο χρόνο του.

Μετανοιώνει το πόσο πολύ τηλεόραση έβλεπε, πόσο χάζευε στο facebook, και πόσο αναλώθηκε σε πράγματα που δεν είχαν καμία απολύτως σημασία και ενδιαφέρον για αυτόν.

Φρόντισε ο μεγάλος προορισμός και όραμα της ζωής σου να προσφέρει με κάποιον – με οποιονδήποτε – τρόπο στον κόσμο.

Σε όποιον τομέα θέλεις.

Και αφοσιώσου εκεί. Δε θα μετανοιώσεις που δεν κυνήγησες τα 1002 άλλα πράγματα που ήθελες, γιατί δεν μπορείς να ξέρεις από τώρα τι πόρτες θα σου ανοιχτούν στο μέλλον.

Σε ένα πράγμα αφοσιώνεσαι, άλλα 100 βρίσκεις που να ταιριάζουν στην πορεία.
Αλλά πρέπει να ξεκινήσεις με το να θυσιάσεις τα υπόλοιπα θέλω σου για το μεγαλύτερο απ’όλα, στην αρχή.

  • Αυτό που θα μετανοιώσεις σίγουρα, εν τέλει, είναι το ότι δεν αφιερώθηκες τόσο καιρό σε έναν προορισμό με όλο σου το είναι.
  • Αυτό που θα μετανιώσεις είναι ότι δεν άρπαξες κάποια ευκαιρία που σου δόθηκε, ή ότι πέρασες μια ζωή αναλωμένη στο “τι να κάνω από όλα αυτά;” αντί να αφιερωθείς σε κάτι και να προχωρήσεις δυναμικά, ανοίγοντας πόρτες και εξερευνώντας μονοπάτια.
  • Αυτό που θα μετανοιώσεις είναι οι συμβιβασμοί σου με την κοινωνία και στα «θέλω» και τα «πρέπει» των άλλον. Ξεφορτώσου τα όλα αυτά, και αφοσιώσου στο ένα και μοναδικό πράγμα που θεωρείς πιο σημαντικό.

Από την προηγούμενη φορά, σε ρώτησα και σε έκανα να σκεφτείς πράγματα όπως «τι φοβάσαι για την επόμενη γεννεά» ή «ποιες είναι οι δυνάμεις σου» και «τι ήθελες να γίνεις μικρός».

Ερωτήσεις σαν αυτές μπορούν μόνο να σε επιβεβαιώσουν, δεν μπορούν να σου ΠΟΥΝ τι να κάνεις.

Είναι ερωτήσεις που ξεκαθαρίζουν το ΓΙΑΤΙ θες αυτό που θες.

“Για ποιο λόγο έχεις έρθει σε αυτή τη ζωή;”

Βλέπεις, μας τα έχουν μάθει τελείως ανάποδα.

Η αλήθεια είναι πως δεν πρέπει να ρωτάμε τους άλλους για ποιο λόγο έχουμε έρθει σε αυτή τη ζωή.

Δεν πρόκειται να μας το πει κανένας. Ο νόμος της ελεύθερης βούλησης το επιβάλλει αυτό, ούτε οι Θεοί οι ίδιοι δεν μπορούν να σου πουν τι ρόλο έχεις να παίξεις.

Κανένας δεν μπορεί να σου πει ποιος είναι ο ρόλος σου σε αυτή τη ζωή.

Αντιθέτως, είναι η ίδια μας η ζωή, οι Θεοί και ο κόσμος τριγύρω μας που ρωτάει ΕΜΑΣ «για ποιο λόγο έχεις έρθει εδώ;».

Και είμαστε εμείς που πρέπει να απαντήσουμε μέσα από τις πράξεις μας, σε αυτή την ερώτηση, δυναμικά και με όση σιγουριά έχουμε μέσα μας.

Και εκεί έγκεται η ανταμοιβή – εσωτερική και εξωτερική – που θα έχουμε.

Πρέπει να απαντήσεις εσύ στον κόσμο – ποιος είναι ο ρόλος που θέλεις να παίξεις στη ζωή σου;
Και το απαντάς μόνο μέσα από τις πράξεις σου.

Όσο γίνεσαι εξαιρετικά καλός σε αυτό που κάνεις, θα έχεις όλη την ελευθερία να το τροποποιήσεις στην πορεία, να προσθέσεις και να αφαιρέσεις στοιχεία που σου ταιριάζουν ή όχι. Αρκεί να έχεις ανοιχτό το μυαλό σου και να εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος καθημερινά, εστιάζοντας στο τι έχει νόημα για εσένα.

Το θέμα είναι ότι όλοι βλέπουν τη δύσκολη πορεία και τα παρατάνε προτού καν ξεκινήσουν, έχοντας σαν δικαιολογία το “τι και αν το μετανοιώσω;”.

Σου λέω λοιπόν – ποτέ κανένας δεν μετάνοιωσε δουλειά που έφτασε να κάνει ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ καλά και προσέφερε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ στον κόσμο μέσα από τον κόπο του.

Όλα τα υπόλοιπα, οι δεύτερες σκέψεις, τα «δεν είμαι σίγουρος» και «δεν μπορώ να αποφασίσω ακόμα» είναι απλά προσπάθειες του μυαλού μας να αναβάλλει ή να αποφύγει το αναπόφευκτο.

Είναι δικαιολογίες για να αναβάλλουμε αυτό που φοβόμαστε να κάνουμε.

Ενώ θα πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και να πιάσουμε δουλειά όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Φαντάζεσαι τον Michael Jordan να ξεκινούσε να παίζει μπάσκετ στα 40 του; Πόσοι θα τον ξέραν και πόσο καλός θα γινόταν; Τι θα είχε να προσφέρει;

Η καλύτερη ώρα να ξεκινήσουμε ήταν πριν 20 χρόνια. Έχουμε ήδη καθυστερήσει, γι’αυτό η καλύτερη ώρα να ξεκινήσουμε είναι Τώρα.»

Επίλογος

Επέλεξε αυτό που σου θες να γίνεις ακολουθήσεις περισσότερο – αυτό που συνδιάζει και χρειάζεται τις περισσότερες από τις δυνάμεις σου και τις κλίσεις σου – και αφοσιώσου εκεί.

Και μην κοιτάξεις πίσω σου.

Κοίτα μόνο μπροστά.

Γιατί αλλιώς θα χάσεις πολύτιμο χρόνο, και τις ευκαιρίες να προσθέσεις και άλλους λόγους που αγαπάς αυτό που κάνεις.

Θα χάσεις τη στιγμή.

Και αυτό είναι που θα μετανοιώνεις στο τέλος περισσότερο.

 

Προηγούμενη ιστορία εδώ: Μέρος 4: Πώς θα ξέρεις ποιος είναι ο Αληθινός σου Προορισμός;

Τι δε σου λένε για την “Αισιοδοξία”;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Πήγαινα στα ΚΕΠ σήμερα να κάνω μερικές δουλειές που έλεγα καιρό τώρα να κάνω…

Και καθώς πάω να μπω, μαζί με μια άλλη κυρία που πέτυχα στην πόρτα, ανακαλύπτουμε ότι έχουν απεργία.

Ενοχλήθηκε πολύ, και άρχισε να γκρινιάζει.

Εγώ της το γυρνάω και της λέω γελώντας “μία φορά είπα και γω να κάνω τα γραφειοκρατικά και έχουν απεργία χαχαχαχα”.

Και μου λέει θλιμμένη “πήρα άδεια για να τα κάνω…” – και της απαντάω – “ωραία, άρα έχετε ελεύθερη μέρα, μπορείτε να κάνετε ό,τι άλλο θέλετε!” και με κοιτάει περίεργα και φεύγει…

Αυτή έφυγε ενοχλημένη, εγώ έφυγα γελώντας, και σκεφτόμενος ΟΚ, ελεύθερο πρωινό τελικά, πάμε για διάβασμα ή συγγραφή.

Είχα backup plan.

Και εκεί μου έρχεται η ιδέα της διαφοράς “θετικής σκέψης”, με τη “θετική νοοτροπία” (που δε λένε στα βιβλία “αυτοβελτίωσης” και του “θετικού κινήματος”).

Πολλοί νομίζουν ότι “αισιοδοξία” και η “θετική σκέψη” είναι η επανάληψη θετικών φράσεων:

  • Είμαι ο καλύτερος. Είμαι ο καλύτερος. Είμαι ο καλύτερος.
  • Γίνομαι πλούσιος. Γίνομαι πλούσιος. Γίνομαι πλούσιος.
  • Είμαι υγιής. Κάθε μέρα γίνομαι καλύτερος” κλπ κλπ κλπ και να τα επαναλαμβάνουν συνεχώς μέχρι τελικής πτώσεως.

Όμως ξέρουν ότι κοροϊδεύουν τον εαυτό τους μέσα τους.

Το νοιώθουν (και έχει αποδειχτεί ότι αυτό αυξάνει την πιθανότητα για κατάθλιψη και αρνητικά συναισθήματα γενικότερα). 

Γιατί;

Γιατί τα αποτελέσματα, οι πράξεις τους και όλη τους η πραγματικότητα πάει κόντρα σε αυτά που λένε.

Δεν είναι “ρεαλιστικά”.

Και επιπλέον, με το να τα λένε αυτά, θυμίζουν στον εαυτό τους ότι δεν κάνουν κάτι για αυτά που λένε!

Ή [τα βιβλία αυτοβελτίωσης] τους λένε το να σκέφτονται συνεχώς αυτά που θέλουν, να περνάνε ώρες “οραματιζόμενοι” τους στόχους τους να πραγματοποιούνται, και την χαρά που θα έχουν τότε… (πράγμα που μερικές φορές μειώνει το κίνητρο να κάνεις τη δουλειά που απαιτείται).

Κάτι που επίσης δεν λειτουργεί (από μόνο του και έτσι όπως το περιγράφουν).

Αυτό που δε λένε είναι ότι υπάρχει και ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ αισιοδοξία.

Ω, ναι.

Ο ρεαλισμός δεν είναι απαραίτητα απαισιόδοξος και μπορεί να συνδιαστεί άψογα με τη θετική σκέψη.

***Βασικά είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα ο ρεαλισμός με τη θετική σκέψη, που αν δεν υπάρχει το ένα, το άλλο κάνει περισσότερο ΚΑΚΟ, παρά καλό από μόνο του.***

Θες να δεις μερικά παραδείγματα θετικών ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΩΝ αισιόδοξων φράσεων (= φράσεις if this, then that);

Θέλω να είμαι υγιής (να φτάσω τα Χ κιλά, Ψ λίπος, Υ άλλα χαρακτηριστικά – ευλυγισία, δύναμη κλπ).

  • Όκ, αυτή τι στιγμή κάνω τα …., …. και ….. . Τι άλλο μπορώ να κάνω;
  • Τι μπορώ να βελτιώσω;
  • Τι πρόβλημα μπορεί να προκύψει στις Χ περιστάσεις; (Όταν πάω μία βόλτα, όταν βγω με τους φίλους μου, όταν τύχει να κάνουμε παραγγελία, όταν είμαι έξω στις 6 το πρωί και θέλω κάτι να φάω; Όταν είμαι κουρασμένος και δεν μπορώ να πάω γυμναστήριο; Όταν πάω γυμναστήριο αλλά είναι κλειστό; Όταν πονάω σε όλο μου το σώμα και δεν μπορώ να πάω; Όταν έχω κανονίσει και δεν προλαβαίνω;)
  • Ο καλύτερος τρόπος να τα αντιμετωπίσω όταν προκύψουν είναι……. (και βρίσκεις 3+ διαφορετικές λύσεις για κάθε πρόβλημα).

Θέλω να κατακτήσω πλήρη οικονομική ελευθερία.

  • Οκ, τι κάνω για αυτό τώρα;
  • Γιατί δεν είμαι ήδη οικονομικά ανεξάρτητος; Τι με εμποδίζει; Τι με τραβάει κάτω; Τι με κρατάει δεμένο στη θέση μου;
  • Τι πιστεύω / κάνω / τι συνήθειες έχω που με έχουν οδηγήσει εδώ που είμαι;
  • Τι λάθη κάνω, πώς μπορώ να τα εντοπίσω, τι μπορώ να διαβάσω να ξεστραβωθώ, και ποιος μπορεί να με βοηθήσει;
  • Τι δεν γνωρίζω που με καταστρέφει και πώς μπορώ να το φτιάξω αυτό;
  • Πού είμαι δυνατός και τι προβλήματα μπορώ να λύσω για τον κόσμο;
  • Τι μπορώ να κάνω όταν προκύψει το Χ Ψ Ω; Τι θα κάνω αν προκύψει ελεύθερος χρόνος;
  • Τι μπορώ να ακούω όσο θα είμαι στα ΜΜΜ ή στο αυτοκίνητο ή σε αναμονή ή σε νεκρό χρόνο (πιάτα, σφουγγάρισμα, δουλειές χωρίς πολλή σκέψη) –  (υπάρχουν τόσα podcasts, videos, audio)
  • Πού μπορώ να γνωρίσω περισσότερα άτομα με τα Χ χαρακτηριστικά που θέλω; Ποιους γνωρίζω ήδη που να έχουν αυτά;
  • Ποιες είναι 3+ διαφορετικές λύσεις για κάθε ένα από τα παραπάνω “πρόβληματα”

Βλέπεις τη διαφορά;

Βλέπεις ότι οι πρωτες “θετικές φράσεις” δεν έχουν κανένα νόημα και είναι σαν να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου γιατί ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να μεταφραστούν σε ΠΡΑΞΕΙΣ;

Βλέπεις ότι στη δεύτερη περίπτωση οι φράσεις είναι “ρεαλιστικές” μεν, δηλαδή σου λένε πως “φίλε, ο δρόμος δεν είναι εύκολος, θα αντιμετωπίσεις δυσκολίες”, ΑΛΛΑ είναι και αισιόδοξες, δε, δηλαδή “όταν αντιμετωπίσεις αυτές τις δυσκολίες, θα κάνεις αυτο και εκείνο και το παρ’άλλο”.

ΑΥΤΟ είναι η πραγματική, ρεαλιστική αισιοδοξία.

Η σιγουριά που σου δίνει αυτό είναι 1.000.000 φορές μεγαλύτερη από την πρώτη περίπτωση.

Όταν έχεις ένα μεγαλύτερο πλάνο για τη ζωή σου, πράγματα που θες να κάνεις, να καταφέρεις και να ζήσεις, κάθε αναποδιά μπορείς να την εκμεταλευτείς για το καλύτερο, αρκεί να έχεις ανοιχτό το μυαλό σου στις λύσεις και να πιστεύεις στον εαυτό σου ώστε ό,τι πρόβλημα και να εμφανιστεί να ξέρεις ότι μπορείς να το λύσεις.

Γιατί;

Γιατί το έχεις ξανακάνει, ή έχεις προνοήσει.

Αν όχι, κάτι σε μαθαίνει για το τι θα κάνεις την επόμενη φορά. ;)

Σας εύχομαι να είστε ή να γίνετε ρεαλιστικά αισιόδοξοι σε όλους τους τομείς.

***Προσοχή: η θετική σκέψη χωρίς ρεαλισμό, και ο ρεαλισμός χωρίς θετική σκέψη είναι σαμποτέρ από μόνοι τους, και οδηγούν στην αναβλητικότητα και τη στασιμότητα.***

Αν θες να μάθεις περισσότερα για τους εσωτερικούς μας Σαμποτέρ, διάβασε εδώ:

Επίσης μπορεί να σε ενδιαφέρει αυτό:

Πώς θα ξέρεις ποιος είναι ο Αληθινός σου Προορισμός; (ιστορία Γιώργου part 4)

Σε έναν του καφέ τους ο Γιώργος με τον διευθυντή του, πιάσαν την κουβέντα που είχαν αφήσει στη μέση την προηγούμενη φορά

«Δεν μου λες ρε Παναγιώτη, είπαμε ότι δε μετράει τόσο ο προορισμός, όσο το ταξίδι, και ότι ο δρόμος, οι λύσεις και οι ευκαιρίες θα εμφανίζονται καθ’οδόν.

Αλλά πώς ξέρεις ότι έχεις τον σωστό προορισμό;

Πώς ξέρω εγώ ότι από όοοολα αυτά που μου αρέσουν, αυτός είναι ο αληθινός προορισμός μου;

Πώς μπορώ να τον ξεχωρίσω από τον θόρυβο που κάνουν όλα τα υπόλοιπα που θέλω;

Και πάνω απ’όλα – πώς ξέρω ότι δε θα το μετανοιώσω στην πορεία;» ρωτάει ο Γιώργος.

Ο Παναγιώτης ανακάθεται λίγο στην καρέκλα του και του λέει χαμηλόφωνα, ψιθυρίζοντας σχεδόν, σαν να του αποκαλύπτει ένα μεγάλο μυστικό:

«Ο αληθινός προορισμός είναι αυτό που θες περισσότερο απ’όλα τ’άλλα, και δε θα το μετανοιώσεις όσες δυσκολίες και να αντιμετωπίσεις.

Ο αληθινός προορισμός είναι αυτός που θα σε γεμίσει μεν, αλλά σε φοβίζει περισσότερο απ’όλους τους άλλους.

Είναι αυτός που έχει τον πιο δύσκολο δρόμο για σένα

Δεν θα τον παραδεχτείς και δε θα σου φανερωθεί αμέσως.

Αλλά είναι αυτό που εάν δεις κάτι αντίστοιχο σε κάποια ταινία δακρύζεις.

Εάν δεις κάποιον να το έχει, να το ζει ή να παλεύει προς τα εκεί, τον ζηλεύεις μέσα σου.

Όχι με την κακή έννοια, αλλά με την καλή – αυτή που λες στον εαυτό σου «θέλω και εγώ…».

Είναι αυτό που μπορεί να το ήθελες από μικρός, αλλά αργότερα όσο μεγάλωνες, ήρθαν οι ενήλικες με τις δικές τους ανασφάλειες και περιορισμούς για τον κόσμο και σου είπαν “καλά τα όνειρα, αλλά γίνε ρεαλιστής, ο κόσμος δε δουλεύει τόσο απλά, πρέπει να κάνεις κάτι για να επιβιώσεις.”

Ή μπορεί να μη σε περιόρισαν άμεσα, αλλά έμμεσα – να προέβαλαν πάνω σου τις δικές τους επιθυμίες, απωθημένα και όνειρα που είχαν μικροί αλλά αγνοήσαν για πάρα πολύ καιρό, και να σε σπρώξαν προς τα εκεί – προς τον δικό τους δρόμο.

Έναν δρόμο που δεν είναι δικός σου.

Πρόσεχε μην ακολουθήσεις τους δρόμους τους άλλους, γιατί μπορεί να μην είναι ο δικός σου δρόμος.

Ο αληθινός σου δρόμος είναι αυτό που αναβάλλεις συνεχώς..

…Και προσπαθείς να ξεχαστείς με πιο εύκολους μικρο-προορισμούς και επιτυχίες, προκειμένου να αποσπάσεις την προσοχή σου από αυτό που είναι το δύσκολο και το καλύτερο για σένα…

Γιατί νομίζεις ότι ο κόσμος καταλήγει σε τόσους εθισμούς που του μουδιάζουν το μυαλό;

Ίσως βέβαια να τον θεωρούσες υπεράνω των ικανοτήτων σου και γι’αυτό να τον απέρριπτες μονομιάς μέχρι τώρα. 

Και επειδή τον θεωρούσες ακατόρθωτο, αυτό συνεχίζει να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Ενώ ξέρεις πολύ καλά μέσα σου ότι αυτό είναι αυτό που ήθελες εξ αρχής.

Ξέρεις ότι αυτό θα σου φέρει τη μεγαλύτερη χαρά, ικανοποίηση, πληρότητα, αυτοσεβασμό και αναγνώριση.

Όμως σου λέω: αυτός είναι η Νέα σου Ιθάκη.

Το επόμενο βήμα για σένα λοιπόν, είναι να καθορίσεις αυτό:

Τι φοβάσαι περισσότερο απ’όλα;

Τι θα ήθελες, αλλά έχει τόσο πολύ κόπο, ενέργεια και δυσκολίες που σε αποθαρρύνει;

Τι είναι αυτό που σε θολώνει από τη δυσκολία, και καταλήγεις να ασχολείσαι με δευτερεύοντα και τριτεύοντα πράγματα και επιτυχίες;

Τι είναι ο μεγαλύτερος και πιο δύσκολος στόχος που θα μπορούσες να θέσεις;

Τι είναι αυτό που λες – ναι, θα το ήθελα, αλλά αποκλείεται εγώ να τα καταφέρω;

Πίστεψε στον εαυτό σου.
Άνοιξε τα φτερά σου και πέτα.
Γιατί αν δεν το κάνεις εσύ,
κανένας άλλος δεν πρόκειται να το κάνει για εσένα.

Κάτσε και συζήτησέ το με τον εαυτό σου.

Κάνε τις ερωτήσεις* των κλίσεων και των δυνάμεών σου (για τους συνδρομητές έχω pdf 25+33extra ερωτήσεων, μερικές εκ των οποίων είναι οι παρακάτω – γράφεσαι στη δεξιά στήλη).

Σκέψου και απάντα τις εξής ερωτήσεις για να βρεις πού είσαι δυνατός.

  • Τι σε κάνει πιο ευτυχισμένο στη ζωή σου; Τι σε ενθουσιάζει;
  • Τι θα έκανες εάν ήξερες ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχεις;
  • Τι φοβάσαι περισσότερο για την επόμενη γεννεά;
  • Εάν μπορούσες να είσαι μέρος του κοινού, στην δική σου κηδεία (100+ χρονών), τι θα ήθελες να ακούσεις τους ανθρώπους να λένε για εσένα;
  • Ποιας Επανάστασης θα ήθελες να ηγηθείς;

Όλες αυτές τις ερωτήσεις, γράψ’τες κάπου, και πάρ’τες μαζί σου σε ένα ήρεμο μέρος.

Που ξέρεις ότι δε θα σε ενοχλήσουν για τουλάχιστον μία ώρα.

Μπορείς στο δάσος, ή σε μία ωραία καφετέρια ή έναν κήπο στο κέντρο ή σε μία βιβλιοθήκη.

Όπου σε εμπέει περισσότερο.

Και κάτσε και γράψε ασταμάτητα.

Άφησε ελεύθερο το μυαλό σου.

Μη κριτικάρεις καμία ιδέα. Μην κριτικάρεις τίποτα.

Το νόημα είναι να τα βγάλεις από μέσα σου στο χαρτί απευθείας, με όσο λιγότερη λογοκρισία γίνεται.» κατέληξε ο Παναγιώτης.

Μετά από όλες αυτές τις ερωτήσεις, ο Γιώργος είχε μείνει άναυδος.

Απαντήσεις είχαν αρχίσει να ξεπηδούν στο μυαλό του, σκέψεις, ιδέες και όνειρα από καιρού ξεχασμένα.

Αφού τις κατέγραψε ο Γιώργος και τις συζήτησαν λίγο, τον ευχαρίστησε και έφυγε.

Στον δρόμο για τον γυρισμό άρχισε να σιγοσφυρίζει χαρούμενος.

Είχε πολύ καιρό να το κάνει.

Σημειώσεις:

**Αυτές, και αρκετές ακόμα ερωτήσεις, έχω στο (ανανεωμένο) pdf για τους συνδρομητές – 25 βασικές (+33 έξτρα) ερωτήσεις για να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου – και έτσι να μπορείς να κάνεις πιο συνειδητά τα επόμενά σου βήματα.

Συνδρομητής μπορείς να γίνεις στα δεξιά βάζοντας το email σου και επιβεβαιώνοντάς το θα σου αποσταλλεί το link να τα κατεβάσεις.**

Αν σου άρεσε, like + share στο Facebook (ή όπου αλλού θες) :)

Αν θες να διαβάσεις περισσότερα για το ποιοι είναι οι 4 πιο συνηθισμένοι λόγοι που φοβόμαστε να πάρουμε αποφάσεις και το αναβάλλουμε συνεχώς – και πώς μπορούμε να τους ξεπεράσουμε, κοίτα εδώ: Οι 4 κύριοι λόγοι που δεν παίρνουμε αποφάσεις

Προηγούμενη ιστορία εδώ – Μέρος 3: Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι;

Επόμενη ιστορία εδώ – Μέρος 5: Τι και αν το μετανοιώσω αυτό που επέλεξα;

Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι; (ιστορία Γιώργου part 3)

Στα προηγούμενα επεισόδια της ιστορίας:

Ο Γιώργος πέρασε μια δύσκολη περίοδο στη ζωή του.

Όμως, επέλεξε να γίνει ο κυβερνήτης της ζωής του και να αναλάβει τις ευθύνες του.

Αλλά πάνω απ’όλα, επέλεξε να συγχωρέσει τον εαυτό του για το παρελθόν που δεν μπορούσε να αλλάξει.

Έτσι, θέλοντας να μάθει περισσότερα για να βγει απ’τη «καταιγίδα» που αντιμετώπιζε, πήγε στον Παναγιώτη, τον διευθυντή και μέντορά του, για να τον ρωτήσει και να συζητήσουν ποιο είναι το επόμενο βήμα.

Βρήκε, λοιπόν, τον Παναγιώτη στο γραφείο του, να κάθεται πίσω από ένα σωρό βιβλία και χαρτιά και να μελετάει.


«Παναγιώτη, θέλω να μου πεις το επόμενο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.»

«Τη σωστή κατεύθυνση προς τα πού;» ρωτάει πονηρά ο Παναγιώτης, αφήνοντας κάτω τα χαρτιά.

