Χρησιμοποιείς τα λάθη σαν σφυρί ή σαν φακό;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Μια πολύ ωραία σκέψη που άκουσα πρόσφατα, είναι πως πολλές φορές χρησιμοποιούμε τα λάθη μας σα “σφυρί”, ώστε να “τιμωρήσουμε” - κάποιοι τον εαυτό μας, κάποιοι τους άλλους.

Χρησιμοποιούμε τις αποτυχίες τις δικές μας και των άλλων, για να προκαλέσουμε πόνο, ώστε “να μάθουμε” (όπως τα παιδάκια), πιστεύοντας ότι με το να αισθανομαστε χειρότερα θα βοηθήσει κάπου.

Πιστεύουμε πως αν το κάνουμε αυτό θα βελτιωθούμε και δε θα το επαναλάβουμε. Και όμως, δεν περνάει πολύς χρόνος, και πιάνουμε ξαφνικά τον εαυτό μας να το ξανακάνει -ίσως και επαναλαμβανόμενα, και παρ’όλα αυτά, να αισθανόμαστε χαζοί και ανήμποροι να κάνουμε κάτι. 

Γιατί;

Όλοι μας έχουμε μία μπαταρία με “Δύναμη Θέλησης”. 

Όλοι μας έχουμε μία μπαταρία με “Δύναμη Θέλησης”.

Αποτελείται από κάποια κέντρα στον εγκέφαλο που εδράζονται στο μπροστινό μέρος του, και είναι από τις πιο καινούριες εξελικτικά περιοχές του, που μόνο στον άνθρωπο είναι τόσο ανεπτυγμένη, και ιδίως μετά τα 24 περίπου (μέχρι τότε ακόμη ωριμάζει). 

Αυτό το κέντρο είναι που θα σε βοηθήσει να εστιάσεις σε ένα σημείο παρά τις περισπάσεις, να στοχοθετήσεις, να προγραμματίσεις, να σκεφτείς λογικά, να συγκρατηθείς στους πειρασμούς και τις ορμές σου, να επιμείνεις παρά τις δυσκολίες και να κρατηθείς στην πορεία των στόχων σου, σκεπτόμενος το απώτερο όφελος και να μην πέσεις θύμα στην εφήμερη ευχαρίστηση της στιγμής.

Όπως καταλαβαίνεις, όλο αυτό είναι πολύ ενεργειοβόρο. Όποτε πιεζόμαστε ή είμαστε κουρασμένοι ή γενικά το σώμα μας κρίνει πως δεν είναι άμεσα αναγκαίο και χρήσιμο σύστημα, αυτό είναι από τα πρώτα μέρη του σώματος που αρχίζει να υπολειτουργεί - και φαίνεται πως η μπαταρία έχει “αδειάσει”.

Αυτό το φαινόμενο, έχει παρατηρηθεί στην ψυχολογία, και το ονομάζουμε "willpower depletion" - ή αλλιώς άδειασμα της “μπαταρίας” (της δύναμης της θέλησής μας). 

Γιατί οι τύψεις και οι ενοχές  σου κάνουν κακό.

Αυτό που έχουν δείξει οι έρευνες, είναι πως το να προκαλούμε στον εαυτό μας τύψεις και ενοχές είναι από τους γρηγορότερους τρόπους να αδειάσουμε την μπαταρία αυτή, και να μην μπορούμε μετά να αντισταθούμε στο γλυκάκι, ή να κρατηθούμε από το να πούμε κακία σε κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο.

Αυτό οδηγεί σε περαιτέρω ξεσπάσματα και αρνητικά συναισθήματα. 

Και κάπως έτσι καταλήγουμε να ασθανόμαστε ακόμα χειρότερα με τον εαυτό μας, και εντέλει σε έναν φαύλο κύκλο.

Μία άλλη προσέγγιση, λοιπόν, αντί να αντιμετωπίζουμε τα δεδομένα - τα λάθη τα δικά μας και των άλλων - σαν σφυριά, είναι να τα αντιμετωπίζουμε σαν φακό. 

Ένα φακό με τον οποίο ρίχνουμε φως στο σκοτάδι της άγνοιάς μας, και ανακαλύπτουμε νέα δεδομένα, όπως:

  • τι έκανα λάθος; 
  • τι ήταν στο χέρι μου να κάνω καλύτερα; 
  • ποιες ήταν οι περιστάσεις που οδήγησαν σε αυτό; 
  • πού ακριβώς και τι στράβωσε;
  • πώς θα μπορούσα να το έχω αποφύγει; 
  • και τι θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά ώστε την επόμενη φορά να μην επαναληφθεί;
  • Τι άλλο θα μπορούσα να έχω κάνει για να μην προέκυπτε καν σαν εμπόδιο;

Με το σφυρί, βαράμε και προκαλούμε πόνο.

Με το φακό, όμως, ρίχνουμε φως, βλέπουμε στο σκοτάδι, και μειώνουμε το άγχος και τον φόβο που αυτό μας φέρνει.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό, το  οποίο χρησιμοποιείς σαν σφυρί ώστε να πονέσεις τον εαυτό σου;

Πώς θα μπορούσες να το χρησιμοποιήσεις σαν φακό;

Γράψε στα σχόλια παρακάτω - μπορεί να βοηθήσεις κάποιον.

Μήπως είσαι ήδη πλούσιος και δεν το ξέρεις;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Ο ζητιάνος και το κασελάκι

Ήταν κάποτε στην Ισπανία, στους δρόμους της Βαρκελώνης, ένας ζητιάνος. Από μικρός καθόταν στο ίδιο σημείο, κάθε μέρα, και περίμενε να του δώσουν οι περαστικοί μερικά κέρματα για να μπορέσει να φάει.

Κάποια στιγμή, περνάει από εκείνον το δρόμο ένας γνωστός Πανεπιστημιακός καθηγητής της Ισπανικής Ιστορίας. Βλέπει τον ζητιάνο, γουρλώνει τα μάτια του και τρέχει προς το μέρος του.

"Ξέρεις τι είναι αυτό πάνω στο οποίο κάθεσαι;!;" του φωνάζει προτού καν προλάβει να πλησιάσει.

"Ένα παλιό κασελάκι που το έχω και κάθομαι πάνω του από τότε που γεννήθηκα!" του λέει με περηφάνια ο ζητιάνος.

"Ξέρεις, άνθρωπέ μου, ότι αυτό είναι ένα Ισπανικό σεντούκι θησαυρού;"

"Μα τι λες τώρα, αυτό είναι το κασελάκι μου, το έχω από μικρός."

"Το έχεις ανοίξει ποτέ σου να το δεις; Έχει μεγάλο θησαυρό μέσα του!"

"Είσαι με τα καλά σου; Δεν ξέρεις τι λες! Όχι δεν το έχω ανοίξει και ούτε θέλω, προτιμώ να κάθομαι πάνω του και δε θέλω να το χαλάσω. Έχεις κανένα κέρμα;" του λέει ο ζητιάνος, περιμένοντας τον άγνωστο να φύγει.

Και έτσι, συνέχισε να κάθεται στη γωνιά του, περιμένοντας ελεημοσύνη απ'τους περαστικούς, χωρίς να έχει ιδέα τι υπήρχε κάτω απ'τα πόδια του για τόσα χρόνια...

Έχεις δει τον πλούτο που ήδη έχεις;

Έτσι είμαστε και εμείς, σαν και αυτόν τον ζητιάνο.

Βλέπεις, το μυστικό του εσωτερικού μας πλούτου, δεν είναι το πόσα πράγματα έχουμε - είναι το πόσα πράγματα είμαστε ευγνώμονες που έχουμε. Το πόσα πράγματα εκτιμούμε που έχουμε. Πόσο κατανοούμε την αξία τους;

Η Ευγνωμοσύνη είναι το επόμενο μεγάλο συναίσθημα Δύναμης, μετά την Αγάπη και τη ζεστασιά (δες σχετικά άρθρα). Και δεν υπάρχει πραγματική αγάπη χωρίς την Ευγνωμοσύνη.

Πόσα δώρα έχουμε στην καθημερινότητά μας που τα παίρνουμε για δεδομένα. Αλλά όταν τα χάσουμε, τότε μόνο καταλαβαίνουμε τι αξία είχαν πραγματικά για εμάς.

Είσαι υγιής; Περπατάς; Βλέπεις; Γεύεσαι; Τότε έχεις ήδη πολλά να είσαι ευγνώμων.

Αν κάτσεις λίγο να σκεφτείς πώς θα είναι αν τα χάσεις, μόνο τότε θα τα εκτιμήσεις.

Για παράδειγμα αναφέρω το χαρακτηριστικό ρητό:

"Η Υγεία είναι η Κορώνα στο κεφάλι του υγιούς
 που μόνο ο άρρωστος άνθρωπος μπορεί να δει."

ή

"Βλαστημούσα για το ότι δεν είχα παπούτσια,
μέχρι που είδα τον άνθρωπο που δεν είχε πόδια."

Πόσοι από εμάς παίρνουμε την υγεία μας για δεδομένη;

Πόσοι από μας παίρνουμε τα πρόσωπα που αγαπάμε και μας αγαπούν για δεδομένα;

Είναι φυσικό και είναι θέμα χρόνου το πότε θα αρχίσει να συμβαίνει αυτό. Έτσι είναι καλωδιωμένος ο εγκέφαλός μας εδώ και χιλιάδες χρόνια:

Να εστιάζει στα αρνητικά, στα οποία προσδίδει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα (γιατί ήταν δυνητικά θανατηφόρα - οπότε προσέφερε ένα εξελικτικό πλεονέκτημα).

Και ταυτόχρονα να μην βλέπει τα καλά, που είναι πιο φευγαλέα και εύκολα να ξεφύγουν της προσοχής σου, παρ'όλο που είναι αφάνταστα περισσότερα.

Σταμάτα για 5 λεπτά και άρχισε να κοιτάς το πόσα πράγματα έχεις στη ζωή σου για τα οποία θα μπορούσες να είσαι ευγνώμων.

Πράγματα που αν τα έχανες, από τη μία στιγμή στην άλλη, θα πονούσες.

Πράγματα που κάποτε ήταν επιθυμίες και όνειρα και τώρα τα έχεις για δεδομένα, ή που όταν τα χάσεις στο μέλλον ξέρεις ότι θα σου στοιχίσει πάρα πολύ.

  • Πώς θα εκτιμήσεις τη ζωή σου, αν δεν έχεις σκεφτεί το θάνατό σου; Το ότι θα τ'αφήσεις όλα πίσω;
  • Πώς θα εκτιμήσεις την οικογένειά σου και τα αγαπημένα σου πρόσωπα, αν δεν έχεις σκεφτεί ότι όλοι κάποια στιγμή θα φύγουν;
  • Πώς θα εκτιμήσεις την ελευθερία σου, αν δεν έχεις σκεφτεί τη φυλάκισή σου;
  • Πώς θα εκτιμήσεις την υγεία σου, αν ξεχνάς το πώς ένοιωθες όταν ήσουν άρρωστος;
  • Πώς θα εκτιμήσεις τις παρέες, αν ξεχνάς το πώς ένοιωθες όσο ήσουν μόνος;

Πόσο διαφορετικά θα ζούσαμε, αν κάθε μέρα σκεφτόμασταν το πόσο λίγο χρόνο έχουμε;

Πόσες συζητήσεις θα γίνονταν αλλιώς, πόσες επιλογές θα ήταν διαφορετικές, πόσα πράγματα που φοβόμαστε θα τολμούσαμε, πόσο πιο πολύ θα εκτιμούσαμε την κάθε στιγμή; Πόσα πράγματα παραπάνω ή λιγότερα θα λέγαμε, πόσο λιγότερο φόβο θα νοιώθαμε και πόσο περισσότερο θα ζούσαμε;

Θες το μεγαλύτερο αντίδοτο για το φόβο και τη λύπη;  Ναι, καλά το κατάλαβες:

Είναι η ευγνωμοσύνη.

Η μεγαλύτερη λύπη δεν είναι όταν χάνουμε κάτι ή κάποιον.

Η μεγαλύτερη λύπη είναι όταν το/τον/την χάνουμε και καταλαβαίνουμε για πρώτη φορά πως δεν είχαμε καταλάβει την αξία του - δεν το είχαμε εκτιμήσει αρκετά.

Όταν καταλαβαίνουμε πως έμειναν άρρητα (ανείπωτα) πολλά λόγια, ή ειπώθηκαν άλλα που δεν έπρεπε. Πως έμειναν άλυτα πολλά ζητήματα.

Ο καλύτερος αποχωρισμός είναι όταν πλέον δεν έχουν μείνει άλλα πράγματα να ειπωθούν και από τις δύο μεριές.

Συζητάμε συχνά μέσα στην καθημερινότητά μας για πλούτο, και πως δεν τον έχουμε και πως μας λείπει το ένα και το άλλο. Και ταυτόχρονα ζητιανεύουμε για προσοχή, εκτίμηση και αναγνώριση από τους άλλους, σαν τον ζητιάνο της ιστορίας.

Όταν ο πραγματικός Πλούτος βρισκόταν όλη την ώρα κάτω απ'τα πόδια μας.

Καλλιεργώντας και ζώντας περισσότερο αυτή τη συναισθηματική κατάσταση της ευγνωμοσύνης, κάθε μέρα, η ζωή σου θα εμπλουτιστεί περισσότερο απ’όσο θα μπορούσες ποτέ σου να διανοηθείς.

Καλλιεργώντας την Ευγνωμοσύνη, είναι το να καλλιεργείς την ίδια τη Ζωή.

Οι πιο ευτυχισμένοι και παθιασμένοι άνθρωποι στη Γη, ξυπνούν κάθε μέρα και ευχαριστούν που είναι ζωντανοί.

Με ρωτάνε πώς μπορώ να είμαι τόσο χαρούμενος και με τόση ενέργεια, και να μην επηρεάζομαι συναισθηματικά από πολλές καταστάσεις.

Αυτή είναι η απάντηση.

Το "ευχαριστώ για ..." που με ακούνε πολλοί να λέω συχνά. Και το λέω ακόμα πιο συχνά από μέσα μου, και το νοιώθω. Γιατί πώς μπορώ να μην εκτιμώ αυτά που έχω;

Πολλοί νομίζουν ότι το πεις ευχαριστώ είναι από καλοσύνη, για τα τυπικά καλής κοινωνικής συμπεριφοράς.

