Χρησιμοποιείς τα λάθη σαν σφυρί ή σαν φακό;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Μια πολύ ωραία σκέψη που άκουσα πρόσφατα, είναι πως πολλές φορές χρησιμοποιούμε τα λάθη μας σα “σφυρί”, ώστε να “τιμωρήσουμε” - κάποιοι τον εαυτό μας, κάποιοι τους άλλους.

Χρησιμοποιούμε τις αποτυχίες τις δικές μας και των άλλων, για να προκαλέσουμε πόνο, ώστε “να μάθουμε” (όπως τα παιδάκια), πιστεύοντας ότι με το να αισθανομαστε χειρότερα θα βοηθήσει κάπου.

Πιστεύουμε πως αν το κάνουμε αυτό θα βελτιωθούμε και δε θα το επαναλάβουμε. Και όμως, δεν περνάει πολύς χρόνος, και πιάνουμε ξαφνικά τον εαυτό μας να το ξανακάνει -ίσως και επαναλαμβανόμενα, και παρ’όλα αυτά, να αισθανόμαστε χαζοί και ανήμποροι να κάνουμε κάτι. 

Γιατί;

Όλοι μας έχουμε μία μπαταρία με “Δύναμη Θέλησης”. 

Όλοι μας έχουμε μία μπαταρία με “Δύναμη Θέλησης”.

Αποτελείται από κάποια κέντρα στον εγκέφαλο που εδράζονται στο μπροστινό μέρος του, και είναι από τις πιο καινούριες εξελικτικά περιοχές του, που μόνο στον άνθρωπο είναι τόσο ανεπτυγμένη, και ιδίως μετά τα 24 περίπου (μέχρι τότε ακόμη ωριμάζει). 

Αυτό το κέντρο είναι που θα σε βοηθήσει να εστιάσεις σε ένα σημείο παρά τις περισπάσεις, να στοχοθετήσεις, να προγραμματίσεις, να σκεφτείς λογικά, να συγκρατηθείς στους πειρασμούς και τις ορμές σου, να επιμείνεις παρά τις δυσκολίες και να κρατηθείς στην πορεία των στόχων σου, σκεπτόμενος το απώτερο όφελος και να μην πέσεις θύμα στην εφήμερη ευχαρίστηση της στιγμής.

Όπως καταλαβαίνεις, όλο αυτό είναι πολύ ενεργειοβόρο. Όποτε πιεζόμαστε ή είμαστε κουρασμένοι ή γενικά το σώμα μας κρίνει πως δεν είναι άμεσα αναγκαίο και χρήσιμο σύστημα, αυτό είναι από τα πρώτα μέρη του σώματος που αρχίζει να υπολειτουργεί - και φαίνεται πως η μπαταρία έχει “αδειάσει”.

Αυτό το φαινόμενο, έχει παρατηρηθεί στην ψυχολογία, και το ονομάζουμε "willpower depletion" - ή αλλιώς άδειασμα της “μπαταρίας” (της δύναμης της θέλησής μας). 

Γιατί οι τύψεις και οι ενοχές  σου κάνουν κακό.

Αυτό που έχουν δείξει οι έρευνες, είναι πως το να προκαλούμε στον εαυτό μας τύψεις και ενοχές είναι από τους γρηγορότερους τρόπους να αδειάσουμε την μπαταρία αυτή, και να μην μπορούμε μετά να αντισταθούμε στο γλυκάκι, ή να κρατηθούμε από το να πούμε κακία σε κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο.

Αυτό οδηγεί σε περαιτέρω ξεσπάσματα και αρνητικά συναισθήματα. 

Και κάπως έτσι καταλήγουμε να ασθανόμαστε ακόμα χειρότερα με τον εαυτό μας, και εντέλει σε έναν φαύλο κύκλο.

Μία άλλη προσέγγιση, λοιπόν, αντί να αντιμετωπίζουμε τα δεδομένα - τα λάθη τα δικά μας και των άλλων - σαν σφυριά, είναι να τα αντιμετωπίζουμε σαν φακό. 

Ένα φακό με τον οποίο ρίχνουμε φως στο σκοτάδι της άγνοιάς μας, και ανακαλύπτουμε νέα δεδομένα, όπως:

  • τι έκανα λάθος; 
  • τι ήταν στο χέρι μου να κάνω καλύτερα; 
  • ποιες ήταν οι περιστάσεις που οδήγησαν σε αυτό; 
  • πού ακριβώς και τι στράβωσε;
  • πώς θα μπορούσα να το έχω αποφύγει; 
  • και τι θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά ώστε την επόμενη φορά να μην επαναληφθεί;
  • Τι άλλο θα μπορούσα να έχω κάνει για να μην προέκυπτε καν σαν εμπόδιο;

Με το σφυρί, βαράμε και προκαλούμε πόνο.

Με το φακό, όμως, ρίχνουμε φως, βλέπουμε στο σκοτάδι, και μειώνουμε το άγχος και τον φόβο που αυτό μας φέρνει.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό, το  οποίο χρησιμοποιείς σαν σφυρί ώστε να πονέσεις τον εαυτό σου;

Πώς θα μπορούσες να το χρησιμοποιήσεις σαν φακό;

Γράψε στα σχόλια παρακάτω - μπορεί να βοηθήσεις κάποιον.

Δημιουργός: Teo Kark

Ο Θεόδωρος Καρκατσούλης αυτή τη στιγμή είναι ειδικευόμενος Ψυχίατρος, απόφοιτος της Ιατρικής Ιωαννίνων, και συγγραφέας στο NeuroSelfMastery.gr. Επίσης δημιουργεί και έχει διεξάγει σεμινάρια πάνω στη Συναισθηματική Νοημοσύνη, πώς αναπτύσσεται, τεχνικές μάθησης και μνήμης, αύξησης παραγωγικότητας και άλλα. Ιατρική δεν είναι για αυτόν μόνο η επιστήμη της ασθένειας, αλλά και η επιστήμη της ζωής. Δεν είναι απλά η απουσία της ασθένειας, αλλά η δημιουργία μιας ζωής ολοκληρωμένης, με νόημα, που σε γεμίζει ενέργεια. Μία ζωή που θαυμάζεις και που δεν πρόκειται να μετανοιώσεις. Αυτό θέλει να δημιουργήσει, προσφέροντας ό,τι καλύτερο μπορεί και βοηθώντας τους να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

2 σκέψεις σχετικά με το “Χρησιμοποιείς τα λάθη σαν σφυρί ή σαν φακό;”

    1. Θα μπορούσε! Έχει πολύ να κάνει με τη διάθεση το πώς ερμηνεύουμε τα γεγονότα. Όμως άποψή μου είναι πως πάει και ανάποδα, καθώς ο τρόπος που ερμηνεύουμε τα γεγονότα, οδηγεί στην ανακύκλωση / ανατροφοδότηση αντίστοιχων συναισθημάτων! Συμφωνείς;

Γράψε την άποψή σου, σχόλια ή κάποια ιδέα σου, εδώ :)