«Τι εννοείς, προς τα εκεί που θέλω να πάω»

«Ώστε ξέρεις πού θες να πας;»

«Θέλω να βγω από την καταιγίδα, είχαμε πει την προηγούμενη φορά…»

«Γιώργο μου, μου λες που ΔΕΝ θες να πας. Εγώ σε ρώτησα πού ΘΕΣ να πας. Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.»

Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.

«Γιατί δεν αρκεί το να θέλω να βγω απ’την καταιγίδα;»

«Σκέψου λίγο.

Τι θα γίνει εάν βγεις απ’την καταιγίδα και καταλάβεις πως βρίσκεσαι στο διαμετρικά αντίθετο σημείο από αυτό που ήθελες να πας;…

Πέρα απ’αυτό, δυστυχώς η ψυχολογία μας δεν είναι τόσο απλή όσο ο καιρός (έστω ότι ο καιρός είναι κάτι απλό).

Όσο θα συνεχίζεις να εστιάζεις στην «καταιγίδα» μέσα σου, τόσο αυτή θα συνεχίζει να διαιωνίζεται και να υπάρχει, και τόσο περισσότερο, ασυνείδητα, θα κάνεις ενέργειες που θα σε κρατάνε παγιδευμένο μέσα της. Σου ξαναλέω:

Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.

Θα πρέπει να αντιληφθείς πως το πρόβλημα είναι μια ψευδαίσθηση:

Δεν υπάρχει καταιγίδα – εσύ τη δημιουργείς μέσα σου.

Τείνουμε να πηγαίνουμε προς τα εκεί που εστιάζουμε, και αυτά στα οποία εστιάζουμε τείνουν να μεγενθύνονται, στο μυαλό μας…»

Αυτά στα οποία εστιάζουμε τείνουν να μεγενθύνονται, στο μυαλό μας.

«Άρα θα πρέπει να αρχίσω να εστιάζω πού θέλω να πάω αντί για πού δεν θέλω. Ωραία το κατάλαβα. Άρα θα πρέπει να το προσδιορίσω;» ρωτάει ο Γιώργος.

«Φυσικα! Χρειάζεσαι πρώτα να καθορίσεις έναν προορισμό, για να μπορέσεις να βγεις απ’την καταιγίδα.

Αυτό συζητούσαμε την προηγούμενη φορά, όταν σου έδωσα την προαγωγή. Χρειάζεσαι μια νέα Ιθάκη, έναν επόμενο προορισμό, ένα νέο όραμα για τη ζωή σου.

Τι να την κάνεις την “πυξίδα” και τους “χάρτες” να σου πουν πώς να πλοηγηθείς, εάν δεν ξέρεις ΚΑΝ ποιος είναι ο προορισμός σου;

Εσύ μου είπες την προηγούμενη φορά ότι νοιώθεις σα φτερό στον άνεμο. Οπότε προηγείται αυτό.

Πού πας;

Τι θες να κάνεις; 

Έθεσες ένα όραμα που είχαμε πει πριν από λίγο καιρό;» τον ρωτάει ο Παναγιώτης με περιέργεια.

«Όχι, σου είπα ότι δεν είχα καιρό για τέτοια πράγματα…

Άσχετα αν μετά κατάλαβα πως αυτά που σου έλεγα ήταν λάθος…

Ξέρω, κατά βάθος, ότι ο προορισμός δεν είναι μια βλακεία, αλλά κάνει τη διαφορά.

Απλά τα έλεγα αυτά για να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά μου, που δεν έκανα τίποτα το αξιόλογο τόσο καιρό.

Η αλήθεια είναι ότι απλά δεν ξέρω τι θέλω…

Ή για να το θέσω καλύτερα – δεν ξέρω τι, ΑΠΟ ΟΛΑ αυτά που θέλω, είναι ο σωστός προορισμός για μένα.

Έχω τόσα πράγματα που θα ήθελα να κάνω – και τα θέλω όλα…

Δεν ξέρω τι να πρωτο-επιλέξω και τι να πρωτο-κάνω

Αλλά και πάλι με πιέζει ο χρόνος οπότε δε μπορώ να αφιερωθώ αυτή στη στιγμή στο να ξεκαθαρίσω 100% τι θέλω…» τελειώνει με έναν μεγάλο αναστεναγμό ο Γιώργος.

«Άρα απ’ότι κατάλαβα απ’όσα μου λες, φοβάσαι μην κάνεις τη λάθος επιλογή, και γι’αυτό δεν παίρνεις καμία σοβαρή απόφαση…»

«Ναι, θα μπορούσες να το πεις και έτσι…»

«Πολύς κόσμος δεν παίρνει μια απόφαση γιατί φοβάται.

*(βλέπε το άρθρο: Οι 4 κύριοι λόγοι που δεν παίρνουμε αποφάσεις)

Φοβάται αν θα πάρει τη σωστή απόφαση.

Φοβάται πώς θα το πάρουν οι άλλοι.

Φοβάται τι θα σημαίνει αυτή.

Φοβάται μήπως κάνει λάθος και πρέπει να επιλέξει κάτι άλλο.

Ο μόνος λόγος για τον οποίον κάποιος δεν παίρνει αποφάσεις είναι, ουσιαστικά, ο φόβος.

Όμως θα’θελα να το βάλεις καλά στο μυαλό σου:

Το να έχεις τον οποιοδήποτε προορισμό είναι καλύτερο απ’το να μην έχεις καθόλου προορισμό.

Αν είναι να περιμένεις μέχρι να’σαι σίγουρος, ποτέ δε θα έρθει αυτή η στιγμή.

Πάντα παίζουμε με τις πιθανότητες και αυτά που έχουμε στα χέρια μας την εκάστοτε στιγμή.

Μαζεύεις τα δεδομένα που μπορείς για μια απόφαση, αλλά μετά έρχεται η ώρα που πρέπει να την πάρεις.

Η ώρα είναι τώρα.

Με αυτά που ξέρεις τώρα, τι αποφασίζεις;

Δε σου λέω να παίρνεις βιαστικές αποφάσεις.

Σου λέω όμως ότι πρέπει να αρχίσεις να παίρνεις περισσότερες αποφάσεις.

Να τις σκέφτεσαι καλά, να τα βάζεις κάτω και να τα ζυγίζεις, αλλά μετά να παίρνεις αμέσως την απόφαση και να μην το αναβάλλεις παραπάνω απ’όσο χρειάζεται.

Και όσες περισσότερες αποφάσεις θα παίρνεις, τόσο καλύτερος θα γίνεσαι σε αυτό.

Είναι και αυτό μία ικανότητα η οποία χτίζεται, σαν όλες τις άλλες, και είναι μια ικανότητα που ξεχωρίζει τους καλούς ηγέτες από τους υπόλοιπους. Το καλύτερο θα στο πω σε λίγο.

Θέτεις, λοιπόν, για αρχή έναν προορισμό από όλους αυτούς που θες. Όσο προχωράς, όσο τον πλησιάζεις, βλέπεις αν σου ταιριάζει, αν είναι αυτό που ήθελες ή όχι.

Αν δεν σε ικανοποιεί, πας στον επόμενο.

Η ευλυγισία σκέψης είναι ό,τι πιο σημαντικό.

Αν πιστεύεις πως μπορείς να κρίνεις, αν πηγαίνεις προς την σωστή κατεύθυνση ή όχι, χωρίς να βρίσκεσαι σε κίνηση, απατάσαι.

Είπαμε το κλασσικό: Δεν μετράει τόσο ο προορισμός όσο το ταξίδι. Το ποιος γίνεσαι στην πορεία.

Ούτε χρειάζεται να είναι 100% ξεκάθαρος αυτός ο προορισμός στην αρχή.

Για αρχή σε νοιάζει να συνεχίσεις το ταξίδι σου προς νέους προορισμούς.

Σε νοιάζει να δεις προς τα πού θες να πας, και να ξαναρχίσεις να κάνεις μικρά και σταθερά βήματα προς τα εκεί.

Όσο προχωράς, τόσο περισσότερο το ξεκαθαρίζεις μέσα σου τι είναι αυτό που θες, και τόσο περισσότερο θα μπορείς να διακρίνεις τα επόμενα βήματα και την πορεία σου.

Το καλύτερο ξέρεις ποιο είναι; Ότι ο δρόμος θα σου φανερώνεται όσο προχωράς.

Όμως θα πρέπει να είσαι ήδη σε κίνηση προς τα εκεί που θες. Γιατί η ζωή και ο κόσμος βρίσκεται συνεχώς σε κίνηση προς τα κάπου, και αν δεν έχουμε επιλεξει – έστω και αδρά- εμείς αυτό το “κάπου” της δικής μας ζωής, τότε άλλοι το επιλέγουν για εμάς. Αν νομίζεις πως δεν είναι σε κίνηση η ζωή σου, τότε άλλος παίρνει τις επιλογές.

Χρειάζεται συνεχώς να έχεις έναν προορισμό κατά νου, γιατί αυτός είναι που σου καθορίζει την κατεύθυνση που θα πάρεις.

Ποιος, όμως, νομίζεις ότι είναι ο επόμενος, Μεγάλος σου Προορισμός; Και πώς ξέρεις ότι αυτός είναι πράγματι αυτό που θες;» καταλήγει ο Παναγιώτης.

«Έλα, ντε; Δεν ξέρω τι θέλω περισσότερο. 

Πώς μπορώ να ξέρω ΤΙ, απ’όλα αυτά, είναι αυτό που θέλω περισσότερο;

Πώς θα βρω ποιος είναι ο προορισμός που δε θα το μετανοιώσω στην πορεία και δε θα αλλάξω γνώμη;»

«Αυτό θα στο πω την άλλη φορά. Προς το παρόν σκέψου αυτά που είπαμε. Ξεκίνα να παίρνεις αποφάσεις, σκέψου αδρά την κατεύθυνση που θες να πας, και κάνε τα πρώτα βήματα.» του λέει με ένα πονηρό χαμόγελο ο Παναγιώτης κλείνοντας την κουβέντα.

 

Επόμενη ιστορία εδώ: Μέρος 4: Πώς θα ξέρεις ποιος είναι ο Αληθινός σου Προορισμός;

Προηγούμενη ιστορία εδώ: Μέρος 2: Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα;

 

Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα; (ιστορία Γιώργου part 2)

Ένα εξάμηνο πέρασε από τότε που ο Γιώργος πήρε προαγωγή (βλέπε προηγούμενη ιστορία εδώ).

Αν και η νέα του θέση ήταν κάποτε ένα όνειρο για τον Γιώργο, τώρα όχι μόνο δε του άρεσε, αλλά θεωρούσε πως αυτή έφταιγε που είχε μετατραπεί όλη του η ζωή σε εφιάλτης.

Όλη του η ζωή είχε αρχίσει να καταρρέει, και αυτός μαζί της.

Έτσι, έκατσε να τα συζητήσει με τον καλό διευθυντή και μέντορά του, Παναγιώτη.

«Βρε Παναγιώτη, μου είπες την προηγούμενη φορά να βάλω ένα μεγάλο όνειρο και να αρχίσω να το κυνηγάω

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα…

Βλέπεις, έθεσα ένα μεγαλύτερο όραμα, κάτι που το θέλω πάρα πολύ.

Όμως δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ.

Τα πάντα γύρω μου έχουν αρχίσει να καταρρέουν.

Μετά την προαγωγή που μου έδωσες, ναι μεν δουλεύω σκληρά και προσπαθώ να ανταπεξέλθω, έχασα όμως το κίνητρο να κάνω πράγματα.

Το βάρος στη δουλειά είναι πολύ μεγάλο, δεν έχω τα αποτελέσματα που θέλω, και αισθάνομαι λιγότερο παραγωγικός.

Όσο και να τρέχω τίποτε δεν τελειώνει.

Αλλά το πρόβλημα είναι ότι έχασα και το πάθος μου και την ενέργειά μου και σε όλους τους υπόλοιπους τομείς.

Κατάλαβα πως πρέπει να θέσω ένα μεγαλύτερο όραμα για τη ζωή μου, όπως μου’πες.

Όμως αυτή τη στιγμή δεν προλαβαίνω για τέτοια πράγματα.

Υπάρχουν υποχρεώσεις που επείγουν στη νέα μου θέση, υπάρχουν υποχρεώσεις που επείγουν στο σπίτι, τσακώνομαι με τη γυναίκα μου και δεν έχω χρόνο για το γιο μου, δε βλέπω τους συναδέλφους μου και δεν κάνω τόσα άλλα πράγματα που προηγουμένως έκανα και με κρατούσαν χαρούμενο.

Επιπλέον, έχω χάσει όλη μου την ενέργεια, έχω βάλει κιλά και δεν έχω πλέον το πάθος που είχα για τη ζωή μου.

Πού θα βρω το χρόνο να θέσω ή να κυνηγήσω τόσο δευτερεύοντα πράγματα όπως όνειρα και φιλοδοξίες;» κατέληξε ο Γιώργος.

Ο Παναγιώτης τον κοιτάει ήρεμος, με το χαρακτηριστικό γαλήνιο βλέμμα του – που μερικές φορές θαυμάζει ο Γιώργος, για το πώς μπορεί να μένει ανεπηρέαστος από όλα όσα συμβαίνουν γύρω του-… Και του λέει:

«Τοσο δευτερεύοντα όπως τα όνειρα και οι φιλοδοξίες ε; Χμμμ…

Όταν μου λες ότι τα όνειρα και οι φιλοδοξίες είναι δευτερεύοντα πράγματα, καταλαβαίνω ότι έχεις πιεστεί πάρα πολύ.

Γιατί λες να προέκυψαν όλα αυτά τα επείγοντα;»

«Δεν ξέρω, είμαι άτυχος, ή μάλλον δεν είναι η νέα θέση για μένα. Μάλλον απαιτεί περισσότερα απ’όσα έχω και μπορώ να κάνω, και γι’αυτό. Ίσως και γιατί είναι ανάδρομος ο Ερμής και η Αφροδίτη έχει καβαλήσει τον Δία, δεν ξέρω…»

«Θα είμαι λίγο ρεαλιστής μαζί σου, για να σταματήσεις τις δικαιολογίες που λες στον εαυτό σου.

Μαντεύω πως τα προβλήματα που μου λες, εμφανίστηκαν γιατί δεν είχες προνοήσει όσο δεν ήταν επείγοντα, και δεν τα είχες βάλει στο πρόγραμμά σου.

Σε είχε απορροφήσει τόσο η νέα σου δουλειά και το καθημερινό τρέξιμο που τα άφησες στη μοίρα τους όπως είπες…

Και έτσι κατέληξαν να γίνουν και εκείνα επείγοντα και να φωνάζουν για την προσοχή σου… Έχω δίκιο;»

“Τα προβλήματα εμφανίζονται όταν δεν έχεις προνοήσει όσο δεν ήταν επείγοντα.”

«Ναι, θα μπορούσε να είναι και αυτό, για να πω την αλήθεια…»

«Ωραία. Οπότε τι κάνεις για αυτά; Τι σκοπεύεις να κάνεις;»

«Σου είπα, δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω. Υπάρχουν τόσα προβλήματα γύρω μου, τόσες φωτιές να σβήσω, και όλες οι ευθύνες πέφτουν σε μένα, και αισθάνομαι πως όλοι από εμένα περιμένουν να τους λύσω τα δικά τους προβλήματα και ανασφάλειες…

Στην πραγματικότητα όμως, έχω πελαγώσει.

Τρέχω τριγύρω κάνοντας συνεχώς, χωρίς να σκέφτομαι, και δεν καταλήγω πουθενά.

Είναι λες και ποτέ δεν τελειώνουν, λες και τίποτε δεν βγαίνει απ’το τρέξιμο, και πέφτω όλο και περισσότερο σε αυτό το βούρκο.

Επίσης, ξέρω, κατά βάθος, ότι το «όραμα» που μου λες να σχηματίσω για τη ζωή μου, είναι μια βλακεία στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Δε δουλευέι για μένα τώρα, και σίγουρα όχι αυτή την περίοδο.

Δεν είναι η λύση, γιατί δεν θα με βγάλει από εδώ που είμαι.

Μόνο οι πράξεις θα με βγάλουν. Και γι’αυτό τρέχω…» είπε ο Γιώργος, έχοντας κοκκινίσει, καθώς ξανάφερνε όλα αυτά τα προβλήματα, της απαιτήσεις και τα πράγματα που έχει να κάνει, στο μυαλό του.

«Έχεις μεγάλο δίκιο ότι μόνο οι πράξεις θα σε βγάλουν από εκεί που βρίσκεσαι τώρα.

Όμως το «όραμα», που λέω, είναι βλακεία, μόνο εάν παραμείνει σαν «όραμα».

Όταν το «όραμα» μεταφραστεί σε ουσιώδη βήματα, και όταν συνοδεύεται με πράξεις, είναι αυτό που κάνει όλη τη διαφορά.

Πες μου, σε παρακαλώ, πώς ένα καράβι βγαίνει απ’τη φουρτούνα; Πώς ξέρει ότι δεν κάνει συνεχώς κύκλους;»

«Τι ερώτηση είναι αυτή, τι έχει να κάνει αυτό με μένα…; Δεν έχω ιδέα, δεν είμαι καπετάνιος για να ξέρω…»

«Ω, φίλε μου, έχει τεράστια σχέση με σένα.

Γιατί αν δεν είσαι εσύ ο καπετάνιος της ζωής σου, τότε δεν είναι κανένας στο τιμόνι.

Και το πλοίο πάει ανεξέλεγκτο, πολλές φορές κάνοντας κύκλους.

Αν μπορούσες να μαντέψεις, τι θα μάντευες;»

«Φαντάζομαι θα είχε πυξίδα; Και έτσι ακολουθώντας την ίδια κατεύθυνση για αρκετές ώρες ή μέρες θα έβγαινε από τη φουρτούνα…;» απαντάει διστακτικά ο Γιάννης.

«Όντως, αλλά προς τα πού; Προς τα όπου να’ναι θα ακολουθούσε μια κατέυθυνση;»

«Όχι, προς κάποιον προορισμό..»

«Εσένα ποιος είναι ο προορισμός σου;»

«Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή… Αυτό δεν είπαμε; Ότι νοιώθω σα φτερό στον άνεμο;»

«Ωραία. Ας αρχίσουμε απ’τα βασικά τότε. Εσύ αισθάνεσαι αυτή τη στιγμή κυβερνήτης του πλοίου της ζωής σου;»

«Ω, σίγουρα όχι…»

«Οπότε, όχι μόνο δεν έχεις κάποιο όραμα, αυτή τη «βλακεία» να ακολουθείς, έναν προορισμό, ούτε μια πυξίδα για να σε οδηγήσει έξω από τη φουρτούνα, και προς τα εκεί που θες,  αλλά ούτε είσαι ο καπετάνιος στη ζωή σου!» λέει συνοφριωμένος ο Παναγιώτης…

«Ωραία, άρα τώρα τι; Τι κάνω;»

«Μα δεν είναι προφανές;

Πρώτα θα πρέπει να ξαναγίνεις ο καπετάνιος του πλοίου σου!

Ακόμα αν και για αρχή θα ακολουθείς τη λάθος πορεία μέχρι να τη διορθώσεις, πρέπει κάποιος να αναλάβει το τιμόνι – και αυτός είσαι εσύ».

«Πώς γίνεται αυτό δηλαδή;

Κατ’αρχάς, όλοι μας δεν είμαστε καπετάνιοι στη ζωή μας, ούτως ή άλλως; Αφού δική μας είναι η ζωή…»

«Γιώργο μου, ναι, κανονικά όλοι μας θα έπρεπε να είμαστε καπετάνιοι της ζωής μας.

Όμως δεν είναι κάτι μόνιμο ή κάτι αυτονόητο.

Εύκολα μπορεί κάποιος να χάσει τον έλεγχο, όπως εσύ τώρα, και να αφήσει το τιμόνι και το πλοίο στη μοίρα του, όπως και έκανες όταν τα άφησες όλα στη μοίρα τους, με το που πήρες την προαγωγή.

Το διασκέδασες, το ευχαριστήθηκες, και μετά σε πλάκωσαν οι υποχρεώσεις της νέας θέσης που αγνοούσες τον πρώτο καιρό. 

Ξέχασες ταυτόχρονα όλους τους υπόλοιπους τομείς της ζωής σου…

Και έτσι άρχισες να τρέχεις σα σκύλος που του πετάνε 100 μπαλάκια και δεν ξέρει πιο να πρωτοκυνηγήσει. 

Τώρα άρχισαν και όλοι οι υπόλοιποι τομείς να σου πετάνε μπαλάκια να κυνηγήσεις και έχεις χαθεί ακόμα περισσότερο…»

«Έχεις δίκιο, ότι αυτό έγινε, όντως…

Οπότε τώρα πώς μπορώ να ξαναγίνω ο καπετάνιος

«Είναι πολύ απλό:

Ανέλαβε τις ευθύνες της ζωής σου.

Πρώτο και κύριο μέλημα είναι να κατανοήσεις, βαθιά μέσα σου, πως εσύ οδήγησες τη ζωή σου στο σημείο που βρίσκεται, μέσα απ’τις επιλογές που έκανες.

Δεν είναι ούτε η τύχη, ούτε η νέα σου δουλειά, ούτε η οικογένειά σου που φταίει, ούτε κανένας άλλος πέρα από εσένα.

Εντόπισε ποιες ήταν οι λάθος επιλογές.

Και κατανόησε επίσης ότι εσύ είσαι αυτός που θα πρέπει να βγάλει πάλι το καράβι απ’τη φουρτούνα.

Εσύ τα έκανες έτσι, εσύ θα τα λύσεις. Θες, δε θες.

Κάτι τέτοιο είναι μέσα στις ικανότητές σου.

Και ότι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και υποχρέωσή σου.

Προς εμένα και τη δουλειά σου, προς την οικογένειά σου, προς τους συναδέλφους σου, και πάνω απ’όλα προς τον εαυτό σου.

Ο εαυτός σου είναι ο πιο αυστηρός κριτής.

Γι’αυτό το λόγο όμως, μη σταματήσεις εκεί, στο σημείο που λες ότι για όλα φταιες εσύ – γιατί έτσι θα παραμείνεις πιεσμένος και δίχως διέξοδο από τον κριτή σου.

Πήγαινε ένα βήμα παραπέρα.

Υπάρχει ένα ρητό για αυτό που πάει κάπως έτσι…

«Ο περισσότερος κόσμος λέει πως φταίνε οι άλλοι.
Οι σωστοί ηγέτες λένε πως φταίνε οι ίδιοι.
Οι σοφοί ηγέτες, λένε πως φταίνε οι ίδιοι,
κατανοούν όμως πως δε φταίει κανένας.»

Το παραπέρα βήμα, λοιπόν, είναι να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.

Να κατανοήσεις πως ούτε εσύ φταις για αυτή την κατάσταση, γιατί δε γνώριζες.

Ναι, ναι, υπάρχει το κλασσικό, «άμα ήξερα τότε, θα έκανα αλλιώς», όμως δεν είναι αυτό το νόημα.

Τώρα κατανοείς τι έφταιξε.

Συγχώρεσε τον εαυτό σου για όλα, γιατί δε γνώριζε και έκανε το καλύτερο που μπορούσε ή ήξερε.

Και στη συνέχεια πάρε τη σωστή απόφαση και δράσε

«Ωραία, και αφού αναλάβω το τιμόνι, την ευθύνη της ζωής μου, μετά τι κάνω για να βγω απ’αυτή την φουρτούνα;»

«Το πρώτο βήμα είναι να γίνεις εσύ ξανά ο καπετάνιος της ζωής σου, και να αναλάβεις το τιμόνι.

Το δεύτερο βήμα είναι να συγχωρέσεις πλήρως τον εαυτό σου για όλο σου το παρελθόν.

Είναι τα βασικότερα όλων και γι’αυτό στα είπα πρώτα.

Χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορείς να πας πουθενά, καθώς το πλοίο παραμένει ακυβέρνητο.

Και θα συζητήσουμε τα επόμενα βήματα την άλλη φορά.»

Ερωτήσεις να σκεφτείς

1. Πώς πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις ο καπετάνιος της ζωής σου; Καταλαβαίνεις το γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο πρώτο βήμα;

2. Υπάρχουν πράγματα και επιλογές που θα πρέπει να συγχωρέσεις τον εαυτό σου που έκανε; Καταλαβαίνεις γιατί τα έκανε αυτά τότε, σύμφωνα με αυτά που ήξερες; Πώς μπορείς να τον συγχωρέσεις; Πώς μπορείς να του το δείξεις ενεργά αυτό; Τι κάνεις όταν πραγματικά συγχωρείς κάποιον;

3. Και, τέλος, εσύ ποιο λες να είναι το επόμενο βήμα;

 

Αν σου άρεσε αυτή η ιστορία διέδωσέ την στους φίλους σου, στο facebook/twitter/email. Ευχαριστώ! :) 

Επόμενο μέρος εδώ: Μέρος 3: Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι;

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα για τον προορισμό, διάβασε την προηγούμενη ιστορία εδώ: Αισθάνεσαι ένα κενό, ανία ή βαλτωμένος; Να τι να κάνεις.

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα για την Υπευθυνότητα και του Νόμου Αιτίου – Αποτελέσματος, καθώς και να βρεις 6 σημάδια για να αναγνωρίσεις εάν «αυτο-σαμποτάρεσαι», μπορείς να τα διαβάσεις εδώ: Μήπως σαμποτάρεις τον εαυτό σου χωρίς να το καταλάβεις;

Αισθάνεσαι ένα κενό, ανία ή βαλτωμένος; Να τι να κάνεις. (ιστορία Γιώργου part 1)

Ο Γιώργος πήρε προαγωγή πριν λίγες μέρες! 