Όμως το νόημα είναι άλλο όταν λες ευχαριστώ για κάτι συγκεκριμένο και το εννοείς.

Γιατί αυτό δείχνει πως εκτιμάς αυτό που σου δόθηκε. Και το νοιώθεις πολύ περισσότερο και εσύ και ο άλλος.

Άκουγα τις προάλλες ένα interview του Gary Vaynerchuk (Gary V) με τον Tony Robbins.

Κάποιος τους ρώτησε για το πώς γίνεται να εκτιμούν τόσο τη ζωή τους και την κάθε τους ημέρα και να είναι τόσο χαρούμενοι.

Η απάντηση του Robbins ήταν πως ξυπνάει κάθε μέρα και αφήνει τον εαυτό του να νοιώσει απέραντη ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που έχει, ξεκινάει από οικογένεια και φίλους, και επεκτείνεται.

Και μου έκανε εντύπωση η απάντηση - αυτό που κάνει ο Gary V, γιατί είναι τόσο ισχυρό και περίεργο:

Κάθε πρωί, ξυπνάει, και για λίγα δευτερόλεπτα αναλογίζεται πώς θα αισθανόταν αν ανακάλυπτε πως μέσα στο βράδυ είχε πεθάνει όλη του η οικογένεια.

Μακάβριο;

Και όμως τον κάνει τόσο ευγνώμων που είναι όλοι ζωντανοί, και μπορεί να εκτιμά πολύ περισσότερο την κάθε στιγμή μαζί τους. Ό,τι και να συμβεί μέσα στη μέρα του δε συγκρίνεται με αυτόν τον πόνο.

Σκέψου μόνο τι δύναμη δίνει στον άνθρωπο η σύγκριση με αυτόν τον πόνο.

Τι μπορείς να κάνεις

Καθημερινά εξέφραζε ενεργά, μέσα από σκέψεις και πράξεις, την εκτίμηση και την αγάπη σου για όλα τα δώρα που η Ζωή σου χάρισε. Για τους ανθρώπους, τις εμπειρίες, το γέλιο, τις συζητήσεις, τη σύνδεση, το παιχνίδι, τη χαρά και τις στιγμές που σου έδωσε την ευκαιρία να ζήσεις.

Αφιέρωσε 5 λεπτά τώρα, να αναλογιστείς πόσα πράγματα έχεις που εάν τα έχανες θα σου κόστιζε. Πώς θα ένοιθες τότε; Και πώς νοιώθεις τώρα που τα έχεις; Αυτό θα σου δώσει πραγματική Δύναμη.

Κάνε μία λίστα αν θες, με 5 ή 10 ή 50 πράγματα τα οποία πραγματικά εκτιμάς.

Και κάν'το αυτό κάθε μέρα, πρωί ή βράδυ, στο μυαλό σου ή σε χαρτί, για 5 λεπτά ή όσο θες. Την ώρα που φτιάχνεις τον καφέ σου. Την ώρα που βουρτσίζεις τα δόντια σου. Την ώρα που κάνεις μπάνιο. Την ώρα που φεύγεις απ'το γραφείο ή τη δουλειά σου. Όταν σε πιάνει κόκκινο φανάρι στην κίνηση. Την ώρα που πέφτεις να ξαπλώσεις. Συνέδεσέ το σε κάτι που ήδη κάνεις, και βάλ'το στην καθημερινότητά σου.

Και δες πόσο πλούσιος είσαι και δεν το ήξερες.

Κάθε φορά που αισθάνεσαι λυπημένος, μπορείς να το κάνεις αυτό μέχρι που να δακρύσεις. Δεν σου λέω πως θα φύγει η λύπη. Αλλά θα την κάνει πολύ πιο γλυκιά - θα την μεταμορφώσει.

Αν θες να γνωρίσεις τον εαυτό σου καλύτερα, για να τον εκτιμήσεις περισσότερο και να βρεις και άλλους λόγους να είσαι ευγνώμων, γράψε παρακάτω όνομα και e-mail για να κατεβάσεις δωρεάν το μικρό βιβλιαράκι αυτο-ανακάλυψης "Γνώρισε τον Εαυτό σου",  καθώς και αρκετά άλλα δωρεάν εκτυπώσιμα  / εργαλεία για τους συνδρομητές.

Τι και αν το μετανοιώσω αυτό που επέλεξα; (ιστορία Γιώργου part 5)

Συνεχίζοντας την κουβέντα τους από την προηγούμενη φορά, ρωτάει ο Γιώργος:

«Παναγιώτη, ήθελα να σε ρωτήσω… Έχω πολλά πράγματα που θέλω να κάνω, πράγματα να καταφέρω, μέρη να δω, εμπειρίες να ζήσω.

Πώς ξέρω ότι εάν επιλέξω έναν προορισμό και αφοσιωθώ εκεί, δε θα το μετανοιώσω στην πορεία;

Και αν κάνω τη λάθος επιλογή;

Μου είπες ότι ο σωστός δρόμος για μένα είναι αυτός που φοβάμαι περισσότερο και είναι ο πιο δύσκολος.

Όμως αφού είναι τόσο δύσκολος, λογικό δεν είναι να αναρωτιέμαι αν αξίζει; Και να το διπλο-τριπλο-σκέφτομαι;»

Και του απαντάει ο Παναγιώτης, γαλήνιος αλλά και γεμάτος πάθος στη φωνή του:

«Σε ό,τι και να αφιερωθείς ΔΕΝ πρόκειται να το μετανιώσεις αυτό που επέλεξες.

Μπορεί να μετανοιώσεις τον τρόπο που έζησες, τον τρόπο που το προσέγγισες, και ευκαιρίες που δεν άδραξες.

Οι άνθρωποι φτάνουν στο τέλος της ζωής τους και μετανοιώνουν ότι δεν προσέφεραν αρκετά, δεν περάσαν αρκετό χρόνο με αυτούς που αγαπούσαν, δεν είπαν αυτά που είχαν να πουν, δεν έπαιξαν τον καταλυτικό ρόλο που θα ήθελαν να έχουν παίξει, δεν είδαν τα μέρη που ήθελαν να δουν, δεν έκαναν αυτά που ήθελαν να κάνουν στον ελεύθερό τους χρόνο.

Ο κόσμος δεν μετανοιώνει αυτά που έκανε και είχαν νόημα για τον ίδιο.
Μετανοιώνει το πού ξόδευε τον υπόλοιπο χρόνο του.

Μετανοιώνει το πόσο πολύ τηλεόραση έβλεπε, πόσο χάζευε στο facebook, και πόσο αναλώθηκε σε πράγματα που δεν είχαν καμία απολύτως σημασία και ενδιαφέρον για αυτόν.

Φρόντισε ο μεγάλος προορισμός και όραμα της ζωής σου να προσφέρει με κάποιον – με οποιονδήποτε – τρόπο στον κόσμο.

Σε όποιον τομέα θέλεις.

Και αφοσιώσου εκεί. Δε θα μετανοιώσεις που δεν κυνήγησες τα 1002 άλλα πράγματα που ήθελες, γιατί δεν μπορείς να ξέρεις από τώρα τι πόρτες θα σου ανοιχτούν στο μέλλον.

Σε ένα πράγμα αφοσιώνεσαι, άλλα 100 βρίσκεις που να ταιριάζουν στην πορεία.
Αλλά πρέπει να ξεκινήσεις με το να θυσιάσεις τα υπόλοιπα θέλω σου για το μεγαλύτερο απ’όλα, στην αρχή.

  • Αυτό που θα μετανοιώσεις σίγουρα, εν τέλει, είναι το ότι δεν αφιερώθηκες τόσο καιρό σε έναν προορισμό με όλο σου το είναι.
  • Αυτό που θα μετανιώσεις είναι ότι δεν άρπαξες κάποια ευκαιρία που σου δόθηκε, ή ότι πέρασες μια ζωή αναλωμένη στο “τι να κάνω από όλα αυτά;” αντί να αφιερωθείς σε κάτι και να προχωρήσεις δυναμικά, ανοίγοντας πόρτες και εξερευνώντας μονοπάτια.
  • Αυτό που θα μετανοιώσεις είναι οι συμβιβασμοί σου με την κοινωνία και στα «θέλω» και τα «πρέπει» των άλλον. Ξεφορτώσου τα όλα αυτά, και αφοσιώσου στο ένα και μοναδικό πράγμα που θεωρείς πιο σημαντικό.

Από την προηγούμενη φορά, σε ρώτησα και σε έκανα να σκεφτείς πράγματα όπως «τι φοβάσαι για την επόμενη γεννεά» ή «ποιες είναι οι δυνάμεις σου» και «τι ήθελες να γίνεις μικρός».

Ερωτήσεις σαν αυτές μπορούν μόνο να σε επιβεβαιώσουν, δεν μπορούν να σου ΠΟΥΝ τι να κάνεις.

Είναι ερωτήσεις που ξεκαθαρίζουν το ΓΙΑΤΙ θες αυτό που θες.

“Για ποιο λόγο έχεις έρθει σε αυτή τη ζωή;”

Βλέπεις, μας τα έχουν μάθει τελείως ανάποδα.

Η αλήθεια είναι πως δεν πρέπει να ρωτάμε τους άλλους για ποιο λόγο έχουμε έρθει σε αυτή τη ζωή.

Δεν πρόκειται να μας το πει κανένας. Ο νόμος της ελεύθερης βούλησης το επιβάλλει αυτό, ούτε οι Θεοί οι ίδιοι δεν μπορούν να σου πουν τι ρόλο έχεις να παίξεις.

Κανένας δεν μπορεί να σου πει ποιος είναι ο ρόλος σου σε αυτή τη ζωή.

Αντιθέτως, είναι η ίδια μας η ζωή, οι Θεοί και ο κόσμος τριγύρω μας που ρωτάει ΕΜΑΣ «για ποιο λόγο έχεις έρθει εδώ;».

Και είμαστε εμείς που πρέπει να απαντήσουμε μέσα από τις πράξεις μας, σε αυτή την ερώτηση, δυναμικά και με όση σιγουριά έχουμε μέσα μας.

Και εκεί έγκεται η ανταμοιβή – εσωτερική και εξωτερική – που θα έχουμε.

Πρέπει να απαντήσεις εσύ στον κόσμο – ποιος είναι ο ρόλος που θέλεις να παίξεις στη ζωή σου;
Και το απαντάς μόνο μέσα από τις πράξεις σου.

Όσο γίνεσαι εξαιρετικά καλός σε αυτό που κάνεις, θα έχεις όλη την ελευθερία να το τροποποιήσεις στην πορεία, να προσθέσεις και να αφαιρέσεις στοιχεία που σου ταιριάζουν ή όχι. Αρκεί να έχεις ανοιχτό το μυαλό σου και να εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος καθημερινά, εστιάζοντας στο τι έχει νόημα για εσένα.

Το θέμα είναι ότι όλοι βλέπουν τη δύσκολη πορεία και τα παρατάνε προτού καν ξεκινήσουν, έχοντας σαν δικαιολογία το “τι και αν το μετανοιώσω;”.

Σου λέω λοιπόν – ποτέ κανένας δεν μετάνοιωσε δουλειά που έφτασε να κάνει ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ καλά και προσέφερε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ στον κόσμο μέσα από τον κόπο του.

Όλα τα υπόλοιπα, οι δεύτερες σκέψεις, τα «δεν είμαι σίγουρος» και «δεν μπορώ να αποφασίσω ακόμα» είναι απλά προσπάθειες του μυαλού μας να αναβάλλει ή να αποφύγει το αναπόφευκτο.

Είναι δικαιολογίες για να αναβάλλουμε αυτό που φοβόμαστε να κάνουμε.

Ενώ θα πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και να πιάσουμε δουλειά όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Φαντάζεσαι τον Michael Jordan να ξεκινούσε να παίζει μπάσκετ στα 40 του; Πόσοι θα τον ξέραν και πόσο καλός θα γινόταν; Τι θα είχε να προσφέρει;

Η καλύτερη ώρα να ξεκινήσουμε ήταν πριν 20 χρόνια. Έχουμε ήδη καθυστερήσει, γι’αυτό η καλύτερη ώρα να ξεκινήσουμε είναι Τώρα.»

Επίλογος

Επέλεξε αυτό που σου θες να γίνεις ακολουθήσεις περισσότερο – αυτό που συνδιάζει και χρειάζεται τις περισσότερες από τις δυνάμεις σου και τις κλίσεις σου – και αφοσιώσου εκεί.

Και μην κοιτάξεις πίσω σου.

Κοίτα μόνο μπροστά.

Γιατί αλλιώς θα χάσεις πολύτιμο χρόνο, και τις ευκαιρίες να προσθέσεις και άλλους λόγους που αγαπάς αυτό που κάνεις.

Θα χάσεις τη στιγμή.

Και αυτό είναι που θα μετανοιώνεις στο τέλος περισσότερο.

 

Προηγούμενη ιστορία εδώ: Μέρος 4: Πώς θα ξέρεις ποιος είναι ο Αληθινός σου Προορισμός;

Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι; (ιστορία Γιώργου part 3)

Στα προηγούμενα επεισόδια της ιστορίας:

Ο Γιώργος πέρασε μια δύσκολη περίοδο στη ζωή του.

Όμως, επέλεξε να γίνει ο κυβερνήτης της ζωής του και να αναλάβει τις ευθύνες του.

Αλλά πάνω απ’όλα, επέλεξε να συγχωρέσει τον εαυτό του για το παρελθόν που δεν μπορούσε να αλλάξει.

Έτσι, θέλοντας να μάθει περισσότερα για να βγει απ’τη «καταιγίδα» που αντιμετώπιζε, πήγε στον Παναγιώτη, τον διευθυντή και μέντορά του, για να τον ρωτήσει και να συζητήσουν ποιο είναι το επόμενο βήμα.

Βρήκε, λοιπόν, τον Παναγιώτη στο γραφείο του, να κάθεται πίσω από ένα σωρό βιβλία και χαρτιά και να μελετάει.


«Παναγιώτη, θέλω να μου πεις το επόμενο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.»

«Τη σωστή κατεύθυνση προς τα πού;» ρωτάει πονηρά ο Παναγιώτης, αφήνοντας κάτω τα χαρτιά.

«Τι εννοείς, προς τα εκεί που θέλω να πάω»

«Ώστε ξέρεις πού θες να πας;»

«Θέλω να βγω από την καταιγίδα, είχαμε πει την προηγούμενη φορά…»

«Γιώργο μου, μου λες που ΔΕΝ θες να πας. Εγώ σε ρώτησα πού ΘΕΣ να πας. Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.»

Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.

«Γιατί δεν αρκεί το να θέλω να βγω απ’την καταιγίδα;»

«Σκέψου λίγο.

Τι θα γίνει εάν βγεις απ’την καταιγίδα και καταλάβεις πως βρίσκεσαι στο διαμετρικά αντίθετο σημείο από αυτό που ήθελες να πας;…

Πέρα απ’αυτό, δυστυχώς η ψυχολογία μας δεν είναι τόσο απλή όσο ο καιρός (έστω ότι ο καιρός είναι κάτι απλό).

Όσο θα συνεχίζεις να εστιάζεις στην «καταιγίδα» μέσα σου, τόσο αυτή θα συνεχίζει να διαιωνίζεται και να υπάρχει, και τόσο περισσότερο, ασυνείδητα, θα κάνεις ενέργειες που θα σε κρατάνε παγιδευμένο μέσα της. Σου ξαναλέω:

Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.

Θα πρέπει να αντιληφθείς πως το πρόβλημα είναι μια ψευδαίσθηση:

Δεν υπάρχει καταιγίδα – εσύ τη δημιουργείς μέσα σου.

Τείνουμε να πηγαίνουμε προς τα εκεί που εστιάζουμε, και αυτά στα οποία εστιάζουμε τείνουν να μεγενθύνονται, στο μυαλό μας…»

Αυτά στα οποία εστιάζουμε τείνουν να μεγενθύνονται, στο μυαλό μας.

«Άρα θα πρέπει να αρχίσω να εστιάζω πού θέλω να πάω αντί για πού δεν θέλω. Ωραία το κατάλαβα. Άρα θα πρέπει να το προσδιορίσω;» ρωτάει ο Γιώργος.

«Φυσικα! Χρειάζεσαι πρώτα να καθορίσεις έναν προορισμό, για να μπορέσεις να βγεις απ’την καταιγίδα.

Αυτό συζητούσαμε την προηγούμενη φορά, όταν σου έδωσα την προαγωγή. Χρειάζεσαι μια νέα Ιθάκη, έναν επόμενο προορισμό, ένα νέο όραμα για τη ζωή σου.

Τι να την κάνεις την “πυξίδα” και τους “χάρτες” να σου πουν πώς να πλοηγηθείς, εάν δεν ξέρεις ΚΑΝ ποιος είναι ο προορισμός σου;

Εσύ μου είπες την προηγούμενη φορά ότι νοιώθεις σα φτερό στον άνεμο. Οπότε προηγείται αυτό.

Πού πας;

Τι θες να κάνεις; 

Έθεσες ένα όραμα που είχαμε πει πριν από λίγο καιρό;» τον ρωτάει ο Παναγιώτης με περιέργεια.

«Όχι, σου είπα ότι δεν είχα καιρό για τέτοια πράγματα…

Άσχετα αν μετά κατάλαβα πως αυτά που σου έλεγα ήταν λάθος…

Ξέρω, κατά βάθος, ότι ο προορισμός δεν είναι μια βλακεία, αλλά κάνει τη διαφορά.

Απλά τα έλεγα αυτά για να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά μου, που δεν έκανα τίποτα το αξιόλογο τόσο καιρό.

Η αλήθεια είναι ότι απλά δεν ξέρω τι θέλω…

Ή για να το θέσω καλύτερα – δεν ξέρω τι, ΑΠΟ ΟΛΑ αυτά που θέλω, είναι ο σωστός προορισμός για μένα.

Έχω τόσα πράγματα που θα ήθελα να κάνω – και τα θέλω όλα…

Δεν ξέρω τι να πρωτο-επιλέξω και τι να πρωτο-κάνω

Αλλά και πάλι με πιέζει ο χρόνος οπότε δε μπορώ να αφιερωθώ αυτή στη στιγμή στο να ξεκαθαρίσω 100% τι θέλω…» τελειώνει με έναν μεγάλο αναστεναγμό ο Γιώργος.

«Άρα απ’ότι κατάλαβα απ’όσα μου λες, φοβάσαι μην κάνεις τη λάθος επιλογή, και γι’αυτό δεν παίρνεις καμία σοβαρή απόφαση…»

«Ναι, θα μπορούσες να το πεις και έτσι…»

«Πολύς κόσμος δεν παίρνει μια απόφαση γιατί φοβάται.

*(βλέπε το άρθρο: Οι 4 κύριοι λόγοι που δεν παίρνουμε αποφάσεις)

Φοβάται αν θα πάρει τη σωστή απόφαση.

Φοβάται πώς θα το πάρουν οι άλλοι.

Φοβάται τι θα σημαίνει αυτή.

Φοβάται μήπως κάνει λάθος και πρέπει να επιλέξει κάτι άλλο.

Ο μόνος λόγος για τον οποίον κάποιος δεν παίρνει αποφάσεις είναι, ουσιαστικά, ο φόβος.

Όμως θα’θελα να το βάλεις καλά στο μυαλό σου:

Το να έχεις τον οποιοδήποτε προορισμό είναι καλύτερο απ’το να μην έχεις καθόλου προορισμό.

Αν είναι να περιμένεις μέχρι να’σαι σίγουρος, ποτέ δε θα έρθει αυτή η στιγμή.

Πάντα παίζουμε με τις πιθανότητες και αυτά που έχουμε στα χέρια μας την εκάστοτε στιγμή.

Μαζεύεις τα δεδομένα που μπορείς για μια απόφαση, αλλά μετά έρχεται η ώρα που πρέπει να την πάρεις.

Η ώρα είναι τώρα.

Με αυτά που ξέρεις τώρα, τι αποφασίζεις;

Δε σου λέω να παίρνεις βιαστικές αποφάσεις.

Σου λέω όμως ότι πρέπει να αρχίσεις να παίρνεις περισσότερες αποφάσεις.

Να τις σκέφτεσαι καλά, να τα βάζεις κάτω και να τα ζυγίζεις, αλλά μετά να παίρνεις αμέσως την απόφαση και να μην το αναβάλλεις παραπάνω απ’όσο χρειάζεται.

Και όσες περισσότερες αποφάσεις θα παίρνεις, τόσο καλύτερος θα γίνεσαι σε αυτό.

Είναι και αυτό μία ικανότητα η οποία χτίζεται, σαν όλες τις άλλες, και είναι μια ικανότητα που ξεχωρίζει τους καλούς ηγέτες από τους υπόλοιπους. Το καλύτερο θα στο πω σε λίγο.

Θέτεις, λοιπόν, για αρχή έναν προορισμό από όλους αυτούς που θες. Όσο προχωράς, όσο τον πλησιάζεις, βλέπεις αν σου ταιριάζει, αν είναι αυτό που ήθελες ή όχι.

Αν δεν σε ικανοποιεί, πας στον επόμενο.

Η ευλυγισία σκέψης είναι ό,τι πιο σημαντικό.

Αν πιστεύεις πως μπορείς να κρίνεις, αν πηγαίνεις προς την σωστή κατεύθυνση ή όχι, χωρίς να βρίσκεσαι σε κίνηση, απατάσαι.

Είπαμε το κλασσικό: Δεν μετράει τόσο ο προορισμός όσο το ταξίδι. Το ποιος γίνεσαι στην πορεία.

Ούτε χρειάζεται να είναι 100% ξεκάθαρος αυτός ο προορισμός στην αρχή.

Για αρχή σε νοιάζει να συνεχίσεις το ταξίδι σου προς νέους προορισμούς.

Σε νοιάζει να δεις προς τα πού θες να πας, και να ξαναρχίσεις να κάνεις μικρά και σταθερά βήματα προς τα εκεί.

Όσο προχωράς, τόσο περισσότερο το ξεκαθαρίζεις μέσα σου τι είναι αυτό που θες, και τόσο περισσότερο θα μπορείς να διακρίνεις τα επόμενα βήματα και την πορεία σου.

Το καλύτερο ξέρεις ποιο είναι; Ότι ο δρόμος θα σου φανερώνεται όσο προχωράς.

Όμως θα πρέπει να είσαι ήδη σε κίνηση προς τα εκεί που θες. Γιατί η ζωή και ο κόσμος βρίσκεται συνεχώς σε κίνηση προς τα κάπου, και αν δεν έχουμε επιλεξει – έστω και αδρά- εμείς αυτό το “κάπου” της δικής μας ζωής, τότε άλλοι το επιλέγουν για εμάς. Αν νομίζεις πως δεν είναι σε κίνηση η ζωή σου, τότε άλλος παίρνει τις επιλογές.

Χρειάζεται συνεχώς να έχεις έναν προορισμό κατά νου, γιατί αυτός είναι που σου καθορίζει την κατεύθυνση που θα πάρεις.

Ποιος, όμως, νομίζεις ότι είναι ο επόμενος, Μεγάλος σου Προορισμός; Και πώς ξέρεις ότι αυτός είναι πράγματι αυτό που θες;» καταλήγει ο Παναγιώτης.

«Έλα, ντε; Δεν ξέρω τι θέλω περισσότερο. 

Πώς μπορώ να ξέρω ΤΙ, απ’όλα αυτά, είναι αυτό που θέλω περισσότερο;

Πώς θα βρω ποιος είναι ο προορισμός που δε θα το μετανοιώσω στην πορεία και δε θα αλλάξω γνώμη;»

«Αυτό θα στο πω την άλλη φορά. Προς το παρόν σκέψου αυτά που είπαμε. Ξεκίνα να παίρνεις αποφάσεις, σκέψου αδρά την κατεύθυνση που θες να πας, και κάνε τα πρώτα βήματα.» του λέει με ένα πονηρό χαμόγελο ο Παναγιώτης κλείνοντας την κουβέντα.

 

Επόμενη ιστορία εδώ: Μέρος 4: Πώς θα ξέρεις ποιος είναι ο Αληθινός σου Προορισμός;

Προηγούμενη ιστορία εδώ: Μέρος 2: Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα;

 

Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα; (ιστορία Γιώργου part 2)

Ένα εξάμηνο πέρασε από τότε που ο Γιώργος πήρε προαγωγή (βλέπε προηγούμενη ιστορία εδώ).

Αν και η νέα του θέση ήταν κάποτε ένα όνειρο για τον Γιώργο, τώρα όχι μόνο δε του άρεσε, αλλά θεωρούσε πως αυτή έφταιγε που είχε μετατραπεί όλη του η ζωή σε εφιάλτης.

Όλη του η ζωή είχε αρχίσει να καταρρέει, και αυτός μαζί της.

Έτσι, έκατσε να τα συζητήσει με τον καλό διευθυντή και μέντορά του, Παναγιώτη.

«Βρε Παναγιώτη, μου είπες την προηγούμενη φορά να βάλω ένα μεγάλο όνειρο και να αρχίσω να το κυνηγάω

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα…

Βλέπεις, έθεσα ένα μεγαλύτερο όραμα, κάτι που το θέλω πάρα πολύ.

Όμως δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ.

Τα πάντα γύρω μου έχουν αρχίσει να καταρρέουν.

Μετά την προαγωγή που μου έδωσες, ναι μεν δουλεύω σκληρά και προσπαθώ να ανταπεξέλθω, έχασα όμως το κίνητρο να κάνω πράγματα.

Το βάρος στη δουλειά είναι πολύ μεγάλο, δεν έχω τα αποτελέσματα που θέλω, και αισθάνομαι λιγότερο παραγωγικός.

Όσο και να τρέχω τίποτε δεν τελειώνει.

Αλλά το πρόβλημα είναι ότι έχασα και το πάθος μου και την ενέργειά μου και σε όλους τους υπόλοιπους τομείς.

Κατάλαβα πως πρέπει να θέσω ένα μεγαλύτερο όραμα για τη ζωή μου, όπως μου’πες.

Όμως αυτή τη στιγμή δεν προλαβαίνω για τέτοια πράγματα.

Υπάρχουν υποχρεώσεις που επείγουν στη νέα μου θέση, υπάρχουν υποχρεώσεις που επείγουν στο σπίτι, τσακώνομαι με τη γυναίκα μου και δεν έχω χρόνο για το γιο μου, δε βλέπω τους συναδέλφους μου και δεν κάνω τόσα άλλα πράγματα που προηγουμένως έκανα και με κρατούσαν χαρούμενο.

Επιπλέον, έχω χάσει όλη μου την ενέργεια, έχω βάλει κιλά και δεν έχω πλέον το πάθος που είχα για τη ζωή μου.

Πού θα βρω το χρόνο να θέσω ή να κυνηγήσω τόσο δευτερεύοντα πράγματα όπως όνειρα και φιλοδοξίες;» κατέληξε ο Γιώργος.

Ο Παναγιώτης τον κοιτάει ήρεμος, με το χαρακτηριστικό γαλήνιο βλέμμα του – που μερικές φορές θαυμάζει ο Γιώργος, για το πώς μπορεί να μένει ανεπηρέαστος από όλα όσα συμβαίνουν γύρω του-… Και του λέει:

«Τοσο δευτερεύοντα όπως τα όνειρα και οι φιλοδοξίες ε; Χμμμ…

Όταν μου λες ότι τα όνειρα και οι φιλοδοξίες είναι δευτερεύοντα πράγματα, καταλαβαίνω ότι έχεις πιεστεί πάρα πολύ.

Γιατί λες να προέκυψαν όλα αυτά τα επείγοντα;»

«Δεν ξέρω, είμαι άτυχος, ή μάλλον δεν είναι η νέα θέση για μένα. Μάλλον απαιτεί περισσότερα απ’όσα έχω και μπορώ να κάνω, και γι’αυτό. Ίσως και γιατί είναι ανάδρομος ο Ερμής και η Αφροδίτη έχει καβαλήσει τον Δία, δεν ξέρω…»

«Θα είμαι λίγο ρεαλιστής μαζί σου, για να σταματήσεις τις δικαιολογίες που λες στον εαυτό σου.

Μαντεύω πως τα προβλήματα που μου λες, εμφανίστηκαν γιατί δεν είχες προνοήσει όσο δεν ήταν επείγοντα, και δεν τα είχες βάλει στο πρόγραμμά σου.

Σε είχε απορροφήσει τόσο η νέα σου δουλειά και το καθημερινό τρέξιμο που τα άφησες στη μοίρα τους όπως είπες…

Και έτσι κατέληξαν να γίνουν και εκείνα επείγοντα και να φωνάζουν για την προσοχή σου… Έχω δίκιο;»

“Τα προβλήματα εμφανίζονται όταν δεν έχεις προνοήσει όσο δεν ήταν επείγοντα.”

