Είμαι ο Θεόδωρος Καρκατσούλης, ψυχίατρος, ψυχοθεραπευτής και coach διαχείρισης άγχους.
Αν έχεις φτάσει μέχρι εδώ, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είσαι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να τα καταφέρνει στη ζωή του. Να σηκώνει ευθύνες, να λειτουργεί, να προχωρά, ακόμα κι όταν μέσα του νιώθει πίεση, κούραση ή μια αίσθηση ότι κάτι δεν κολλάει απόλυτα.
Αυτή η σελίδα είναι η δική μου ιστορία - περιληπτικά, και η δική μου διαδρομή και ο τρόπος που έμαθα να βλέπω τον άνθρωπο και την αλλαγή.
Συνεδρίες
Ψυχιατρική συνέντευξη και συνεδρία, ατομική ψυχοθεραπεία ή και coaching - δια ζωσης ή online
Κοινότητα με online μαθήματα
Online μαθήματα για διαχείριση άγχους και αυτογνωσία. Παρακολουθείς στον δικό σου ρυθμό, εφαρμόζεις στη δική σου ζωή.
Stress Masters
Μείωσε το άγχος, διαχειρίσου το stress και χτίσε ανθεκτικότητα, για να έχεις τη ζωή που αξίζεις!
Πακέτα Webinars
Όσα περισσότερα webinars παρακολουθήσεις, τόσο πιο βαθιά η κατανόηση και τόσο πιο μόνιμη η αλλαγή. Διάλεξε το πακέτο που σου ταιριάζει και ξεκίνα τη διαδρομή σου.
Συνεδρίες
Ψυχιατρική συνέντευξη και συνεδρία, ατομική ψυχοθεραπεία ή και coaching - δια ζωσης ή online
Κοινότητα με online μαθήματα
Online μαθήματα για διαχείριση άγχους και αυτογνωσία. Παρακολουθείς στον δικό σου ρυθμό, εφαρμόζεις στη δική σου ζωή.
Stress Masters
Μείωσε το άγχος, διαχειρίσου το stress και χτίσε ανθεκτικότητα, για να έχεις τη ζωή που αξίζεις!
Πακέτα Webinars
Όσα περισσότερα webinars παρακολουθήσεις, τόσο πιο βαθιά η κατανόηση και τόσο πιο μόνιμη η αλλαγή. Διάλεξε το πακέτο που σου ταιριάζει και ξεκίνα τη διαδρομή σου.
Ο ρόλος που πήρα νωρίς
Μεγαλώνοντας, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα πολλές φορές στον ρόλο του εξισορροπιστή. Ήμουν το παιδί που προσπαθούσε να επικοινωνήσει, να γεφυρώσει, να μαλακώσει τις εντάσεις, είτε αυτές υπήρχαν στο σπίτι είτε αργότερα στο σχολείο. Όταν υπήρχαν συγκρούσεις, ένιωθα μια εσωτερική παρόρμηση να ακούσω και τις δύο πλευρές και να βρω ένα κοινό σημείο, σαν να ήταν δική μου ευθύνη να κρατηθούν τα πράγματα όρθια.
Το παράδοξο ήταν ότι όλη αυτή η ικανότητα να καταλαβαίνω τους άλλους δεν ίσχυε το ίδιο εύκολα όταν είχε να κάνει με μένα. Δεν ήμουν ιδιαίτερα κοινωνικός. Ήμουν ντροπαλός, ειδικά με τις κοπέλες, και για πολλά χρόνια ένιωθα ότι απλώς «δεν το έχω». Από μικρός φορούσα γυαλιά, ήμουν γεματούλης, δέχτηκα πειράγματα και bullying, και ποτέ δεν ένιωσα ότι ανήκω στη «γαμάτη παρέα» της τάξης.
Ακόμα κι όταν υπήρχαν παρέες και περνούσαμε καλά, υπήρχε συχνά αυτή η αίσθηση ότι συμμετέχω χωρίς να ανήκω ολοκληρωτικά.