Ήταν πολύ καλός στη δουλειά του και την έκανε με μεράκι, και έτσι ο (καλός) διευθυντής του το αναγνώρισε.

Ο Γιώργος, πολύ χαρούμενος, τρέχει στην οικογένειά του εκείνη την ημέρα και τους βγάζει έξω για φαγητό, κατενθουσιασμένος, για να το γιορτάσουν.

Άλλωστε την κυνήγαγε πολύ καιρό αυτή τη θέση, και ήταν το όνειρό του τα τελευταία χρόνια.

Ένα εξάμηνο πέρασε από τότε.

Αυτή τη στιγμή “ζει το όνειρο”:

Έχει μια πολύ καλή δουλειά, έχει αναγνωριστεί ο κόπος του, έχει μια καλή σύζυγο, οικογένεια, παιδιά που προοδεύουν, πάνε μια στο τόσο εκδρομούλα μαζί, ή με τους φίλους του, κυρίως απ’τη δουλειά.

Αλλά αισθάνεται ένα κενό μέσα του τους τελευταίους λίγους μήνες.

Συζητώντας το με τον διευθυντή του που ήταν και πολύ καλός του φίλος και μέντοράς του, του λέει:

“Μα καλά, πόσο πλεονέκτης είμαι, τα έχω όλα και πάλι παραπονιέμαι.

Έφτασα το στόχο μου, το όνειρό μου, την οικογένεια, τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, τη θέση…

Όλα όσα είχα ονειρευτεί έγιναν πραγματικότητα..

Αλλά αισθάνομαι ότι κάτι λείπει…

Γιατί αισθάνομαι έτσι; Θα έπρεπε να είμαι ευτυχισμένος, ρε Παναγιώτη…” ρωτάει ο Γιώργος.

“Γιώργο μου ήθελα να το συζητήσω και γω μαζί σου, γιατί σε βλέπω να μην αποδίδεις αρκετά στη νέα θέση που σου προσέφερα.

Θέλω να ξεκινήσω με το να σου πω πως είναι φυσιολογικό αυτό που περνάς.” απαντάει ήρεμα ο Παναγιώτης.

“Γιατί είναι φυσιολογικό;; Θα έπρεπε να μην νοιώθω έτσι. Να έχω περισσότερη όρεξη για δουλειά. Περισσότερη όρεξη γενικότερα…

Δεν έχω όρεξη ούτε καν για σεξ, ούτε για παιχνίδια και εκδρομές. 

Τόσα χρόνια όλα αυτά τα λάτρευα…

Ακόμα και τη δουλειά μου ξέρεις πόσο πολύ την αγαπούσα, και τώρα που τα κατάφερα όλα αυτά, υποτίθεται ότι θα έπρεπε να αισθάνομαι ακόμα καλύτερα…

Όμως αισθάνομαι χειρότερα. Νοιώθω ένα κενό.. Λες και η ζωή μου έχει μείνει στάσιμη και έχει βαλτώσει…”

“Αισθάνεσαι έτσι, γιατί όντως, έχεις παραμείνει στάσιμος τον τελευταίο καιρό. Το καταλαβαίνω. Σε βλέπω στη νέα θέση να μη δουλεύεις με το ζήλο που δούλευες στην προηγούμενη.

Και αυτό σου λέω ότι είναι φυσιολογικό.

Βλέπεις, με την προαγωγή έγινε και κάτι που δεν περίμενα, αλλά έπρεπε να το περιμένω – πέτυχες όλα σου τα όνειρα.

Πέτυχες όλα όσα είχες φανταστεί τον εαυτό σου να κατακτά.

Ο λόγος που αισθάνεσαι κενός είναι γιατί πλέον δεν έχεις κάποιο μεγαλύτερο όραμα να κυνηγήσεις.

“Και τι να κάνω τώρα; Θα με απολύσεις για να έχω ξανά κάτι να κυνηγήσω; :Ρ” λέει ο Γιώργος γελώντας.

“Να σε απολύσω;;; Τον πιο αγαπητό μου φίλο και τον πιο καλό μου συνεργάτη; Ούτε για αστείο.

Αυτό που θα πρέπει να κάνεις είναι να θέσεις ένα υψηλότερο όνειρο, ένα μεγαλύτερο όραμα. Τόσο απλά.” του λέει ο Παναγιώτης με ένα αδρό χαμόγελο.

“Το λες, λες και το έκανα επίτηδες, και μπορώ να το ξανακάνω συνειδητά…

Δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο, και για να σου πω την αλήθεια, δε θα ήθελα να το κάνω…

Να αποκτήσω μεγαλύτερα όνειρα; 

Δεν είμαι παιδί πλέον να έχω καινούρια όνειρα, ούτε και θα ήθελα καν, για να σου πω την αλήθεια, να θέσω μεγαλύτερα…”

“Γιατί δε θες να βάλεις υψηλότερα τον πήχη;

Γιατί δε θες να φανταστείς υψηλότερους στόχους και μεγαλύτερα όνειρα;

Φοβάσαι;”

“Ίσως… Τώρα που το λες, ναι, φόβο νοιώθω όταν το σκέφτομαι…

Μάλλον ότι δε θα τα καταφέρω, ή ότι θα έχουν ακόμα περισσότερη δουλειά απ’όση έχω κάνει μέχρι τώρα, και δε θέλω πάλι να δουλεύω μανιωδώς, ούτε να αποτύχω τόσες φορές και να κάνω τόσο καιρό όσο έκανα για να πάρω αυτή την προαγωγή…”

“Γιώργο θα πρέπει να το βάλεις καλά στο μυαλό σου.

Το να θέτουμε μεγαλύτερα όνειρα, να θέλουμε περισσότερα, και να αισθανόμαστε ότι αναπτυσσόμαστε είναι μέρος του DNA μας.

Το να αναπτυσσόμαστε είναι στις βασικές μας ανάγκες.

Ό,τι δεν αναπτύσσεται δεν παραμένει μόνο στάσιμο… Αλλά αργοπεθαίνει.

ΘΕΣ να έχεις μεγαλύτερα όνειρα.

Θες να αισθάνεσαι την ικανοποίηση του να τα κυνηγάς και να τα πλησιάζεις σιγά σιγά.

Θυμάσαι το ποίημα;

Σημασία δεν έχει η Ιθάκη, αλλά το ταξίδι για την Ιθάκη.

Το θέμα είναι να βρίσκεις συνεχώς επόμενες Ιθάκες

γιατί αυτός είναι ο ρόλος τους: να σε κάνουν ευτυχισμένο όσο τις κυνηγάς, όχι μόνο όταν τις φτάσεις.

Να σε κάνουν να πετάγεσαι από το κρεβάτι ή τον καναπέ με όρεξη να σκεφτείς, να κάνεις, να κυνηγήσεις, να ταξιδέψεις, να γίνεις δημιουργικός, να κερδίσεις γίγαντες, τιτάνες, να ζήσεις και να γίνεις περισσότερα, ώστε να μπορείς προσφέρεις περισσότερα:

Στους γύρω σου, στην οικογένειά σου, στην κοινωνία σου, στον κόσμο. 

Σε κάνει έναν ήρωα, ένα πρότυπο για τον κόσμο.

Και έτσι σιγά σιγά γίνεσαι η σπίθα και μέρος της τεράστιας αλλαγής που θες να δεις σε αυτόν τον πλανήτη.

Τη θέση στην έδωσα γιατί έγινες κάποιος μέσα από το ταξίδι σου μέχρι τώρα.

Και αυτός ο κάποιος άξιζε αυτή τη νέα θέση – αυτό το νέο “καράβι” για να συνεχίσω τη μεταφορά με τον Οδυσσέα. 

Το νέο καράβι το έχεις για να πας να βρεις την Νέα Ιθάκη.

Το μεγαλύτερο όνειρο που έχεις, που από την προηγούμενη θέση, με το προηγούμενο καράβι, ούτε κάν μπορούσες να το αντιληφθείς.

Σου ανοίγονται πόρτες και ορίζοντες που ακόμα δεν έχεις δει, πόσο μάλλον να κάτσεις να τους σκεφτείς.

Όμως, αν σταματήσεις να είσαι ικανός να κουμαντάρεις το νέο σου καράβι, αν σταματήσεις να είσαι αυτός που έγινες μέσα από το τελευταίο σου ταξίδι, αν σταματήσεις και ξεχάσεις όλα αυτά που έκανες και σε οδήγησαν στην Ιθάκη σου, αν σταματήσεις να εξελίσσεσαι, τότε όχι μόνο το καράβι θα χάσεις, αλλά και το πλήρωμα και όλα όσα παιδεύτηκες μέχρι τώρα τόσο πολύ να κατακτήσεις.”

Αν σταματήσεις και ξεχάσεις όλα αυτά που έκανες και όλα αυτά που έγινες, θα τα χάσεις όλα όσα κέρδισες.

Επίλογος:

Αν αισθάνεσαι κενός και βαλτωμένος, ανέβασε τον πήχη.

Θέσε νέους στόχους. Νέα όνειρα. Νέους προορισμούς. 

Ξεκαθάρισέ τους στο μυαλό σου.

Τόλμα να βρεις τόσο μεγάλα όνειρα, τόσο λαμπερούς προορισμούς που ούτε γίγαντες, ούτε τιτάνες, ούτε ο χρόνος να μη μπορούν να σε εμποδίσουν να τα κατακτήσεις.

Και ξεκίνα.

Και κάθε φορά που θα κοντεύεις να φτάσεις εκεί που ήθελες, κατευθείαν κοίτα παραπέρα.

Μη μένεις σα φτερό στον άνεμο ούτε για λίγο.

Μη χάνεις χρόνο.

Ο χρόνος είναι πολύτιμος και το ταξίδι σου εύχομαι να είναι πολύ μεγαλύτερο απ’όσο ποτέ σου φανταζόσουν.

Μην ξεχνάς: Άνθρωπος δίχως όνειρα = καράβι δίχως προορισμό.”

 

Μην ξεχάσεις στο “όνειρό” σου να συμπεριλάβεις ΟΛΟΥΣ τους τομείς της ζωής σου – επαγγελματικά, ερωτικά, διασκέδαση, πνεύμα, μυαλό, σώμα, σχέσεις, περιπέτειες και άλλες δραστηριότητες.

Όσο πιο ξεκάθαρο το έχεις για τον κάθε τομέα, τόσο καλύτερα.

Αν θες μπορείς να διαβάσεις περισσότερα επί του θέματος στα παλαιότερα άρθρα μου, ξεκινώντας από εδώ: 

Γιατί κάνουμε αυτά που κάνουμε – οι 6 ανθρώπινες ανάγκες

Αν σου άρεσε αυτή η ιστοριούλα μοιράσου την με όποιον πιστεύεις ότι θα τον βοηθήσει, ή απλά σχολίασε κάτι :)

Επόμενο μέρος εδώ: Μέρος 2: Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα;

15+ Συμβουλές για ταχύτερο και αποτελεσματικότερο διάβασμα

Εδώ θα βρείς 15 (και παραπάνω) συμβουλές για το πώς να διαβάζεις καλύτερα, να συγκεντρώνεσαι περισσότερο, να θυμάσαι περισσότερα, και γενικότερα να κάνεις πιο αποδοτικό τον χρόνο που αφιερώνεις στο διάβασμα.

Μια ζωή διάβαζα, πανεπιστημιακά και εξωπανεπιστημιακά και όλο αυτό τον καιρό έχω ψάξει, μάθει, δοκιμάσει και τεστάρει ΠΑΡΑ πολλές τεχνικές και συμβουλές για το πώς να το βελτιώσω. Τώρα ήρθε ο καιρός να μαζέψω εδώ τα καλύτερα από αυτά που βρήκα για να τα δοκιμάσεις και εσύ.

Προτού ξεκινήσουμε απλά να πω 3 πράγματα - σημειώσεις:

Σημείωση 1: Εδώ θα βρεις κάποια απ'αυτά που έχω βρει από sites/βιβλία/προσωπική εμπειρία τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μεγάλο άρθρο, οπότε χαλάρωσε, απλώσου, βάλε χαμηλά μουσικούλα, και take your time.

Σημείωση 2: Έχε κατα νού γενικά πως ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ μεταξύ τους. Επομένως, όσο καλύτερο τρόπο ζωής κάνεις, τόσο πιο αποδοτικός θα είσαι στο κάθε τι που κάνεις. Είτε αυτό είναι η συγκέντρωση στο διάβασμα, είτε η ικανοποίηση από τη δουλειά σου, είτε η στήριξη από τις σχέσεις σου, είτε η δημιουργικότητα μέσω κάποιας τέχνης που σου αρέσει, είτε η ενέργεια μέσω της γυμναστικής και της διατροφής.

Σημείωση 3: Σίγουρα οι παρακάτω μέθοδοι δεν είναι οι μοναδικές. Και για άλλους θα δουλέψουν περισσότερο, για άλλους λιγότερο. Ό,τι είναι το πιο αποτελεσματικό για εσένα, αυτό να κρατήσεις. Αμφισβήτησε τα πάντα, κάνε τη δική σου έρευνα και ψάξιμο, δοκιμές και πειραματισμούς, και κατέληξε στις ΔΙΚΕΣ σου αλήθειες. 

Αυτά είχα να πω, οπότε ας ξεκινήσουμε:

1. Αυτό που πιστεύεις, αυτό ισχύει για σένα.

Το διάβασμα δεν είναι κάτι το οποίο κάποιοι το έχουν και άλλοι δεν το έχουν.

Κανένας δεν γεννήθηκε με ένα βιβλίο στο χέρι, όλοι μάθαμε να διαβάζουμε από άλλους.

Βέβαια, ισχύει εν μέρει το "με όποιον δάσκαλο καθήσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις", αλλά εν πάση περιπτώσει, ό,τι δεν μάθαμε από τους δασκάλους μας, θα πρέπει να το μάθουμε από μόνοι μας :)

Αποδέξου ότι και το διάβασμα θέλει εξάσκηση και μην περιμένεις τελειότητα.

Ιδίως στην αρχή.

Πίστεψε ότι είναι κάτι στο οποίο γίνεσαι καλός, δεν γεννιέσαι καλός.

Πειραματίσου τι λειτουργεί για σένα. Παίξε. Γέλα.

Οι περισσότεροι το παίρνουν πολύ στα σοβαρά, ενώ πραγματικά δεν θα έπρεπε.

Γι'αυτό και η καλύτερη μάθηση γίνεται μέσα από τις ιστορίες, τα παιχνίδια και τις ταινίες.

Σκέψου τι πιστεύεις για ό,τι αφορά τη μάθηση.

  • Πώς πρέπει να γίνεται;
  • Πώς σου βγαίνει καλύτερα;
  • Τι σε ενδιαφέρει;
  • Πιστεύεις ότι είσαι έξυπνος ή όχι;
  • Πιστεύεις ότι το'χεις ή όχι;

Εάν έχεις για τον εαυτό σου την εικόνα ενός ατόμου που μαθαίνει εύκολα και γρήγορα, και δεν είναι θέμα εξυπνάδας, αλλά προσπάθειας και εκπαίδευσης, τότε αυτή θα γίνει η πραγματικότητά σου.

Επέμεινε σε αυτήν την άποψη και απόδειξέ το με πράξεις! Απόδειξέ το, πρώτα στον εαυτό σου.

Πηγή απ'το psychologytoday.com, εδώ.

2. Βάλ'το στην καθημερινότητά σου

Άσε ελεύθερη κάποια ώρα κάθε μέρα για διάβασμα.

Αρχικά μπορείς να έχεις 1 ώρα την ημέρα.

Κάν'το όμως κάθε μέρα για τουλάχιστον 66 μέρες, ώστε να γίνει συνήθεια.

Ναι, οι έρευνες πλέον λένε για 66 μέρες και όχι για 30 μέρες για να σου γίνει κάτι συνήθεια.

Σε αυτό μπορεί να σε βοηθήσει πολύ το παρακάτω site, που αφορά τις συνήθειες (και έπεται άρθρο μου πάνω σε αυτό ακριβώς το θέμα): www.zenhabits.net

Κάποιες συμβουλές στα γρήγορα;

Εστίασε στο να δημιουργήσεις μια "ρουτίνα" Μελέτης.

Εάν προγραμματίσεις συγκεκριμένες ώρες της ημέρας να μελετήσεις, θα μπεις σε μια ρουτίνα, και έτσι θα καταφέρεις περισσότερα.

Εάν απλά το "βολέψεις" μέσα στην ημέρα σου, οι πιθανότητες λένε ότι ποτέ δεν θα βρίσκεις χρόνο (το ίδιο και με τη γυμναστική, και ένα σωρό άλλα που ποτέ μας "δεν βρίσκουμε τον χρόνο να τα κάνουμε", άσχετα εάν ξέρουμε τη βαρύτητά τους)

Ένας αποτελεσματικός τρόπος να το κάνεις αυτό είναι πραγματικά να το προγραμματίσεις και να το γράψεις στο ημερολόγιό σου (ή στο κινητό σου) ή στην αντζέντα σου, όπως θα έκανες και με ένα ραντεβού με τον ιατρό σου.

Για παράδειγμα: "Τρίτη, 3-4:30 μμ - Διάβασμα."

Πλέον το ημερολόγιο της Google έχει την επιλογή να σου στέλνει και sms όποτε το προγραμματίσεις να έχει reminder, δωρεάν. Είναι ό,τι πιο βολικό. Δημιούργησε ένα event που επαναλαμβάνεται καθημερινά, και άστο να τρέχει μόνο του.

Είναι σημαντικό να το κάνεις κάθε μέρα, την ίδια ώρα περίπου, γιατί έτσι εγκαθίσταται πολύ πιο εύκολα η συνήθεια.

Και έτσι μάθε και άρχισε να συνηθίζεις την κάθε σου μέρα, και την κάθε σου εβδομάδα, να την προγραμματίζεις αδρά εκ των προτέρων, ώστε να ξέρεις τι έχεις να κάνεις, ασυμβίβαστα, ώστε να αφαιρείται ο παράγοντας "επιλογή".

Δεν υπάρχει επιλογή, και δεν έχει να κάνει με το πώς νοιώθεις.

Οι περισσότεροι περιμένουν να έχουν πρώτα την ενέργεια να κάνουν κάτι, ώστε να το κάνουν.

Οι επιτυχημένοι άνθρωποι ξέρουν ότι πρέπει να κάνουν το κάτι, για να πάρουν την ενέργεια.

Και έτσι οι παραγωγικοί γίνονται παραγωγικότεροι, και το αντίθετο.

"Για να έχεις την ενέργεια (να σου 'ρθει όρεξη), θα πρέπει να κάνεις τη δουλειά."
~Robin Sharma~

3. Ετοίμασε το περιβάλλον μελέτης σου!

Εάν χρειάζεσαι κάποια στοιχεία στο περιβάλλον σου για να σε βοηθήσουν να διαβάσεις, δοκίμασε πάντα να τα κάνεις προτεραιότητα ΠΡΙΝ την κανονισμένη σου ώρα διαβάσματος.

Για παράδειγμα, εάν χρειάζεσαι ειδικό φωτισμό, μουσική, ησυχία, προσωπικό χώρο, πιθανά σνακς κλπ., τότε θα πρέπει να τα έχεις κανονίσει όλα προτού κάτσεις, όχι να τα θυμηθείς αφού κάτσεις.

Πρόσεξε τι δουλεύει για σένα, και επανέλαβέ το κάθε φορά που διαβάζεις, για μεγαλύτερη επιτυχία.

Όταν έχεις κάτι σταθερό με το οποίο ξεκινάς το διάβασμά σου, τότε αυτό μελλοντικά θα μπορεί να χρησιμοποιείται πολύ πιο εύκολα σαν "σήμα" για το μυαλό σου και το σώμα σου, ότι "ξέρεις, είναι ώρα για διάβασμα".

Καλός φωτισμός πάντα είναι σημαντικός για να κουράζονται λιγότερο τα μάτια.

Όταν υπάρχει ανεπαρκής φωτισμός, κουράζεσαι εύκολα, θες πιο συχνά διαλείμματα και η προσοχή σου αποσπάται πολύ περισσότερο.

Σε αυτό θα σε βοηθήσει επίσης αφάνταστα να βάλεις το κινητό σου σε λειτουργία πτήσης, ή να μπλοκάρεις τα social media, να έχεις μακριά το κινητό σου με το messenger, το instagram, και το tik tok.

ΔΩΡΕΑΝ online Σεμινάριο:

"Πώς να χρησιμοποιείς τα Social Media χωρίς να σε χρησιμοποιούν"

Τετάρτη 17 Ιουνίου 2020, και ώρα 17:00


4. Μελέτα σε σύντομα, συχνά Διαστήματα

Έχει αποδειχθεί ότι μικρές εκρήξεις συγκέντρωσης συχνά επαναλαμβανόμενες, είναι πολύ πιο αποδοτικές απ΄ότι μία μεγάλη περίοδος.

Έτσι, ακόμα και εάν έχεις μόνο 10 λεπτά, ΚΑΝ'ΤΟ!!! Κάτσε διάβασε, αυτά τα 10 λεπτά.

Στη συνέχεια κάνε διάλειμμα.

Και ξαναδιάβασε για άλλα 10 λεπτά.

Μπορεί να γίνει και με 25άλεπτα +2-5λεπτά διάλειμμα και ανά δίωρο κάνε ένα μεγαλύτερο διάλειμμα του μισάωρου (γνωστό ως pomodoro technique!)

Αυτή η προσέγγιση της "καταμερισμένης μάθησης" είναι πολύ αποδοτική γιατί τιμά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το μυαλό!

Το μυαλό μας χρειάζεται χρόνο να ανακάμψει και να επαναφορτιστεί, χρόνο για "πρωτεϊνοσύνθεση".

Ο εγκέφαλός σου αφομοιώνει αυτά που έμαθε στις περιόδους ξεκούρασης!

Είναι ένα πολύ δυνατό εργαλείο που πολλοί πολλοί δάσκαλοι και καθηγητές αμελούν.

Το να καθίσεις και να διαβάζεις για  πολλές ώρες, δεν είναι μόνο βαρετό, αλλά δημιουργεί κούραση, υπερένταση, και εύκολη διάσπαση προσοχής.

Όμως δεν μπορείς να μάθεις όταν είσαι κουρασμένος, στρεσσαρισμένος και η προσοχή σου είναι αλλού!

5. Πίνε ΠΟΛΥ ΝΕΡΟ!

3L ημερησίως όπως+δήποτε!!! (εκτός και εάν τρώς άπειρα φρούτα και λαχανικά που ήδη είναι γεμάτα νερό σε περιεκτικότητα, οπότε εκει δεν χρειάζεται να πίνεις τόσο).

Ποτέ μην πίνεις πάνω από 6-7L. (για αποφυγή υπονατριαιμίας a.k.a. δηλητηρίαση από νερό)

Ίσως σε κάποιους να φανεί άκυρο με το θέμα.

Σίγουρα το'χετε ξανακούσει και αλλού. Όμως δεν είναι ψέματα.

Πραγματικά ισχύει ότι είναι σημαντικότατο για να λειτουργεί σωστά ο εγκέφαλός μας.

Έμενα προσωπικά με βοήθησε τρομερά το να πίνω πολύ νερό τις περιόδους που διάβαζα ΠΟΛΥ (βλέπε εξεταστικές - 14άωρα διαβάσματος την ημέρα...).

Είχα μάλιστα φτάσει να πίνω και 4.5L ημερησίως, και μου'μεινε από τότε και εκτός εξεταστικής να πίνω γύρω στα 2-3λ.

Ο πιο εύκολος τρόπος είναι να συνηθίσεις να έχεις πάντα κοντά σου ένα μεγάλο (1.5Λ) μπουκάλι.

Όταν δεν έχω μεγάλο μπουκάλι δίπλα μου, σίγουρα θα γυρίσω στην παλιά συνήθεια του να πίνω λιγότερο.

Στο διάβασμα βοηθάει πολύ γιατί καθαρίζει το μυαλό σου, σου διώχνει εν μέρει ζαλάδα και πονοκέφαλο από την κούραση του διαβάσματος και σου δίνει ενεργεία να συνεχίσεις.

Μην περιμένεις να αισθανθείς δίψα για να πιεις νερό.

Τότε είναι ήδη αργά, ο οργανισμός σου είναι αφυδατωμένος.

Τα πρώτα σημεία δίψας είναι αφυδάτωση του στόματος, και στη συνέχεια θόλωμα στο μυαλό.

Μετά έρχεται το αίσθημα της δίψας.

Άλλος τρόπος να ενυδατώνεσαι συχνά και εύκολα είναι να τρως πολλές τροφές πλούσιες σε νερό (λαχανικά - αγγούρια, ντομάτες, μαρούλια κλπ, και φρούτα - πορτοκάλια, μανταρίνια, καρπούζι, πεπόνι κλπ)

Θα συνιστούσα περισσότερο τα λαχανικά, γιατί τα φρούτα μετά από λίγη ώρα, όταν πέσουν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, μπορεί να σου κάνει θολούρα στο μυαλό για λίγο.

6. Θέσε μικρούς και εφικτούς στόχους

Ένας απ'τους σπουδαιότερους λόγους που οι άνθρωποι δεν κατακτούν τους στόχους τους είναι επειδή τους θέτουν υπερβολικά ψηλά. (Ο άλλος λόγος είναι να μην θέτουν καθόλου, πράγμα εξίσου καταστροφικό).

Θέσε ηλιθιωδώς μικρούς και εφικτούς στόχους, και προσπάθησε να τους ξεπεράσεις αν έχεις όρεξη.