«Ναι, θα μπορούσε να είναι και αυτό, για να πω την αλήθεια…»

«Ωραία. Οπότε τι κάνεις για αυτά; Τι σκοπεύεις να κάνεις;»

«Σου είπα, δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω. Υπάρχουν τόσα προβλήματα γύρω μου, τόσες φωτιές να σβήσω, και όλες οι ευθύνες πέφτουν σε μένα, και αισθάνομαι πως όλοι από εμένα περιμένουν να τους λύσω τα δικά τους προβλήματα και ανασφάλειες…

Στην πραγματικότητα όμως, έχω πελαγώσει.

Τρέχω τριγύρω κάνοντας συνεχώς, χωρίς να σκέφτομαι, και δεν καταλήγω πουθενά.

Είναι λες και ποτέ δεν τελειώνουν, λες και τίποτε δεν βγαίνει απ’το τρέξιμο, και πέφτω όλο και περισσότερο σε αυτό το βούρκο.

Επίσης, ξέρω, κατά βάθος, ότι το «όραμα» που μου λες να σχηματίσω για τη ζωή μου, είναι μια βλακεία στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Δε δουλευέι για μένα τώρα, και σίγουρα όχι αυτή την περίοδο.

Δεν είναι η λύση, γιατί δεν θα με βγάλει από εδώ που είμαι.

Μόνο οι πράξεις θα με βγάλουν. Και γι’αυτό τρέχω…» είπε ο Γιώργος, έχοντας κοκκινίσει, καθώς ξανάφερνε όλα αυτά τα προβλήματα, της απαιτήσεις και τα πράγματα που έχει να κάνει, στο μυαλό του.

«Έχεις μεγάλο δίκιο ότι μόνο οι πράξεις θα σε βγάλουν από εκεί που βρίσκεσαι τώρα.

Όμως το «όραμα», που λέω, είναι βλακεία, μόνο εάν παραμείνει σαν «όραμα».

Όταν το «όραμα» μεταφραστεί σε ουσιώδη βήματα, και όταν συνοδεύεται με πράξεις, είναι αυτό που κάνει όλη τη διαφορά.

Πες μου, σε παρακαλώ, πώς ένα καράβι βγαίνει απ’τη φουρτούνα; Πώς ξέρει ότι δεν κάνει συνεχώς κύκλους;»

«Τι ερώτηση είναι αυτή, τι έχει να κάνει αυτό με μένα…; Δεν έχω ιδέα, δεν είμαι καπετάνιος για να ξέρω…»

«Ω, φίλε μου, έχει τεράστια σχέση με σένα.

Γιατί αν δεν είσαι εσύ ο καπετάνιος της ζωής σου, τότε δεν είναι κανένας στο τιμόνι.

Και το πλοίο πάει ανεξέλεγκτο, πολλές φορές κάνοντας κύκλους.

Αν μπορούσες να μαντέψεις, τι θα μάντευες;»

«Φαντάζομαι θα είχε πυξίδα; Και έτσι ακολουθώντας την ίδια κατεύθυνση για αρκετές ώρες ή μέρες θα έβγαινε από τη φουρτούνα…;» απαντάει διστακτικά ο Γιάννης.

«Όντως, αλλά προς τα πού; Προς τα όπου να’ναι θα ακολουθούσε μια κατέυθυνση;»

«Όχι, προς κάποιον προορισμό..»

«Εσένα ποιος είναι ο προορισμός σου;»

«Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή… Αυτό δεν είπαμε; Ότι νοιώθω σα φτερό στον άνεμο;»

«Ωραία. Ας αρχίσουμε απ’τα βασικά τότε. Εσύ αισθάνεσαι αυτή τη στιγμή κυβερνήτης του πλοίου της ζωής σου;»

«Ω, σίγουρα όχι…»

«Οπότε, όχι μόνο δεν έχεις κάποιο όραμα, αυτή τη «βλακεία» να ακολουθείς, έναν προορισμό, ούτε μια πυξίδα για να σε οδηγήσει έξω από τη φουρτούνα, και προς τα εκεί που θες,  αλλά ούτε είσαι ο καπετάνιος στη ζωή σου!» λέει συνοφριωμένος ο Παναγιώτης…

«Ωραία, άρα τώρα τι; Τι κάνω;»

«Μα δεν είναι προφανές;

Πρώτα θα πρέπει να ξαναγίνεις ο καπετάνιος του πλοίου σου!

Ακόμα αν και για αρχή θα ακολουθείς τη λάθος πορεία μέχρι να τη διορθώσεις, πρέπει κάποιος να αναλάβει το τιμόνι – και αυτός είσαι εσύ».

«Πώς γίνεται αυτό δηλαδή;

Κατ’αρχάς, όλοι μας δεν είμαστε καπετάνιοι στη ζωή μας, ούτως ή άλλως; Αφού δική μας είναι η ζωή…»

«Γιώργο μου, ναι, κανονικά όλοι μας θα έπρεπε να είμαστε καπετάνιοι της ζωής μας.

Όμως δεν είναι κάτι μόνιμο ή κάτι αυτονόητο.

Εύκολα μπορεί κάποιος να χάσει τον έλεγχο, όπως εσύ τώρα, και να αφήσει το τιμόνι και το πλοίο στη μοίρα του, όπως και έκανες όταν τα άφησες όλα στη μοίρα τους, με το που πήρες την προαγωγή.

Το διασκέδασες, το ευχαριστήθηκες, και μετά σε πλάκωσαν οι υποχρεώσεις της νέας θέσης που αγνοούσες τον πρώτο καιρό. 

Ξέχασες ταυτόχρονα όλους τους υπόλοιπους τομείς της ζωής σου…

Και έτσι άρχισες να τρέχεις σα σκύλος που του πετάνε 100 μπαλάκια και δεν ξέρει πιο να πρωτοκυνηγήσει. 

Τώρα άρχισαν και όλοι οι υπόλοιποι τομείς να σου πετάνε μπαλάκια να κυνηγήσεις και έχεις χαθεί ακόμα περισσότερο…»

«Έχεις δίκιο, ότι αυτό έγινε, όντως…

Οπότε τώρα πώς μπορώ να ξαναγίνω ο καπετάνιος

«Είναι πολύ απλό:

Ανέλαβε τις ευθύνες της ζωής σου.

Πρώτο και κύριο μέλημα είναι να κατανοήσεις, βαθιά μέσα σου, πως εσύ οδήγησες τη ζωή σου στο σημείο που βρίσκεται, μέσα απ’τις επιλογές που έκανες.

Δεν είναι ούτε η τύχη, ούτε η νέα σου δουλειά, ούτε η οικογένειά σου που φταίει, ούτε κανένας άλλος πέρα από εσένα.

Εντόπισε ποιες ήταν οι λάθος επιλογές.

Και κατανόησε επίσης ότι εσύ είσαι αυτός που θα πρέπει να βγάλει πάλι το καράβι απ’τη φουρτούνα.

Εσύ τα έκανες έτσι, εσύ θα τα λύσεις. Θες, δε θες.

Κάτι τέτοιο είναι μέσα στις ικανότητές σου.

Και ότι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και υποχρέωσή σου.

Προς εμένα και τη δουλειά σου, προς την οικογένειά σου, προς τους συναδέλφους σου, και πάνω απ’όλα προς τον εαυτό σου.

Ο εαυτός σου είναι ο πιο αυστηρός κριτής.

Γι’αυτό το λόγο όμως, μη σταματήσεις εκεί, στο σημείο που λες ότι για όλα φταιες εσύ – γιατί έτσι θα παραμείνεις πιεσμένος και δίχως διέξοδο από τον κριτή σου.

Πήγαινε ένα βήμα παραπέρα.

Υπάρχει ένα ρητό για αυτό που πάει κάπως έτσι…

«Ο περισσότερος κόσμος λέει πως φταίνε οι άλλοι.
Οι σωστοί ηγέτες λένε πως φταίνε οι ίδιοι.
Οι σοφοί ηγέτες, λένε πως φταίνε οι ίδιοι,
κατανοούν όμως πως δε φταίει κανένας.»

Το παραπέρα βήμα, λοιπόν, είναι να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.

Να κατανοήσεις πως ούτε εσύ φταις για αυτή την κατάσταση, γιατί δε γνώριζες.

Ναι, ναι, υπάρχει το κλασσικό, «άμα ήξερα τότε, θα έκανα αλλιώς», όμως δεν είναι αυτό το νόημα.

Τώρα κατανοείς τι έφταιξε.

Συγχώρεσε τον εαυτό σου για όλα, γιατί δε γνώριζε και έκανε το καλύτερο που μπορούσε ή ήξερε.

Και στη συνέχεια πάρε τη σωστή απόφαση και δράσε

«Ωραία, και αφού αναλάβω το τιμόνι, την ευθύνη της ζωής μου, μετά τι κάνω για να βγω απ’αυτή την φουρτούνα;»

«Το πρώτο βήμα είναι να γίνεις εσύ ξανά ο καπετάνιος της ζωής σου, και να αναλάβεις το τιμόνι.

Το δεύτερο βήμα είναι να συγχωρέσεις πλήρως τον εαυτό σου για όλο σου το παρελθόν.

Είναι τα βασικότερα όλων και γι’αυτό στα είπα πρώτα.

Χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορείς να πας πουθενά, καθώς το πλοίο παραμένει ακυβέρνητο.

Και θα συζητήσουμε τα επόμενα βήματα την άλλη φορά.»

Ερωτήσεις να σκεφτείς

1. Πώς πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις ο καπετάνιος της ζωής σου; Καταλαβαίνεις το γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο πρώτο βήμα;

2. Υπάρχουν πράγματα και επιλογές που θα πρέπει να συγχωρέσεις τον εαυτό σου που έκανε; Καταλαβαίνεις γιατί τα έκανε αυτά τότε, σύμφωνα με αυτά που ήξερες; Πώς μπορείς να τον συγχωρέσεις; Πώς μπορείς να του το δείξεις ενεργά αυτό; Τι κάνεις όταν πραγματικά συγχωρείς κάποιον;

3. Και, τέλος, εσύ ποιο λες να είναι το επόμενο βήμα;

 

Αν σου άρεσε αυτή η ιστορία διέδωσέ την στους φίλους σου, στο facebook/twitter/email. Ευχαριστώ! :) 

Επόμενο μέρος εδώ: Μέρος 3: Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι;

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα για τον προορισμό, διάβασε την προηγούμενη ιστορία εδώ: Αισθάνεσαι ένα κενό, ανία ή βαλτωμένος; Να τι να κάνεις.

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα για την Υπευθυνότητα και του Νόμου Αιτίου – Αποτελέσματος, καθώς και να βρεις 6 σημάδια για να αναγνωρίσεις εάν «αυτο-σαμποτάρεσαι», μπορείς να τα διαβάσεις εδώ: Μήπως σαμποτάρεις τον εαυτό σου χωρίς να το καταλάβεις;

Αισθάνεσαι ένα κενό, ανία ή βαλτωμένος; Να τι να κάνεις. (ιστορία Γιώργου part 1)

Ο Γιώργος πήρε προαγωγή πριν λίγες μέρες! 

Ήταν πολύ καλός στη δουλειά του και την έκανε με μεράκι, και έτσι ο (καλός) διευθυντής του το αναγνώρισε.

Ο Γιώργος, πολύ χαρούμενος, τρέχει στην οικογένειά του εκείνη την ημέρα και τους βγάζει έξω για φαγητό, κατενθουσιασμένος, για να το γιορτάσουν.

Άλλωστε την κυνήγαγε πολύ καιρό αυτή τη θέση, και ήταν το όνειρό του τα τελευταία χρόνια.

Ένα εξάμηνο πέρασε από τότε.

Αυτή τη στιγμή “ζει το όνειρο”:

Έχει μια πολύ καλή δουλειά, έχει αναγνωριστεί ο κόπος του, έχει μια καλή σύζυγο, οικογένεια, παιδιά που προοδεύουν, πάνε μια στο τόσο εκδρομούλα μαζί, ή με τους φίλους του, κυρίως απ’τη δουλειά.

Αλλά αισθάνεται ένα κενό μέσα του τους τελευταίους λίγους μήνες.

Συζητώντας το με τον διευθυντή του που ήταν και πολύ καλός του φίλος και μέντοράς του, του λέει:

“Μα καλά, πόσο πλεονέκτης είμαι, τα έχω όλα και πάλι παραπονιέμαι.

Έφτασα το στόχο μου, το όνειρό μου, την οικογένεια, τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, τη θέση…

Όλα όσα είχα ονειρευτεί έγιναν πραγματικότητα..

Αλλά αισθάνομαι ότι κάτι λείπει…

Γιατί αισθάνομαι έτσι; Θα έπρεπε να είμαι ευτυχισμένος, ρε Παναγιώτη…” ρωτάει ο Γιώργος.

“Γιώργο μου ήθελα να το συζητήσω και γω μαζί σου, γιατί σε βλέπω να μην αποδίδεις αρκετά στη νέα θέση που σου προσέφερα.

Θέλω να ξεκινήσω με το να σου πω πως είναι φυσιολογικό αυτό που περνάς.” απαντάει ήρεμα ο Παναγιώτης.

“Γιατί είναι φυσιολογικό;; Θα έπρεπε να μην νοιώθω έτσι. Να έχω περισσότερη όρεξη για δουλειά. Περισσότερη όρεξη γενικότερα…

Δεν έχω όρεξη ούτε καν για σεξ, ούτε για παιχνίδια και εκδρομές. 

Τόσα χρόνια όλα αυτά τα λάτρευα…

Ακόμα και τη δουλειά μου ξέρεις πόσο πολύ την αγαπούσα, και τώρα που τα κατάφερα όλα αυτά, υποτίθεται ότι θα έπρεπε να αισθάνομαι ακόμα καλύτερα…

Όμως αισθάνομαι χειρότερα. Νοιώθω ένα κενό.. Λες και η ζωή μου έχει μείνει στάσιμη και έχει βαλτώσει…”

“Αισθάνεσαι έτσι, γιατί όντως, έχεις παραμείνει στάσιμος τον τελευταίο καιρό. Το καταλαβαίνω. Σε βλέπω στη νέα θέση να μη δουλεύεις με το ζήλο που δούλευες στην προηγούμενη.

Και αυτό σου λέω ότι είναι φυσιολογικό.

Βλέπεις, με την προαγωγή έγινε και κάτι που δεν περίμενα, αλλά έπρεπε να το περιμένω – πέτυχες όλα σου τα όνειρα.

Πέτυχες όλα όσα είχες φανταστεί τον εαυτό σου να κατακτά.

Ο λόγος που αισθάνεσαι κενός είναι γιατί πλέον δεν έχεις κάποιο μεγαλύτερο όραμα να κυνηγήσεις.

“Και τι να κάνω τώρα; Θα με απολύσεις για να έχω ξανά κάτι να κυνηγήσω; :Ρ” λέει ο Γιώργος γελώντας.

“Να σε απολύσω;;; Τον πιο αγαπητό μου φίλο και τον πιο καλό μου συνεργάτη; Ούτε για αστείο.

Αυτό που θα πρέπει να κάνεις είναι να θέσεις ένα υψηλότερο όνειρο, ένα μεγαλύτερο όραμα. Τόσο απλά.” του λέει ο Παναγιώτης με ένα αδρό χαμόγελο.

“Το λες, λες και το έκανα επίτηδες, και μπορώ να το ξανακάνω συνειδητά…

Δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο, και για να σου πω την αλήθεια, δε θα ήθελα να το κάνω…

Να αποκτήσω μεγαλύτερα όνειρα; 

Δεν είμαι παιδί πλέον να έχω καινούρια όνειρα, ούτε και θα ήθελα καν, για να σου πω την αλήθεια, να θέσω μεγαλύτερα…”

“Γιατί δε θες να βάλεις υψηλότερα τον πήχη;

Γιατί δε θες να φανταστείς υψηλότερους στόχους και μεγαλύτερα όνειρα;

Φοβάσαι;”

“Ίσως… Τώρα που το λες, ναι, φόβο νοιώθω όταν το σκέφτομαι…

Μάλλον ότι δε θα τα καταφέρω, ή ότι θα έχουν ακόμα περισσότερη δουλειά απ’όση έχω κάνει μέχρι τώρα, και δε θέλω πάλι να δουλεύω μανιωδώς, ούτε να αποτύχω τόσες φορές και να κάνω τόσο καιρό όσο έκανα για να πάρω αυτή την προαγωγή…”

“Γιώργο θα πρέπει να το βάλεις καλά στο μυαλό σου.

Το να θέτουμε μεγαλύτερα όνειρα, να θέλουμε περισσότερα, και να αισθανόμαστε ότι αναπτυσσόμαστε είναι μέρος του DNA μας.

Το να αναπτυσσόμαστε είναι στις βασικές μας ανάγκες.

Ό,τι δεν αναπτύσσεται δεν παραμένει μόνο στάσιμο… Αλλά αργοπεθαίνει.

ΘΕΣ να έχεις μεγαλύτερα όνειρα.

Θες να αισθάνεσαι την ικανοποίηση του να τα κυνηγάς και να τα πλησιάζεις σιγά σιγά.

Θυμάσαι το ποίημα;

Σημασία δεν έχει η Ιθάκη, αλλά το ταξίδι για την Ιθάκη.

Το θέμα είναι να βρίσκεις συνεχώς επόμενες Ιθάκες

γιατί αυτός είναι ο ρόλος τους: να σε κάνουν ευτυχισμένο όσο τις κυνηγάς, όχι μόνο όταν τις φτάσεις.

Να σε κάνουν να πετάγεσαι από το κρεβάτι ή τον καναπέ με όρεξη να σκεφτείς, να κάνεις, να κυνηγήσεις, να ταξιδέψεις, να γίνεις δημιουργικός, να κερδίσεις γίγαντες, τιτάνες, να ζήσεις και να γίνεις περισσότερα, ώστε να μπορείς προσφέρεις περισσότερα:

Στους γύρω σου, στην οικογένειά σου, στην κοινωνία σου, στον κόσμο. 

Σε κάνει έναν ήρωα, ένα πρότυπο για τον κόσμο.

Και έτσι σιγά σιγά γίνεσαι η σπίθα και μέρος της τεράστιας αλλαγής που θες να δεις σε αυτόν τον πλανήτη.

Τη θέση στην έδωσα γιατί έγινες κάποιος μέσα από το ταξίδι σου μέχρι τώρα.

Και αυτός ο κάποιος άξιζε αυτή τη νέα θέση – αυτό το νέο “καράβι” για να συνεχίσω τη μεταφορά με τον Οδυσσέα. 

Το νέο καράβι το έχεις για να πας να βρεις την Νέα Ιθάκη.

Το μεγαλύτερο όνειρο που έχεις, που από την προηγούμενη θέση, με το προηγούμενο καράβι, ούτε κάν μπορούσες να το αντιληφθείς.

Σου ανοίγονται πόρτες και ορίζοντες που ακόμα δεν έχεις δει, πόσο μάλλον να κάτσεις να τους σκεφτείς.

Όμως, αν σταματήσεις να είσαι ικανός να κουμαντάρεις το νέο σου καράβι, αν σταματήσεις να είσαι αυτός που έγινες μέσα από το τελευταίο σου ταξίδι, αν σταματήσεις και ξεχάσεις όλα αυτά που έκανες και σε οδήγησαν στην Ιθάκη σου, αν σταματήσεις να εξελίσσεσαι, τότε όχι μόνο το καράβι θα χάσεις, αλλά και το πλήρωμα και όλα όσα παιδεύτηκες μέχρι τώρα τόσο πολύ να κατακτήσεις.”

Αν σταματήσεις και ξεχάσεις όλα αυτά που έκανες και όλα αυτά που έγινες, θα τα χάσεις όλα όσα κέρδισες.

Επίλογος:

Αν αισθάνεσαι κενός και βαλτωμένος, ανέβασε τον πήχη.

Θέσε νέους στόχους. Νέα όνειρα. Νέους προορισμούς. 

Ξεκαθάρισέ τους στο μυαλό σου.

Τόλμα να βρεις τόσο μεγάλα όνειρα, τόσο λαμπερούς προορισμούς που ούτε γίγαντες, ούτε τιτάνες, ούτε ο χρόνος να μη μπορούν να σε εμποδίσουν να τα κατακτήσεις.

Και ξεκίνα.

Και κάθε φορά που θα κοντεύεις να φτάσεις εκεί που ήθελες, κατευθείαν κοίτα παραπέρα.

Μη μένεις σα φτερό στον άνεμο ούτε για λίγο.

Μη χάνεις χρόνο.

Ο χρόνος είναι πολύτιμος και το ταξίδι σου εύχομαι να είναι πολύ μεγαλύτερο απ’όσο ποτέ σου φανταζόσουν.

Μην ξεχνάς: Άνθρωπος δίχως όνειρα = καράβι δίχως προορισμό.”

 

Μην ξεχάσεις στο “όνειρό” σου να συμπεριλάβεις ΟΛΟΥΣ τους τομείς της ζωής σου – επαγγελματικά, ερωτικά, διασκέδαση, πνεύμα, μυαλό, σώμα, σχέσεις, περιπέτειες και άλλες δραστηριότητες.

Όσο πιο ξεκάθαρο το έχεις για τον κάθε τομέα, τόσο καλύτερα.

Αν θες μπορείς να διαβάσεις περισσότερα επί του θέματος στα παλαιότερα άρθρα μου, ξεκινώντας από εδώ: 

Γιατί κάνουμε αυτά που κάνουμε – οι 6 ανθρώπινες ανάγκες

Αν σου άρεσε αυτή η ιστοριούλα μοιράσου την με όποιον πιστεύεις ότι θα τον βοηθήσει, ή απλά σχολίασε κάτι :)

Επόμενο μέρος εδώ: Μέρος 2: Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα;

Οι δύο μοναχοί στο ποτάμι

Κάποτε δύο φίλοι μοναχοί περπατούσαν σε μια έρημο με προορισμό το μοναστήρι τους απ’το οποίο έλειπαν τόσο καιρό.

Στο δρόμο για τον γυρισμό, λοιπόν, συναντούν ένα ορμητικό ποτάμι.

Καθώς προχωρούν κατά μήκος, μήπως βρουν κάποια γέφυρα, βρίσκουν μία γυναίκα να κλαίει στην όχθη παρακάτω, δίπλα από μία γκρεμισμένη γέφυρα.

Τι έπαθες καλή μου;” τη ρωτάει ο γηραιότερος απ’τους δύο μοναχούς.

Η οικογένειά μου είναι στο χωριό στην άλλη όχθη, αλλά ήρθαν πριν από μερικές μέρες στρατιώτες και λεηλάτησαν το χωριό.

Με πήραν και μένα μαζί τους, αλλά κατάφερα και τους ξέφυγα, όμως δεν μπορώ να γυρίσω τώρα, γιατί αυτοί οι αγροίκοι κατέστρεψαν και τη γέφυρα καθώς έφευγαν…

Ανέβα στην πλάτη μου και θα προσπαθήσουμε να περάσουμε απέναντι μαζί.” της λέει ο μοναχός.

Ο άλλος μοναχός τον κοιτάει άναυδος, αλλά δε μιλάει.

Με πολύ προσπάθεια, καταφέρνουν τελικά και διασχίζουν τον ποταμό, και ο μοναχός αφήνει τη γυναίκα να καταίβει απ’την πλάτη του.

Αυτή τους ευχαρίστησε με λιγμούς, και έτρεξε προς το χωριό.

Οι μοναχοί έτσι, συνεχίζουν το δρόμο της επιστροφής προς το μοναστήρι.

Οι ώρες περνούσαν, και ο δεύτερος μοναχός φαινόταν ενοχλημένος αλλά δε μιλούσε.

Τι έγινε και είσαι έτσι;” τον ρωτάει ο μεγάλος μοναχός.

Δάσκαλε, δεν ήθελα να στο πω, αλλά με ενόχλησε πολύ που κουβάλησες τη γυναίκα.

Ξέχασες όλους τους όρκους που έχουμε δώσει στο τάγμα μας;

Ξέρεις πολύ καλύτερα από εμένα ότι απαγορευόταν να κουβαλήσεις τη γυναίκα, γι’αυτό και εγώ δεν έκανα καμία κίνηση να τη βοηθήσω.

Πώς μπόρεσες και το έκανες;”

Ο γηραιός τον κοιτάει με αγάπη στο βλέμμα του και του λέει:

Εγώ αδερφέ μου, βοήθησα τη γυναίκα να επιστρέψει στο σπίτι της, και την άφησα στην αντίπερα όχθη του ποταμού.

Μάλλον δεν έχεις καταλάβει τους όρκους, γιατί εσύ ακόμα την κουβαλάς μέσα σου…

Μερικές σκέψεις:

  • Πόσα πράματα ακόμα κρατάς μέσα σου ενώ έχουν τελειώσει;
  • Πόσα ξέχασες να αφήσεις στην αντίπερα όχθη του ποταμού και ακόμα τα βαστάς στην πλάτη σου;
  • Ποιες προσωπικές αποτυχίες ή ιστορίες που δεν σε βοηθούν και σε βαραίνουν, επαναλαμβάνεις ξανά και ξανά στον εαυτό σου και στους άλλους;
  • Πότε νομίζεις ότι θα’ταν μια καλή στιγμή για να τα αφήσεις κάτω και να προχωρήσεις το ταξίδι σου;
  • Το αντίθετο ισχύει επίσης: ποιες προσωπικές ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ κρατάς ακόμα μέσα σου και τις επαναλαμβάνεις στις σκέψεις και τα λόγια σου;
  • Έχεις επαναπαυθεί σε αυτές και έχεις σταματήσει να προχωράς;
  • Πολλές φορές, μάλιστα, οι επιτυχίες είναι πολύ πιο επικίνδυνες από τις αποτυχίες, γιατί μας κάνουν να χαλαρώνουμε, και είναι πιο εύκολο να “γλιστρήσουμε” απ’το μονοπάτι μας και να χτυπήσουμε.
  • Είναι εύκολο να πούμε “ωραία είναι και εδώ” και να “μείνουμε στο νησί της Κίρκης και ποτέ να μην φτάσουμε στην Ιθάκη” (έχοντάς το όμως, πάντα, κρυφό καημό).
    • Πόσους γνωρίζεις που μόλις απέκτησαν δύναμη ή άρχισαν να έχουν επιτυχία έγιναν περισσότερο εγωιστές και σταμάτησαν να νοιάζονται για τους άλλους;
    • Πόσο εύκολο είναι να πεις μόλις χάσεις μερικά κιλά “ε δικαιούμαι μία τούρτα τώρα” – ξαναπαίρνοντας τα ίδια ή και περισσότερα,
    • ή μόλις κερδίσεις λίγα περισσότερα χρήματα να πεις “ε δικαιούμαι να πάω για ψώνια τώρα” – ξοδεύοντας τα ίδια ή και περισσότερα;
    • Γιατί οι στατιστικές λένε ότι αν κάποιος κερδίσει το Τζόκερ σε ένα χρόνο θα είναι πιο χρεωμένος απ’όσο είναι τώρα; Χμμμ…

Εδώ ταιριάζει αυτό που είχε πει και ο Kipling στο γνωστό του (και αγαπημένο μου) ποίημα “Αν…”:

“Αν ν’αντικρίζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια
Και όμοια να φέρεσαι σε αυτούς τους δύο τυραννικούς απατεώνες…”

  • Πάνω απ’το πρώτο μισό του 2015 έχει περάσει ήδη. Εσύ το κουβαλάς ακόμα μέσα σου;
  • Υπάρχουν μήπως πράματα που κουβαλάς ακόμα και από τα προηγούμενα έτη μέσα σου;
  • Μήπως είναι καιρός να τα αφήσεις κάτω και να προχωρήσεις;
  • Το ποιο σημαντικό: Ποιο είναι ΕΝΑ πράγμα που ξέρεις αυτή τη στιγμή ότι σε κρατάει πίσω, αλλά ανήκει στα “φαντάσματα του παρελθόντος” και θα έπρεπε να το έχεις αφήσει κάτω καιρό τώρα;
  • Μήπως η επόμενη καλύτερη ώρα να το αφήσεις κάτω είναι τώρα;

Άφησέ το και προχώρα. :)

Ο Δεμένος Ελέφαντας

Ο γιγάντιος, μεσήλικας πια ελέφαντας επιδείκνυε τη δύναμή του και το βάρος του, και οι ακροβάτες εκτελούσαν διάφορα νούμερα στην πλάτη του.

Ήταν μια θεαματική παράσταση στο τσίρκο, που πραγματικά μάγεψε τον κ. Δημήτρη και την οικογένειά του, και έτσι, στο τέλος της θέλησε να πάρει τον μικρό του γιό να πάνε να συγχαρούν τον θίασο από κοντά, αλλά και να δουν τα διάφορα ζώα, ιδίως τον γιγάντιο ελέφαντα που είχαν τόσο πολύ θαυμάσει.

Πηγαίνοντας πίσω απ’τη σκηνή, βρίσκει μερικούς από τους ακροβάτες και τον ιδιοκτήτη του τσίρκου, καθώς και τον γκρίζο ελέφαντα που προεξήχε πάνω απ’τις μικρότερες σκηνές και καμαρίνια. Όταν τον πλησίασαν, όμως, είδαν κάτι που τους άφησε άφωνους.

Το μοναδικό πράγμα που κρατούσε αυτόν τον γίγαντα στη θέση του για να μη το σκάσει, ήταν μια μεγάλη αλυσίδα δεμένη σε ένα πασσαλάκι σφηνωμένο στο έδαφος.

Ήταν πολύ μικρό για το μέγεθος του ελέφαντα, και έχοντας δει όλα αυτά τα νούμερα με την επίδειξη της δύναμής του προηγουμένως, ξεκάθαρα θα μπορούσε να το σπάσει και να απελευθερωθεί. Δεν μπορούσε να το χωρέσει ο νους του.

Καθώς ο κ. Δημήτρης επεξεργαζόταν όλα αυτά, πρόβαλλε ο εκπαιδευτής του ελέφαντα απ’τη σκηνή του και κατευθύνθηκε προς το μέρος τους. 

-“Τι κάνετε εκεί;” τους φώναξε.

-“Ήρθαμε να σας συγχαρούμε, και ο μικρός από δω -δείχνοντας τον γιο του- ήθελε να δούμε τα ζώα από κοντά! Μόνο που έχω μία ερώτηση…” και δείχνει προς τη μεριά του ελέφαντα.

Ο εκπαιδευτής του τον κοιτάει γεμάτος απορία, και όταν καταλαβαίνει, σκάει στα γέλια.

-“Απορρείτε γιατί δένουμε τον Ντάμπο σε ένα πασσαλάκι που άνετα θα μπορούσε να ξηλώσει και να το σκάσει; Μας έχουν ρωτήσει πολλοί.”

-“Ναι, γιατί κάθετε και δε φεύγει;”

-“Είναι πολύ απλό: Από όταν είχε πρωτογεννηθεί, μικρό ελεφαντάκι, το δέναμε σε αυτόν το συγκεκριμένο πάσσαλο. Ήταν μικρούλης τότε, και όση δύναμη και να έβαζε δε μπορούσε να το σκάσει. Προσπαθούσε, ξανά και ξανά, πρωί βράδυ, για εβδομάδες και μήνες, και ξανά, αραιά και πού, τα πρώτα χρόνια. Όμως έβλεπε ότι δεν μπορούσε να απελευθερωθεί και ήταν μάταιος κόπος. 

Μετά από λίγο καιρό έμαθε πως το πασσαλάκι αυτό είναι δυνατότερο απ’τον ίδιο. Το αποδέχτηκε σιγά σιγά, και σταμάτησε να προσπαθεί να απελευθερωθεί. 

Στη συνέχεια έκανε φίλους, τα άλλα ζώα και εμάς, και σταμάτησε να θέλει τόσο πολύ να φύγει. 

Μετά από τόσα χρόνια, στο μέγεθος που είναι τώρα και με την απίστευτη δύναμη που είδατε ότι έχει, θα μπορούσε άνετα να τα σπάσει όλα και να φύγει. 

Όμως, ακόμα πιστεύει ότι το πασσαλάκι είναι πέρα απ’τα όρια της δύναμής του, γιατί έτσι έμαθε από μικρός… Και πιστεύει ότι δεν μπορεί να απελευθερωθεί. Και εμάς μας συμφέρει αυτό.”

Μερικές σκέψεις…

  • Ποιο είναι το πασσαλάκι που σε κρατάει πίσω εσένα;
  • Σε ποιο τομέα της ζωής σου πιστεύεις πως έχεις επαναπαυθεί; Μην “απαλύνεις” την κατάσταση με όμορφες λεξούλες, “χρυσώνοντας το χάπι”. Όταν κάτι είναι “σκατά”, πρέπει πρώτα να το δεις κατάματα. Πρέπει να σταματήσεις να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και να το αποδεχτείς ως αυτό που πραγματικά είναι, αν θέλεις να κάνεις το πρώτο βήμα για να το αλλάξεις.
  • Έχεις συνειδητοποιήσει ότι έχεις ωριμάσει σε σχέση με πριν από ένα μήνα, ένα χρόνο, μία δεκαετία; Έχεις συνειδητοποιήσει πόσα πασσαλάκια που δεν μπορούσες να σπάσεις τότε, μπορείς να σπάσεις τώρα; 
  • Έχεις συνειδητοποιήσει πόσα πράματα μπορείς να κάνεις τώρα, ώστε να μπορέσεις μεθαύριο να σπάσεις και άλλα πασσαλάκια που δεν μπορείς τώρα;
  • Η πιο σημαντική ερώτηση: Ποια ΜΙΑ, ΠΟΛΥ μικρή κίνηση μπορείς να κάνεις για τον επόμενό σου στόχο; Όσο μικρή και αν είναι; Ο ελέφαντας θα μπορούσε να καταλάβει ότι μπορεί να απελευθερωθεί αν έκανε έστω και μια πολύ μικρή κίνηση σήμερα. Και άλλη μία, λίγο μεγαλύτερη αύριο. Και άλλη μία ακόμα μεγαλύτερη μεθαύριο. Θα έβλεπε κάθε φορά ότι τα όριά του ήταν λίγο παραπέρα απ’όσο φανταζόταν. Και σιγά σιγά θα απελευθερωνόταν – πρώτα το μυαλό του, και μετά το σώμα του. Έτσι και εσυ πρέπει να αρχίσεις να ανοίγεις τους νοητικούς σου ορίζοντες στις δυνατότητες του ανθρώπου – να βρεις άτομα που έχουν καταφέρει εν μέρει ή εξ ολοκλήρου αυτά που θες να κάνεις. Να συνηδειτοποιήσεις πως θαύματα γίνονται ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ.
  • Ποια μικρή – πολύ μικρή –  κίνηση μπορείς να κάνεις ΤΩΡΑ; Κάν’το.
    • Θες να διαβάσεις; Ξεκίνα με 5 λεπτά. Ή μία σελίδα.
    • Θες να γράψει ένα βιβλίο; Ξεκίνα με μία πρόταση.
    • Θες να γυμναστείς; Ξεκίνα με 1 έλξη ή ένα push-up ή ένα βαθύ κάθισμα. Ή 2 λεπτά περπάτημα, τον γύρο του τετραγώνου.
    • Θες να συνδεθείς με κόσμο; Πάρε ένα τηλέφωνο κάποιον που έχεις να μιλήσεις καιρό, για 1-5 λεπτά. (*πολύ καλύτερο απ΄το να μιλάς στο facebook chat παρεπιπτόντως)
    • Θέλω να τραβήξω μερικά βίντεο για αυτό εδώ και άλλα μελλοντικά άρθρα; Θα κάτσω για 1 λεπτό να κάνω μια πρώτη δοκιμή.

“Ο,ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ, ΞΕΚΙΝΑ. Η ΤΟΛΜΗ ΕΧΕΙ ΙΔΙΟΦΥΪΑ, ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ.”
~Johann Wolfgang von Goethe~

Ο μεγαλύτερος στρατηγός της εποχής μας

Αυτή η ιστορία είναι απόσπασμα του άρθρουΜήπως χαραμίζεις τα ταλέντα σου;

Ένας λάτρης της Ιστορίας πεθαίνει και πάει στον Παράδεισο. Εκεί, στην πύλη, βρίσκει τον Άγιο Πέτρο. Προτού μπει, λοιπόν, μέσα στον Παράδεισο, στέκεται για μια στιγμή, κοιτάει τον Πέτρο και του λέει:

– Να σε ρωτήσω Πέτρο κάτι που το είχα μεγάλη απορία τα τελευταία χρόνια; Μου άρεσε πολύ η Iστορία, όπως ξέρεις, και διάβασα πολλά για τα κατορθώματα του Μ.Αλεξάνδρου, αλλά και άλλων μεγάλων και τρανών στρατηγών. Όμως αναρωτιώμουν, εν τέλει, ποιος ήταν ο μεγαλύτερος στρατηγός της σημερινής εποχής;

Εκείνη τη στιγμή, ερχόταν άλλος ένας στον Παράδεισο σιγά σιγά. Τον βλέπει ο Πέτρος, και του λέει “Να η απάντησή σου. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος στρατηγός της εποχής σου”.

Τον κοιτάει ο ιστορικός άναυδος…

– Μα καλά, τον ξέρω αυτόν, ήταν ο μανάβης της γειτονιάς μου… Τι μου λες τώρα…?

– Αλήθεια, αυτός θα ήταν ο μεγαλύτερος στρατηγός της εποχής σου… ΑΝ γινόταν στρατηγός.

 

  • Έχεις  επιλέξει αυτό που πραγματικά αγαπάς να κάνεις;
  • Βασικότερο: Ξέρεις τι είναι αυτό που αγαπάς να κάνεις;
  • Έχεις σκεφτεί πόσοι Αινστάιν, Τέσλα, ΜέγΑλέξανδροι, Σωκράτες και Πλάτωνες έχουν μείνει αφανείς και αναξιοποίητοι επειδή ακολούθησαν τη δουλειά που τους είπαν οι άλλοι να ακολουθήσουν και δεν καλλιέργησαν τα ταλέντα τους και τις φυσικές σου κλίσεις;
  • Έχεις δει πώς είναι τα εκπαιδευτικά μας συστήματα και πόσες άχρηστες ώρες και πληροφορίες γεμίζουν τα παιδιά, χωρίς να τους καλλιεργούν τις δυνάμεις τους;
  • Έχεις δει πόσος κόσμος μετά τη σειρά “υποχρεωτικών” τάξεων καταλήγει να αγαπάει τη μάθηση ΛΙΓΟΤΕΡΟ απόσο όταν μπήκε, ενώ θα έπρεπε περισσότερο; Έχεις ακούσει κόσμο να λέει “έχω να διαβάσω από τότε που τέλειωσα το Λύκειο, ή το Πανεπιστήμιο;”
  • Έχεις καταλάβει σε τι κόσμο ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΩΝ δυνατοτήτων ζούμε ΣΗΜΕΡΑ, που μπορούμε να έχουμε τα πάντα στα χέρια μας, και όμως τόσοι λίγοι τα αξιοποιούν; Ότι έχουμε πρόσβαση σε υλικό των καλύτερων Πανεπιστημίων, απ’όλον τον κόσμο, σε Ο,ΤΙ μπορείς να φανταστείς; Από παλαιοντολογία και δεινοσαύρους, φυσική, διάστημα, φιλοσοφία, Ιατρική, βοτανολογία, Ψυχολογία, μουσική, τέχνες, πολεμικές τέχνες, χημεία, προγραμματισμό, ρομποτική, αυτοματισμούς και όόό,τι άλλο μπορεί να χωρέσει ο νους σου; Κάποιος με τα μέσα του σήμερα θα μπορούσε να γίνει σύγχρονος Λεονάρντο Ντα Βίντσι μέσα σε μια 10ετία και λιγότερο.
  • Πιστεύω στη Δια Βίου Μάθηση με όλο μου το είναι. Γι’αυτό για τους συνδρομητές έχω κάνει και ένα pdf με διαδικτυακές πλατφόρμες εκπαίδευσης που πραγματικά θα άξιζε να ψάξεις και να κοιτάξεις έστω και μία φορά, σε περίπτωση που κάτι σου τραβήξει το ενδιαφέρον.

Πόσο θα μου πάρει να πετύχω τη Φώτιση;

image courtesy of 5isalive.deviantart.com

Κάποτε ένας νέος ταξίδεψε πολλά χιλιόμετρα για να βρει έναν πολύ γνωστό πνευματικό διδάσκαλο.

Όταν τελικά συνάντησε τον σοφό, του είπε ότι ο βασικός σκοπός στη ζωή του ήταν να γίνει ο σοφότερος άνθρωπος της χώρας.

Γι’αυτό χρειαζόταν τον καλύτερο διδάσκαλο που μπορούσε να βρει, και να τον βοηθήσει να κατακτήσει τη φώτιση.

Βλέποντας τον ενθουσιασμό του νεαρού, ο δάσκαλος συμφώνησε να μοιραστεί τις γνώσεις του μαζί του και να τον πάρει υπό των φτερών του.

“Πόσος καιρός χρειάζεται για να βρω τη φώτιση;” ρώτησε αμέσως το αγόρι.

“Τουλάχιστον πέντε χρόνια”, απάντησε ο δάσκαλος.

“Δεν μπορώ να περιμένω πέντε χρόνια! Τι και αν μελετήσω και προσπαθήσω δύο φορές πιο σκληρά από τους προηγούμενους μαθητές σου;” ξαναρωτά.

“Δέκα χρόνια” λέει ο σοφός.

“Δέκα χρόνια!!! Και άμα μελετάω μέρα και νύχτα, με όλη μου την ενέργεια και τη θέληση;

Αν έβαζα την τριπλάσια προσπάθεια;

Τότε πόσο θα μου έπαιρνε για να γίνω ο σοφός που πάντα ονειρευόμουν να γίνω;” είπε ο μικρός.

“Δεκαπέντε χρόνια” του λέει ο δάσκαλος.

Το αγόρι μπερδεύτηκε.

Τον κοιτάει με απορρημένο βλέμμα:

“Πώς είναι δυνατόν όταν σου λέω ότι θα προσπαθήσω δύο και τρεις φορές σκληρότερα και θα αφιερώσω περισσότερη ενέργεια και θέληση, εσύ να μου λες ότι θα μου πάρει περισσότερο χρόνο;” ρωτάει έκπληκτος.

“Η απάντηση είναι απλούστατη”, του λέει ο δάσκαλος.

“Εφόσον το ένα σου μάτι θα είναι εστιασμένο στην ανταμοιβή όλο και περισσότερο, σου μένει μόνο ένα μάτι για να εστιάσεις στη διαδικασία.

Έτσι όσο περισσότερο θα εστιάζεις στο αποτέλεσμα, τόσο λιγότερο εστιασμένος θα είσαι στο τώρα, και θα αποσπάσαι πιο εύκολα. “

“Γι’αυτό θα σου πάρει περισσότερο χρόνο.”

Μερικές Σκέψεις…

Το παιδί αντί να συγκεντρωθεί σε αυτό που θα μπορούσε να δώσει και να αφιερώσει μέχρι να φτάσει στον τελικό του προορισμό, το μυαλό του ήταν συγκεντρωμένο σε αυτό που θα έπαιρνε ΟΤΑΝ θα έφτανε.

  • Εσύ σε τι εστιάζεις;
  • Έχεις σκεφτεί τι θέλεις;
  • Έχεις βρει ποια είναι η διαδικασία;
  • Έχεις αφιερωθεί σε αυτή; Ή αφήνεις πολλά περιθώρια για αποσπάσεις;
  • Προσπαθείς σκληρά, ή προσπαθείς έξυπνα;
  • Έχεις αφιερωθεί σε αυτό, ή το κάνεις με μισή καρδιά, σαν “το αναγκαίο κακό” για αυτό που θες να φτάσεις;
  • Ευχαριστιέσαι τη διαδικασία ή όχι;
  • Γιατί, θες δε θες, η διαδικασία είναι η ίδια σου η ζωή και καθημερινότητα. Όταν μεγαλώσεις περισσότερο, τη διαδικασία θα θυμάσαι, όχι τον στόχο.

Και μετά τη “φώτιση”, θα πρέπει να ξαναεπιστρέψεις στην καθημερινότητά σου.

Φρόντισε να την κάνεις να σου αρέσει, γιατί μόνο αυτή υπάρχει.

Ούτε το παρελθόν ούτε το μέλλον δεν είναι υπαρκτά, παρά μόνο προβολές της νόησης και του μυαλού μας.

Τα 2 βατραχάκια στο αφρόγαλο

Αυτή η ιστοριούλα είναι μέρος του άρθρου “6.2- Ποιο είναι το επόμενο εκτελέσιμο βήμα σου;

Κάποτε δύο βατραχάκια έπεσαν σε ένα βάζο με αφρόγαλο, και άρχισαν να βουλιάζουν.

Δεν μπορούσαν ούτε να κολυμπήσουν, ούτε να επιπλεύσουν για πολλή ώρα εκεί μέσα.

Οπότε το ένα λέει, κοίτα, θα πεθάνουμε που θα πεθάνουμε, προτιμώ να μην εξουθενωθώ μάταια. Αφού ό,τι και να κάνω θα πεθάνω, γιατί να κουραστώ κιόλας; Και άρχισε να βουλιάζει, μέχρι που πέθανε.

Το άλλο βατραχάκι, ακούγοντας το πρώτο, πεισμώνει. “Όχι”, λέει, “δεν θα πεθάνω έτσι. Ακόμα και μάταιο να είναι, θα κάνω ό,τι περνάει από τα πόδια μου για να κουνηθώ. Ίσως και να επιβιώσω.” Και ξεκίνησε να κλωτσάει τόσο δυνατά, και για τόση ώρα, που μετά από λίγο το αφρόγαλο έπηξε και έγινε βούτυρο. Και έτσι το βατραχάκι πατίναρε πάνω του, κοάζοντας χαρούμενο που επέζησε.

Μερικές Σκέψεις…

  • Ξεκίνα λοιπόν να καλλιεργείς την αποφασιστικότητα και τη σιγουριά μέσα στη μέρα σου.
  • Βάδιζε με σιγουριά.
  • Κινήσου και δράσε με αποφασιστικότητα.
  • Μίλα με σιγουριά.
  • Αυτά τα συναισθήματα είναι που θα σου δώσουν περισσότερη ψυχική δύναμη όσο περισσότερο τα εκπαιδεύεις.
  • Ο πόνος που νοιώθουμε πολλές φορές είναι το αναξιοποίητο δυναμικό μας. Αισθανόμαστε ότι θα μπορούσαμε να τα πάμε καλύτερα. Να κάνουμε κάτι καλύτερο. Ο μόνος τρόπος να το καταπολεμήσεις αυτό είναι να ζεις με περισσότερη αποφασιστικότητα και να δίνεις συνεχώς τον καλύτερό σου εαυτό, όποιος και αν είναι αυτός. Διαφορετικός θα είναι άμα είναι μια τέλεια μέρα για σένα, και διαφορετικός αν έχεις χτυπήσει ή είσαι άρρωστος.
  • Και πάλι όμως, δίνε τον καλύτερό σου εαυτό. Θέλει περισσότερο κόπο και ενέργεια, αλλά είναι ταυτόχρονα η διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου.

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα πάνω στην Αποφασιστικότητα, μπορείς να διαβάσεις το παλαιότερο άρθρο μου “Τα Δέκα Συναισθήματα της Δύναμης“, καθώς και να γίνεις συνδρομητής και να κατεβάσεις το Α3 πόστερ που συνοδεύει το άρθρο αυτό.

Μοιράσου αυτή την ιστορία αν σου άρεσε :) Σε ευχαριστώ!

Ο φαροφύλακας και το καθήκον του

Ο νέος φαροφύλακας, με το λίγο πετρέλαιο που είχε, πήγε και άναψε το φάρο του, καθώς έπεφτε το σκοτάδι. Πολλά περαστικά πλοία είχαν αποφύγει τη βραχώδη ακτή.

Ένα βράδυ, ένας ηλικιωμένος άντρας, που ζούσε εκεί κοντά και του είχε τελειώσει το πετρέλαιο, χρειάστηκε να δανειστεί για να φωτίσει το σπίτι του, οπότε ο φαροφύλακας του έδωσε λίγο.

Ένα άλλο βράδυ, ένας ταξιδιώτης χτύπησε την πόρτα του φάρου, και ικέτεψε τον φαροφύλακα να του δώσει λίγο πετρέλαιο για να ανάψει τη λάμπα του και να συνεχίσει το ταξίδι του, καθώς θα έπρεπε να περάσει από ένα επικίνδυνο δάσος. Ο φαροφύλακας υπέκυψε στην παράκλησή του, και του έδωσε το πετρέλαιο που χρειαζόταν για να συνεχίσει.

Ένα τρίτο βράδυ τον ξύπνησε μέσ’τη νύχτα μια μητέρα που του χτυπούσε επίμονα την πόρτα. Τον παρακάλεσε να της δώσει λίγο πετρέλαιο για να φωτίσει το σπίτι της και να μπορέσει να μαγειρέψει κάτι για τον άντρα της και τα τρία μικρά της παιδιά. Πάλι εκείνος συμφώνησε.

Μετά από λίγες μέρες όμως, όλο του το πετρέλαιο τέλειωσε, δεν μπόρεσε να βρει από κανέναν συγχωριανό του να δανειστεί, και έτσι ο φάρος έσβησε.

Τις επόμενες μέρες πολλά πλοία έπεσαν στα βράχια και αμέτρητες ζωές χάθηκαν, επειδή ο φαροφύλακας ξέχασε να συγκεντρωθεί στην προτεραιότητά του.

Δεν το έκανε από κακία, ήθελε να προσφέρει στους συνανθρώπους του πραγματικά. Όμως, προσέφερε εις βάρος του πρωταρχικού του σκοπού.

Παραμέλησε το βασικό του καθήκον και πλήρωσε ένα πολύ υψηλό τίμημα.

Μερικές Σκέψεις…

  • Ο φαροφύλακας είχε το πετρέλαιο για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό – δεν ήταν έμπορος ή δανειστής πετρελαίου, ήταν φαροφύλακας. Είχε επιλέξει να αναλάβει αυτή την ευθύνη – και επειδή την αμέλησε, κόστισε πολλές ζωές.
  • Το να δίνει πετρέλαιο από δω και από κει το έκανε από καλοσύνη. Με την καλή του πρόθεση να βοηθήσει τον κόσμο το έκανε και αυτό. Οπότε κατανόησε ότι οι προθέσεις ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΝΕ πολλές φορές.
  • Οι προτεραιότητές σου μετράνε περισσότερο, και το αποτέλεσμα μετράει περισσότερο.
  • Ποιο είναι το δικό σου καθήκον; Ποιο έχεις επιλέξει ως υποχρέωσή σου και καθήκον σου για τη ζωή σου;
  • Το έχεις πρώτο και το πληρείς, ή το βάζεις σε δεύτερη μοίρα και το αμελείς – θελημένα ή άθελά σου; Γιατί αν το αμελείς, θα κοστίσει ζωές.
  • τις περισσότερες φορές, τα ΟΧΙ που πρέπει να πούμε, τα άκυρα που πρέπει να ρίξουμε, και η αφοσίωσή μας σε έναν σκοπό είναι απείρως σημαντικότερα από το να γίνουμε οι “yes-men”, αυτοί που λένε συνεχώς ναι σε όλα και καταλήγουν να κυνηγούν την ουρά τους και να είναι απασχολημένοι όλη την ώρα κάνοντας τίποτα σημαντικό.
  • τα ΟΧΙ προς τους άλλους και προς τους περισπασμούς είναι πιο εύκολο να ειπωθούν αν έχεις ένα μεγάλο, δυνατό, φλεγόμενο ΝΑΙ μέσα σου για κάτι σημαντικότερο.

Οι δύο λύκοι – ένας θρύλος των Ινδιάνων Τσερόκι

Επειδή ανακάλυψα ότι δεν την ξέρουν όλοι αυτή την ιστοριούλα, και υπάρχουν πολλές παραλλαγές, θα ήθελα να τη διαβάσεις :)

Η Ιστορία των Δύο Λύκων

Ένας παππούς είπε στον εγγονό του, όταν ήρθε θυμωμένος εξαιτίας ενός φίλου του που τον αδίκησε:

“Άσε με να σου πω μια ιστορία. Και γω, μερικές φορές, έχω νοιώσει μεγάλο μίσος για αυτούς που μας έχουν στερήσει τόσα πολλά, χωρίς καμία θλίψη για τα όσα κάνουν.

Αλλά το μίσος και ο θυμός σε καταρρακώνουν, και δεν κάνουν κακό στον άλλον. Είναι σαν να παίρνεις ένα δηλητήριο και να εύχεσαι ο άλλος να πεθάνει. Βασανίστηκα με αυτά τα συναισθήματα πολλές φορές.” Και συνέχισε:

Είναι σαν να έχω δύο λύκους μέσα μου. Ο ένας είναι καλός και δεν κάνει κακό. Ζει σε αρμονία με τα πάντα γύρω του, και δεν προσβάλλεται όταν ο άλλος δεν είχε πρόθεση να τον προσβάλλει. Θα πολεμήσει μόνο όταν είναι να κάνει το σωστό, και με τον σωστό τρόπο.

Αλλά ο άλλος λύκος, ααααχ! Είναι γεμάτος θυμό. Το παραμικρό θα του ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι. Πολεμάει τους πάντες, πάντα, και χωρίς λόγο. Δεν μπορεί να σκεφτεί, γιατί ο θυμός και το μίσος του είναι τόσο ισχυρά. Είναι ένας απρόσφορος θυμός, γιατί ο θυμός του δεν θα αλλάξει τίποτα.

Μερικές φορές μου είναι δύσκολο να ζω με αυτούς τους δύο λύκους μέσα μου, γιατί και οι δύο προσπαθούν να κυριεύσουν το πνεύμα μου.”

Το αγόρι κοίταξε τον παππού του στα μάτια και τον ρώτησε, “Ποιος κερδίζει, παππού;”

Ο παππούς χαμογέλασε και είπε ήρεμα, “Αυτός που ταΐζω.”

Σκέψεις / Ασκήσεις:

  • Εσύ ποιον λύκο ταΐζεις περισσότερο;
  • Αναγνωρίζεις τους δύο διαφορετικούς λύκους μέσα σου;
  • Ποιος έχει ταϊστεί περισσότερο και τον βλέπεις μεγαλύτερο, και ποιον μικρότερο;
  • Πώς τους ταΐζεις; Ποια είναι η τροφή του ενός, και ποια του άλλου;
  • Πότε ήταν η τελευταία φορά που τάισες τον καθέναν και πώς;
  • Κάνε δύο λίστες – μία για τον κάθε λύκο: τι τον υποστηρίζει, τι τον ταΐζει, τι τον μεγαλώνει, τι σε κάνει να ΘΕΣ να τον ταΐσεις περισσότερο;
  • Για κάποιο λόγο κάνεις αυτά που κάνεις – κοίτα αυτά που έκανες μέχρι σήμερα τι σου προσέφεραν. Τι καλό σου προσέφερε το ότι τάιζες τον λύκο που τάιζες;
  • Θες να κάνεις κάποιες αλλαγές; Ποιες είναι αυτές;
  • Τι έχεις να κερδίσεις εάν τις κάνεις, και τι έχεις να χάσεις άμα περιμένεις και άλλο;
  • Ποιο είναι 1 μικρό και 1 μεγάλο πράγμα που μπορείς να ΑΜΕΣΑ, ΤΩΡΑ για να ταΐσεις τον άσπρο λύκο και να αρχίσει να δυναμώνει;
  • Κάν’τα.

Γιατί οι ιστοριούλες ΔΕΝ είναι μόνο για τα παιδιά

  • Νομίζεις ότι οι ιστορίες είναι μόνο για τα πιτσιρίκια;
  • Πώς είναι φτιαγμένος ο εγκέφαλός μας να μαθαίνει;
  • Γιατί ο Αίσωπος είναι απ’τους αγαπημένους μου συγγραφείς; (:Ρ)
  • Ποιοι είναι μερικοί τρόποι που θα σε κάνουν να ΕΧΕΙΣ τι να πεις, να είσαι πιο ετοιμόλογος και να γίνεσαι ευκολότερα το επίκεντρο της παρέας; (αν αυτό θες)

Αυτά και πολλά άλλα θα τα βρεις παρακάτω.

Και ξεκινάμε.

Τελευταία με είχε τραβήξει πολύ η ικανότητα κάποιων ανθρώπων να διηγούνται καταπληκτικά το οτιδήποτε λένε και να σε ταξιδεύουν με τα λόγια τους.

Μπορεί να λένε και άχρηστα πράγματα, τελείως ανούσια, αλλά και πάλι να σε κάνουν να κρέμεσαι απ’τα χείλη τους.

Αυτό με είχε προβληματίσει πολύ, γιατί διεξάγοντας τα σεμινάρια που έκανα το καλοκαίρι και τον Οκτώβρη, παρατήρησα το εξής: κανένας δεν καταλάβαινε τι του έλεγα εάν δεν είχε παραδείγματα και ιστορίες.

Δεν πα να του πεις όσες αρχές και νόμους θες, εάν δεν σκεφτεί ο άλλος πώς κολλάνε στη ζωή του, σε ποιες περιστάσεις θα μπορούσε να το εφαρμόσει και πώς (πράγμα που δεν θα το κάνει από μόνος του εύκολα), χωρίς ιστορία δεν θα το καταλάβει.

Και ούτε θα το εφαρμόσει προφανώς.

Μέχρι πρότινος, τα τελευταία χρόνια πίστευα ότι οι ιστοριούλες είναι για τα παιδιά και όσους βαριούνται να σκέφτονται.

Είχα ξεγελαστεί από τους μεγάλους τόμους στεγνό υλικό που μας έδινε η σχολή για να μάθουμε.

Άχαρη στεγνή πληροφόρηση. Τι ωραία. Ότι πρέπει για παπαγαλία.

Όμως απ’τη στιγμή που προσπάθησα να περάσω κάποιες πληροφορίες σε κάποιον και να τον βάλω να τα εφαρμόσει, κάποια πράγματα που διάβαζα και με ενθουσίαζαν γιατί όχι μόνο μου άρεσαν, αλλά πραγματικά θεωρούσα ότι θα κάναν όλη τη διαφορά στη ζωή κάποιου, είδα ότι ο λόγος μου ήταν ξερός.

Δεν συγκινούσε.

Xωρίς συγκίνηση δεν υπάρχει κίνηση (ή πράξη).

Οπότε επέστρεψα στα βασικά. Ιστοριούλες.

Και είδα ότι όλοι μας αυτό περιμένουμε ν’ακούσουμε!

Έτσι μαθαίνει και θυμάται ο άνθρωπος.

Γενικά με 2 τρόπους μαθαίνει ο άνθρωπος εδώ και χιλιετίες, προτού καν εφευρεθεί η γραφή:

Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να μαθαίνει μέσω ΜΙΜΗΣΗΣ και ΙΣΤΟΡΙΩΝ.

Και πάμε εμείς τώρα να το αλλάξουμε μέσα σε 100 χρόνια βάζοντας τα παιδιά να παπαγαλίζουν πράγματα που δεν θα τους χρειαστούν ποτέ για να προχωρήσουν σε επόμενες παπαγαλίσεις πραγμάτων που δεν θα τους χρειαστούν ποτέ κλπ μόνο και μόνο για να λέμε ότι κάνουν κάτι;

Σίγουρα θα πετύχει.

“Δεν υπάρχει τίποτα ΤΟΣΟ άχρηστο όσο το να κάνεις αποδοτικά αυτά τα οποία δεν θα έπρεπε να κάνεις καθόλου.”
~Peter F. Drucker Αμερικανός Παιδαγωγός και Συγγραφέας

Και ούτε καν τους μαθαίνουμε κάποιο σύστημα να τα απομνημονεύουν σωστά. Οπότε τα ξεχνούν και δεν παίρνουν τίποτε χρήσιμο.

Και ΝΑΙ, υπάρχουν συστήματα απομνημόνευσης, τα οποία είναι εξίσου αρχαία όσο και ο τρόπος που μαθαίνουμε.

Συστήματα που τα χρησιμοποιούσαν μέχρι και στην αρχαία Ελλάδα οι μεγάλοι ρήτορες και αργότερα οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες για να μπορούν να έχουν τον έλεγχο της αυτοκρατορίας τους.

Σωστά μάντεψες:

Αυτά τα αρχαία συστήματα απομνημόνευσης βασίζονται σε ιστοριούλες.

Αλλά θα σου πω για αυτά σε επόμενο άρθρο γιατί θέλουν πολύ εξήγηση αν και πολύ απλά. ;)

Οι ιστοριούλες νομίζουμε ότι είναι μόνο για τα παιδιά: σιγά μην δεις σε κανένα πανεπιστημιακό βιβλίο (ιατρικής πχ) σε μορφή διήγησης.

Άσχετα με το αν η εξέταση, η πραγματική χρησιμότητα, αλλά και όλη η μάθηση γίνεται (στο ίδιο παράδειγμα) με τα περιστατικά, τους ασθενείς, και στην ουσία τις ιστορίες που βλέπεις να ξετυλίγονται μπροστά σου.

Η πραγματική μάθηση γίνεται με ιστορίες που καταλαβαίνεις εις βάθος.

Βλέπεις πως χρειαζόμαστε τις ιστορίες ώστε να μάθουμε και να κατανοήσουμε ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ και ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΑ, βάζοντας στη συνέχεια αυτό που μάθαμε στη πράξη.

Ο εγκέφαλός μας είναι ΚΑΛΩΔΙΩΜΈΝΟΣ για ιστορίες, για να μπαίνουμε σε άλλους ρόλους και να κατανοούμε τα συναισθήματα και τα βιώματα.

Όταν ακούμε/διαβάζουμε μια καλή διήγηση είναι σαν να το βιώνουμε εμείς…

…και πλησιάζει πολύ τη “βιωματική μάθηση”.

Υπάρχει ένα τεράστιο κενό μεταξύ γνώσης VS κατανόησης και αφομίωσης.

Άσε με να σου πω μια ιστοριούλα που μ’αρέσει:

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένας αγρότης που είχε μόνο ένα άλογο. Μία μέρα, το άλογο το’σκασε.

Όλοι οι περαστικοί λέγαν “Λυπάμαι τόσο πολύ. Είναι πολύ δυσάρεστα νέα, θα πρέπει να’σαι πολύ αναστατωμένος..”

Ο άντρας απλώς είπε,

“Θα δούμε.”

Μερικές μέρες αργότερα, το άλογο επέστρεψε με 20 άγρια άλογα να το ακολουθούν. Ο άντρας και ο γιος του μάντρωσαν και τα 21 άλογα.

Όλοι οι περαστικοί λέγαν, “Μπράβο!! Αυτά είναι πολύ ευχάριστα νέα, θα πρέπει να’σαι πολύ χαρούμενος!”

Ο άντρας απλώς είπε,

“Θα δούμε.”

Ένα από τα άγρια άλογα κλότσησε τον μοναχογιό του αγρότη, σπάζοντάς του και τα δυο πόδια.

Όλοι οι γείτονες και περαστικοί του λέγαν “Λοιμάμαι τόσο πολύ… Είναι πολύ δυσάρεστα νέα, θα πρέπει να΄σαι πολύ αναστατωμένος.”

Ο άντρας απλώς είπε,

“Θα δούμε.”

 Η χώρα μπήκε στον πόλεμο, και όλοι οι αρτιμελής νέοι κλήθηκαν να πολεμήσουν.

Ο πόλεμος ήταν καταστροφικός και σκότωσε κάθε νέο άντρα, αλλά ο γιος του αγρότη τη γλίτωσε, αφού τα σπασμένα του πόδια δεν του επέτρεψαν να καταταγεί στο στρατό.

Όλοι οι περαστικοί λέγαν, “Μπράβο σου!! Αυτά είναι πολύ ευχάριστα νέα, θα πρέπει να’σαι πολύ χαρούμενος!”

Ο άντρας απλώς είπε,

“Θα δούμε.”

 Πηγή: https://sivers.org/horses . Δεν θυμάμαι πότε την πρωτοάκουσα αυτή την ιστορία, αλλά μόλις βρήκα ότι αυτός είναι και ένας από τους αγαπημένους μύθους του Derek Sivers και χάιρομαι :) Anyway. Το νόημα είναι αυτό:

Θα μπορούσα απλά να σου πω το ρητό το οποίο θέλει να περάσει η ιστοριούλα:

“Μην βιάζεσαι να καταλήξεις σε συμπεράσματα”

Χωρίς να διάβαζες την ιστορία παραπάνω, όμως, τι θα σου έμενε; Πώς θα ταυτιζόσουν; Πώς θα το έβαζες στη δική σου πραγματικότητα;

Πιστεύω ότι ξεκάθαρα μπορείς να δεις τη διαφορά.

Το μήνυμα είναι απλά ξερή γνώση, αλλά η ιστορία είναι πραγματική κατανόηση και αφομοίωση.

Αυτή η συνειδητοποίηση με οδήγησε στο μονοπάτι της αναζήτησης και του πειραματισμού με την αφήγηση ιστοριών.

  • Πώς μπορεί αυτή η ικανότητα να βελτιωθεί;
  • Ποια στοιχεία της χρειάζονται ανάπτυξη;
  • Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να τις παρουσιάσω;
  • Πώς μπορώ να τις συνδέσω με μηνύματα με νόημα;
  • Πώς μπορώ να δημιουργήσω τις δικές μου ιστορίες, ιδίως από αναμνήσεις μου;
  • Πώς μπορώ όλες αυτές να τις απομνημονεύσω σε μια αλυσίδα που να μπορώ να έχω Random Access? (τυχαία και όχι “κατά σειρά” ανάκληση);

Και η αφήγηση ιστοριών είναι σαν κάθε άλλη ικανότητα:
Για να την αναπτύξεις θα πρέπει να την ασκείς συνεχώς.
Όσο περισσότερο την ασκείς, τόσο καλύτερος γίνεσαι.

Το θέμα με τις αναμνήσεις που προανέφερα, είναι ότι τις περισσότερες φορές φαίνεται να τις ξεχνάμε.

Είμαστε “όντα διαγραφής” όπως λέει ο Tony Robbins, και εύκολα διαγράφουμε πράγματα απ’το παρελθόν μας που δεν ταιριάζουν με τον τρόπο σκέψης μας ή τη συναισθηματική μας κατάσταση.

Το καλύτερο πράγμα με την αφήγηση των ιστοριών είναι ότι σου δίνουν τη Δύναμη να “αναδιοργανώσεις” το παρελθόν σου.

Μπορείς να πάρεις τις αναμνήσεις σου και να τις δεις από τελείως διαφορετική οπτική γωνία.

Και έτσι μπορείς να σχεδιάσεις, συνειδητά, τη δική σου ιστορία του παρελθόντος σου, που όχι μόνο υποστηρίζει το παρόν σου, αλλά επίσης σου δίνει κάτι σπουδαίο και σημαντικό για να μιλάς και να ονειρεύεσαι. :)

Και όχι κάτι για το οποίο θα κλαίγεσαι, θα ρίχνεις το φταίξιμο και θα σε κάνει να αισθάνεσαι ανήμπορος, αδύναμος και θύμα του παρελθόντος.

Ιδέες για εφαρμογή:

1. Παιχνίδι Α-Ω με ιστορίες

Μου άρεσε πολύ ένα παιχνίδι που με κάποιες τροποποιήσεις μου αρέσει να παίζω πού και πού, με κόσμο ή χωρίς, καινούριους φίλους ή παλιούς:

Παίρνεις τα γράμματα του αλφαβήτου (Α-Ω), και λες μια ιστορία που σου’ρχεται με κάτι που ξεκινάει από το πρώτο γράμμα.

Πχ, στο Α, εμένα μπορεί να μου έρθει η Αμερική. Και λέω μια ιστορία με αυτή, πχ ότι θέλω να πάω για ειδικότητα εκεί ή ότι είχε πάει ο κολλητός μου για να κάνει 2 βδομάδες μια κλινική κλπ.

Και συνεχίζει ο άλλος με το ίδιο ή με το επόμενο γράμμα, κ.ο.κ.

Είναι πολύ γρήγορος τρόπος να γνωριστείς εύκολα με κάποιον καινούριο ή να θυμηθείς πράγματα που έγιναν μέσα στο τελευταίο διάστημα από τότε που έχεις να τον δεις.

Ένα άλλο πράγμα που μου αρέσει είναι να έχω έτοιμη μια τέτοια λίστα ώστε να μην χρειάζεται κάθε φορά να σκέφτομαι καινούριες ιστορίες, αλλά να βελτιώνω τις ίδιες.

2. Εβδομαδιαίο/Τριμηνιαίο/Ετήσιο Review με ιστορίες

Ένα άλλο πράγμα που μου αρέσει να κάνω, είναι κάθε Κυριακή να κάθομαι να οργανώσω την ερχόμενη εβδομάδα ή μήνα μου.

Έτσι, γράφω για αυτά που έζησα την περασμένη εβδομάδα:

Τις νίκες μου, τις ήττες μου, πράγματα που έμαθα, άλλα που θα μου μείνουν, μαγικές στιγμές που έζησα κλπ, σε μορφή ιστορίας. 

Το ίδιο κάνω στις γιορτές των Χριστουγέννων για την περασμένη μου χρονιά, ή στο τέλος κάθε τριμήνου για το περασμένο τρίμηνο.

Όχι πολύ, 2-3 παραγράφους.

Αλλά κοιτώντας στη συνέχεια σε ένα μήνα ή σε ένα χρόνο αυτές τις ιστορίες, παίρνεις τα εξής οφέλη:

1. Βλέπεις που ήσουν και που βρίσκεσαι,

2. Βλέπεις τι έχεις μάθει στην πορεία,

3. Θυμάσαι πολύ πιο εύκολα ιστορίες που έζησες αλλά τις ξέχασες επειδή “έτρεχες”.

4. Γίνεσαι πολύ πιο καλός ομιλητής καθώς έχεις πολύ περισσότερες ιστορίες να πεις.

– Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα ντροπαλά αγοράκια και κοριτσάκια που “δεν έχουν τι να πουν” όταν γνωρίζονται μεταξύ τους.

5. Επίσης με αυτόν τον τρόπο χτίζεται αυτοπεποίθηση – γιατί θυμάσαι. 

– Και η ανάμνηση όλων αυτών, ιδίως των επιτυχιών σου και του ποιος πραγματικά είσαι, από μια ευρύτερη σκοπιά, σου αφήνει μία αίσθηση ότι είσαι κάτι περισσότερο από αυτά που συνέβησαν σήμερα, ή χτες, ή την περασμένη εβδομάδα ή μήνα.

Και σίγουρα είσαι κάτι περισσότερο από τα προβλήματά σου και τα εμπόδια που αντιμετωπίζεις.

Είσαι εσύ.

;)

 

 

Εάν θες να διαβάσεις μερικές ιστοριούλες που έχω ανεβάσει, και σε βίντεο, με σκοπό να σε κάνουν να σκεφτείς και να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου, σε παραπέμπω εδώ:

Κατηγορία: Αλληγορίες