Οι χώροι όπου μπορούσα να αναπνεύσω
Μέσα σε όλα αυτά, υπήρχαν κάποιοι χώροι που λειτουργούσαν σαν καταφύγιο. Τα video games δεν ήταν απλώς διασκέδαση. Ήταν δημιουργία. Ήταν ένας κόσμος όπου μπορούσα να φτιάχνω πράγματα, να πειραματίζομαι και να νιώθω ότι είμαι καλός χωρίς να χρειάζεται να αποδείξω κάτι σε κανέναν.
Με τον αδερφό μου περνούσαμε πολλές ώρες μαζί στο σπίτι, παίζοντας, στήνοντας LAN, γελώντας. Παράλληλα, υπήρχαν δύο ακόμα άξονες που με διαμόρφωσαν βαθιά: η μουσική και η κίνηση. Για χρόνια έκανα πιάνο και ταεκβοντό. Η πειθαρχία, η επανάληψη και η σταδιακή εξέλιξη μπήκαν νωρίς στο σώμα και στο νευρικό μου σύστημα, και σήμερα αναγνωρίζω πόσο επηρεάζουν ακόμα τον τρόπο που δουλεύω και ζω.
Ανταγωνισμός και ανάγκη απόδειξης
Η σχέση με τον αδερφό μου είχε όμως και μια άλλη πλευρά: τον ανταγωνισμό. Συχνά ένιωθα την ανάγκη να είμαι καλύτερος, ίσως γιατί ήταν από τις λίγες περιπτώσεις όπου μπορούσα να νιώσω ότι υπερέχω, σε μια περίοδο που στο σχολείο ένιωθα συχνά ο «απ’ έξω».
Αυτή η ανάγκη να αποδείξω ότι αξίζω άρχισε σιγά σιγά να γίνεται βασικό κομμάτι της ταυτότητάς μου. Με ακολούθησε στη σχολή, στην αυτοβελτίωση, στη δουλειά, στις σχέσεις. Για πολλά χρόνια πίστευα ότι η πίεση και η υπερπροσπάθεια είναι ο μόνος δρόμος για να πας μπροστά. Και για ένα διάστημα, πράγματι, δούλεψε.
Όταν ανακάλυψα ότι μπορώ
Προς το τέλος του σχολείου εμφανίστηκε μια πρόκληση που έμοιαζε σχεδόν παράλογη: η Ιατρική. Δεν τη είδα εξαρχής σαν όνειρο, αλλά σαν στοίχημα. Σαν ένα «για να δούμε αν μπορώ». Για πρώτη φορά πήρα μια συνειδητή απόφαση να αφήσω στην άκρη όσα με αποσπούσαν και να αφοσιωθώ σοβαρά.
Και εκεί έγινε κάτι πρωτόγνωρο. Άρχισα να γίνομαι πραγματικά καλός. Όχι λίγο καλύτερος, αλλά ουσιαστικά καλός. Η αυτοπεποίθηση ήρθε βιωματικά, μέσα από την εμπειρία ότι όταν βάζω στόχο και δουλεύω, τα καταφέρνω. Και κάπου εκεί γεννήθηκε ένα πολύ ισχυρό συμπέρασμα:
Αν προσπαθήσω αρκετά, μπορώ να τα καταφέρω μόνος μου.
Αυτό το συμπέρασμα με πήγε πολύ μακριά. Και ταυτόχρονα, άρχισε να στήνει το μοτίβο που αργότερα θα με εξουθένωνε.
Σπουδές, δημιουργία και μια γνώριμη αίσθηση ότι δεν ανήκω
Από νωρίς στη σχολή ήξερα ότι με τραβάει η ψυχιατρική. Όχι όπως τη συναντούσαμε στο πρόγραμμα σπουδών, αλλά σαν τρόπος κατανόησης του ανθρώπου. Η σχολή όμως μιλούσε άλλη γλώσσα. Έτσι άρχισα να διαβάζω μόνος μου: ψυχολογία, εξελικτική ψυχολογία, θετική ψυχολογία, ό,τι έβρισκα και με άγγιζε.
Εκείνη την περίοδο δημιούργησα για πρώτη φορά το Neuroselfmastery και ανακάλυψα τη συγγραφή. Μου άρεσε να εξηγώ το πολύπλοκο με απλό τρόπο, να συνδέω ιδέες, να δημιουργώ νόημα. Παράλληλα έκανα τα πρώτα μου σεμινάρια στη συναισθηματική νοημοσύνη και κατάλαβα κάτι πολύ καθαρά: αυτό το κομμάτι δεν μου άρεσε απλώς. Ήθελα να το κάνω για πάντα.
Κοινωνικά άνοιξα. Άρχισα να κανονίζω events, να φέρνω ανθρώπους κοντά. Ένιωθα ότι βρίσκω τον χώρο μου. Μέχρι που η σχολή, που είχα αφήσει πίσω, γύρισε να με βρει.
Όταν όλα συγκρούστηκαν
Τα τελευταία μαθήματα της σχολής ήταν όλη η Ιατρική συμπυκνωμένη. Και εκεί κόπηκα ξανά και ξανά. Η απάντησή μου ήταν η γνώριμη: εξαφανίστηκα, έκοψα ό,τι με γέμιζε και αφοσιώθηκα. Μου πήρε ενάμιση χρόνο παραπάνω, αλλά τα κατάφερα.
Μαζί με το πτυχίο όμως, κλείδωσε ακόμα πιο βαθιά το μοτίβο: όταν δυσκολεύουν τα πράγματα, κλείνομαι, πιέζομαι και τα βγάζω μόνος μου. Λειτουργικό, αλλά όχι βιώσιμο.
Η Αμερική ως όνειρο και πρόκληση
Η Αμερική μπήκε στο μυαλό μου νωρίς, όχι τόσο σαν τόπος όσο σαν ιδέα. Στα πρώτα χρόνια της σχολής έλεγα ότι θέλω να πάω, χωρίς να έχω καταλάβει πραγματικά τι σημαίνει αυτό. Στο μυαλό μου υπήρχε μια εικόνα: δημιουργικοί άνθρωποι, ελευθερία, ιδέες, ένα περιβάλλον όπου όλα μοιάζουν δυνατά. Ήταν λιγότερο γεωγραφία και περισσότερο σύμβολο: Καλιφόρνια, Σαν Φρανσίσκο, άνθρωποι δημιουργικοί, digital nomads, επιχειρηματίες, ιδέες, ελευθερία. Ένας συνδυασμός Tim Ferriss και Tony Robbins στο μυαλό μου.
Όλοι αυτοί που θαύμαζα τότε, bloggers, coaches, άνθρωποι του personal development, έμοιαζαν να βρίσκονται εκεί. Και κάπου μέσα μου είχε κολλήσει η ιδέα ότι εκεί είναι το επόμενο επίπεδο. Ότι αν τα καταφέρω να πάω, θα έχω αποδείξει – κυρίως στον εαυτό μου – ότι αξίζω.
Όταν τελείωσα τη σχολή και άρχισα να ασχολούμαι σοβαρά με τις εξετάσεις USMLE, που είναι από τις πιο απαιτητικές εξετάσεις παγκοσμίως, συνειδητοποίησα το πόσο δύσκολη ήταν αυτή η διαδρομή. Αλλά αντί να με αποθαρρύνει, με τράβηξε. Ήταν άλλη μια ευκαιρία να αποδείξω ότι μπορώ. Έπεσα με τα μούτρα, ξαναδιάβασα όλη την Ιατρική από την αρχή, αυτή τη φορά πιο βαθιά, και τα κατάφερα.
Προετοιμάστηκα για τις συνεντεύξεις, δούλεψα τον προφορικό λόγο (Toastmasters όμιλος Ρητορικής και Ηγεσίας - στα αγγλικά στο HAU), την παρουσίαση, την άρθρωση (έκανα μέχρι και μαθήματα ορθοφωνίας). Και μέσα σε αυτή τη διαδικασία γνώρισα ανθρώπους που κρατάω μέχρι σήμερα, κάτι που τότε δεν φαινόταν σημαντικό, αλλά αποδείχθηκε καθοριστικό.
Εν συνεχεία πήγα για ένα μήνα στο Σικάγο για κλινική εμπειρία, ήρθε η πρώτη ρωγμή. Οι ασθενείς που έβλεπα εκεί ήταν ουσιαστικά ίδιοι με αυτούς που έβλεπα στην Αθήνα. Τότε γεννήθηκε μια ερώτηση που δεν είχα τολμήσει να κάνω: «τι ψάχνω πραγματικά εδώ;». Αυτό που είχα στο μυαλό μου ως “Αμερική” δεν ήταν το νοσοκομείο, αλλά ένας τρόπος ζωής που δεν ταίριαζε με αυτό που ζούσα.
Ξαναπροσπάθησα. Με επέλεξε το νοσοκομείο που ήθελα, αλλά ο COVID έκλεισε τις πρεσβείες και η θέση χάθηκε. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Μαζί της ήρθε και μια ανακούφιση. Για πρώτη φορά σταμάτησα να κυνηγάω μια ιδέα και επέλεξα να μείνω. Και τότε κατάλαβα ότι η “Αμερική” που έψαχνα δεν ήταν τόπος, αλλά οι άνθρωποι, οι σχέσεις και η δυνατότητα να δημιουργώ νόημα εκεί που βρίσκομαι.
Όταν σταμάτησα να κυνηγάω και άρχισα να χτίζω
Η απόφαση να μείνω στην Ελλάδα έφερε ηρεμία. Στην πρώτη καραντίνα αφού πήρα την απόφαση να μείνω, ξεκουράστηκα. Στη 2η άρχισα να ξαναπιάνω όσα είχα αφήσει πίσω. Δημιουργία, γράψιμο, βρήκα τον δάσκαλό μου στο coaching και ξεκίνησε βαριά εκπαίδευση και πρακτική. Παράλληλα η ειδικότητα συνέχιζε, με εφημερίες και ευθύνες.
Ζούσα μια διπλή ζωή. Και αυτή η διπλή ζωή με ανάγκασε να οργανωθώ, να συνεργαστώ, να ζητήσω βοήθεια. Να μάθω να βάζω όρια. Να καταλάβω ότι δεν χρειάζεται να τα κάνω όλα μόνος μου.
Κάπου εκεί άρχισαν να δένουν όλα. Η ψυχιατρική, η ψυχοθεραπεία, το personal development, οι προσωπικές μου εμπειρίες. Όχι σαν θεωρίες, αλλά σαν ένα ενιαίο πλαίσιο.
Πώς δουλεύω σήμερα
Σήμερα δουλεύω με την ψυχική ασθένεια και την ψυχική ενδυνάμωση. Δουλεύω με ανθρώπους που έχουν αποδείξει ότι μπορούν, ανθρωπους που έχουν αντοχές, ευθύνες, στόχους, αλλά νιώθουν ότι μέσα τους έχουν κουραστεί, ή κάτι επαναλαμβάνεται χωρίς να τους αφήνει να ξεφύγουν.
Δεν με ενδιαφέρει να σου μάθω πώς να κάνεις λίγο περισσότερα ή πώς να πιέσεις τον εαυτό σου ακόμα πιο πολύ. Αυτό, συνήθως, το ξέρεις ήδη. Εκεί που εστιάζω είναι στο να ξεκαθαρίσουμε τι αξίζει πραγματικά να κάνεις, τι χρειάζεται να σταματήσεις και πώς μπορείς να κινηθείς με ρυθμό που να αντέχεται στον χρόνο.
Γιατί η ψυχική υγεία είναι μία λεπτή γραμμή.
Η εμπειρία μου στην ψυχιατρική, η ψυχοθεραπεία, η προσωπική μου διαδρομή και η δουλειά μου στο coaching έχουν συναντηθεί σε ένα κοινό σημείο. Οι περισσότερες δυσκολίες δεν οφείλονται σε έλλειψη γνώσης ή θέλησης, αλλά σε μοτίβα που επαναλαμβάνονται χωρίς να τα βλέπουμε. Στον τρόπο που οργανώνουμε τη ζωή μας, στις σχέσεις μας, στα όρια που δεν μπαίνουν ή μπαίνουν λάθος.
Δουλεύω πρακτικά. Δεν με ενδιαφέρει η θεωρία αν δεν αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις κάτι (η στάση σου), ή η συμπεριφορά σου. Και δεν με ενδιαφέρει η “βελτίωση” αν δεν αφήνει χώρο για ξεκούραση, σύνδεση και νόημα, και απλώς σου καταστρέφει τη ζωή.
Πιστεύω βαθιά ότι η αλλαγή δεν είναι ατομικό σπορ αντοχής. Χρειάζεται και προσωπική δουλειά και σχέσεις και συνεργασία. Χρειάζεται να μάθεις πότε να επιμένεις και πότε να σταματάς. Πότε να προχωράς μόνος σου και πότε να ζητάς βοήθεια.
Αν κάτι θέλω να κρατήσεις από εδώ, είναι αυτό:
Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνος σου για να πας μπροστά.
Το έχεις ήδη αποδείξει ότι μπορείς. Το ερώτημα είναι πώς θες να ζεις και ποιος/α θες να γίνεις καθ’οδόν.
Πώς δουλεύω σήμερα
Σήμερα δουλεύω με την ψυχική ασθένεια και την ψυχική ενδυνάμωση. Δουλεύω με ανθρώπους που έχουν αποδείξει ότι μπορούν, ανθρωπους που έχουν αντοχές, ευθύνες, στόχους, αλλά νιώθουν ότι μέσα τους έχουν κουραστεί, ή κάτι επαναλαμβάνεται χωρίς να τους αφήνει να ξεφύγουν.
Δεν με ενδιαφέρει να σου μάθω πώς να κάνεις λίγο περισσότερα ή πώς να πιέσεις τον εαυτό σου ακόμα πιο πολύ. Αυτό, συνήθως, το ξέρεις ήδη. Εκεί που εστιάζω είναι στο να ξεκαθαρίσουμε τι αξίζει πραγματικά να κάνεις, τι χρειάζεται να σταματήσεις και πώς μπορείς να κινηθείς με ρυθμό που να αντέχεται στον χρόνο.
Γιατί η ψυχική υγεία είναι μία λεπτή γραμμή.
Η εμπειρία μου στην ψυχιατρική, η ψυχοθεραπεία, η προσωπική μου διαδρομή και η δουλειά μου στο coaching έχουν συναντηθεί σε ένα κοινό σημείο. Οι περισσότερες δυσκολίες δεν οφείλονται σε έλλειψη γνώσης ή θέλησης, αλλά σε μοτίβα που επαναλαμβάνονται χωρίς να τα βλέπουμε. Στον τρόπο που οργανώνουμε τη ζωή μας, στις σχέσεις μας, στα όρια που δεν μπαίνουν ή μπαίνουν λάθος.
Δουλεύω πρακτικά. Δεν με ενδιαφέρει η θεωρία αν δεν αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις κάτι (η στάση σου), ή η συμπεριφορά σου. Και δεν με ενδιαφέρει η “βελτίωση” αν δεν αφήνει χώρο για ξεκούραση, σύνδεση και νόημα, και απλώς σου καταστρέφει τη ζωή.
Πιστεύω βαθιά ότι η αλλαγή δεν είναι ατομικό σπορ αντοχής. Χρειάζεται και προσωπική δουλειά και σχέσεις και συνεργασία. Χρειάζεται να μάθεις πότε να επιμένεις και πότε να σταματάς. Πότε να προχωράς μόνος σου και πότε να ζητάς βοήθεια.
Αν κάτι θέλω να κρατήσεις από εδώ, είναι αυτό:
Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνος σου για να πας μπροστά.
Το έχεις ήδη αποδείξει ότι μπορείς. Το ερώτημα είναι πώς θες να ζεις και ποιος/α θες να γίνεις καθ’οδόν.