Αλλά κράτα τους ηλιθιωδώς μικρούς ώστε να είναι πιο εύκολο να τους κάνεις από το να μη τους κάνεις.

* Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα για αυτό στα άρθρα μου εδώ:

  1. Ποιο είναι το επόμενο εκτελέσιμο βήμα σου;
  2. Αποφάσισε και ξεκίνα με δύναμη

Αν θέσεις στόχους που θεωρείς πως μπορείς να τους πετύχεις, ακόμα και εάν φαίνονται πολύ απλοί, θα μπεις στο συνήθειο (Habit) του να επιτυγχάνεις στόχους και σταδιακά να θέτεις υψηλότερους.

Επίσης, αναγνώρισε την διαφορά μεταξύ μακροπρόθεσμων και βραχυπρόθεσμων στόχων.

Θέσε το μεγάλο σου όραμα στο απώτερο μέλλον, και μετά σπάσ'το σε βήματα, ώστε στις καθημερινές σου δραστηριότητες να επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στους κοντινούς στόχους, στα επιτρεπόμενα βήματα που θα σε οδηγήσουν σε εκείνο το μακρινό όνειρο.

Μην ξεκινάς με το "θα βγάλω 5 μαθήματα ή 10 βιβλία".

Ξεκίνα με το "μέσα στα επόμενα 2 χρόνια θα έχω τελειώσει 2 βιβλιοθήκες, αλλά τώρα θα κάνω 10 σελίδες" (ή 1 σελίδα για αρχή).

7. Απέφυγε τον υπερβολικό ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ

Και αυτό στο λέω γιατί ήταν η καθημερινότητά μου.

Γενικά είμαι ενθουσιώδης.

Και αυτό μου έβγαινε πολλές φορές σε κακό στο συγκεκριμένο θέμα.

Πάει χέρι χέρι με το αποπάνω βήμα (6. Θέσε μικρούς και εφικτούς στόχους) γιατί μετά τον ενθουσιασμό, ακολουθεί πτώση.

Θα πρέπει να το έχεις κάνει πολύ εύκολο να ξαναξεκινήσεις το διάβασμα (με το 6.), διαφορετικά σε περιμένει μεγάλη απογοήτευση.

Είναι καλό να διαβάζεις πολύ: μαθαίνεις απίστευτα πράγματα, αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο, και, εν συνεχεία, όλη σου η ζωή.

Όμως μην κάνεις το λάθος από εκεί που δεν διαβάζεις καθόλου να πέσεις με τα μούτρα στις 10 ώρες την ημέρα, γιατί αυτό είναι απλός ενθουσιασμός, και όπως πάντα θα εξαφανιστεί εάν όχι στην 1η βδομάδα, στη 2η σίγουρα..

Και δεν πρόκειται να ξαναπιάσεις βιβλίο στα χέρια σου για ΑΡΚΕΤΟ καιρό, στο εγγυώμαι  :P 

Έχω πέσει ουκ ολίγες φόρες θύμα αυτής της παγίδας.

Το ίδιο ισχύει και όταν ασχολείσαι ΠΑΡΑ πολλές ώρες πάνω σε ένα και μόνο θέμα χωρίς να έχεις ποικιλία.

Το βαριέσαι και μετά πάλι κάνεις μερικές μέρες να το ξαναπιάσεις.

Το καλύτερο είναι να βάλεις ένα ανώτατο όριο ωρών, και μέσα σε αυτές τις ώρες να πιάσεις όχι μόνο 1 άλλα εάν προλαβαίνεις, και παραπάνω θέματα, τα οποία σε ενδιαφέρουν κιόλας.

Η λύση για αυτό;

ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΣΟΥ!!!

Όσο περίεργο και εάν φαίνεται!

Με το να δημιουργήσεις μια αίσθηση περιέργειας και του απαγορευμένου ("δεν πρέπει παραπάνω") , θα σε κάνει να θες ακόμη περισσότερο την επόμενη μέρα, και την επόμενη, και την επόμενη.

Έτσι ξεπερνάς το φράγμα του ενθουσιασμού, και αυτός ο ενθουσιασμός έχει χαλιναγωγηθεί για το χτίσιμο μιας άριστης συνήθειας.

Καθώς οι μέρες περνούν, ξεπερνάς κατα πολύ, συνολικά, τις ώρες που θα διάβαζες μόνο από ενθουσιασμό (και μετά θα τα παρατούσες).

8. Προετοιμάσου!

(ή) Θέσε ένα Χρονοδιάγραμμα, και προ-επισκόπησε το υλικό

Με ένα χρονοδιάγραμμα μπορείς να προγραμματίσεις πως να καλύψεις όλα τα θέματα και τα κεφάλαια που θες, με έναν οργανωμένο τρόπο, δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στο καθένα, χωρίς να αισθάνεσαι ότι πνίγεσαι.

Το να βγάζεις ένα πρόγραμμα όταν ξεκινάς να κάνεις σοβαρό διάβασμα (για εξεταστική ή μη), είναι εξίσου σημαντικό με το διάβασμα:

Μην σνομπάρεις το πρόγραμμα, καθώς αυτό μπορεί να σε σώσει ή να σε καταστρέψει.

Όπως και το να προετοιμάσεις / προεπισκοπήσεις αυτά που θες να διαβάσεις στα περιεχόμενα, να δεις εάν υπάρχουν περιλήψεις στο τέλος των κεφαλαίων κλπ κλπ, να ξεφυλλίσεις και να δεις ό,τι χρειάζεσαι προτού σηκώσεις τα μανίκια και πέσεις με τα μούτρα.

Υπάρχει η φάση της προετοιμασίας, που στα γρήγορα, χρειάζεται καταμερισμό χρόνου, προγραμματισμό τι θα γίνει πότε, πώς και γιατί.

Και  υπάρχει και η φάση της δράσης, που ξεκινάς να διαβάζεις αυτό που σε ενδιαφέρει, να βουτάς στο κείμενο, να παίρνεις αυτό που θες, και μετά να συνεχίζεις μέχρι να βρεις το επόμενο κομμάτι που σε ενδιαφέρει.

Μην τα μπλέκεις και τα 2 μαζί σε ένα βήμα, γιατί είναι αντιπαραγωγικό :)

Καλύτερα κάν'τα ξεχωριστά.

Επίσης, όταν θέτεις το χρονοδιάγραμμα ή το "ραντεβού με τον εαυτό σου" για διάβασμα, είναι ΠΟΛΥ προτιμότερο αντί να γράψεις

"3-4:30μμ: Διάβασμα"

να γράψεις

"3-4:30μμ Κεφάλαιο Χ-Ψ-Ζ, ---σελίδες",

ή γενικά να είσαι ΠΙΟ ΑΚΡΙΒΗΣ.

Επιπλέον, μπορείς να γράψεις και ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ του γιατί θες να διαβάσεις (αυτό θα σε παρακινήσει στις "δύσκολες" ώρες...)!

9. Τίμησε τη Συναισθηματική σου Διάθεση...

...αλλά μην εξαρτάσαι από αυτή.

Μην διαβάζεις πολύ εάν είσαι κουρασμένος, θυμωμένος, ή βιαστικός.

Ο εγκέφαλός μας όταν είναι χαλαρός, είναι σαν σφουγγάρι, και από φυσικού του απορροφά τα δεδομένα χωρίς προσπάθεια.

Εάν είσαι συναισθηματικά φορτισμένος, ο εγκέφαλός σου, τείνει να απωθεί τις πληροφορίες.

Το να πιέζεις τον εαυτό σου να κάτσει να διαβάσει όταν ο νους σου είναι γεμάτος με άλλα πράγματα, είναι παντελώς χάσιμο χρόνου!

Πάνω σε αυτό, όμως, έχω βρει ένα άρθρο (παρακάτω) που συνοψίζει μερικά πολύ ωραία φαινόμενα και συνήθειες οι οποίες πραγματικά με βοήθησαν ΠΑΡΑ πολύ στις τελευταίες μου εξεταστικές.

Ήταν οι πιο αποδοτικές και ταυτόχρονα πιο ξεκούραστες απ'όλες τις προηγούμενες.

Το παρακάτω άρθρο το βρήκα πριν από λίγα χρόνια, αλλά συνοψίζει πάρα πολύ ωραία αυτά που έχω βρει.

Περαιτέρω πληροφορίες στο θέμα, μπορείς να βρεις ​στο βιβλίο μου (Πάντα Υπάρχει Λύση - 33 τρόποι να ενισχύσεις τον εγκέφαλό σου και την επιλυτική του ικανότητα - κοίτα στη δεξιά στήλη), στο κεφάλαιο με τη μουσική, στο άλλο με τον διαλογισμό, καθώς και στο άρθρο μου «Τα 7 μεγαλύτερα Οφέλη του Διαλογισμού και γιατί να τον ξεκινήσεις σήμερα!».

Πίστεψέ με είναι καλύτερο απ’ ότι ακούγεται.

Αν υπήρχε ένα μαγικό χαπάκι που σου αυξάνει μνήμη, τη συγκέντρωση, τη δημιουργικότητα, την ενέργεια, και σου μειώνει το στρες, το πόσο εύκολα αισθάνεσαι να απειλείσαι από άλλους ή συνθήκες, το πόσο εύκολα προσβάλλεσαι, σου χτίζει την αυτοπεποίθηση, σου ενισχύει την εγκράτεια, και πολλά άλλα, ΠΟΣΟ θα έδινες να το αγοράσεις;;;

Ε λοιπόν υπάρχει όχι μόνο ένα, αλλά δύο τέτοια χαπάκια. Και είναι ΔΩΡΕΑΝ.

Ονομάζονται «Γυμναστική» και «Διαλογισμός

Κατέβασε τώρα το άρθρο που διαβάζεις σε εκτυπώσιμη μορφή, σε pdf, ώστε να μπορείς να το στείλεις ή να το χαρίσεις σε φίλους, φίλες, συμμαθητές, καθηγητές και συγγενείς σου.


Επίσης θα λαμβάνεις νέα τα νέα άρθρα ή podcasts κατευθείαν στο email σου, μαζί με bonus υλικό!

10. Μπες σε χαλαρή εγρήγορση

Γενικά σε οτιδήποτε κάνεις, το να είσαι χαλαρός, άλλα ταυτόχρονα σε πνευματική εγρήγορση, (Α-state) είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου.

Μπορείς να μαθαίνεις καλύτερα, να απομνημονεύεις ευκολότερα, να σκέφτεται διαυγέστερα, να κατεβάζεις ιδέες, να συνδυάζεις γεγονότα/δεδομένα/γνώσεις και να βγάζεις συμπεράσματα πολύ πιο ακριβή.

Το παραπάνω άρθρο δίνει πολλούς τρόπους για να μπεις σε αυτό το "trance-state", άλλους απλούς, άλλους "περίεργους" ό,τι να'ναι, και άλλους πιο ψαγμένους.

4 είναι οι βασικές τεχνικές "χαλάρωσης":

Ι- Η μουσική

Η μουσική στα 40-60 bpm (beats per minute) όπως αρκετά κλασσικά κομμάτια, ιδίως του στυλ baroque, ή και μερικά lounge. Μπορείτε να βρείτε και στο youtube "music for studying" και τα σχετικά.

Το ενδιαφέρον είναι ότι έρευνες έχουν δείξει πως δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που μπορούν να επωφεληθούν με το να ακούνε baroque αυτού του τύπου. Ακόμα και τα φυτά μεγαλώνουν καλύτερα και υγιέστερα όταν εκτίθενται σε αυτή τη μουσική. Θα γυρίσουν ακόμα και προς τα ηχεία με τον ίδιο τρόπο που στρέφονται προς τον ήλιο! Ακόμα πιο ενδιαφέρουσα είναι η παρατήρηση ότι τα ίδια φυτά τείνουν να ζαρώνουν και να πεθαίνουν εάν εκτεθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε δυνατή heavy (death κ τα παρόμοια) metal/ heavy rock μουσική!!)

Άλλοι επιστήμονες λένε πως αυτό οφείλεται στις ιδιότητες του νερού.

ΙΙ. Διαλογισμός/Περισυλλογή 

Μην το πάρεις για κάτι περίεργο, γιατί δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι.

Απλά χαλαρώνεις καθιστός σε στάση που σε βολεύει με ίσια πλάτη, κλείνεις τα μάτια, συγκεντρώνεσαι στην αναπνοή σου και την παρατηρείς, και δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο πέρα από αυτή (περισυλλογή = συλλογή από γύρω γύρω - του νου σου).

5-10 λεπτά είναι υπεραρκετά, και για 2-3 φορες την ημέρα μπορούν να επιτευχθούν μεγάλες αλλαγές.

Το καλύτερο είναι να το κάνεις προτού πιάσεις διάβασμα, ώστε ακόμα και αρνητικά φορτισμένος να είσαι, να καταλαγιάζουν τα συναισθήματα και να σε αφήνουν να λειτουργήσεις πιο αποδοτικά. Έστω για 30 δευτερόλεπτα, κλείσε μάτια, και εστίασε στην αναπνοή. Κάντες πιο βαθειές και μακριές.

Παρατήρησε το σώμα σου από την κορυφή έως τα νύχια και χαλάρωσέ το σιγά σιγά. Όταν δεν υπάρχει ένταση στο σώμα, δεν μπορεί να υπάρχει συναισθηματική ένταση, ενώ εάν αισθανόμαστε οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα (fight/flight/freeze - αντίδραση μάχης/φυγής/παγώματος) τότε βλέπουμε διάφορους μύες του σώματός μας να είναι σε σύσπαση χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Χαλάρωσε για να "ανοίξει" το μυαλό σου.

ΙΙΙ. Προγράμματα "Εκπαίδευσης Εγκεφάλου"

Υπάρχουν πλέον διάφορα προγράμματα για binaural beats και "brain entrainment" (εκπαίδευσης εγκεφάλου).

Ουσιαστικά είναι ακουστικά προγράμματα που εκπαιδεύουν τον εγκέφαλό σου σιγά σιγά με τον καιρό να λειτουργεί όπως ενός γιόγκι που διαλογίζεται για δεκαετίες. Είναι σαν "υποβοήθημα", για να σε φτάσει ποιο γρήγορα σε χαμηλότερους ρυθμούς του εγκεφάλου, που φυσιολογικά τους έχουμε μόνο όταν κοιμόμαστε (ή όταν ήμασταν μωράκια).

Ακολουθεί το κομμάτι του άρθρου του ΤΙ κάνουν αυτά τα προγράμματα, με πολύ απλά λόγια - είπα να μην το κάνω πολυσύνθετο και αυτό.
"Οι επιστήμονες βρήκαν ότι εάν βάλεις τακτικά παλλόμενους ήχους σε μία συχνότητα στο ένα αυτί, και ήχους σε άλλη συχνότητα στο άλλο αυτί, ο εγκέφαλός σου θα πάλλεται σε συχνότητα ίση της διαφοράς των δύο συχνοτήτων.

...οπότε εάν βάλεις ήχο των 100 κύκλων το δευτερόλεπτο (hertz) στο αριστερό αυτί, και 110 ήχων στο δεξί αυτί, ο ρυθμός των κυμάτων του εγκεφάλου σου θα τείνει στα 10 hertz... = κατάσταση Άλφα (alpha state)."
Ο διαλογισμός και η περισυλλογή, σε συνδυασμό με brain entrainment audio, θα διαπιστώσεις (ιδίως αν το ψάξεις και συ) ότι βοηθούν φοβερά και σε πολλούς άλλους τομείς, όπως πχ ενσυναίσθηση και stress release, καθώς και το να είσαι πιο πολύ παρόν-στη-στιγμή (presence - κύριο συστατικό αυτού που λέμε "χάρισμα" (charisma) σε έναν "χαρισματικό άνθρωπο" και σίγουρα κάτι 100% απαραίτητο για τον οποιονδήποτε ηγέτη. Και όλα αυτά επιστημονικά αποδεδειγμένα και με βούλα.  ;D

Για παραπάνω πληροφορίες, έρευνες κλπ στα 2 παραπάνω, μπορείς να κατεβάσεις το βιβλίο μου απ'τη στήλη δεξιά όπως προανέφερα, να γραφτείς για να κατεβάσεις δωρεάν υλικό για τους συνδρομητές και να διαβάσεις το παλαιότερο άρθρο μου: "Τα 7 μεγαλύτερα Οφέλη του Διαλογισμού και γιατί να τον ξεκινήσεις σήμερα!"

Μερικά που χρησιμοποιώ τα τελευταία χρόνια, είναι αυτά εδώ, μπορείς να πειραματιστείς και να δεις τι σου ταιριάζει εσένα. Με ακουστικά πάντα, ώστε να λαμβάνει τον συγκεκριμένο ήχο διαφορετικής συχνότητας το κάθε αυτί.

Παρέβλεψε σε παρακαλώ τους περίεργους τίτλους, και απλά πειραματίσου. ?

Σίγουρα εάν ψάξεις, θα βρεις πολλά τέτοια προγράμματα.

IV. Το πρωινό σου μετράει

Και δεν μιλάω για το τι θα φας για πρωινό. Μιλάω για τι θα ταΐσεις το μυαλό σου με το που θα ξυπνήσεις. Όταν ξυπνάς το πρωί, εκεί που χουζουρεύεις, προτού σηκωθείς να φτιάξεις το καφεδάκι σου, ρίξε και μια ματιά και σε αυτά που διάβαζες το προηγούμενο βράδυ.

Έτσι θα εντυπωθούν πολύ καλύτερα στη μνήμη σου γιατί ο εγκέφαλος αποθηκεύει καλύτερα τότε. Γενικά η επανάληψη είναι κάτι ΑΚΡΩΣ σημαντικό όπως θα αναφέρουμε παρακάτω στο 13. Αλλά έχε κατά νου ότι είναι υπερβολικά σημαντικό τι θα κάνεις το πρώτο τέταρτο (15') με το που θα ξυπνήσεις.

Αν αισθάνεσαι μια θολούρα όταν ξυπνάς ή δεν έχεις κοιμηθεί καλά, τότε είναι σημαντικότερο να κάνεις πρώτο πράγμα για λίγα λεπτά κάτι που θα σου φτιάξει τη διάθεση και θα ανεβάσει τους παλμούς - γυμναστική, χορός με μουσική, yoga, τρέξιμο, περπάτημα, σουτάκια, οτιδήποτε σ'αρέσει. Γιατί διαφορετικά έχεις περισσότερες πιθανότητες όλη την υπόλοιπη μέρα να είσαι άκρως αντιδραστικός.

Το να κάνεις κάτι που θα σε ξυπνήσει ευχάριστα, και στη συνέχεια να κάνεις την επανάληψη, είναι ότι καλύτερο.

11. Διατροφή για τον Εγκέφαλο

Πραγματικά χρειάζεται να τονίσω το ΠΟΣΟ σημαντική είναι από μόνη της και πόσους τομείς επηρεάζει? Είναι τεράστιο θέμα το οποίο δεν θα το αναλύσω εδώ. Θα αναφέρω όσον αφορά το διάβασμα μόνο το ότι:

Αν δεν τρώτε πολλά φρούτα/λαχανικά τουλάχιστον πάρτε κάποιο συμπλήρωμα με βιταμίνες, καθώς χρειάζονται για την μνήμη και γενικότερα για τον εγκέφαλο. Αλλά προφανώς προτιμώνται τα φρούτα και τα λαχανικά, και το να βάλεις μια σαλάτα μαζί με κάθε σου γεύμα είναι από τις καλύτερες διατροφικές αλλαγές και συνήθειες που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου (και για τους γύρω σου κατ'επέκταση!)

Πρωτεΐνη (κρέας, αυγά, αρακάς, όσπρια, φασόλια κλπ) μπορεί να αισθάνεσαι λίγο κουρασμένος για λίγο μέχρι να την χωνέψεις, άλλα μετά σου δίνει ενέργεια. Όπως επίσης και σου δίνει μεγαλύτερη αίσθηση κορεσμού (χόρταση) σε σχέση με τους υδατάνθρακες και με τα λίπη.

Υδατάνθρακες (μακαρόνια, ρύζια κλπ) κάνουν πολλή ώρα να τα χωνέψεις, και σου ρουφάνε ενεργεία ασύστολα, και γιαυτό χρειάζεσαι και τον "μεσημεριανό υπνάκο" ύστερα... Όπως επίσης σε κάνουν μόλις τα χωνέψεις να έχεις όρεξη να φας κι άλλο... Γενικότερα παίζουν με τα επίπεδα της ινσουλίνης και της γλυκόζης (και όχι μόνο) του αίματος σου, πράγμα καθόλου καλό για τη διαύγεια του εγκεφάλου σου... Οπότε περιόρισε τα ρύζια, τα μακαρόνια, τα ζυμαρικά γενικότερα, τα γλυκά και τις πατάτες στο ελάχιστο εάν μπορείς... Εάν θες να έχεις διαύγεια τουλάχιστον.

Γιατί για μένα είναι σημαντικότερο να λειτουργεί το μυαλό μου στο μέγιστο απ'το να τρώω οτιδήποτε (και να παχαίνω κιόλας! Δεν λέει!)

Λίπη (κυρίως ελαιόλαδο / λάδι καρύδας / ιχθυέλαια (ω-3)) - είναι τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ για την υγεία του νευρικού συστήματος, και γενικότερα): Κρατάνε περισσότερη ώρα την αίσθηση του κορεσμού από τους υδατάνθρακες, και έτσι απλά τρως λιγότερο. Επίσης απεδείχθη ότι εάν φας κάτι λιπαρό μαζί με κάτι γλυκό (πχ το αγαπημένο μου μετά το γυμναστήριο: χουρμάδες + λάδι καρύδας), τότε γίνεται πολύ πιο αμβλεία η αιχμή της ινσουλίνης στο αίμα, πράγμα που σημαίνει λιγότερη +αργότερη αποθήκευση στις λιπο-αποθήκες + λιγότερο πείραγμα της διαύγειας του εγκεφάλου.

Συμπέρασμα, εάν θες να διαβάσεις μετά από φαγητό, απέφυγε υδατάνθρακες και φάε περισσότερη πρωτεΐνη με μια σαλάτα, ή υγιή λιπαρά με μια σαλάτα. Προσπάθησε να αποφύγεις τον συνδυασμό πολλών λιπαρών με πολλή πρωτεΐνη. Αναγράφω λίγα περισσότερα στο κεφάλαιο περί διατροφής στο βιβλίο μου, καθώς είναι καίριας σημασίας το τι βάζεις στο στόμα σου, σε σχέση με το πώς λειτουργεί το μυαλό σου!!!

12. Συμπληρώματα Ω-3!

"Ανακάλυψη"/υπόδειξη ενός μέντορα και πολύ καλού μου φίλου, του Ηρακλή Κυριακάκη, πραγματικά είναι τρομερά, τον χιλιοευχαριστώ (και όχι μόνο γι'αυτό..).

Εάν δεν τρώτε πολλά ψάρια (που σίγουρα δεν τρώτε), απαραίτητα τα συμπληρώματα ιχθυέλαιου. Αυτό που εγώ παίρνω είναι αυτό εδώ της Carlson - σε υγρή μορφή με γεύση λεμόνι (ύψηστη ποιότητα), αλλά τα φτηνότερα (λόγω ελληνικής παραγωγής) είναι οι κάψουλες salmon oils εδώ, που τα βρίσκετε σε όλα τα φαρμακεία. Υποτίθεται ότι στην διατροφή μας το ιδανικότερο είναι μια αναλογία λιπαρών Ω-3 : Ω-6 = 1:1.

Η σύγχρονη διατροφή μας "τύπου δυτικού κόσμου", ακόμα και η "τυπική" μεσογειακή δίαιτα που υποτίθεται ότι έχουμε στην Ελλάδα, έχει φτάσει αυτή την αναλογία μικρότερη από 1:5 (υπερέχουν τρομερά τα Ω-6). 

Φάε περισσότερα Ω-3 και ας μην τα φτάσεις ούτε 1:2, αλλά σίγουρα ανέβασε το ποσοστό!

Πέρα από τα καρδιαγγειακά οφέλη που έχουν, αυξάνουν την όρεξη για διάβασμα, γενικά μπορείς να θυμάσαι περισσότερα και να θες να διαβάσεις ακόμα περισσότερα.

Είναι απ'τα πιο απαραίτητα συστατικά στοιχεία της μυελίνης του εγκεφάλου (και γενικά των κυτταρικών μεμβρανών, ιδίως των νευρώνων) προκείμενου να σταθεροποιηθούν νευρωνικά δίκτυα, και είναι κάτι το οποίο ΔΕΝ μπορεί να παράγει ο ανθρώπινος οργανισμός από μόνος του, επομένως είναι απαραίτητη η πρόσληψη τους από εξωτερικές πήγες (τροφές / συμπληρώματα).

Μην περιμένετε αποτελέσματα σε μια νύχτα, γιατί κάνουν εβδομάδες/μήνες για να φανεί η διαφορά. Όμως όταν φανεί, κάνει "ΜΠΑΜ".... Και το λέω εκ πείρας. Περισσότερη όρεξη για διάβασμα, καλύτερη μνήμη, και πολλά άλλα.

Τελευταία άρχισαν να μιλάνε και για χρησιμότητα των ω-3 για ασθενείς στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας που είναι σε κώμα, για πολύ γρηγορότερη ανάρρωση... Φαντάσου..

Πηγές: εδώεδώ και εκεί.

13. Κάνε επανάληψη ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ!

Όταν μαθαίνεις κάτι καινούριο, προσπάθησε να επαναλάβεις αυτά τα σημεία την ίδια μέρα, μετά από καμιά ωρίτσα ή δίωρο, έστω και γρήγορα για 5 λεπτά... Αν περιμένεις μερικές μέρες και τότε κάνεις προσπάθειες να ξαναδείς το υλικό, θα φαίνεται πολύ λιγότερο οικείο.

Όμως, ένα σύντομο review αργότερα την ίδια μέρα, θα τείνει να εδραιώσει την πληροφορία στο μυαλό σου, όποτε την επόμενη φορά που θα καθίσεις να διαβάσεις, θα το αναγνωρίσεις και θα σου φαίνεται εύκολο.

Γενικότερα, τα peak μνήμης και οι ιδανικές ώρες για επανάληψη, σύμφωνα με το βιβλίο "Χρησιμοποίησε το μυαλό σου" του Tony Buzan (απ'τα αγαπημένα μου και αυτά που είχαν πρωτο-αλλάξει την αντίληψή μου για πολλά πράγματα και μου είχαν κινήσει την περιέργεια για ακόμη περισσότερα) είναι κατά σειρά αφού διαβάσεις κάτι για 1η φορά:

  • 10 λεπτά μετά
  • 1 ώρα μετά
  • 24 ώρες μετά
  • 1 εβδομάδα μετά
  • 1 μήνα μετά
  • 1 εξάμηνο μετά --> και μπήκε στη μακράς διαρκείας μνήμη

14. ΥΠΝΟΣ! Πολύς ύπνος!

Ούτε αυτό δεν θα έπρεπε να το τονίσω γιατί είναι βασικότατο, ιδίως μέσα στις εξεταστικές, άλλα έτσι όπως μας έχει φέρει η κοινωνία να θεωρούμε τα ξενύχτια ως τρόπο ζωής (ε όχι ότι είναι και άσχημα ;) ), μάλλον θα πρέπει να θυμηθούμε, να επιστρέψουμε και να κατανοήσουμε τα βασικά...!!

Έτσι, τον ύπνο τον υπερτονίζω γιατί είναι υπέρ-σημαντικός, για ΚΑΘΕ πτυχή της ζωής μας.. Κατά τη διάρκεια αυτού, είναι που κάνει όλη τη δουλειά το "ασυνείδητο/υποσυνείδητο" (όπως θες πες το).

Έκτος και αν είσαι extreme meditator και μπορείς να μπεις σε delta-state στο λεπτό, πράγμα που δεν το νομίζω, ο ύπνος είναι ένα θέμα μείζονος σημασίας που θα πρέπει να φτιάξεις.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο εδώ καλύπτει όλους τους τομείς και ο,τι αφορά τον ύπνο και είναι σε απλά κατανοητά ελληνικά. Θα σου πρότεινα να του ρίξεις μια ματιά.

Επίσης ο ύπνος είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της σωστής ρύθμισης και ελέγχου των συναισθημάτων μας, της ενέργειας του εγκεφάλου μας, και του κατά πόσον αισθανόμαστε καλά (πόση ντοπαμίνη έχει απομείνει στον εγκέφαλό μας!). Παραπάνω για τον ύπνο και γενικότερα τη σπουδαιότητα της ξεκούρασης στο βιβλίο μου στα δεξιά. :)

15. Μερικά κολπάκια ακόμα...

1: Speed Reading

Γενικά επειδή με ενδιέφερε πολύ, είχα ψάξει και για γρηγορότερη ανάγνωση, και για mental (subconscious)-reading και για διάφορα άλλα τέτοια.

ΟΜΩΣ, αυτό που δοκίμασα κυρίως αρχικά και είχε αποτελέσματα από την πρώτη στιγμή, ήταν το SpeedReading (ταχεία ανάγνωση).

Την αιτιολόγηση του γιατί ισχύει, την αφήνω πάνω σου :D Θα καταλάβεις τι εννοώ!

Βήμα 1:

Αυτό που πρόκειται να κάνεις, είναι να εξασκηθείς να βλέπεις λέξεις σε τόσο υψηλούς ρυθμούς όσο 5.000 λέξεις το λεπτό (ο μέσος άνθρωπος διαβάζει με 400-500 λέξεις το λεπτό).  

Προφανώς και δεν θα μπορείς να διαβάσεις ενώ βλέπεις τις λέξεις με αυτό το ρυθμό.

Ο λόγος που το κάνεις όμως αυτό, είναι ότι όταν μειώσεις ταχύτητα περίπου στις 1000 ή και 800 λέξεις το λεπτό, θα μπορείς να διαβάσεις, κατανοώντας και μπορώντας να θυμηθείς το οτιδήποτε διαβάζεις.

  • Σημείωσε τώρα στο βιβλίο από πού θες να ξεκινήσεις.
  • Τώρα, χρησιμοποιώντας τον δείκτη σου, θα αρχίσεις να τον προχωράς γραμμή γραμμή αλλά σε πολύ γρήγορους ρυθμούς.
  • Μην πηγαίνεις τόσο γρήγορα που οι λέξεις φαίνονται θολές, αλλά σίγουρα πιο γρήγορα απ'όταν πιστεύεις ότι τις καταλαβαίνεις.
  • Θυμήσου, αυτή είναι άσκηση ταχύτητας, όχι άσκηση διαβάσματος.
  • Για 2 λεπτά απλά σκάναρε προς τα κάτω τις γραμμές, και να θυμάσαι να κινείσαι γρήγορα και ομαλά από το τέλος της μία γραμμής στην επόμενη.
  • Εάν πιάσεις τον εαυτό σου να μπορεί να καταλάβει αυτό που σκανάρεις, τότε πηγαίνεις υπερβολικά αργά. Επιτάχυνε!
  • Θυμήσου όμως ότι οι λέξεις θα πρέπει να σου φαίνονται καθαρές, όχι θολές.
  • Τώρα, όταν το κάνεις αυτό για 2 λεπτά, χρησιμοποίησε ένα χρονόμετρο, και σημείωσε το σημείο του βιβλίου που σταμάτησες.

Μην ανησυχείς πολύ εάν αισθάνθηκες ότι δεν είδες την κάθε λέξη καθαρά ή ότι τα μάτια σου δεν μπορούσαν συνεχώς να προφτάσουν το δάκτυλό σου. Αυτό είναι φυσιολογικό όταν δοκιμάζεις για πρώτη φορά αυτήν την άσκηση.

Ίσως κιόλας να αισθάνεσαι λίγο κουρασμένος (εγώ σίγουρα αισθανόμουν), αλλά και αυτό είναι φυσιολογικό.

Με τον καιρό αυτά τα προβλήματα θα σταματήσουν κάποια στιγμή, οπότε το θέμα είναι να συνεχίσεις να εξασκείσαι.

Βήμα 2:

Τώρα, θέλω να πας πίσω στο πρώτο σου σημείωμα. Τι θα κάνεις τώρα, είναι να επαναλάβεις την ίδια άσκηση, αλλά αυτή τη φορά να καλύψεις την ίδια "απόσταση" μέσα σε ΕΝΑ λεπτό (αντί για 2).

Καλά διάβασες, σε 1 λεπτό. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πρέπει να φτάσεις σε ένα λεπτό στο δεύτερο σημείωμά σου (εκεί που τέλειωσες πριν), παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισες πριν και θα ξαναντιμετωπίσεις τώρα.

Σίγουρα κάποιες λέξεις τώρα θα φαίνονται θολές και θα χάνεις το συγχρονισμό χεριού-ματιού, αλλά δεν πειράζει, απλά προχώρα.

Θα κινείσαι σε διπλάσια ταχύτητα. Εάν έχεις πρόβλημα με το να κρατήσεις το χρόνο, βάλε κάποιον άλλον να σου μετράει φωναχτά.

Εάν δεν τα καταφέρεις να φτάσεις στο σημείο που πρέπει μέσα σε ένα λεπτό, ξαναδοκίμασε. Εάν περάσεις το σημείο, όλα καλά απλά προχώρα το δεύτερο σημείωμά σου σε εκείνο το σημείο.

Όταν συνηθίσεις το δεύτερο βήμα, τότε μπορείς να προχωρήσεις στο επόμενο επίπεδο.

Τώρα πρόκειται να καλύψεις την ίδια απόσταση σε 30 δευτερόλεπτα.

Σε αυτό το σημείο κάλλιστα θα μπορούσες να δεις τις λέξεις θολωμένες. Ίσως κιόλας να πιστεύεις ότι μπορείς να δεις μόνο μέρος της γραμμής, και όχι όλη. Ίσως σίγουρα να πρέπει να υπογραμμίσεις και 3 και 4 γραμμές με ένα πέρασμα του δακτύλου σου.

Για να κάνεις αυτή την άσκηση ευκολότερη, φαντάσου το δάκτυλό σου σαν πινέλο ζωγραφικής.

Απλά πέρνα το δάκτυλό σου από τις σελίδες όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Τώρα, θέσε το χρονόμετρο στα περίπου 30 δευτερόλεπτα.

Κράτα εστιασμένα τα μάτια σου όσο καλύτερα μπορείς καθώς κατεβαίνεις τη σελίδα.

Αυτή η άσκηση θα πρέπει να γίνεται περίπου 15 λεπτά καθημερινά για τουλάχιστον 3 εβδομάδες.

Εάν το κάνεις καθημερινή πρακτική να κάνεις αυτές τις ασκήσεις, η ταχύτητα ανάγνωσης και η κατανόησή σου θα αυξηθούν δραματικά, απλώς και μόνο γιατί ο εγκέφαλός σου αρχίζει να υπερ-λειτουργεί. :)

2: Pointer (=Δείκτης)

Όταν διαβάζεις να δείχνεις με την άκρη ενός στυλό, του δαχτύλου σου, η κατιτίς μυτερό. Έτσι αποφεύγονται οι άσκοπες κινήσεις του ματιού (το οποίο και ας μην το καταλαβαίνεις, δεν μπορεί να κινηθεί σε ευθεία γραμμή εάν δεν έχει κάτι κινούμενο να ακολουθήσει).

Γλιτώνεις πολύ χρόνο, καταλαβαίνεις καλύτερα, και συγκεντρώνεσαι επίσης καλύτερα.

Ιδίως εάν πηγαίνεις το στυλό λίγο γρηγορότερα από τον κανονικό σου ρυθμό που διαβάζεις.

Σε αυτό συνδυάζεται το να ξέρεις ότι δεν χρειάζεται να ακούς τη φωνούλα μέσα στο κεφάλι σου να προφέρει τις λέξεις, γιατί τότε διαβάζεις με τον ίδιο ρυθμό με τον οποίο μιλάς.

Το μυαλό δεν χρειάζεται να ακούσει αυτό που διαβάζει για να το καταλάβει.

Επομένως μπορείς να διαβάσεις πιο γρήγορα απ'όσο νομίζεις, ούτως ή άλλως.

Δοκίμασε διάφορα, και ότι δουλεύει για σένα καλύτερα.

3: Eye Chart Drill (Άσκηση με διάγραμμα για τα μάτια)

Σε αυτά από πάνω βοηθάει μια τεχνική που είχα βρει σε ένα βιβλίο, η οποία αναπτύσσει σιγά σιγά την περιφερική σου όραση. Αυτή εννοείται χρειάζεται όχι μόνο στο διάβασμα, άλλα σε ΠΟΛΛΑ πράγματα.

Έχει ως εξής:

Παίρνεις ένα άσπρο, χωρίς γραμμές χαρτί Α4. Το διπλώνεις πρώτα μια φορά στην κατακόρυφη μέση και μετά στην οριζόντια μέση. Έτσι έχεις ένα μικρό τετραγωνάκι που είναι το μισό μέγεθος του Α4.

  • Το σηκώνεις στο επίπεδο των ματιών σου σε μια άνετη απόσταση από τα μάτια σου.
  • Στο πεδίο της όρασης σου να έχεις επίγνωση και του χαρτιού και των όσων βρίσκονται γύρω του. Μην κοιτάς μόνο το χαρτί, αλλά σιγουρέψου ότι είναι στο πεδίο της οράσεως σου.
  • Ξεκίνα με τα μάτια να κοιτάνε την κορυφή, απλά έχε επίγνωση των εξωτερικών άκρων του χαρτιού.
  • Άσε τα μάτια σου να κινούνται κάτω και ξανά πάνω γρήγορα και ομαλά, σε ρυθμό ένα κάτω η ένα πάνω ανά δευτερόλεπτο, μετρώντας 1-2-3 που να διαρκεί 1 δευτερόλεπτο.
  • Έχε πλήρη επίγνωση των εξωτερικόν άκρων του χαρτιού.
  • Προσπάθησε να μην κάνουν ζιγκζαγκ τα μάτια σου.
  • Καν'το αυτό για 10-20sec με πλήρως διπλωμένο το χαρτί (να είναι το μισό μέγεθος του Α4).
  • Μετά ξεδίπλωσε μια φορά το χαρτί (να έχει βάση μίση του κανονικού, άλλα κανονικό ύψος Α4) και κανε το ίδιο για άλλα 10-20sec.
  • Ξεδίπλωσε τελείως το Α4 (όρθιο) και καν το ξανά.
  • Μετά γύρισε το σε portrait (οριζοντίως) και ξανά το ίδιο.
  • Τέλος ξαναδίπλωσε το πλήρως (μισό Χ μισό Α4) και επανέλαβε για 5-10sec. Κάθε φορά έχε πλήρη επίγνωση και των τεσσάρων άκρων.

Κάνοντας το αυτό 3-4 φορές (όχι παραπάνω) την ημέρα, κάθε μέρα, πραγματικά θα δεις αποτελέσματα... Θα σε βοηθήσει και στα 2 παραπάνω, και σε πολλούς άλλους τομείς που χρειάζονται περιφερική όραση. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο τυφλοί είμαστε.

4: Mind Maps (Νοητικοί Χάρτες)

Είναι κλειδί, πραγματικά. Πολλά μεγάλα μυαλά κρατούσαν τέτοιες σημειώσεις, καθώς είχαν μεγαλύτερη εφευρετικότητα και δημιουργικότητα, εκφραστικότητα, αποτελεσματικότητα και όλα τα σχετικά. Κλασσικό παράδειγμα οι Leonardo Da Vinci, Albert Einstein, Pablo Picasso, etc.

Αν εξασκηθείς σε αυτόν τον τρόπο λήψης σημειώσεων, και το χρησιμοποιείς και σε άλλους τομείς στη ζωή σου (πχ εγώ το χρησιμοποιούσα και όταν ήθελα να γράψω εκθέσεις στα ιταλικά μου, αλλά και όταν γράφω μακροσκελή άρθρα σαν αυτό εδώ), είναι ΟΤΙ καλύτερο για να μπορείς να αναπτύξεις απεριόριστα την κάθε πλευρά της ιδέας σου.

Τι είναι και πως το κάνεις, μπορείς να το δεις στο παρακάτω βίντεο, αλλά και στο αντίστοιχο κεφάλαιο του βιβλίου μου στα δεξιά:

Καθώς επίσης υπάρχουν και βιβλία (βλ. Tony Buzan), κ άλλα βίντεο, ακόμα και προγράμματα (MindManager Pro) για να το κάνεις στα γρήγορα, στο PC.

5: Ασκήσεις Χαλάρωσης των ματιών

Ιδίως για αυτούς που διαβάζουν (ή θέλουν να διαβάσουν) πολύ, και γι'αυτούς που είναι στον υπολογιστή πολλές ώρες, είναι πολύ σημαντικές αυτές οι ασκήσεις που ξεκουράζουν τα μάτια.

Η μυωπία και άλλες οπτικές παθήσεις οφείλονται πολλές φορές σε μεγάλης διάρκειας στρεσάρισμα των ματιών και εστίαση σε κοντινή απόσταση (κάτω των 1-2 μέτρων).

Τα μάτια μας για να στρίψουν προς τα εκεί που εστιάζουμε, έχουν πολλούς μύες για να τους στρίβουν (οφθαλμοκινητικοί μύες).

Αυτοί είναι που κουράζονται, και γι'αυτό μερικές φορές στο τέλος μιας κουραστικής μέρας τα βλέπουμε όλα διπλά ανα διαστήματα και χάνουμε την εστίαση.

Η χαλάρωση των ματιών, λοιπόν, είναι το να μην εστιάζουν καθόλου.

Σαν να κοιτάς τα αστέρια ή ένα βουνό στον ορίζοντα, η γραμμή που κοιτούν είναι (σχεδόν) παράλληλη. Αν βάλεις ένα δάχτυλο μπροστά απ'τα μάτια σου την ώρα που βλέπεις μακριά και δεν εστιάσεις πάνω του, θα το δεις διπλό. Αυτό γιατί κάθε μάτι το βλέπει από διαφορετική γωνία.

Ι. Μπορείς να ψάξεις για "στερεοσκοπικές εικόνες - 3D stereoscopic pictures" στο ίντερνετ, όπου είναι μια εικόνα με περίεργο μοτίβο, αλλά αν χαλαρώσεις πλήρως τα μάτια, ίσως να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι ένα τρισδιάστατο σχέδιο που κρύβουν. Στην αρχή θα σου πάρει μερικά λεπτά, αλλά με λίγη εκπαίδευση και άμα μάθεις το κόλπο, θα μπορείς αυτόματα και χωρίς να το σκέφτεσαι. Αυτές οι εικόνες είναι καταπληκτικές για χαλάρωση, αλλά και για το παιχνίδι που κάνουν :)

Μάλλον αυτό το φαινόμενο εκμεταλλεύτηκε η Nintendo και έβγαλε την πρώτη οθόνη 3D σε κονσόλα (3DS) όπου μπορείς να δεις τρισδιάστατα χωρίς να φοράς γυαλιά 3D, και κουράζει λιγότερο τα μάτια..

Για παράδειγμα παραθέτω μία τέτοια εικόνα εδώ, και άμα δεΙς το 3D σχέδιο που κρύβουν, συγχαρητήρια ;)

Tip: Ίσως μπορέσεις ευκολότερα να το καταφέρεις άμα πλησιάζεις/απομακρύνεσαι απ'την εικόνα (με χαλαρά πάντα τα μάτια λες και βλέπεις πέρα απ΄την εικόνα, τον ορίζοντα πίσω απ'τον υπολογιστή)... - μπορείς να πατήσεις πάνω της για να την δεις μεγαλύτερη.

ΙΙ. Μπορείς να ζεστάνεις τα χέρια σου τρίβοντάς τα μεταξύ τους, ή με ζεστό νερό, και στη συνέχεια, να κλείσεις τα μάτια σου, και να βάλεις τα χέρια σου από πάνω τους σκεπάζοντας τα με τις παλάμες σου (ένα χέρι σε κάθε μάτι). Χωρίς να τα πιέζεις.

Αυτή η ζεστασιά που εκπέμπεται απ'τα χέρια σου στην ουσία ζεσταίνει και χαλαρώνει αυτούς τους εσωτερικούς μύες των ματιών που έχουν κουραστεί.

16. Συγκεντρώσου περισσότερο!

Παραθέτω το παρακάτω άρθρο προαιρετικά να το διαβάσετε για το πώς να αυξήσετε περισσότερο τη συγκέντρωσή σας :)

Προτάσεις για συγκέντρωση από αυτές που ανέφερα παραπάνω είναι το κομμάτι του διαλογισμού, η άσκηση, η διατροφή, και η αποφυγή καφεΐνης που τείνει να σου δίνει ενέργεια μεν, αλλά σε κάνει να μη μπορείς να συγκεντρωθείς δε.

Αν θες κάτι που να σου δίνει ενέργεια αλλά να σου επιτρέπει συγχρόνως να συγκεντρώνεσαι, δοκίμασε πράσινα τσάγια, και συγκεκριμένα προτείνω "Yerba Mate" και "Matcha Green Tea" τα οποία είναι είδη τσαγιού, το δεύτερο πολύ ισχυρότερο (γιατί έχει και καφεΐνη μέσα του), που διεγείρουν μεν, δεν προκαλούν την απότομη πτώση όμως που κάνει ο καφές μετά από 6-7 ώρες, και σου επιτρέπουν να συγκεντρώνεσαι καθ'όλη τη διάρκεια αντί να σου διαχέουν το μυαλό (μπορείς να τα αναμίξεις και με Gingko Biloba που αυξάνει γενικότερα επιδόσεις εγκεφάλου).

Το Matcha μάλιστα, το είχαν ανακαλύψει και το χρησιμοποιούσαν κυρίως οι Zen μοναχοί γιατί είχαν δει ότι τους έδινε πολύ καλύτερη συγκέντρωση και τους ενίσχυε πολύ στον διαλογισμό τους. Πλέον το χρησιμοποιούν στις Ιαπωνία στις τελετές τσαγιού...

Κλείνοντας

Οτιδήποτε από τα παραπάνω θέλετε να κάνετε, καλύτερο είναι να κρατήσετε μια δικιά σας λίστα με αυτά που σας ενδιαφέρουν, και 3 πράγματα είναι το μυστικό για ΟΛΑ:

"Εξάσκηση, Εξάσκηση, Εξάσκηση."

Κατέβασε τώρα το άρθρο που διαβάζεις σε εκτυπώσιμη μορφή, σε pdf, ώστε να μπορείς να το στείλεις ή να το χαρίσεις σε φίλους, φίλες, συμμαθητές, καθηγητές και συγγενείς σου.


Επίσης θα λαμβάνεις νέα τα νέα άρθρα ή podcasts κατευθείαν στο email σου, μαζί με bonus υλικό!

Πάτα το κουμπί παρακάτω για να δεις και άλλα άρθρα σχετικά με το διάβασμα και τη μνήμη:

Θέλω να βελτιώσω τις επιδόσεις μου στο διάβασμα

Τα αντίδοτα του Πόνου, της Αγανάκτησης και του Θυμού

Σημείωση 1: Θα ομολογήσω ότι πολλά απ’αυτά τα πήρα απ’το Awaken the Giant Within του Tony Robbins και άλλα από το Emotions Revealed του Ekman,το Emotional Intelligence του Goleman και το Psycho-Cybernetics του Maxwell Maltz.

Για μένα είναι και τα 4 αγαπημένα βιβλία, αλλά ιδίως το πρώτο και το τελευταίο, μόνο και μόνο γιατί πραγματικά τα λένε και τα εξηγούν πολύ απλά και όμορφα, με πολλές λεπτομέρειες και παραδείγματα, κατανοητά και λογικά.

Σημείωση 2: Όπως και τα 10 Συναισθήματα της Δύναμης, έτσι και τα 10 Σήματα Δράσης, θέλουν ΠΟΛΥ εκπαίδευση, επανάληψη, να τα τοιχοκολλήσεις σε μέρος που να μπορείς να τα δεις εύκολα όταν είσαι “στις μαύρες σου”, ώστε να μπορέσεις να δεις πως να σταματήσεις το εκάστοτε λαμπάκι να αναβοσβήνει.

 

Στο άρθρο Τι δε σου λένε για τα αρνητικά συναισθήματα, μαζί με τα πολλά ωραία που είπαμε, όπως ποια είναι μία παγίδα που πρέπει να προσέχεις, είπαμε πως τα “αρνητικά” συναισθήματα είναι στην πραγματικότητα κάτι πολύ καλό:

Σήματα κινδύνου και δράσεως.

Δεν είναι κάτι που πρέπει να μεγαλοποιούμε ή να υποτιμούμε. 

Είναι απλά οι ενδείξεις.

Επίσης μιλήσαμε για τα αντίδοτα της Δυσφορίας και του Φόβου και τα αντίδοτα της Απογοήτευσης, των Τύψεων/Ενοχών και της Ανεπάρκειας

Πάμε λοιπόν να δώσουμε όσο πιο κατανοητές, ακριβείς και απλές ερμηνείες γίνεται για τις επόμενες 3 “οικογένειες” συναισθημάτων, και τα αντίστοιχα αντίδοτά τους: τον συναισθηματικό πόνο της Απώλειας, την Αγανάκτηση, και τον Θυμό:

ΠΟΝΟΣ (απώλειας – Hurt/Agony)

Ο συναισθηματικός πόνος μπορεί να είναι και ισχυρότερος του σωματικού πολλές φορές. 

Είναι το αίσθημα που σου μένει όταν κάποιος σε πληγώνει.

Δυστυχώς, κυριαρχεί συχνά στις περισσότερες επαγγελματικές και προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων.

Συνήθως προκαλείται από μια αίσθηση απώλειας.

Πονάμε και θεωρούμε ότι κάποιος μας πλήγωσε, όταν είχαμε κάποιες προσδοκίες οι οποίες δεν πραγματοποιήθηκαν (συσσωρευμένη απογοήτευση).

Ή όταν πιστεύαμε ότι κάποιος θα κρατούσε το λόγο του, ή ότι θα έκανε κάτι, και δεν το έκανε. Όταν θεωρούσαμε ότι ο άλλος θα έπρεπε να καταλαβαίνει τι θέλουμε, αλλά δεν το κάνει. 

Σε αυτή την περίπτωση αισθανόμαστε να χάνουμε μέρος της εμπιστοσύνης που είχαμε στον άλλον, και να χαλάει σιγά σιγά η σχέση μας.

Συχνά όμως είχαμε την λάθος προσδοκία εξ αρχής.

Ίσως να μην του επικοινωνήσαμε (είπαμε λεκτικά) του άλλου, καν, αυτή την προσδοκία ή το τι θέλουμε, θεωρώντας ότι θα έπρεπε να το καταλάβει από μόνος του.

Μέγα λάθος.

Δυστυχώς κανένας δεν μπορεί να μπει μεσ’το κεφάλι σου και να καταλάβει τι θες αν δεν του το πεις.

Μάλιστα, είναι μια συμπεριφορά που πολλοί άνθρωποι έχουν διατηρήσει από τότε που ήταν μωρά.

Περίμεναν η μητέρα τους να μαντέψει τι θέλουν, και απλά με λίγη γκρίνια, ένα χέρι απλωνόταν και μας προσέφερε τα πάντα.

Όμως δυστυχώς, μεγαλώνοντας, πολλοί δεν άλλαξαν αυτή τη συμπεριφορά και περιμένουν ακόμα το ίδιο.

Αποτέλεσμα αυτού είναι και το να συνεχίζουν να γκρινιάζουν καθώς μεγαλώνουν, περιμένοντας ο κόσμος να υποκύψει και να κάνει αυτό που θέλουν.

Κρίμα που δεν είναι όλα τόσο γλυκά και εύκολα όσο κάποτε.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ της Απώλειας

Συνειδητοποίησε, κατ’αρχάς, ότι στην πραγματικότητα ίσως να μην έχασες τίποτα

Ίσως αυτό που θα πρέπει να αλλάξεις είναι η λάθος αντίληψη ότι ο άλλος ήθελε να σε πληγώσει ή να σε πονέσει.

Γιατί σπάνια γίνεται αυτό συνειδητά και ηθελημένα, καθώς ο καθένας κάνει αυτό που θεωρεί καλύτερο με αυτά που ξέρει την κάθε στιγμή.

Είναι πραγματικά υπερβολικά λίγες οι φορές που οι άλλοι θέλουν συνειδητά να κάνουν το κακό.

Ρώτα τον εαυτό σου:

“Υπάρχει κάποια πραγματική απώλεια εδώ; Ή μήπως κρίνω την κατάσταση πολύ σύντομα, ή πολύ σκληρά;”

Γιατί τις περισσότερες φορές βιαζόμαστε να κρίνουμε, χωρίς να κατανοήσουμε και την άλλη μεριά.

Κατανόησε ότι αυτός ο πόνος είναι δύναμη.

Ο Πόνος είναι συναισθηματική ενέργεια που σε κινητοποιεί να δράσεις.

Μπορείς κομψά και καταλλήλως να επικοινωνήσεις τα συναισθήματα σε αυτόν που “στα προκάλεσε”.

Να τον ρωτήσεις τι συνέβη, και να δεις την δική του πραγματικότητα, μέσα απ’τα μάτια του. 

Να δεις πώς και με ποια “λογική” έκανε αυτά που έκανε. Εάν θέλεις, και εάν αξίζει για σένα σαν σχέση.

Όταν αρχίσεις να νοιώθεις αυτόν τον πόνο, όμως, κάνε κάτι αμέσως, αν μπορείς.

Γιατί αυτός ο πόνος είναι ικανός να ρίξει τον άνθρωπο στο κατώτερο σημείο της εξαθλίωσης, και αυτός ο πόνος είναι που συσσωρεύεται σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, και αν δεν αντιμετωπιστεί γίνεται…

Αν μιλάμε για απώλεια προσώπου, πρέπει να καταλάβεις ότι τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις που τα συνοδεύουν είναι ακόμα εκεί.

Όλα τα συναισθήματα βρίσκονται μέσα μας και ανακυκλώνονται.

Θα διοχετευτούν προς άλλους ανθρώπους.

Και αυτό πρέπει να το πιστεύεις και να περιμένεις ότι θα συμβεί, και είναι φυσιολογικό.

Η αγάπη σου για αυτά τα άτομα που έχασες θα μεταμορφωθεί σε αγάπη προς άλλα άτομα.

Εφόσον ακόμα ζεις, έχεις ρόλους να παίξεις, και υπάρχουν άλλοι άνθρωποι εκεί έξω που σε χρειάζονται, εσένα και τα δώρα που έχεις να προσφέρεις, μακράν περισσότερο από τους πεθαμένους.

Οπότε εκτονώσου στον πραγματικό κόσμο, και μην αφήσεις αυτά τα συναισθήματα να συσσωρευτούν και ξεσπάσεις μέσα σου.

Έχεις ευθύνες προς άλλους και προς τον κόσμο. Κάνε το καλύτερο που μπορείς.

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ

Το μήνυμα που θέλει να σου περάσει η αγανάκτηση, είναι ότι θα μπορούσες να τα καταφέρεις πολύ καλύτερα απ’ότι μέχρι τώρα ή πως τα πράγματα θα έπρεπε να είναι καλύτερα.

Αυτό είναι ένα πολύ καλό σημάδι.

Δείχνει πως έχεις ένα όραμα για το πώς τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, και επίσης δείχνει ότι νοιάζεσαι για το συγκεκριμένο θέμα.

Και η συναισθηματική ενέργεια που συσσωρεύεται μέσα σου, είναι η δύναμη που θα σε κινητοποιήσει να τα αλλάξεις όταν έρθει η στιγμή και δωθεί (ή δημιουργηθεί) η αφορμή.

Μέσω της αγανάκτησης ξεκίνησαν οι μεγαλύτερες αλλαγές, οι μεγαλύτερες επαναστάσεις, και οι μεγαλύτεροι αγώνες.

Ήταν οι στιγμές που ο κόσμος είπε “ΌΧΙ άλλο“.

Η αγανάκτηση είναι μία απ’τις μορφές που μπορεί να πάρει η συναισθηματική ένταση μέσα σου, αντί να γίνει άγχος και φόβος που θα σε παρέλυαν.

Η Αγανάκτηση είναι πραγματικά κάτι πολύ καλό γιατί θα σε κάνει να πεις “δεν το ανέχομαι άλλο!

Και θα σε βοηθήσει να αλλάξεις πορεία άμεσα.

Η αγανάκτηση σου λέει πως υπάρχει κάτι καλύτερο στην απέναντι μεριά.

Πως υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστείς.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ της Αγανάκτησης

Το αντίδοτο της Αγανάκτησης είναι το να καταφέρεις συνειδητά να τη διοχετεύσεις προς τα εκεί που θες και να σε κινητοποιήσει.

Να αντιδράσεις στην πηγή του προβλήματος.

Βρες λύσεις άλλων, για το πώς αντιμετώπισαν την κατάσταση. Βρες πρότυπα – άλλους που αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα, και πώς το ξεπέρασαν, τι έκαναν. Πάρε ιδέες

Ενθουσιάσου γιατί αυτά που θα μάθεις σήμερα, θα σε βοηθήσουν και στο μέλλον, και με πολύ λίγο χρόνο και ενέργεια πραγματικά θα σου δημιουργήσουν χαρά!

Και ανέλαβε δράση!

Τίποτα στη ζωή σου δεν θα αλλάξει προς το καλύτερο, αν εσύ δεν αλλάξεις. Ανέλαβε τα ηγετικά σου καθήκοντα – να ηγηθείς της δικής σου, προσωπικής, σιωπηλής (ή μη) επανάστασης.

Η Αγανάκτηση και ο Πόνος της Απώλειας (που είπαμε από πάνω, όταν κάποιος σε “πληγώνει”), αν συνεχιστούν, μπορεί να οδηγήσουν σε ένα απ’τα δύο:

Θυμό (εξαγριώνεσαι – ενεργητική μορφή – πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις κάτι)

ή Απογοήτευση (παραδίνεσαι – παθητική μορφή – πιστεύεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα).

ΘΥΜΟΣ

Ο θυμός είναι μορφή ακραίας επιθετικότητας.

Σημαίνει πως ένας σημαντικός κανόνας ή στάνταρ που είχες στη ζωή σου παραβιάστηκε από κάποιον.
Ακόμα και από εσένα (αν μιλάμε για τύψεις και ενοχές).

Κατανόησε ότι όταν είσαι τσαντισμένος μπορείς να αλλάξεις αυτό το συναίσθημα σε δευτερόλεπτα αν θες.

Θυμώνεις όταν πιστεύεις ότι κάτι ή κάποιος σε εμποδίζει να κατακτήσεις τους στόχους σου, όταν κάτι παρεμβαίνει με αυτά που αισθάνεσαι ότι πρέπει να κάνεις, και με τους κανόνες και τα στάνταρ σου.

Λάθος κατευθυνόμενη ή συσσωρευμένη επιθετικότητα μετατρέπεται σε καταστροφική δύναμη.

Η επιθετικότητα, γενικότερα, είναι κάτι άκρως επιθυμητό.

Είναι συναισθηματική ενέργεια και σου δίνει δύναμη.

Υπερβολική επιθετικότητα που δεν μπορείς να την ελέγξεις και να της παρέχεις κατάλληλες διεξόδους, γίνεται θυμός που συσσωρεύεται μέσα σου, κάτι άκρως τοξικό για τον εαυτό σου.

“Το να συσσωρεύεις μέσα σου Θυμό,
είναι σαν να κρατάς ένα καυτό κάρβουνο
με την πρόθεση να το πετάξεις σε κάποιον άλλον.
Εσύ είσαι αυτός που καίγεται.”

~Βούδας~

Η συναισθηματική ενέργεια που σου δίνει η επιθετικότητα είναι απολύτως απαραίτητη για την κατάκτηση του οποιουδήποτε στόχου.

Το οτιδήποτε θέλουμε, θα πρέπει να το κυνηγάμε επιθετικά και όχι παθητικά (υπάρχει παθητικό κυνήγι; ).

Τα προβλήματα και τα εμπόδια πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε επιθετικά.

Η επιθετικότητα στην θετική και δημιουργική της μορφή, λέγεται και Αποφασιστικότητα και ανήκει στα 10 συναισθήματα Δύναμης.

Ο Θυμός είναι σαν τη Φωτιά.

Η Φωτιά αν βγει εκτός ελέγχου μπορεί να τα κάψει όλα στο πέρασμά της και να φέρει άπειρη καταστροφή και πόνο.

Ή μπορεί να είναι αυτή που θα προσφέρει ζωή (Ήλιος) ή αφάνταστη ομορφιά, νόστιμο φαγητό, ζεστασιά και ασφάλεια.

Μπορείς να τιθασεύσεις και να κατευθύνεις τον θυμό σου;

ΑΝΤΙΔΟΤΟ του Θυμού:

Κατ’αρχάς, ίσως να παρερμήνευσες την κατάσταση τελείως. Σε εμποδίζει κάποιος ή κάτι πραγματικά; Έχει τόση αξία για σένα;

Στη συνέχεια διερωτήσου: μήπως ο θυμός σου βασίζεται στο γεγονός ότι ο άλλος δεν ξέρει τι είναι σημαντικότερο για σένα (ακόμα και αν πιστεύεις ότι θα έπρεπε!);

Συνειδητοποίησε ότι οι κανόνες σου δεν είναι απαραιτήτως και οι “σωστοί” κανόνες (δεν έχουμε όλοι τους ίδιους κανόνες), και ας αισθάνεσαι 100% πεπεισμένος για αυτούς.

Ρώτα τον εαυτό σου πιο ενδυναμωτικές ερωτήσεις, όπως “μακροπρόθεσμα, είναι αλήθεια ότι αυτός ο άνθρωπος νοιάζεται για μένα;”

“Το έκανε επίτηδες για να μου κάνει κακό;”

“Με ποια λογική το κάνει; Τι σκέφτεται και πώς τα εκλογικεύει;”

Διέκοψε τον θυμό ρωτώντας “τι μπορώ να μάθω από αυτό;” ή την παρακάτω αγαπημένη (αν και μεγάλη) ερώτηση:

“Πώς μπορώ να επικοινωνήσω τη βαρύτητα αυτών των κανόνων που έχω, σε αυτό το άτομο, και με τέτοιο τρόπο, που να το προκαλέσει να ΘΕΛΕΙ με βοηθήσει, και όχι να τους παραβιάσει ξανά στο μέλλον;

Εάν δεν λειτουργεί ή δεν μπορείς να κάνεις τίποτε από αυτά, τότε θα πρέπει να κατανοήσεις και να βρεις διεξόδους να διοχετεύσεις αυτόν τον θυμό.

Το να βρεις τέτοια κανάλια διοχέτευσης είναι εξίσου, αν όχι πιο σημαντικό, με τα κανάλια διοχέτευσης των θετικών συναισθημάτων όπως της αγάπης και της καλοσύνης.

Η σωματική άσκηση είναι ένας ΑΡΙΣΤΟΣ τρόπος για να σου ρουφήξει όλον το θυμό και να σε εκτονώνει καθημερινά.

Το να είσαι επιθετικός (δηλαδή αποφασισμένος, και όχι θυμωμένος) όταν γυμνάζεσαι σου προσθέτει δύναμη και αποδοτικότητα.

“Όμως το καλύτερο κανάλι να διοχετεύσεις την επιθετικότητά σου,
είναι να τη χρησιμοποιήσεις για τον λόγο για τον οποίο υπάρχει:
για να δουλέψεις τον δρόμο σου προς έναν στόχο.
Η δουλειά παραμένει μία απ’τις καλύτερες θεραπείες και ηρεμιστικά για την προβληματισμένη ψυχή.”

~Maxwell Maltz  στο “Psycho-Cybernetics”~

Τι κάνουμε όμως με τα συναισθηματικά τραύματα;

Όσον αφορά τη μνησικακία και τα παλαιότερα συναισθηματικά τραύματα που ο καθένας μας κουβαλάει μέσα του.

Πρέπει να ξέρεις ότι συνεχώς καταναλώνουν ενέργεια όσο “τρέχουν” μέσ’το μυαλό μας.

Ο μόνος τρόπος να τα θεραπεύσεις πλήρως, είναι η πραγματική συγχώρεση, για την οποία θα γράψω και αναλυτικότερο άρθρο.

Τι είναι αυτό;

Υπάρχει ένας ορισμός που μου άρεσε πολύ και μου έχει αλλάξει πολύ τον τρόπο που βλέπω κάποια πράγματα (πάλι απ’το Psycho-Cybernetics – το αγαπώ αυτό το βιβλίο):

“Η πραγματική συγχώρεση έρχεται μόνο όταν μπορούμε να δούμε, και να αποδεχτούμε συναισθηματικά, ότι δεν υπάρχει και δεν υπήρξε τίποτε για εμάς να συγχωρέσουμε – δεν θα έπρεπε να κατηγορήσουμε ή να μισήσουμε το άλλο άτομο εξ αρχής.”

Σου τα έχω σε αφίσα να τα κολλήσεις στον τοίχο!

10shmataDrashsΗ λίστα με τα αρνητικά συναισθήματα και τις ερμηνείες τους δεν θα είναι ποτέ πλήρης.

Εξερεύνησε τα δικά σου συναισθήματα και σήματα δράσης, και μην περιμένεις ποτέ να εξαλειφθούν πλήρως, γι’αυτό μάθε να τα διαχειρίζεσαι.

Αν όλα τα πράγματα ήταν το ίδιο εύκολα, όλοι θα έκαναν τα ίδια.

Θυμίσου πως όσο τα αγνοούμε, αυτά θα ενισχύονται όλο και περισσότερο, μέχρι να τους δώσουμε σημασία. 

Γι’αυτό μάθε να τα διαχειρίζεσαι, να τα κατανοείς και να τα εκτιμάς για τις χρήσιμες πληροφορίες που σου δίνουν, αλλά και να δρας άμεσα και στοχευμένα, ώστε να μην προλάβουν να σε κατακλύσουν και πάρουν τον έλεγχο της ζωής σου.

Για τους συνδρομητές είναι ήδη έτοιμο το Πόστερ με τα 10 σήματα δράσης, και μπορούν να το βρουν στην “εργαλειοθήκη” τους με τα υπόλοιπα δωράκια. :)

Μπορείς να γίνεις συνδρομητής, βάζοντας το όνομά σου και το email σου στα δεξιά, και να κατεβάσεις αρκετά πράγματα που έχω δωρεάν για τους συνδρομητές.

Αν θες να διαβάσεις ανάλογα άρθρα, ξεκίνα με αυτά:

Μήπως σαμποτάρεις τον εαυτό σου χωρίς να το καταλάβεις;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης: ~10 λεπτά.

Συνεχίζουμε απ’το προηγούμενο άρθρο που είχα γράψει σχετικά με το “αυτο-σαμποτάρισμα”: “Ο άγνωστος πόλεμος μέσα μας

Αρχικά, για να μπορέσεις να ξεχωρίσεις αν σαμποτάρεις τον εαυτό σου ή όχι, θα πρέπει να κατανοήσεις κάποια πράγματα πολύ βασικά, και ακριβώς στη ρίζα αυτού του θέματος.

Τι σημαίνει Υπευθυνότητα, ποιος είναι υπεύθυνος για το πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, όλα μας τα προβλήματα, επιτυχίες, τυχερά και ευκαιρίες.

Υπευθυνότητα και Νόμος Αιτίου – Αποτελέσματος

Πιστεύω ακράδαντα στην ΠΛΗΡΗ ευθύνη του καθενός μας για τον κάθε τομέα της ζωής του, σύμφωνα με τον νόμο του αιτίου και του αποτελέσματος – εμείς και οι επιλογές μας είμαστε που έχουμε φέρει τον κάθε τομέα της ζωής μας εκεί που είναι, είτε το έχουμε καταλάβει είτε όχι. Δεν πιστεύω στην τύχη. Η τύχη μπορεί να σου φέρει ένα τζόκερ. Το τι θα το κάνεις αυτό όμως και πώς θα είσαι μετά από έναν χρόνο, δεν έχει να κάνει με τύχη. Οι σχέσεις μας, τα οικονομικά μας, τα πάντα στη ζωή μας, είναι έτσι όπως είναι γιατί εμείς τα κάναμε έτσι. Γιατί για κάθε αποτέλεσμα υπάρχει από πίσω και ένα αίτιο.

Εδώ κρύβεται ένα μυστικό. Βλέπεις, στον οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας, εάν τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα θέλουμε, τότε κάτι πάει λάθος με τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Γιατί ο τρόπος που σκεφτόμαστε καθοδηγεί τις πράξεις μας, και αυτές στη συνέχεια μας φέρνουν τα αποτελέσματα. Τις περισσότερες φορές, ο χάρτης που έχουμε για την πραγματικότητα έχει πολλές ανακρίβειες και λάθη, και αυτό είναι το πρόβλημα. Ο χάρτης δεν είναι η πραγματικότητα. (βλέπε προηγούμενο άρθρο εδώ)

Επομένως, εάν τα πράγματα ΔΕΝ είναι έτσι όπως τα θέλουμε τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε το ΠΟΥ κάνουμε λάθος, τι πιστεύουμε που δεν ισχύει, και γενικά να αρχίσουμε να αμφισβητούμε διάφορες πεποιθήσεις που μας αποδυναμώνουν, βρίσκοντας ενδυναμωτικές εναλλακτικές.

(Πχ: Δεν έχω χρόνο = αποδυναμωτική πεποίθηση = λανθασμένη πεποίθηση –> Ο χρόνος μου είναι πάντα αρκετός για αυτά που είναι πιο σημαντικά για μένα, και ακόμα και να μην υπάρχει, θα τον βρω = ενδυναμωτική πεποίθηση = σωστή πεποίθηση).

Πολλοί άνθρωποι πάνω στον πλανήτη αυτή τη στιγμή ζουν τα όνειρά τους, καταφέρνουν τους στόχους τους, και ίσως και να έχουν καταφέρει πολλά απ’αυτά που θα ήθελες και εσύ να καταφέρεις :)

Το μέλλον και το παρελθόν, ο “Παράδεισος” και η “Κόλαση”, βρίσκονται ήδη πάνω στη Γη, απλά είναι ανίσως κατανεμημένα.

Η διαφορά αυτών που ζουν τα όνειρά τους και την ζωή που πάντα ήθελαν, με εσένα ποια είναι;

Ότι αυτοί, στον συγκεκριμένο τομέα, έχουν μια νοοτροπία που λειτουργεί σε τέλεια αρμονία με την πραγματικότητα, τη φύση των πραγμάτων, και με τα αποτελέσματα που θέλουν.

Αυτός που σε εμποδίζει να καταφέρεις εν τέλει όλα όσα θες, όλα για τα οποία αγωνίζεσαι να πετύχεις, όλα όσα ήθελες από μικρό παιδί και όσα όνειρα μπορεί να έχεις, είναι ο Σαμποτέρ σου.

Σε σαμποτάρει στη ζωή σου, στις σχέσεις σου, στη δουλειά σου, και στο να μην ξεκινήσεις πολλά που θα ήθελες να κάνεις. Μπορεί μάλιστα να σε βάλει να κάνεις ακριβώς τα αντίθετα απ’αυτά που θες, χωρίς να τον καταλάβεις καν.

Είναι αυτός που συνεχίζει και λέει συνεχώς την ίδια ιστορία: “γιατί αυτό δεν μπορεί να γίνει” ή “γιατί αυτό θα αποτύχει”, ή “γιατί δεν έχω χρόνο”, “λείπει το ένα”, “λείπει το άλλο”, “αυτό και εκείνο φταίνε που είναι ακόμα τα πράγματα έτσι”, κ.ο.κ.

Άλλοι τα ρίχνουν στην “τύχη”. Άλλοι μεμψιμοιρούν ότι έτσι γεννήθηκαν και έτσι είναι από μικροί, και δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Άλλοι κατηγορούν την κοινωνία, ή το σύστημα, ή τους γονείς τους, ή το πώς μεγάλωσαν. Στον ένα φταίει το ένα, στον άλλον το άλλο. Το θέμα όμως είναι ότι όπως και να’χει, δεν έχουν αυτά που θέλουν στη ζωή τους. Ενώ άλλοι ζουν ήδη το όνειρο.

“Οι άνθρωποι πάντα κατηγορούν τις συγκυρίες για αυτό που είναι. Εγώ δεν πιστεύω στις συγκυρίες. Οι άνθρωποι που προχωρούν σε αυτόν τον κόσμο είναι αυτοί που αναζητούν τις συνθήκες που επιθυμούν, κι αν δεν μπορούν να τις βρουν, τις δημιουργούν οι ίδιοι.”
~ George Bernard Shaw

Το θέμα είναι να αρχίσουμε να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. Ό,τι και να φταίει, χωρις να αναλάβουμε την ευθύνη της παρούσας κατάστασής μας, απαρνούμαστε τον βασιλικό θρόνο της εξουσίας της ζωής μας, και τον παραδίδουμε αμαχητί στο εξωτερικό περιβάλλον: ανθρώπους, γεγονότα και καταστάσεις. Έτσι, συμπεριφερόμαστε σαν 5άχρονα που περιμένουν τη μανούλα τους να τα ταΐσει και γκρινιάζουν, και την κατηγορούν που καθυστερεί, αντί να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με αυτά που έχουμε.

“Αν δεν κυνηγήσεις αυτό που θες, ποτέ δεν θα το’χεις. Αν δεν ρωτήσεις, η απάντηση θα είναι πάντα όχι. Αν δεν κινείσαι, είσαι πάντα στην ίδια θέση.” ~Nora Roberts

Όλοι οι επιτυχημένοι άνθρωποι στον κόσμο είχαν, έχουν, και θα έχουν το εξής κοινό: απο κάποιο σημείο και πέρα, αποφασίζουν να αναλάβουν την ΠΛΗΡΗ ευθύνη της ζωής τους, για τις επιλογές τους και τις ενέργειές τους, χωρίς δικαιολογίες, άλλοθι και κατηγόριες. Ούτως ή άλλως η οικονομία ίδια είναι για όλους, όλοι 24 ώρες έχουμε μέσα στην ημέρα μας, και πολλές συνθήκες είναι κοινές. Ίσως να αλλάζει λίγο η αφετηρία μας, αλλά αυτό δεν καθορίζει και την πορεία μας. Αυτό που αλλάζει είναι η αντίληψη και οι πράξεις μας.

Είναι ώρα λοιπόν να αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε τα λόγια και τις πράξεις του Σαμποτέρ μας, ώστε τουλάχιστον να αντιληφθούμε ποια είναι αντίδραση φόβου – η ψευδαίσθηση του ορίου – , και ποιο είναι πραγματικό όριο. Γιατί

Με καλύτερη επίγνωση, μπορείς να κάνεις καλύτερες επιλογές. Και με καλύτερες επιλογές, θα πάρεις καλύτερα αποτελέσματα.

Ποια είναι τα Σημάδια να καταλάβεις τον Σαμποτέρ;

Πώς μπορείς να ξέρεις ότι σαμποτάρεις τον εαυτό σου; Ποια είναι τα σημάδια που θα μπορούσες να αναγνωρίσεις, και να πεις, “Οπ! ο σαμποτέρ παίζει τώρα!”;

Κατ’αρχάς, γιατί θες να τα ξέρεις αυτά τα σημάδια;

Για να μπορείς να αντιληφθείς πότε έχεις πλησιάσει στα νοητά όριά σου. Στα όριά σου είναι που θα φωνάζει όλο και πιο δυνατά ο σαμποτέρ. Θα προσπαθεί όλο και πιο σκληρά να σε αποτρέψει, θα σου εμφανίζει όλο και περισσότερη αντίσταση και εμπόδια (συνήθως νοητά και ψευδή).

Αυτή η συνειδητότητα, δεν πρόκειται να εξαφανίσει τελείως τον φόβο. Θα σου δώσει όμως να καταλάβεις ότι είναι μια ψευδαίσθηση, ένα παιχνίδι του μυαλού που σου παίζει ο σαμποτέρ. Αυτό και μόνο είναι ικανό να σου δώσει το θάρρος να το αντιμετωπίσεις και να περάσεις από μέσα του, κατανοώντας ότι όσο τρομαχτικό και να’ναι, είναι ψεύτικο.

Θυμάμαι για παράδειγμα όταν έγραφα το βιβλίο μου για να το ανεβάσω αρχικά εδώ δωρεάν στο NSM. Όσο πιο κοντά έφτανα στο τέλος, τόσο περισσότερο φώναζε ο σαμποτέρ. Τόσο περισσότερες δικαιολογίες άκουγα το μυαλό μου να σκαρφίζεται. Τόσο περισσότερες δυσκολίες “τύχαινε” να μου εμφανίζονται. Όλο και περισσότερα πράγματα έλεγα ότι πρέπει να κάνω. Ήμουν σε πόλεμο και δεν το ήξερα.

Μετά από όλο αυτό το τελευταίο διάστημα και όλα αυτά που έμαθα, μπορώ να σου πω με σιγουριά, ότι ο σαμποτέρ σου παίζει παιχνίδια μαζί σου όταν:

1) Περιμένεις την τελειότητα για να κάνεις την κίνηση που θα αλλάξει το παιχνίδι.

Η ιδέα για το βιβλίο στο Amazon, υπήρχε 8 μήνες προτού το δημοσιεύσω. Όλο έλεγα θα το κάνω, όλο θα το κάνω, και θα το κάνω, αλλά συνεχώς έλεγα πως θέλει λίγη παραπάνω βελτίωση, λίγη παραπάνω διόρθωση, λίγο απ’αυτό, λίγο απ’τ’άλλο…. Ενώ απλά θα μπορούσα εν τέλει να το βγάλω έτσι όπως είναι – με τις ατέλειές του – και να το διορθώσω στην πορεία. Πράγμα που και εν τέλει έκανα απ’τη στιγμή που κατάλαβα το παιχνιδάκι του σαμποτέρ…

Πόσες φορές έχουμε μια ιδέα, που εάν την πραγματοποιήσουμε, ξέρουμε ότι θα αλλάξει η ζωή μας – ή κάποια πτυχή της – σε μεγάλο βαθμό; Και όμως το καθυστερούμε γιατί περιμένουμε να “τα φτιάξουμε όλα τέλεια” πρώτα; Και αυτή η τελειομανία γίνεται παιχνιδάκι του σαμποτέρ, που όλο και σε καθυστερεί, και εν τέλει το αφήνεις έτσι στο τέλος και δεν το κάνεις καν…

Ο ίδιος είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι δεν γυμνάζονται – περιμένουν την τελειότητα: να έχουν γυμναστή, να έχουν πρόγραμμα, να έχουν όρεξη, να είναι ξεκούραστοι, να έχουν ένα τρίωρο ελέυθερο, να έχουν το φαγητό έτοιμο για μετά, να έχουν παρέα, τα φεγγάρια να είναι ευθυγραμμισμένα και οι γάτες να νιαουρίζουν όλες μαζί. Το θέμα είναι ότι ποτέ δεν θα υπάρχει τελειότητα. Και εάν τύχει, τότε αυτό θα είναι εξαιρετικά λίγες φορές.

Εάν περιμένεις αυτές τις λίγες φορές, τότε να ξέρεις ότι και αυτά που θα κάνεις, και τα αποτελέσματά σου επίσης θα είναι εξαιρετικά λίγα.

Οι περισσότερες επιχειρήσεις περιμένουν μέχρι το νέο τους προϊόν να είναι τέλειο και έτοιμο, και μόνο τότε θα το παρουσιάσουν. Οι ηγετικές εταιρίες όμως, είναι αρχηγοί του να βγάζουν κάτι σε “πρωτότυπο”, σε “μπέτα έκδοση ή δοκιμαστική έκδοση”, και μέσα από την τριβή με τον πελάτη, μέσα από τα παράπονα, αυτά που τους αρέσουν, τις αλλαγές που θέλουν κλπ, το τροποποιούν και στη συνέχεια το κυκλοφορούν κανονικά.

Οι περισσότεροι όμως φοβούνται να παρουσιάσουν κάτι σε μη τελειωμένη έκδοση. Και αυτό είναι παιχνιδάκι του σαμποτέρ τους, γιατί -φοβάται-. Φοβάται “τι θα πει ο κόσμος”. Φοβάται μην χάσει την αγάπη και την εύνοια του κόσμου. Και αυτό είναι το τραγικό τους λάθος που δεν τους επιτρέπει να γίνουν από τις καλύτερες επιχειρήσεις στον κόσμο.

2) Είσαι απασχολημένος κυνηγώντας την ουρά σου, αντί να επιτυγχάνεις Αποτελέσματα.

Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να κάνει πράγματα που φαίνονται σημαντικά εκείνη τη στιγμή, αλλά ξέρεις ότι ΔΕΝ είναι τα πιο σημαντικά που θα έπρεπε να κάνεις…; Ποια είναι τα πράγματα που ΞΕΡΕΙΣ ότι σε 5 ή σε 10 χρόνια δεν θα έχουν καμία σημασία;

Τι εάν όλη αυτή η τρεχάλα, το να είσαι συνέχεια φαινομενικά απασχολημένος με κάτι “σημαντικό” (εκείνη τη στιγμή), δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μορφή αντίδρασης φόβου, ώστε να αναβάλλεις αυτό που ξέρεις μέσα σου ότι έχει πραγματική σημασία;

Τι εάν το να προσπαθείς να γίνεις καλός σε 500 πράγματα, είναι από φόβο να μην αποτύχεις σε 1, και για να έχεις τη δικαιολογία ότι “δεν είχα αρκετό χρόνο” ή “κάνω και άλλα πράγματα όμως” ή “δεν προσπαθούσα πραγματικά, δεν τα έβαλα όλα”; Το έχω σκεφτεί πολλές φορές για τον εαυτό μου αυτό, και σίγουρα αυτό είναι ένα από τα αδύναμα σημεία που διορθώνω στην πορεία, μέσα από αποτυχίες και πειραματισμούς.

 “Οι περισσότεροι άνθρωποι αποτυγχάνουν στη ζωή γιατί γίνονται καλοί σε ασήμαντα πράγματα”Anthony Robbins

“Τίποτα δεν είναι τόσο άχρηστο, όσο το να κάνεις αποτελεσματικά αυτό το οποίο δεν θα έπρεπε να κάνεις καθόλου.”
~ Peter Drucker, ο άνθρωπος που εφηύρε το σύγχρονο management.

3) Εσύ ο ίδιος ρίχνεις το ηθικό της ομάδας σου.

Μία από τις συχνότερες δικαιολογίες που ακούω από τον κόσμο, ακόμα και υψηλά ιστάμενα στελέχη, διευθυντές και αξιωματικούς, στο γιατί δεν είναι η ζωή τους / η επιχείρησή τους / η οργάνωσή τους / η ομάδα τους,  στο σημείο που θέλουν πιο κοντά στους στόχους τους, είναι ότι δεν έχουν τα κατάλληλα άτομα γύρω τους. Δεν έχουν την κατάλληλη ομάδα. Η ομάδα τους δεν τους υποστηρίζει. Η ομάδα τους δεν υποστηρίζει τους στόχους τους. Η ομάδα τους δεν τους βοηθάει, και συνεχώς τους χαντακώνει και τους ρίχνει την ψυχολογία.

Στη συνέχεια όμως, παρακολουθούμε αυτά τα ίδια άτομα (που ο φλοιός του εγκεφάλου τους, ο νεο-φλοιός, ο ανώτερος, ανθρώπινος εγκέφαλος λέει και πιστεύει αυτά τα πράγματα). Και αυτό που βλέπουμε είναι ότι ο σαμποτέρ τους κάνει τα ίδια ακριβώς για τα οποία γκρινιάζουν. Καταρρακώνει την ομάδα τους και της ρίχνει το ηθικό αντί να της το ανεβάζει. Αγνοεί την ομάδα αντί να εμπνέει, και να δημιουργεί πραγματικές σχέσεις με τον καθένα ξεχωριστά. Ξέρω ότι προσωπικά έχω υπάρξει θύμα του συγκεκριμένου πολλές φορές.

Όλοι ξέρουν ότι ο ρόλος ενός ηγέτη (όχι του “μάνατζερ”) μιας ομάδας είναι να θέτει ένα όραμα πολύ μεγαλύτερο του ανθρώπου, και να εμψυχώνει τον κόσμο του. Να εμπνέει τον κόσμο και να του εμφυσά ενέργεια και όρεξη για την επίτευξη αυτού του οράματος. Να αφήνει τον κόσμο και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, καλύτερο απ’ότι τον βρήκε, δίνοντας νόημα στην ύπαρξή του.

Αν αυτό όμως είναι απλή, κοινή λογική, τότε γιατί τόσοι λίγοι άνθρωποι το κάνουν αυτό; Γιατί τόσοι λίγοι άνθρωποι προσπαθούν να ανεβάσουν το ηθικό των γύρω τους και οι περισσότεροι το μόνο που κάνουν είναι να γκρινιάζουν και να γίνονται μέρος του προβλήματος αντί μέρος της λύσης;

“Δεν υπάρχει πλέον ουδετερότητα στον κόσμο. Είτε πρέπει να είσαι μέρος της λύσης, είτε θα είσαι μέρος του προβλήματος.”Eldridge Cleaver

4) Λες δικαιολογίες που εν τέλει πιστεύεις ότι είναι πραγματικές.

Σκεφτόμαστε συνειδητά, κυρίως μέσω των λέξεων. Και έχει αποδειχτεί πολλές φορές ότι οι λέξεις που χρησιμοποιούμε επηρεάζουν το πώς αισθανόμαστε, τι πιστεύουμε και πώς βλέπουμε μια κατάσταση.

Είναι η αρχή ή το τέλος; Αυτός ο τσακωμός χτες, ήταν η αρχή του τέλους μιας σχέσης, ή η αρχή κάτι νέου και πιο όμορφου και ειλικρινούς; Είναι η κρίση που βιώνει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή μια τιμωρία για τις λάθος επιλογές και δράσεις των Ελλήνων πολιτών; Ή μήπως το αποτέλεσμα του μουχλιασμένου πολιτικο-νομικο-τραπεζικού συστήματος της Ελλάδας; Ή μήπως σαν τους πόνους (ωδίνες) μιας εγκυμοσύνης, απαραίτητη για τον τοκετό μιας νέας ζωής;

Το πώς χρησιμοποιούμε τις λέξεις σίγουρα επηρεάζει το τι πιστεύουμε και το πώς αισθανόμαστε, και το έχω αναφέρει και σε προηγούμενα άρθρα. Όπως επίσης, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί κάποιος θα καθορίσει τον πλούτο ή την πενία της ζωής του.

Το θέμα όμως με τα λόγια και τις προτάσεις, είναι ότι όσο περισσότερο τα προφέρουμε, τόσο περισσότερο τα πιστεύουμε. Πες μια δικαιολογία πολλές φορές, και θα αρχίσεις να την πιστεύεις. Πες ένα ψέμα πολλές φορές, και θα αρχίσεις να το πιστεύεις.

Το να εστιάζουμε συνεχώς στο γιατί ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε κάτι, κάθε άλλο παρά μας διευκολύνει. Κάθε φορά που επαναλαμβάνουμε γιατί είμαστε ανίκανοι για το χ ή το ψ, ενισχύουμε αυτούς τους λόγους, και διαιωνίζουμε αυτή την κατάσταση της ανικανότητας. Κάθε φορά που γκρινιάζουμε γιατί “κάτι” είναι στραβό, δίνουμε μέρος της ελευθερίας και του ελέγχου μας σε αυτό το “κάτι”.

Η πρότασή μου είναι να κοιτάξεις λίγο προσεκτικότερα αυτά που λες, και κατά πόσο σε ενισχύουν και σε βοηθούν στο δρόμο σου, ή όχι. Τι ιστορίες επαναλαμβάνεις; Τι ρητά λες; Τι λέξεις χρησιμοποιείς; Τι χαρακτηρισμούς συνηθίζεις να λες; Εάν σε ενισχύουν, συνέχισε να τα λες. Εάν όχι, τότε μάλλον ήρθε η ώρα να επιλέξεις διαφορετικούς τρόπους/ιστορίες/λόγους/λέξεις/χαρακτηρισμούς.

5) Πολυ-σκέφτεσαι και υπερ-αναλύεις, αλλά από πράξεις τίποτα.

 Πόσοι από μας συνεχώς θέλουμε να μάθουμε περισσότερα και περισσότερα για ένα θέμα, αναλύουμε όλο και περισσότερο, αλλά δεν κάνουμε εν τέλει κανένα πραγματικό βήμα προς εκείνη την κατεύθυνση;

Πόσοι χρησιμοποιούν τις “αυθαίρετες προϋποθέσεις” για να δικαιολογήσουν την αδράνειά τους στον κόσμο (και στον εαυτό τους);
(μίλησα για αυτές και το πώς να τις αντιληφθούμε και να τις κατανοήσουμε, εδώ 1 και εδώ 2)

Όλα αυτά, όμως, γίνονται για έναν απλούστατο λόγο: φοβόμαστε να πάρουμε μια απόφαση.

Νομίζουμε πως η περισσότερη πληροφορία ίσως να μας δώσει περισσότερα δεδομένα και μας βοηθήσει να πάρουμε μια σωστότερη απόφαση.

Όταν όμως δεν έχουμε ορίσει ότι “μου δίνω ΤΟΣΟ χρόνο για να μαζέψω πληροφορίες” δηλαδή ένα χρονικό όριο του πότε τελειώνει η θεωρία και πότε ξεκινάει η πράξη, τότε συνεχώς θα καθόμαστε στη θεωρία. Γιατί γίνεται η ασφαλής μας ζώνη, το ήρεμο λιμανάκι. Γιατί δεν φοβόμαστε εκεί.

Όμως θυμάσαι τι σου έλεγαν όταν ήσουν μικρός, ή πολύ πιθανόν να το έχεις πει και εσύ ο ίδιος σε κάποιο πιτσιρίκι; “Όλη η μάθηση γίνεται μετά το σχολείο.” “Όταν βγεις στον έξω κόσμο τότε θα αρχίσεις να μαθαίνεις και να καταλαβαίνεις.” Ή κάτι παρεμφερές.

Έχω την αίσθηση ότι το ίδιο ισχύει και εδώ, και η πραγματική μάθηση είναι μόνο ένας συνδυασμός, μια ισορροπία μεταξύ θεωρίας και πράξης, και όταν διαταράσσεται αυτή η ισορροπία απ’τη μία έχουμε αδράνεια, απ’την άλλη χαζές βιαστικές επιλογές που μετανιώνουμε στη συνέχεια, αργά ή γρήγορα.

Όμως ας το αποδεχτούμε: ποτέ δεν πρόκειται κανένας μας να είναι απόλυτα ορθός, και πάντα οι επιλογές μας βασίζονταν, βασίζονται και θα βασίζονται σε πιθανότητες. Κάθε επιλογή που πήραμε, την επιλέξαμε γιατί εκείνη τη δεδομένη στιγμή, πιστεύαμε ότι ήταν η καλύτερη επιλογή, έστω και στιγμιαία. Και το ίδιο γίνεται με όλους μας, και δεν ξέρουμε τι θα κάναμε εάν ήμασταν πραγματικά στην θέση του άλλου. Το πιθανότερο είναι ότι θα κάναμε και εμείς το ίδιο.

Κοίτα σε ποιους τομείς της ζωής σου αυτή τη στιγμή νοιώθεις ότι έχεις βαλτώσει, ότι σε έχει φάει η υπερανάλυση, και στη συνέχεια δες τι φοβάσαι. Και κάνε το πρώτο βήμα που πιστεύεις ότι είναι το σωστό. Και λάθος να είναι, θα προχωράς προς μια κατεύθυνση τουλάχιστον, διορθώνοντας την πορεία σου καθώς θα περπατάς.

Κάπου είχα ακούσει τα εξής 2 ρητά, που με είχαν αφήσει άναυδο:

“Το αεροπλάνο όταν πετάει από τη μια πόλη στην άλλη, το 99% του χρόνου είναι εκτός πορείας. Και γι’αυτό χρειάζεται συνεχώς μικρο-διορθώσεις στην πορεία του, μέχρι να φτάσει στον προορισμό. Έτσι είναι και ο άνθρωπος.”

“Ο άνθρωπος είναι σαν το ποδήλατο. Για να κρατάει την ισορροπία του, θα πρέπει να προχωράει.”

6) Ξοδεύεις περισσότερο χρόνο να προγραμματίσεις τις διακοπές σου απ’ότι να προγραμματίσεις τη ζωή σου.

Τελευταίο και καλύτερο. Εάν δεν έχεις ασχοληθεί καθόλου με τον τομέα της οργάνωσης και του προγραμματισμού, είμαι σίγουρος ότι περισσότερο προγραμματίζεις τι θα κάνεις, πού θα πας, τι θα δεις, και για πόσο θα κάτσεις στις διακοπές σου, παρά στην υπόλοιπη ζωή σου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν υπνωτισμένοι, κυνηγώντας το μπαλάκι που τους πετούν συνεχώς οι άλλοι, τρέχοντας από δω και από κει, σαν τα χαμστερ στον τροχό τους. Αυτό που οι αμερικάνοι ονομάζουν rat-race. Ένας αγώνας που συνεχώς σε κάνει να τρέχεις. Θες κάποια στιγμή στη ζωή σου να γράψεις ένα βιβλίο, να γυρίσεις τον κόσμο, ή να γίνεις δεν-ξέρω-και-γω-τι. Και ξεκινάμε:

Ας ξεκινήσω πες απ’το λύκειο, έτσι όπως θυμάμαι ότι λέγαμε: “Άντε να τελειώνουμε με το λύκειο και με τις πανελλήνιες, και μετά θα δεις τι έχει να γίνει”.

Τελειώνει το λύκειο και μπαίνεις πανεπιστήμιο. “Άντε να τελειώσουμε το πανεπιστήμιο να χαλαρώσουμε λίγο”.

Τελειώνεις το πανεπιστήμιο και αμέσως τρέχεις να βρεις δουλειά, γιατί η οικονομία δεν πάει καλά. “Τώρα δεν μπορώ γιατί ψάχνω δουλειά, αργότερα, όταν θα’χω λεφτά”.

Μετά βρίσκεις δουλειά. “Άντε να έρθουν οι διακοπές να ξεκουραστούμε λίγο” ή “Άντε να πάρω άδεια γιατί δεν αντέχω άλλο τρέξιμο”.

Και μετά (ή και πιο πριν) ίσως, παντρεύεσαι, και κάνεις οικογένεια. Τότε είναι “όχι τώρα, κάτσε λίγο να μεγαλώσουν τα μωρά, να ξεκουραστούμε λίγο”.

Μετά μεγαλώνουν τα μικρά, και θέλουν να τα διαβάσεις, να πληρώνεις για σχολεία, φροντιστήρια, σπουδές, και μέχρι να σταθούν στα πόδια τους οικονομικά. Και σιγά σιγά έρχεσαι να δεις ότι έφτασες 50+, και ακόμα δεν έχεις κάνει ούτε τα μισά απ’όσα ήθελες και περίμενες ότι θα΄χες κάνει μέχρι τα 50 σου, και αν είσαι τυχερός να ζήσεις περισσότερο, έχεις εύκολο το “μεγαλώσαμε πια και δεν είμαστε πλέον για τέτοια”.

Το θέμα είναι ότι η κοινωνία μας βάζει σε ένα τρυπάκι που, οκ, δεν λέω μην το ακολουθήσεις εάν θες. Αλλά αν νομίζεις ότι κάποια στιγμή θα κάτσουν οι συγκυρίες, τα αστέρια θα ευθυγραμμιστούν, θα μπουν χιλιάδες € στον λογαριασμό σου, και θα είσαι ελεύθερος να ταξιδέψεις ή να κάνεις ότι θες, τότε μάλλον κοροϊδευόμαστε.

Ποτέ οι συνθήκες δεν ήταν απ’όσο θυμάμαι για μένα ιδανικές, και πάντα ακόμα και να μην έχουμε κανένα πρόβλημα, τα δημιουργούμε από μόνοι μας, να’χουμε κάτι να απασχολεί το μυαλό μας.

“Δεν υπάρχουν κατάλληλες στιγμές. Η καλύτερη στιγμή να φυτέψεις ένα δέντρο ήταν 10 χρόνια πριν. Η δεύτερη καλύτερη στιγμή είναι τώρα.”

Κάτσε βάλε τα όνειρά σου και τους στόχους σου κάτω στο χαρτί, και άρχισε να αφιερώνεις καθημερινά χρόνο για την υλοποίησή τους. Ίσως να είναι μεγαλειώδη, ίσως και μικρά. Με αυτά που έχεις τώρα στη διάθεσή σου, φτιάξε ένα πολύ αδρό πλάνο, βρες τα επόμενα βήματα, και ξεκίνα. Δεν θα αρχίσω να λέω τα ίδια που λέω και σε άλλα άρθρα. Ψάξε σε όλο το ίντερνετ, και σίγουρα θα βρεις τις άκρες σου.

Περισσότερα στον προγραμματισμό θα έρθουν σε επόμενα άρθρα, αλλά προς το παρόν, ξεκίνα διαβάζοντας το Getting Things Done (David Allen) ή ακούγοντας το course του Tony Robbins – Time of your Life. Όπως και να’χει, κάνε κάτι, όλοι μας 24 ώρες έχουμε, δεν γίνεται τόσοι να καταφέρνουν τόσα και εμείς να καθόμαστε και να κοιτάμε. :)

<<<Απο-ταυτίσου>>>

“Η ιστορία σου δεν ισούται του μέλλοντός σου” ~Anthony Robbins

Ίσα ίσα, η ιστορία μας τις περισσότερες φορές μας αποτρέπει απ’το να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να δοκιμάσουμε νέα πράγματα. Χρησιμοποιούμε την ιστορία μας για να εξηγήσουμε στον εαυτό μας γιατί το Χ ή το Υ δεν είναι δυνατά για εμάς.

Όμως είμαστε ένα πεδίο άπειρων πιθανοτήτων, που απλά κάνουμε την κάθε στιγμή ασυνείδητα (μηχανικά) τις ίδιες και τις ίδιες επιλογές.

Κατανόησε ότι ΔΕΝ είσαι η ιστορία σου, ΔΕΝ είσαι οι σκέψεις σου, ΔΕΝ είσαι τα συναισθήματά σου, και σίγουρα ΔΕΝ είσαι οι δικαιολογίες σου. Και όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή.

Η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου, είναι ακριβώς αυτό: μια “εικόνα”. Μία προσέγγιση της πραγματικότητας, και όχι η ίδια η πραγματικότητα. Μπορεί σε κάποια σημεία να είναι ακριβής και σε άλλα να απέχει παρασάγκας. Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα περί αυτού σε παλαιότερο άρθρο μου εδώ: Τι είναι ο προσωπικός χάρτης και γιατί κυβερνάει τη ζωή μας;

Οι περισσότεροι έχουν ταυτιστεί τόσο πολύ με τα συναισθήματά τους, με τους τίτλους τους, με τις σκέψεις τους κλπ, που ΠΑΣΧΙΖΟΥΝ να τα διατηρήσουν, ακόμα και αν αυτά είναι αρνητικά, ακόμα και αν αυτά τους βάζουν να είναι κάτι που δεν θέλουν, μόνο και μόνο για να έχουν μια αίσθηση ασφάλειας, να μην χάσουν την ταυτότητά τους. “Μα το ξέρω, είμαι καταθλιπτικός”! “Α, εγώ έτσι πάντα ήμουν!”, “ναι, αλλά εγώ ΕΙΜΑΙ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ!”, “τι να πω εγώ, ένας απλός υπαλληλάκος είμαι”…

Πρόσεχε τις λέξεις είμαι… Και πρόσεχε πόσο πιο βαρύ είναι να πείς στον άλλον “είσαι ηλίθιος” αντί για “κάνεις ηλίθια πράγματα” (πάντα να επιλέγεις τον δεύτερο τρόπο αν είναι να επιπλήξεις κάποιον)…

Το να ταυτίζεσαι με μια “κατηγορία”, πχ: αθλητής, καταθλιπτικός, αρνητικός, θετικός, αισιόδοξος, καπνιστής, δικηγόρος, ψυχολόγος, ιατρός, κλπ, δεν σημαίνει ότι αυτό είναι η ταυτότητά σου, αλλά ότι κάνεις συστηματικά τις ίδιες και τις ίδιες ενέργειες που “ταΐζουν”-ενισχύουν αυτή την εικόνα.

Επαναλαμβάνω: Κατανόησε ότι ΔΕΝ είσαι η ιστορία σου, ΔΕΝ είσαι οι σκέψεις σου, ΔΕΝ είσαι τα συναισθήματά σου, και σίγουρα ΔΕΝ είσαι οι δικαιολογίες σου, και ότι όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή. Τη στιγμή που θα πάρεις μια διαφορετική επιλογή, τη στιγμή που θα δράσεις διαφορετικά, τη στιγμή που θα κάνεις μια υπέρβαση.

Είσαι κάτι πολύ παραπάνω, και μπορείς να το αντιληφθείς αυτό τη στιγμή που θα κάτσεις ήρεμος κάπου, και θα αρχίσεις να παρατηρείς τις σκέψεις σου. Μόνο έτσι θα αντιληφθείς ότι μπορείς να παρατηρήσεις τις σκέψεις σου, μπορείς να παρατηρήσεις τα συναισθήματά σου, κλπ. Τότε ποιος είναι αυτός που τα παρατηρεί όλα αυτά; Και εκείνη τη στιγμή που έχεις αποσπαστεί από όλα αυτά, αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι κάτι ξεχωριστό απ’όλα αυτά, αλλά και το πώς όλα αυτά σε διαμορφώνουν.

Αυτό είναι η μαγεία του διαλογισμού και γι’αυτό μου αρέσει και τόσο – γιατί καταλαβαίνω ότι δεν είμαι τίποτε απ’όλα αυτά – και όλα αυτά είναι υπό τον έλεγχό μου, συνειδητά ή ασυνείδητα – και είμαι υπεύθυνος για το καθένα απ’αυτά. :)

Παραπάνω εδώ: Τα 7 μεγαλύτερα Οφέλη του Διαλογισμού και γιατί να τον ξεκινήσεις σήμερα!

Αυτά έχω να πω, ελπίζω να βοήθησα!

Στο ίδιο κλίμα πάνω κάτω κινείται και ένα προηγούμενό μου άρθρο που μπορεί να σε βοηθήσει κάπου εάν αυτό εδώ σου άρεσε:

Γιατί, τις περισσότερες φορές, δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε;

Μπορείς να σχολιάσεις ό,τι θέλεις, ό,τι σου τράβηξε την προσοχή ή όποια σκέψη ή νέα ιδέα/διαπίστωση σου ήρθε στο μυαλό την ώρα που το διάβαζες.

Πώς να γίνεις ο Χαρτογράφος της δικής σου πραγματικότητας

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~8 λεπτά

Συνεχίζοντας από τα προηγούμενα 2 άρθρα, στη σειρά των “6 μυστήριων βημάτων της Μεταμόρφωσης”:

Αφού κατανοήσεις τις Ανάγκες σου και την προτεραιότητα που έχουν για σένα και γιατί κάνεις ό,τι κάνεις,

αφού κατανοήσεις στη συνέχεια τη βαρύτητα του προσωπικού σου χάρτη της πραγματικότητας, αλλά και ότι ο χάρτης δεν είναι η πραγματικότητα,

και αφού κατανοήσεις ότι όσο πιο κοντά ο χάρτης σου τείνει στην πραγματικότητα που μπορεί να υποστηρίξει τα όνειρα και τους στόχους σου, τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα έχεις, σειρά έχουν τα επόμενα 3 βήματα επί χάρτου:

  • 2: Βρες τις τοποθεσίες στον χάρτη σου
  • 3: Παρατήρησε την πορεία σου στον χάρτη
  • 4: Ξαναφτιάξε τον χάρτη σου, συνειδητά αυτή τη φορά

2: Βρες τις τοποθεσίες στον χάρτη σου

Αυτό είναι το πιο σημαντικό αρχικό βήμα που πολλοί προσπερνούν. Λίγοι είναι αυτοί που θέτουν στόχους και ξέρουν πού θέλουν να πάνε, και ακόμα λιγότεροι αυτοί που έχουν την ειλικρίνεια να παραδεχτούν – τουλάχιστον στον εαυτό τους – το πού βρίσκονται αυτή τη στιγμή, χωρίς να χρυσώνουν το χάπι και χωρίς να κάνουν τα πράγματα να φαίνονται καλύτερα απ’ότι είναι. Δεν προτείνω να τα δουν χειρότερα – ούτε καλύτερα προς το παρόν. Να τα δουν ακριβώς όπως είναι. Η πραγματική τους αφετηρία αυτή τη στιγμή.

Τώρα που ξεκαθάρισες τις προτεραιότητές σου και συνειδητοποίησες τις δυνάμεις που σε κινητοποιούν (εδώ), θα πρέπει αν κάτσεις να σκεφτείς πού είσαι και πού θες να πας.

Αυτό κάνουμε όταν κοιτάμε έναν χάρτη: Χρειαζόμαστε 2 ΑΚΡΙΒΕΙΣ τοποθεσίες. Την αφετηρία, και τον προορισμό. Όσο πιο ακριβής είσαι, τόσο καλύτερα χρησιμοποιείς τον χάρτη.

Καθόρισε την αφετηρία σου, αυτή τη στιγμή πού βρίσκεσαι, σε όλους σου τους τομείς: Υγεία, Καριέρα, Σχέσεις, Κοινωνικά, Οικονομικά και Συναισθηματικά.

Στη συνέχεια, καθόρισε στόχους. Το κομμάτι των στόχων είναι τεράστιο και θα το ξεκαθαρίσω σε άλλο άρθρο, αλλά θα γράψω εδώ όσα χρειάζεται να ξέρεις για αρχή.

Οι περισσότεροι άνθρωποι (συμπεριλαμβανομένου και εμού μέχρι πρότινος) έχουν στο μυαλό τους μια αδρή εικόνα του πού θέλουν να πάνε και τι να καταφέρουν. 

  • Αλλά όχι σε όλους τους τομείς. Και γι’αυτό, στην πορεία τους για εκεί, τυχαίνουν πολλά που δεν είχαν προβλέψει από τους υπόλοιπους τομείς, και τους αποσπούν και τους βγάζουν εκτός πορείας.
  • Δεν ξέρουν ΞΕΚΑΘΑΡΑ τι θέλουν. Τι θέλουν από τον Χ ή Υ τομέα. Όχι γενικούρες. Κάτι μετρήσιμο και συγκεκριμένο (το πόσο εφικτό είναι εξαρτάται από την αποφασιστικότητα και την αφοσίωσή σου μόνο).
  • Επίσης δεν βάζουν κάποια ημερομηνία λήξης. Και έτσι αφήνουν σε πράγματα να τους αποσπούν και χάνονται, για μέρες, βδομάδες, και ακόμα χειρότερα για μήνες και χρόνια, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι ξέχασαν το πού πήγαιναν.
  • Άλλο, πολλές φορές δεν σκέφτονται αυτό που θέλουν να φτάσουν, αλλά το αντίθετο: τι θέλουν να αποφύγουν. Αλλά έτσι απλά πέφτουν σε κάτι άλλο που δεν θέλουν, συνεχίζουν να προχωρούν δίχως κατεύθυνση, και δεν στρέφονται προς τα εκεί που θέλουν να πάνε.

Όσο περισσότερο σκέφτεσαι και προσπαθείς να κατανοήσεις το πώς θα ήταν η ζωή σου για να και όταν καταφέρεις τους στόχους σου, τόσο πιο ξεκάθαροι θα γίνονται για σένα.

Κατάκτηση Διαύγειας

Στοχάσου: ΓΙΑΤΙ θες αυτούς τους στόχους; Γιατί όχι κάτι λιγότερο; Γιατί όχι κάτι περισσότερο; Για ποιόν το κάνεις; Τι θα κερδίσεις μέσα απ’αυτό; Τι θα αποφύγεις; Από τι θα σε σώσει; Τι θα γίνει εάν ΔΕΝ το κάνεις και απλά το αφήσεις στην άκρη και το ξεχάσεις; Πώς θα είναι όταν το καταφέρεις;

Γράψε αυτούς τους 5-6 στόχους (στους 5-6 τομείς – ή όσοι είναι για σένα) για μέχρι το τέλος της χρονιάς (ή μέχρι όποτε θες) σε ένα χαρτί, και πίστεψε σε αυτούς. Εμπιστέψου ότι για να το θες, υπάρχει τρόπος να γίνει. Το θέμα είναι πόσο θα του αφοσιωθείς αναπόσπαστα, και πόσο χρόνο και ενέργεια θα του αφιερώσεις.

Σκέψου ξεκάθαρα τους στόχους σε όλους τους τομείς που θες, και συνέδεσέ τους μεταξύ τους. Κατανόησε πώς θα επηρεάσει ο Χ στόχος στην υγεία τον Υ στόχο στα οικονομικά ή τον Ζ στόχο στις σχέσεις, και αντίθετα. Δες τη ζωή σου έτσι όπως θα ήθελες να είναι, ολοκληρωτικά, σαν 1 μεμονωμένο σημείο στον χάρτη. Και κατανόησε ότι αυτό είναι ένα σημείο στο χάρτη που μπορεί αυτή τη στιγμή να υπάρχει πολύ σκοτάδι μεταξύ σας, αλλά υπάρχει δρόμος που θα σου αποκαλύπτεται σιγά σιγά όσο θα προχωράς. Αλλά εάν μείνεις στάσιμος, δεν θα δεις καν πώς να τον πλησιάσεις.

Είναι σαν την άκρη του ουράνιου τόξου: δεν θα βρεις χρυσάφι εκεί, αλλά σίγουρα θα έχεις διανύσει μια καταπληκτική διαδρομή πάνω στο ουράνιο τόξο που θα την απολαμβάνεις με όλο σου το είναι όσο θα προχωράς.

Επίσης έχε κατά νου ότι το εξερευνημένο κομμάτι του χάρτη είναι αυτά που ήδη έζησες και τα αποτελέσματα που ήδη είχες μέχρι τώρα. Για να βρεις πώς θα πάς εκεί που θες, θα πρέπει να μιλήσεις, να αναζητήσεις, να ψάξεις, να ρωτήσεις άτομα που έχουν ήδη πάει εκεί και ξέρουν τα μονοπάτια, και να ακολουθήσεις δρόμους, συμπεριφορές και απαντήσεις με τις οποίες μέχρι τώρα μπορεί να σου ήταν τελείως ξένα.

Θα σου είναι επίσης πιο εύκολο να σπάσεις τους στόχους σε εξάμηνο, σε τρίμηνο, και στη συνέχεια σε μηνιαίους ή και εβδομαδιαίους, ώστε να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις την κάθε βδομάδα και εάν προχωράς ή όχι.

Θυμίσου ότι ΕΥΤΥΧΙΑ = ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Για να είναι ένας άνθρωπος χαρούμενος θα πρέπει να έχει κάποια αίσθηση εξέλιξης και προόδου στη ζωή του, διαφορετικά αισθάνεται τελματωμένος και κενός.

3: Παρατήρησε την πορεία σου στον χάρτη

Στη συνέχεια έρχεται η ΠΟΡΕΙΑ που θα ακολουθήσουμε για να φτάσουμε στον στόχο.

Ο χάρτης αντιπροσωπεύει τα προσωπικά συστήματα πεποιθήσεων που έχουμε για τον κόσμο γύρω μας. “Αυτό είναι εύκολο / αυτό είναι δύσκολο”. “Αυτός είμαι εγώ / αυτός δεν είμαι εγώ”. “Με αυτούς θα κάνω παρέα / με αυτούς όχι”. “Αυτό σημαίνει το άλλο και εκείνο, τούτο”.

Τι πιστεύεις ότι σου αρέσει τρελά; Τι σε παθιάζει; Τι σε ενθουσιάζει; Τι σε κάνει περήφανο; Τι δεν σου αρέσει; Τι δεν θα έκανες ποτέ σου; Τι είναι ασφαλές, και τι ριψοκίνδυνο;

Το τι πιστεύεις για το οτιδήποτε θα καθορίσει τι δέχεσαι σαν δρόμο και τι σαν εμπόδιο, βουνό ή κοιλάδα. Τι πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσει και τι ότι θα σε σταματήσει.

Ο ασυνείδητος νους μας κάνει τέτοιου είδους ερμηνείες όλη την ώρα, αλλά συνήθως δεν τις αντιλαμβανόμαστε.

Θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάτι που κάνεις ούτοσηάλλως όλη την ώρα, αλλά θετικά κατευθυνόμενο αυτή τη φορά. Την ΑΝΗΣΥΧΙΑ!!! Ξεκίνα να “ανησυχείς” για τους στόχους σου, θετικά: Χρησιμοποίησε τη “Σταδιακότητα” που είναι το κύριο στοιχείο της ανησυχίας. Ξεκίνα με ένα απλό “τι θα γινόταν εάν” και στριφογύρισε την ιδέα ξανά και ξανά στο μυαλό σου… Παίξε μαζί της. Και σιγά σιγά έρχεται η Πιθανότητα, καθώς το μυαλό σου αρχίζει να σκέφτεται πιθανούς τρόπους, και ότι ίσως τελικά να ΕΊΝΑΙ δυνατόν κάπως… Συνέχισε να παίζεις με την ιδέα.. Το ιδανικό θα είναι να το κάνεις αυτό καθημερινά ώστε να σου γίνουν θετική εμμονή. Κάτι που θα σε καθοδηγεί. Ο φωτεινός σου πολικός αστέρας.

“Σταθεροποίησε την πορεία σου σε ένα αστέρι, και θα μπορέσεις να πλεύσεις στην οποιαδήποτε καταιγίδα.” ~ Leonardo Da Vinci

Θυμίσου ότι οι καθημερινές ανησυχίες είναι μια ΚΑΚΗ ΧΡΗΣΗ της Δημιουργικής μας Φαντασίας. Αυτό που κάνουν οι άνθρωποι συνήθως είναι να δημιουργούν άσχημα σενάρια και τέρατα με τη φαντασία τους, και στη συνέχεια να επαναλαμβάνουν τόσες πολλές φορές που να αρχίζουν να τα βλέπουν τόσο πιθανά που να τα πιστεύουν, να τα ταυτίζουν με την πραγματικότητά τους, και να κατευθύνονται ολοταχώς προς τα εκεί, ενώ δεν έχει καν συμβεί τίποτε ακόμα, στο παρόν.

Με αυτόν τον τρόπο όμως εσύ θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις την “Ανησυχία” Θετικά, για να σε βοηθήσει στους στόχους σου.

  • Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο κατάφερνες και ήσουν 80kg και 11% λίπος; (για τους άντρες, κοπέλες μην τρομάξετε).
  • Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο είχες χτίσει γύρω σου έναν κύκλο με Χ άτομα που να καραγουστάρεις, να σε αγαπάνε άπειρα και να τους προσφέρεις απεριόριστα;
  • Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο είχες προσφέρει μαζικά σε >100 άτομα;
  • Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο είχες δημιουργήσει τέτοιες πηγές εσόδων που να σου επέτρεπαν να μπορέσεις επιτέλους να κάνεις τον γύρο του κόσμου που τόσο πολύ ήθελες;
  • Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο είχες γίνει ο καλύτερος στη δουλειά σου, με τον δικό σου μοναδικό τρόπο, εκφράζοντας τα Χ ή Ψ ταλέντα σου;
  • Τι θα γινόταν εάν μέσα στο επόμενο τρίμηνο ……………… ;;;

[Την ιδέα της “Θετικής Ανησυχίας” την είχα πρωτοσυναντήσει στο βιβλίο του Maxwell Maltz – Psycho-Cybernetics (Ψυχο-Κυβερνητική).]

Κάθε φορά που θα το αναλογίζεσαι έντονα, γράφε σε ένα χαρτί τις ιδέες που σου έρχονται με πιθανά επόμενα βήματα. Όσο πιο γρήγορα δοκιμάσεις αυτά που πιστεύεις ότι έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να σου φέρουν αποτελέσματα, τόσο πιο γρήγορα θα μάθεις αν λειτουργεί ή όχι, και τόσο πιο γρήγορα θα μπορείς να αλλάξεις πορεία, συνεχίζοντας προς τα εκεί που πας.

4: Ξαναφτιάξε τον χάρτη σου, συνειδητά αυτή τη φορά.

Τώρα που έχεις τον χάρτη σου, μπορείς να κρατήσεις ότι θες και σ’αρέσει, αλλά μπορείς και να αλλάξεις ότι σε εμποδίζει και σε ενοχλεί.

Θυμίσου ότι οποιαδήποτε πεποίθησή σου μπορείς να την αμφισβητήσεις και να την ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙΣ με όποια άλλη θες (με αρκετή επανάληψη). Τις περισσότερες πεποιθήσεις σου ούτως ή άλλως δεν τις επέλεξες εσύ συνειδητά, αλλά σου προγραμματίστηκαν από άλλους.

Θυμίσου ότι ο χάρτης ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματικότητα που υποστηρίζει τους στόχους σου ακόμα. Εάν τους υποστήριζε και ήταν συμβατός με αυτούς, θα τους είχες ήδη. Είναι μια αναπαράσταση της πραγματικότητας στο μυαλό σου, τις περισσότερες φορές μάλιστα πλήρως ανακριβής, οπότε αποδέξου ότι πολλές πεποιθήσεις σου θα πρέπει να τις αλλάξεις. Αποταυτοποιήσου από τις πεποιθήσεις σου. Δεν είσαι οι πεποιθήσεις σου. Όπως δεν είσαι και τα συναισθήματα της στιγμής. Είσαι κάτι πολύ περισσότερο, δίχως όρια. Και τα μόνα όρια στον κόσμο σου, τα βάζεις με το μυαλό σου.

Κάθε φορά που συλλογίζεσαι τους στόχους σου, που τους σκέφτεσαι έντονα και πώς θα ήταν εάν είχαν γίνει, τόσο περισσότερη διαύγεια θα αποκτάς στην λεπτομέρεια, στο πώς να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα, στο τι να βελτιώσεις, και θα κατεβάζεις νέες ιδέες.

Βάλε “Θετική Ανησυχία”

Μπορείς να χρησιμοποιήσεις την απλή λογική για να προκαλέσεις τις πεποιθήσεις σου. Άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, και χρησιμοποίησε την “Ανησυχία” στην αναζήτηση νέων, θετικών πεποιθήσεων, και στην κατάρριψη παλαιών, περιοριστικών και περιττών πεποιθήσεων.

  • το “είμαι πολύ νέος για να το κάνω αυτό από τώρα” ή το “σιγά μωρέ, έχω χρόνο”, μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί σε “τι θα γινόταν εάν όμως το έκανα από τώρα που είμαι νέος; τι εάν το ότι είμαι νέος μου δίνει περισσότερη δύναμη απ’ότι εάν ήμουν μεγάλος; τι εάν δεν είχα χρόνο; ο χρόνος μας ούτως ή άλλως είναι περιορισμένος”… “Μήπως επειδή είμαι νέος, εάν ξεκινούσα από τώρα, θα έπαιρνα το προβάδισμα στη συνέχεια; Μήπως βρω εμπόδια μπροστά μου που άμα μεγαλώσω θα μου είναι πιο δύσκολο να τα ξεπεράσω;” κλπ.
  • το “είμαι πολύ μεγάλος για να τα κάνω τώρα αυτά” ή το “δεν έχω χρόνο πλέον για τέτοια”, θα μπορούσε κάλλιστα να μετατραπεί σε “τι θα γινόταν εάν όμως τώρα τα έκανα αυτά; δεν θα μου έδινε περισσότερη ευτυχία και χρόνια ζωής; μήπως έχω χρόνο που δεν ξέρω που τον σπαταλάω; μήπως το ότι είμαι μεγάλος έχει το τεράστιο θετικό ότι έχω ΤΟΣΑ χρόνια εμπειρίας, οπότε θα τα βγάλω πέρα πολύ πιο άνετα και γρήγορα από τους πιτσιρικάδες; Μήπως αυτό σημαίνει ότι χρόνο έχω, αλλά δεν έχω ξεκάθαρες τις προτεραιότητές μου;” κλπ.
  • τι κι εάν χρησιμοποιούσα λάθος μέτρα και σταθμά τόσο καιρό και γι’αυτό συνεχώς αισθανόμουν ανίκανος σε πολλούς τομείς, ενώ υπερέχω σε πολλούς άλλους;
  • τι κι εάν μπορούσα να ταξιδέψω όλο τον κόσμο σε ένα χρόνο για λιγότερα χρήματα απ’όσα είναι το παρόν ετήσιο νοίκι μου;
  • τι κι εάν μπορούσα πραγματικά να τους πετύχω όλους αυτούς τους στόχους; πώς θα άλλαζε η ζωή μου;
  • τι κι εάν θα μπορούσα να μάθω πολύ ταχύτερα απ’όσο πιστεύω, αλλά πολλοί δάσκαλοί μου, και βαρύγδουπα όχι-και-τόσο-σημαντικά-για-μένα βιβλία με κορόιδεψαν και μου έδωσαν να πιστέψω το αντίθετο;

Οι σοφοί ήταν πραγματικά σοφοί: δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, αλήθεια ή ψέμα, άσπρο ή μαύρο. Πάντα εξαρτάται από που το βλέπεις. Οπότε γιατί να μην το δεις από τη μεριά που θα σε ενδυναμώσει και θα σε βοηθήσει να αποδόσεις καλύτερα; Ναι ισχύει και το αντίθετο, αλλά ισχύει και αυτό, για αυτόν κ αυτόν το λόγο. Γιατί να μην δημιουργήσεις τον χάρτη σου συνειδητά, χωρίς να επιτρέπεις στις συγκυρίες να τον καθορίσουν για σένα;

Εάν σου φαίνεται αυτό το βήμα “δύσκολο να το κατανοήσεις” ή “δύσκολο να το κάνεις” ή οτιδήποτε, ξαναδιάβασε το προηγούμενο άρθρο που μίλαγε για τις 3 βασικές πεποιθήσεις για τον προσωπικό μας χάρτη, για να κατανοήσεις γιατί ο καθένας μας ούτως ή άλλως ζει στη δική του πραγματικότητα…

Τέλος, συστηματοποίησε:

Συστηματοποίησε το να ανοίγεις τον χάρτη σου και να τον βλέπεις εάν όχι καθημερινά, εβδομαδιαία, και ΙΔΙΩΣ όποτε αισθάνεσαι χαμένος και δίχως νόημα. Εάν σου φανούν δύσκολοι ή ακατόρθωτοι οι στόχοι σου, ξεκίνα σιγά σιγά με την Ανησυχία. Τι θα γινόταν εάν…;

Κοίτα τον χάρτη σου το πρωί όταν ξυπνάς και το βράδυ προτού κοιμηθείς. Είναι ιδανικό να το προσθέσεις στις συνήθειες ξυπνήματος και ύπνου (εάν δεν ξέρεις για τι μιλάω, περίμενε να δεις σε μελλοντικό άρθρο ;) )

Βάλε reminders μέσα στην ημέρα σου, ή στην εβδομάδα σου.

Αφιέρωσε τουλάχιστον ένα δίωρο την εβδομάδα (πχ κυριακή πρωί η απόγευμα) και μια μέρα το μήνα (τουλάχιστον) για να σκέφτεσαι αυτούς τους στόχους, πώς μπορείς να τους πλησιάσεις περισσότερο, τι λειτούργησε και τι όχι, και τι μπορείς να κάνεις διαφορετικά, καθώς και πολλά actionable steps – δράσεις που μπορείς να πάρεις μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα σου (/μήνα), – ιεράρχησέ τα, και προγραμμάτισέ τα στο app ημερολογίου του κινητού σου (το πιο βολικό – google cal). Θα αφιερώσω άλλο ένα ξεχωριστό άρθρο μόνο και μόνο για τον εβδομαδιαίο/μηνιαίο προγραμματισμό και review, γιατί είναι ΑΚΡΩΣ σημαντικά.

Κάτι που το συζητάμε, είναι όνειρο. Κάτι που το οραματιζόμαστε, είναι θαυμάσιο. Κάτι που σχεδιάζουμε γίνεται εφικτό. Κάτι που προγραμματίζουμε γίνεται πραγματικό“. ~Anthony Robbins

Οι περισσότεροι κοιτάνε τον χάρτη μια φορά τον χρόνο: Κοντά στην Πρωτοχρονιά. “Θα ξεκινήσω γυμναστική”. “Θα γίνω ο καλύτερος στη δουλειά μου”. “Θα μάθω καινούρια γλώσσα”. “Θα πάω ταξίδια”. “Θα αφιερώσω περισσότερο χρόνο σε αυτούς που αγαπάω”. “Θα αλλάξω”. “Θα γίνω πιο συνεπής”. “Θα γίνω πιο θαρραλέος”. Και τα αφήνουν έτσι αόριστα και άπιαστα. Και ίσως να τα ξαναθυμηθούν τον επόμενο χρόνο. Όμως δεν λειτουργεί έτσι το πράγμα.

Φαντάσου τι θα γινόταν εάν έβλεπες τους στόχους σου κάθε βδομάδα. Οι πιθανότητές σου να τους πετύχαινες θα πολλαπλασιάζονταν x52. Φαντάσου να τους έβλεπες και να έφτιαχνες την πορεία σου προς αυτούς καθημερινά. Οι πιθανότητές σου θα γίνονταν x365. Φαντάσου και 2 και 3 φορές την ημέρα εάν σκεφτόσουν γύρω από αυτούς (x1000). Όσο πιο τρελός είναι ο στόχος, τόσο περισσότερο θα πρέπει να του αφοσιώσεις χρόνο και ενέργεια. Όμως είναι εφικτός.

Στο επόμενο άρθρο συνεχίζουμε με το βήμα 5, τα καύσιμα που θα χρειαστούμε για να ξεκινήσουμε, αλλά και καθ’όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας.

Συνοπτικά τα 6 βήματα της Μεταμόρφωσης είναι τα εξής:

  1. Αναγνώρισε και Ιεράρχησε τις 6 Ανάγκες σου.
  2. Βρες τις τοποθεσίες στον χάρτη σου.
  3. Παρατήρησε την πορεία σου στον χάρτη
  4. Ξαναφτιάξε τον χάρτη σου, συνειδητά αυτή τη φορά.
  5. Βάλε καύσιμα για το ταξίδι.
  6. Αποφάσισε ότι θα το κάνεις, και ξεκίνα με σιγουριά.

Και το βιντεάκι του Tony Robbins στο Ted είναι εδώ – για να βάλεις ελληνικούς υπότιτλους, πάτα τον από κάτω σύνδεσμο:

https://www.ted.com/talks/tony_robbins_asks_why_we_do_what_we_do

 

Εάν σου άρεσε το άρθρο αυτό, σε βοήθησε κατά κάποιο τρόπο, σε έκανε να καταλάβεις κάτι, σου έδωσε κάποια ιδέα, γράψε μια δυο γραμμές στα σχόλια, ή μοιράσου το με άτομα που ξέρεις ότι θα τα βοηθήσει επίσης. Με αυτόν τον τρόπο κάνεις 3πλό καλό: για το άτομο, για τον εαυτό σου, και για την κοινότητα του Neuroselfmastery. Σε ευχαριστώ :)

Τα άρθρα της σειράς “τα 6 βήματα της μεταμόρφωσης” είναι τα εξής: