Είναι εγωισμός το να αγαπάς τον εαυτό σου;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Λένε πως "για να αγαπήσεις τους άλλους, θα πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου πρώτα."

Όμως τι εννοούν; Να γίνουμε όλοι εγωιστές και να κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας και να σταματήσουμε να νοιαζόμαστε για τους άλλους;

Πολλοί το παρερμηνεύουν αυτό.

Ρωτάνε:

- Μα το να αγαπάς τον εαυτό σου περισσότερο απ'τους άλλους δεν είναι εγωισμός;
- Αυτό δεν είναι Ναρκισσισμός;
- Δε μας μάθανε να εξυμνούμε την αυτοθυσία και την προσφορά;

Θα πρέπει να σου γκρεμίσω τον κόσμο. Και όμως, ΟΧΙ, δεν είναι εγωισμός.

Όχι, όχι και πάλι όχι.

Η υγειής αυτο-αγάπη και αυτοσεβασμός, είναι η ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΗ ανάγκη του πραγματικού αλτρουισμού, και η ΠΡΩΤΗ προϋπόθεση.

Δε μιλάω για κάτι παθολογικό. Όχι "εγώ είμαι και κανένας άλλος". Ούτε "εγώ είμαι καλύτερος από όλους τους άλλους, και όλοι οι άλλοι είναι υποδεέστεροι". Αυτός είναι Ναρκισσιμός.

Αν όντως, όμως, νοιάζεσαι για τους άλλους και θέλεις να του βοηθάς, θα πρέπει να νοιαστείς πρώτα για τον εαυτό σου, ώστε να μπορείς και να προσφέρεις περισσότερα και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Αν δεν τα'χεις καλά με τον εαυτό σου, όλα σου φταίνε, ενοχλείσαι με το κάθε τι, και όλα σου φαίνονται ψεύτικα και επιτηδευμένα.

Θεωρούμε αυτοθυσία το να αφήνεις τους άλλους να σε πατάνε για να αισθάνονται καλά, ενώ εσύ αισθάνεσαι καταπιεσμένος και παράλληλα νομίζεις ότι κάνεις κάτι καλό.

Όμως ΟΧΙ. Αυτό δεν είναι έξυπνη αυτοθυσία.

Αυτό είναι περιττή, τελείως απερίσκεπτη και κοντόφθαλμη αυτοθυσία.

Γιατί ΔΕΝ γίνεται να συνεχίσει να προσφέρεις έτσι για μεγάλο διάστημα.

Προσφέρεις (φαινομενικά) πολλά τώρα, άμεσα, και στην πορεία απογοητεύεσαι, καταπιέζεσαι, αρχίζεις να γίνεσαι απάνθρωπος, το σιχαίνεσαι και τα παρατάς μιά για πάντα.

- Εγώ του τα προσέφερα όλα, και ο κόσμος είναι αχάριστος!
Θέλει ακόμα παραπάνω!

Έτσι, αν το δεις συνολικά, προσφέρεις ΠΟΛΥ λιγότερα απ'όσα θα μπορούσες να προσφέρεις, αν το έκανες κτήμα σου και μέρος της ζωής σου.

Γι'αυτό θες υγιείς συμπεριφορές, ώστε να περνάς καλά και να σου αρέσουν.

Θες να γίνουν τρόπος ζωής και ταυτότητα για σένα, και όχι απλά κάτι που "το έκανα για κάποιο μικρό διάστημα και το παράτησα, γιατί απογοητεύτηκα".

Με το να αφήνεις τους άλλους να σε πατάνε, όχι μόνο δεν προσφέρεις, αλλά προσπαθείς να πάρεις κιόλας, ασυνείδητα.

- Τι εννοείς;!;! Τι προσπαθώ να πάρω εγώ;

(Εγώ, που γίνομαι χαλί να με πατήσουν!)

Το να το παίζεις "Απόμακρος" ή "Θύμα", είναι και αυτά δύο μορφές "θεάτρου" που μαθαίνουμε να παίζουμε από μικροί, προκειμένου να αποσπάσουμε ενέργεια (υπό τη μορφή προσοχής, αγάπης κλπ) από τους γύρω μας.

Το κάνεις για να πάρεις αγάπη απ'τους άλλους.

Αυτή που δε δίνεις ΕΣΥ στον εαυτό σου.

Αυτό καταστρέφει μέσα σου, τη ζωή σου, και τη ζωή των γύρω σου μακροχρόνια, γιατί αυτό απωθεί τον κόσμο.

Έτσι, πρώτο και σημαντικότερο όλων:

Αγάπα τον εαυτό σου, λες και η ζωή σου εξαρτάται απ'αυτό.

Γιατί έτσι είναι.

Όπως είπαμε και στο προηγούμενο άρθρο, η αγάπη και οι καλές ανθρώπινες σχέσεις είναι η μεγαλύτερη ανάγκη για την ευτυχία μας.

- Όμως πώς το κάνω αυτό; Πώς μπορώ να αγαπήσω τον εαυτό μου;

Μπορείς να το διαβάσεις εδώ: Πώς μπορώ να αγαπήσω περισσότερο τον εαυτό μου;

Διάβασε παραπάνω για τα "Τα Δέκα Συναισθήματα Δύναμης και Ευτυχίας", εδώ.

Τα Δέκα Συναισθήματα Δύναμης και Ευτυχίας

Υπάρχουν Δέκα Συναισθήματα Δύναμης, τα οποία ΑΝ θες να τα αισθάνεσαι με μεγαλύτερη ένταση και διάρκεια στη ζωή σου, όπως το οτιδήποτε άλλο, θες να βρεις τα κουμπιά που τα ενεργοποιούν στο μυαλό σου, να τα εκπαιδεύσεις και να εστιάζεις συνεχώς σε αυτά.

Θα πρέπει να τα καλλιεργείς στην καθημερινότητά σου, σαν ένας αφοσιωμένος γεωργός. Τα καλλιεργείς μέσα από τις σκέψεις, τις πράξεις και τις συζητήσεις σου. Δηλαδή με το πού στρέφεις την προσοχή σου και την ενέργειά σου.

Συνήθως περιμένουμε από μόνο του να συμβεί κάτι  για να μας δημιουργήσει κάποιο συναίσθημα. Κάτι που σημαίνει πως λειτουργούμε ακόμα με αντιδραστικό μοντέλο του κόσμου...

Βασική λάθος πεποίθηση, ρίζα πολλών προβλημάτων, είναι το να πιστεύουμε ότι ΕΙΜΑΣΤΕ το μυαλό μας, οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να τα κατηγορούμε, αυτά ή τις συγκυρίες, όποτε μας βολεύει, και να απαλασσόμαστε ευθυνών όταν δεν κάνουμε κάτι γιατί "δεν το αισθανόμαστε".

Είναι σαν να δηλώνουμε "είμαι θύμα των συναισθημάτων μου και των συγκυριών - αυτά φταίνε, αυτά με τραμπουκίζουν, δε φταίω εγώ!".

Πάλι, σε παροτρύνω να διαβάσεις το άρθρο "Ο μεγαλύτερος παράγοντας της ευτυχίας μας", ώστε να ξεχωρίσεις αν έχεις τον έλεγχο της ζωής σου ή όχι, και τι μπορείς για να τον ξαναπάρεις στα χέρια σου.

Ό,τι και να αποκτήσεις στη ζωή σου, ό,τι και να πετύχεις, χωρίς αυτά τα συναισθήματα δε θα νιώθεις πληρότητα - θα αισθάνεσαι πως συνεχώς κάτι λείπει.

Αφιερώνοντάς τους όμως χρόνο να τα καλλιεργείς καθημερινά, θα κάνουν τη ζωή σου πραγματικά μαγική, και θα σου δώσουν πραγματική ζωντάνια και όρεξη.

Είναι ικανά να σου μεταμορφώσουν κάθε πτυχή της ζωής σου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τους αφιερώνεις λίγο χρόνο ώστε να τα "τροφοδοτείς".

Θυμήσου: η Συνέπεια είναι σημαντικότερη της Ισχύος.

Το λίγο και ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, είναι ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ του ΠΟΛΥ και για μία μέρα. Ναι, θες μερικές φορές περισσότερο, αλλά εστίασε περισσότερο στη συνέπεια.

Έστω και 5 λεπτά κάθε μέρα, κάθισε και κάνε ερωτήσεις στον εαυτό σου που να εκλύουν τα παρακάτω συναισθήματα. Ζήσε τα πραγματικά μέσα σου.

Θα τα αναλύσουμε σιγά σιγά όλα, και θα ξεκλειδώνουν με τις μέρες και τα νέα άρθρα.

Οι συνδρομητές έχουν ήδη το πόστερ Α5 και με τα 10, αλλά με σύντομη περιγραφή. Και ξεκινάμε:


Κατέβασε το A3 Poster! :)

Αυτό το άρθρο συνοδεύει το poster που περιέχεται στη δωρεάν εργαλειοθήκη για τους συνδρομητές του Neuroselfmastery, στο οποίο αποκτάς πρόσβαση μόλις εγγραφείς - ώστε να το τυπώσεις σε Α3 και να το τοιχοκολλήσεις.

Απλά βάλε όνομα και email για να τα κατεβάσεις.

Έπεται και συνέχεια, με τα Δέκα "αρνητικά συναισθήματα", τα Δέκα "Σήματα για Δράση".

Γιατί αυτό είναι στην πραγματικότητα, δεν είναι κάτι αρνητικό. Απλά τα αισθανόμαστε άσχημα για να μας κινητοποιήσουν να δράσουμε. Αλήθεια, τι θα κάναμε χωρίς αυτά;

Οι 4 κύριοι λόγοι που δεν παίρνουμε αποφάσεις

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

  • Πόσες φορές μας έχει τύχει να πρέπει να πάρουμε μια απόφαση αλλά να μην μπορούμε;
  • Πόσες φορές αναβάλλουμε τις αποφάσεις που ΞΕΡΟΥΜΕ πως πρέπει να πάρουμε;
  • Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των καλών ηγετών και του υπόλοιπου κόσμου;

Παρακάτω θα αναλύσουμε γιατί συμβαίνουν αυτά και το τι μπορείς να κάνεις για να το μειώσεις ή να σταματήσεις να το κάνεις αυτό.

Όμως, ας ξεκινήσουμε με το τελευταίο:

Η διαφορά μεταξύ των καλών ηγετών και του υπόλοιπου κόσμου

Είναι με λίγα λόγια το πόσο ενδίδουν στους φόβους τους ή όχι. 

Και αυτό φαίνεται στο πόσο γρήγορα παίρνουν τις αποφάσεις τους.

Δε μιλάμε για βιαστικές αποφάσεις εδώ.

Κύριο γνώρισμα των καλών ηγετών (και μιας ελκυστικής προσωπικότητας) είναι η "Παρουσία" = το να βρίσκονται στο παρόν.

Όταν βρίσκεσαι στο παρόν, μαγικά πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν:

  • Η επικοινωνία σου με τους άλλους ανθρώπους είναι πολύ πιο αποδοτική.
  • "Διαβάζεις" καλύτερα τον κόσμο, τις αντιδράσεις του, τις σκέψεις του, και μπορείς να δράσεις αναλόγως.
  • Γίνεσαι πιο αρεστός απ'τους άλλους και τους επηρεάζεις περισσότερο.
  • Είσαι περισσότερο ήρεμος, παρατηρείς και βλέπεις περισσότερα - ευκαιρίες, λύσεις και επιλογές.
  • Φοβάσαι και αγχώνεσαι λιγότερο - και τα δύο είναι παιχνίδια ενός μυαλού που βρίσκεται στο παρελθόν ή στο μέλλον - και όχι στο παρόν.
  • Παίρνεις καλύτερες αποφάσεις γιατί δεν αφήνεις το παρελθόν και το μέλλον να σου θολώσουν τη σκέψη - βλέπεις τα τωρινά δεδομένα και απαντάς καταλλήλως σε αυτά.

Έτσι, καταλήγουμε στη βασική διαφορά των καλών ηγετών: ζυγίζουν τις επιλογές τους και παίρνουν αποφάσεις γρήγορα.

Αυτός είναι ο ρόλος τους εξάλλου.

Το να ζυγίζεις τις επιλογές σου και να παίρνεις μια καλή απόφαση γρήγορα και υπό πίεση, είναι μία ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ.

Πώς όμως χτίσαν μια τέτοια ικανότητα;

Σαν οποιαδήποτε άλλη ικανότητα.

Την εκπαίδευσαν, "έφαγαν τα μούτρα τους", σίγουρα πήραν και (ΠΟΛΛΕΣ) λάθος αποφάσεις, όμως μάθανε, και κάθε φορά παίρναν όλο και καλύτερες.

Τι είναι αυτό, όμως, που σε εμποδίζει να γίνει σαν αυτούς;

Και εδώ ερχόμαστε στους 4 κύριους λόγους για τους οποίους αναβάλλουμε συνεχώς το να πάρουμε κάποια απόφαση:

Οι 4 λόγοι που αναβάλλουμε τις αποφάσεις μας

Πολλές φορές μας έχει τύχει να αποφεύγουμε να πάρουμε κάποια απόφαση.

Δεν είναι κάτι καινούριο.

Όλοι οι άνθρωποι το κάνουν και πάντα το κάνανε.

Και αυτό οφείλεται σε 4 κύριους φόβους που θα πρέπει κάποιος να ξεπεράσει ή να μάθει να διαχειρίζεται, εάν θέλει να παίρνει γρηγορότερες και καλύτερες αποφάσεις:

α. Φόβος Λάθος Επιλογής

Φοβόμαστε ότι θα κάνουμε την λάθος επιλογή.

Και γι'αυτό το λόγο παραμένουμε στάσιμοι, προτιμώντας έτσι, συνειδητά ή μη, να μην κάνουμε καμία επιλογή. Όμως,

Η μόνη αποτυχία, είναι η αποτυχία του να πάρουμε μια απόφαση και να παραμεινουμε στασιμοι.

Το να μην παίρνεις μια απόφαση, είναι και αυτό από μόνο του μια απόφαση - και μια μορφή αναβλητικότητας.

Περιμένεις "την κατάλληλη στιγμή", ή την "όρεξη" να σου'ρθει.

Όμως στην πραγματικότητα, απλά φοβάσαι να πάρεις μια απόφαση.

β. Αβεβαιότητα για το "Τι θα σημαίνει" η απόφαση

Άλλες φορές δεν παίρνουμε μια απόφαση, γιατί δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, και τι θα γίνει εάν επιλέξουμε αυτό ή το άλλο.

Το θέμα όμως είναι ότι ποτέ δεν θα είμαστε 100% βέβαιοι τι θα σημαίνει αυτό ή το άλλο.

Πάντα παίρνουμε τις αποφάσεις μας βάσει πιθανοτήτων - μας φαίνεται πιο πιθανό να συμβεί αυτό ή εκείνο.

Οπότε η επιλογή θα πρέπει να γίνει με βάση τις μεγαλύτερες πιθανότητες.

Αναγνωρίζοντάς  αυτό, καταλαβαίνουμε ότι όλες οι αποφάσεις του παρελθόντος μας,  είχανε ληφθεί βάσει πιθανοτήτων.

Πόσες φορές έχουμε πει "όχι ρε φίλε, έπρεπε να έχω διαλέξει το άλλο!" 

Προφανώς και δεν θα μπορούσαμε τότε να προβλέψουμε όλα αυτά που θα γίνονταν στη συνέχεια και πιο θα ήταν "σωστό". Και κάναμε αυτό που πιστεύαμε.

Καθυστερούμε γιατί πιστεύουμε ότι εάν αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν από μόνα τους, θα διακρίνουμε καλύτερα ποια είναι η καλύτερη απόφαση και θα την πάρουμε τότε.

Κάτι το οποίο δυστυχώς γίνεται πολύ πολύ σπάνια, και έτσι οδηγούμαστε στη στασιμότητα.

Αντίδοτο για (α) και (β):

"Εάν πάρω τη λάθος επιλογή, ποιο είναι
(1) το χειρότερο δυνατό,
(2) το πιο πιθανό και
(3) το καλύτερο δυνατό σενάριο;"

Κάνε μια λίστα με τα χειρότερα που μπορούν να συμβούν, και πώς μπορείς να τα ελαχιστοποιήσεις, τι μπορείς να κάνεις τότε.

Τις περισσότερες φορές, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι ΤΙΠΟΤΑ. Καλά διάβασες.

Τις περισσότερες φορές, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι ΤΙΠΟΤΑ.

Να παραμείνεις εκεί που ήσουν, και απλά να μην υπάρξει βελτίωση, να έχεις χάσει λίγο χρόνο ή/και μηδαμινά χρήματα και να έχεις πάρει ένα μάθημα βλέποντας κάτι αν λειτουργεί ή όχι.

Αυτό μπορεί να είναι και το πιο πιθανό.

Όμως στην καλύτερη;

Πες ότι σου αυξάνει τα κέρδη κατά ένα 5% το μήνα. Διόλου άσχημο.

Ή ότι δεν κερδίζεις τίποτε άμεσα, αλλά ότι έχει πολύ καλύτερες προοπτικές από αυτές που έχεις ήδη (στην τώρα δουλειά / σχέση / θέση κλπ)

Είναι αυτή η περίπτωσή σου;

Αν ναι, τότε συνειδητοποίησέ το, και προχώρα.

Θέσε ένα χρονικό περιθώριο (πχ 1 ώρα ή 1 εβδομάδα, ανάλογα με το πόσο κρίνεις απαραίτητο).

Μάζεψε όλες τις πληροφορίες που μπορείς.

Βάλ'τις κάτω στο χαρτί εάν είναι σημαντική απόφαση (γιατί το μυαλό μας τείνει να μπαίνει σε αιώνιους κύκλους).

Και πάρε μια απόφαση.

Το να το αναβάλλεις δεν αλλάζει τίποτα πέρα απ'το ότι χάνεις τον χρόνο σου, και πιθανές ευκαιρίες/αποτελέσματα που θα είχαν προκύψει αν το είχες ήδη ξεκινήσει.

γ. Μας λείπει η εκπαίδευση της ικανότητας λήψης αποφάσεων.

Ο μόνος τρόπος να ενδυναμώσουμε αυτή την ικανότητα, είναι όπως και κάθε άλλη: χρησιμοποιώντας τη όσο πιο συχνά γίνεται.

Χρησιμοποίησε την ικανότητα αυτή όσο πιο συχνά γίνεται!

Πρέπει να αρχίσουμε να παίρνουμε συνειδητά περισσότερες αποφάσεις.

Σίγουρα πολλές θα είναι λάθος.

Όμως ακόμα και αυτό είναι πολύ προτιμότερο από το να μείνουμε στάσιμοι. 

Οι λάθος αποφάσεις μας θα είναι αυτές που θα μας διδάξουν.

Όσο εκπαιδεύουμε την ικανότητα της αποφασιστικότητας και όσο περισσότερες αποφάσεις παίρνουμε, τόσο περισσότερο θα μαθαίνουμε να τις παίρνουμε πιο γρήγορα και να είναι πιο σωστές, βασισμένες στην πείρα που θα προσκομίζουμε καθ'οδόν.

“Η καλή κρίση είναι το αποτέλεσμα της εμπειρίας,
και η εμπειρία είναι το αποτέλεσμα της κακής κρίσης.”
~Mark Twain~

Αντίδοτο

Εκπαιδεύσου από τις απλές, μικρές, καθημερινές επιλογές, και παίρνε γρήγορα αποφάσεις.

Άρχισε να παίρνεις όλο και περισσότερες μικρές αποφάσεις για να χτίσεις αυτόν τον "μυ" (/ικανότητα).

δ. Αίσθημα Υπερφόρτωσης

Τελευταίος λόγος που δεν αποφασίζουμε, είναι ότι πολλές φορές αισθανόμαστε υπερφορτωμένοι, γιατί μας φαίνεται σαν ένα "τεράστιο βήμα" ή "μεγάλη αλλαγή" από τα συνηθισμένα.

Δεν ξέρουμε από που να πρωτο-ξεκινήσουμε, και γι'αυτό δεν ξεκινάμε καθόλου, και χανόμαστε σε ανούσιες λεπτομέρειες που απλά πιστεύουμε ότι θα μας κερδίσουν λίγο χρόνο, μέχρι να "μαζέψουμε το κουράγιο" να πάρουμε την απόφαση, ή μέχρι να "αισθανόμαστε έτοιμοι" ή να έρθει η "σωστή στιγμή". 

Εν ολίγοις, το αφήνουμε εντελώς στην τύχη και τις συγκυρίες και πιστεύουμε στα θαύματα.

Αντίδοτο

Σπάσε το "μεγάλο βήμα" σε μικρότερα.

Θες να βρεις μια ισορροπία, που να μην είναι άπειρα μικρά και χαθείς ακόμα περισσότερο, αλλά και ούτε πολύ μεγάλα που να σου φαίνονται ακατόρθωτα.

Σωστή τεμάχιση = μεγαλύτερη κινητοποίηση + περισσότερα αποτελέσματα.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα σύστημα/τρόπο σκέψης, μια νοοτροπία, που θα μας κάνει να εστιάζουμε στα αποτελέσματα που θέλουμε, αντί για τη (άσκοπη) δραστηριότητα.

Το ότι είσαι απασχολημένος δε σημαίνει ότι είσαι και παραγωγικός.

Θες να παράγεις ωφέλιμα αποτελέσματα μακροχρόνια.

Εν ολίγοις, γίνε πιο προσανατολισμένος στους στόχους σου (goal-oriented).

Άρχισε να κυνηγάς τα αποτελέσματα, και ξεκίνα απ'τα μικρά αποτελέσματα και στόχους.

Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο, σου συνιστώ να διαβάσεις το παρακάτω:

Γιατί ο εαυτός μας έιναι ο χειρότερός μας εχθρός;

Ποιο είναι ΤΟ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ που αν γνωρίσεις, μάθεις και αρχίσεις να αναλογίζεσαι περισσότερο, θα σου γλιτώσει ΠΟΛΛΑ χρόνια στασιμότητας;

Τι κίνδυνος παραμονεύει κάθε φορά που πάμε να κάνουμε το επόμενο βήμα;

Διάβασε αυτό εδώ: Αποφάσισε και ξεκίνα με δύναμη

Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα; (ιστορία Γιώργου part 2)

Ένα εξάμηνο πέρασε από τότε που ο Γιώργος πήρε προαγωγή (βλέπε προηγούμενη ιστορία εδώ).

Αν και η νέα του θέση ήταν κάποτε ένα όνειρο για τον Γιώργο, τώρα όχι μόνο δε του άρεσε, αλλά θεωρούσε πως αυτή έφταιγε που είχε μετατραπεί όλη του η ζωή σε εφιάλτης.

Όλη του η ζωή είχε αρχίσει να καταρρέει, και αυτός μαζί της.

Έτσι, έκατσε να τα συζητήσει με τον καλό διευθυντή και μέντορά του, Παναγιώτη.

«Βρε Παναγιώτη, μου είπες την προηγούμενη φορά να βάλω ένα μεγάλο όνειρο και να αρχίσω να το κυνηγάω

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα…

Βλέπεις, έθεσα ένα μεγαλύτερο όραμα, κάτι που το θέλω πάρα πολύ.

Όμως δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ.

Τα πάντα γύρω μου έχουν αρχίσει να καταρρέουν.

Μετά την προαγωγή που μου έδωσες, ναι μεν δουλεύω σκληρά και προσπαθώ να ανταπεξέλθω, έχασα όμως το κίνητρο να κάνω πράγματα.

Το βάρος στη δουλειά είναι πολύ μεγάλο, δεν έχω τα αποτελέσματα που θέλω, και αισθάνομαι λιγότερο παραγωγικός.

Όσο και να τρέχω τίποτε δεν τελειώνει.

Αλλά το πρόβλημα είναι ότι έχασα και το πάθος μου και την ενέργειά μου και σε όλους τους υπόλοιπους τομείς.

Κατάλαβα πως πρέπει να θέσω ένα μεγαλύτερο όραμα για τη ζωή μου, όπως μου’πες.

Όμως αυτή τη στιγμή δεν προλαβαίνω για τέτοια πράγματα.

Υπάρχουν υποχρεώσεις που επείγουν στη νέα μου θέση, υπάρχουν υποχρεώσεις που επείγουν στο σπίτι, τσακώνομαι με τη γυναίκα μου και δεν έχω χρόνο για το γιο μου, δε βλέπω τους συναδέλφους μου και δεν κάνω τόσα άλλα πράγματα που προηγουμένως έκανα και με κρατούσαν χαρούμενο.

Επιπλέον, έχω χάσει όλη μου την ενέργεια, έχω βάλει κιλά και δεν έχω πλέον το πάθος που είχα για τη ζωή μου.

Πού θα βρω το χρόνο να θέσω ή να κυνηγήσω τόσο δευτερεύοντα πράγματα όπως όνειρα και φιλοδοξίες;» κατέληξε ο Γιώργος.

Ο Παναγιώτης τον κοιτάει ήρεμος, με το χαρακτηριστικό γαλήνιο βλέμμα του – που μερικές φορές θαυμάζει ο Γιώργος, για το πώς μπορεί να μένει ανεπηρέαστος από όλα όσα συμβαίνουν γύρω του-… Και του λέει:

«Τοσο δευτερεύοντα όπως τα όνειρα και οι φιλοδοξίες ε; Χμμμ…

Όταν μου λες ότι τα όνειρα και οι φιλοδοξίες είναι δευτερεύοντα πράγματα, καταλαβαίνω ότι έχεις πιεστεί πάρα πολύ.

Γιατί λες να προέκυψαν όλα αυτά τα επείγοντα;»

«Δεν ξέρω, είμαι άτυχος, ή μάλλον δεν είναι η νέα θέση για μένα. Μάλλον απαιτεί περισσότερα απ’όσα έχω και μπορώ να κάνω, και γι’αυτό. Ίσως και γιατί είναι ανάδρομος ο Ερμής και η Αφροδίτη έχει καβαλήσει τον Δία, δεν ξέρω…»

«Θα είμαι λίγο ρεαλιστής μαζί σου, για να σταματήσεις τις δικαιολογίες που λες στον εαυτό σου.

Μαντεύω πως τα προβλήματα που μου λες, εμφανίστηκαν γιατί δεν είχες προνοήσει όσο δεν ήταν επείγοντα, και δεν τα είχες βάλει στο πρόγραμμά σου.

Σε είχε απορροφήσει τόσο η νέα σου δουλειά και το καθημερινό τρέξιμο που τα άφησες στη μοίρα τους όπως είπες…

Και έτσι κατέληξαν να γίνουν και εκείνα επείγοντα και να φωνάζουν για την προσοχή σου… Έχω δίκιο;»

“Τα προβλήματα εμφανίζονται όταν δεν έχεις προνοήσει όσο δεν ήταν επείγοντα.”

«Ναι, θα μπορούσε να είναι και αυτό, για να πω την αλήθεια…»

«Ωραία. Οπότε τι κάνεις για αυτά; Τι σκοπεύεις να κάνεις;»

«Σου είπα, δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω. Υπάρχουν τόσα προβλήματα γύρω μου, τόσες φωτιές να σβήσω, και όλες οι ευθύνες πέφτουν σε μένα, και αισθάνομαι πως όλοι από εμένα περιμένουν να τους λύσω τα δικά τους προβλήματα και ανασφάλειες…

Στην πραγματικότητα όμως, έχω πελαγώσει.

Τρέχω τριγύρω κάνοντας συνεχώς, χωρίς να σκέφτομαι, και δεν καταλήγω πουθενά.

Είναι λες και ποτέ δεν τελειώνουν, λες και τίποτε δεν βγαίνει απ’το τρέξιμο, και πέφτω όλο και περισσότερο σε αυτό το βούρκο.

Επίσης, ξέρω, κατά βάθος, ότι το «όραμα» που μου λες να σχηματίσω για τη ζωή μου, είναι μια βλακεία στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Δε δουλευέι για μένα τώρα, και σίγουρα όχι αυτή την περίοδο.

Δεν είναι η λύση, γιατί δεν θα με βγάλει από εδώ που είμαι.

Μόνο οι πράξεις θα με βγάλουν. Και γι’αυτό τρέχω…» είπε ο Γιώργος, έχοντας κοκκινίσει, καθώς ξανάφερνε όλα αυτά τα προβλήματα, της απαιτήσεις και τα πράγματα που έχει να κάνει, στο μυαλό του.

«Έχεις μεγάλο δίκιο ότι μόνο οι πράξεις θα σε βγάλουν από εκεί που βρίσκεσαι τώρα.

Όμως το «όραμα», που λέω, είναι βλακεία, μόνο εάν παραμείνει σαν «όραμα».

Όταν το «όραμα» μεταφραστεί σε ουσιώδη βήματα, και όταν συνοδεύεται με πράξεις, είναι αυτό που κάνει όλη τη διαφορά.

Πες μου, σε παρακαλώ, πώς ένα καράβι βγαίνει απ’τη φουρτούνα; Πώς ξέρει ότι δεν κάνει συνεχώς κύκλους;»

«Τι ερώτηση είναι αυτή, τι έχει να κάνει αυτό με μένα…; Δεν έχω ιδέα, δεν είμαι καπετάνιος για να ξέρω…»

«Ω, φίλε μου, έχει τεράστια σχέση με σένα.

Γιατί αν δεν είσαι εσύ ο καπετάνιος της ζωής σου, τότε δεν είναι κανένας στο τιμόνι.

Και το πλοίο πάει ανεξέλεγκτο, πολλές φορές κάνοντας κύκλους.

Αν μπορούσες να μαντέψεις, τι θα μάντευες;»

«Φαντάζομαι θα είχε πυξίδα; Και έτσι ακολουθώντας την ίδια κατεύθυνση για αρκετές ώρες ή μέρες θα έβγαινε από τη φουρτούνα…;» απαντάει διστακτικά ο Γιάννης.

«Όντως, αλλά προς τα πού; Προς τα όπου να’ναι θα ακολουθούσε μια κατέυθυνση;»

«Όχι, προς κάποιον προορισμό..»

«Εσένα ποιος είναι ο προορισμός σου;»

«Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή… Αυτό δεν είπαμε; Ότι νοιώθω σα φτερό στον άνεμο;»

«Ωραία. Ας αρχίσουμε απ’τα βασικά τότε. Εσύ αισθάνεσαι αυτή τη στιγμή κυβερνήτης του πλοίου της ζωής σου;»

«Ω, σίγουρα όχι…»

«Οπότε, όχι μόνο δεν έχεις κάποιο όραμα, αυτή τη «βλακεία» να ακολουθείς, έναν προορισμό, ούτε μια πυξίδα για να σε οδηγήσει έξω από τη φουρτούνα, και προς τα εκεί που θες,  αλλά ούτε είσαι ο καπετάνιος στη ζωή σου!» λέει συνοφριωμένος ο Παναγιώτης…

«Ωραία, άρα τώρα τι; Τι κάνω;»

«Μα δεν είναι προφανές;

Πρώτα θα πρέπει να ξαναγίνεις ο καπετάνιος του πλοίου σου!

Ακόμα αν και για αρχή θα ακολουθείς τη λάθος πορεία μέχρι να τη διορθώσεις, πρέπει κάποιος να αναλάβει το τιμόνι – και αυτός είσαι εσύ».

«Πώς γίνεται αυτό δηλαδή;

Κατ’αρχάς, όλοι μας δεν είμαστε καπετάνιοι στη ζωή μας, ούτως ή άλλως; Αφού δική μας είναι η ζωή…»

«Γιώργο μου, ναι, κανονικά όλοι μας θα έπρεπε να είμαστε καπετάνιοι της ζωής μας.

Όμως δεν είναι κάτι μόνιμο ή κάτι αυτονόητο.

Εύκολα μπορεί κάποιος να χάσει τον έλεγχο, όπως εσύ τώρα, και να αφήσει το τιμόνι και το πλοίο στη μοίρα του, όπως και έκανες όταν τα άφησες όλα στη μοίρα τους, με το που πήρες την προαγωγή.

Το διασκέδασες, το ευχαριστήθηκες, και μετά σε πλάκωσαν οι υποχρεώσεις της νέας θέσης που αγνοούσες τον πρώτο καιρό. 

Ξέχασες ταυτόχρονα όλους τους υπόλοιπους τομείς της ζωής σου…

Και έτσι άρχισες να τρέχεις σα σκύλος που του πετάνε 100 μπαλάκια και δεν ξέρει πιο να πρωτοκυνηγήσει. 

Τώρα άρχισαν και όλοι οι υπόλοιποι τομείς να σου πετάνε μπαλάκια να κυνηγήσεις και έχεις χαθεί ακόμα περισσότερο…»

«Έχεις δίκιο, ότι αυτό έγινε, όντως…

Οπότε τώρα πώς μπορώ να ξαναγίνω ο καπετάνιος

«Είναι πολύ απλό:

Ανέλαβε τις ευθύνες της ζωής σου.

Πρώτο και κύριο μέλημα είναι να κατανοήσεις, βαθιά μέσα σου, πως εσύ οδήγησες τη ζωή σου στο σημείο που βρίσκεται, μέσα απ’τις επιλογές που έκανες.

Δεν είναι ούτε η τύχη, ούτε η νέα σου δουλειά, ούτε η οικογένειά σου που φταίει, ούτε κανένας άλλος πέρα από εσένα.

Εντόπισε ποιες ήταν οι λάθος επιλογές.

Και κατανόησε επίσης ότι εσύ είσαι αυτός που θα πρέπει να βγάλει πάλι το καράβι απ’τη φουρτούνα.

Εσύ τα έκανες έτσι, εσύ θα τα λύσεις. Θες, δε θες.

Κάτι τέτοιο είναι μέσα στις ικανότητές σου.

Και ότι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και υποχρέωσή σου.

Προς εμένα και τη δουλειά σου, προς την οικογένειά σου, προς τους συναδέλφους σου, και πάνω απ’όλα προς τον εαυτό σου.

Ο εαυτός σου είναι ο πιο αυστηρός κριτής.

Γι’αυτό το λόγο όμως, μη σταματήσεις εκεί, στο σημείο που λες ότι για όλα φταιες εσύ – γιατί έτσι θα παραμείνεις πιεσμένος και δίχως διέξοδο από τον κριτή σου.

Πήγαινε ένα βήμα παραπέρα.

Υπάρχει ένα ρητό για αυτό που πάει κάπως έτσι…

«Ο περισσότερος κόσμος λέει πως φταίνε οι άλλοι.
Οι σωστοί ηγέτες λένε πως φταίνε οι ίδιοι.
Οι σοφοί ηγέτες, λένε πως φταίνε οι ίδιοι,
κατανοούν όμως πως δε φταίει κανένας.»

Το παραπέρα βήμα, λοιπόν, είναι να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.

Να κατανοήσεις πως ούτε εσύ φταις για αυτή την κατάσταση, γιατί δε γνώριζες.

Ναι, ναι, υπάρχει το κλασσικό, «άμα ήξερα τότε, θα έκανα αλλιώς», όμως δεν είναι αυτό το νόημα.

Τώρα κατανοείς τι έφταιξε.

Συγχώρεσε τον εαυτό σου για όλα, γιατί δε γνώριζε και έκανε το καλύτερο που μπορούσε ή ήξερε.

Και στη συνέχεια πάρε τη σωστή απόφαση και δράσε

«Ωραία, και αφού αναλάβω το τιμόνι, την ευθύνη της ζωής μου, μετά τι κάνω για να βγω απ’αυτή την φουρτούνα;»

«Το πρώτο βήμα είναι να γίνεις εσύ ξανά ο καπετάνιος της ζωής σου, και να αναλάβεις το τιμόνι.

Το δεύτερο βήμα είναι να συγχωρέσεις πλήρως τον εαυτό σου για όλο σου το παρελθόν.

Είναι τα βασικότερα όλων και γι’αυτό στα είπα πρώτα.

Χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορείς να πας πουθενά, καθώς το πλοίο παραμένει ακυβέρνητο.

Και θα συζητήσουμε τα επόμενα βήματα την άλλη φορά.»

Ερωτήσεις να σκεφτείς

1. Πώς πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις ο καπετάνιος της ζωής σου; Καταλαβαίνεις το γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο πρώτο βήμα;

2. Υπάρχουν πράγματα και επιλογές που θα πρέπει να συγχωρέσεις τον εαυτό σου που έκανε; Καταλαβαίνεις γιατί τα έκανε αυτά τότε, σύμφωνα με αυτά που ήξερες; Πώς μπορείς να τον συγχωρέσεις; Πώς μπορείς να του το δείξεις ενεργά αυτό; Τι κάνεις όταν πραγματικά συγχωρείς κάποιον;

3. Και, τέλος, εσύ ποιο λες να είναι το επόμενο βήμα;

 

Αν σου άρεσε αυτή η ιστορία διέδωσέ την στους φίλους σου, στο facebook/twitter/email. Ευχαριστώ! :) 

Επόμενο μέρος εδώ: Μέρος 3: Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι;

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα για τον προορισμό, διάβασε την προηγούμενη ιστορία εδώ: Αισθάνεσαι ένα κενό, ανία ή βαλτωμένος; Να τι να κάνεις.

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα για την Υπευθυνότητα και του Νόμου Αιτίου – Αποτελέσματος, καθώς και να βρεις 6 σημάδια για να αναγνωρίσεις εάν «αυτο-σαμποτάρεσαι», μπορείς να τα διαβάσεις εδώ: Μήπως σαμποτάρεις τον εαυτό σου χωρίς να το καταλάβεις;

Ο πιο γρήγορος τρόπος για άμεση Αυτοπεποίθηση

Ας ξεκινήσουμε με το πώς πυροδοτούνται τα συναισθήματα.

Βλέπεις, τα συναισθήματά μας παράγονται με τρεις τρόπους όπως έχω αναφέρει και θα ξανα-αναφέρω σε μελλοντικά άρθρα, ανάλογα με:

  1. το πού εστιάζουμε
  2. το τι μοτίβα γλώσσας και λεξιλογίου χρησιμοποιούμε και
  3. το τι στάση (γλώσσα) σώματος παίρνουμε.

Μέσω αυτών των τριών υπάρχει μια αλληλένδετη σχέση που το ένα τείνει να επεκτείνεται και να επηρεάζει το άλλο, και έτσι δημιουργείται μια αυτο-ανατροφοδοτούμενη σπείρα - ανοδική ή καθοδική.

Σε αυτό το άρθρο εστιάζουμε στο τρίτο, στη Γλώσσα του Σώματος και στις στάσεις Δύναμης ή Αδυναμίας.

Επικοινωνείς, είτε μιλάς - είτε όχι, είτε το θες - είτε όχι.

Φαντάζομαι ίσως να έχεις διαβάσει το γνωστό βιβλίο του Allan Pease περί της γλώσσας του σώματος - είναι πλέον διάσημο.

Βλέπεις, το σώμα μας "μιλάει", είτε το θέλουμε είτε όχι, με τρόπους μη-λεκτικούς.

Έχεις δει πώς μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον χωρίς να μιλάς, ή και με ξένους ακόμα και αν μιλάτε διαφορετική γλώσσα.

Η γλώσσα του σώματος, κατά ένα μεγάλο μέρος της είναι παγκόσμια - ιδίως οι εκφράσεις του προσώπου.

Η γλώσσα του σώματος είναι ουσιαστικά η εξωτερίκευση των συναισθημάτων μας.

Είναι λάθος να θεωρούμε πως τα συναισθήματά μας είναι απλά κάτι στο μυαλό μας και πως κανένας "απ'έξω" δε μπορεί να τα δει/νοιώσει.

Τα συναισθήματά μας, όπως πλέον έχει αποδειχθεί, είναι "ενσωματωμένα" (embodied), δηλαδή εξωτερικεύονται ταυτόχρονα και από όλο μας το σώμα - μέσα από τη γλώσσα του σώματός μας, τις εκφράσεις μας, τον τόνο της φωνής μας κλπ.

Αλλά και το καθένα έχει ένα συγκεκριμένο βιοχημικό αντίκτυπο (ταυτότητα) στο σώμα μας.

Όμως όλο αυτό είναι αμφίδρομο: Όταν νοιώθεις το Υ συναίσθημα παίρνεις την Χ στάση σώματος.

Αλλά ΚΑΙ όταν παίρνεις τη Χ στάση σώματος δημιουργείται το Υ συναίσθημα.

Τι εννοείς Θοδωρή;

Εννοώ πως το να παίρνεις στάση σώματος που υποδηλώνει Δύναμη, σε κάνει να αισθάνεσαι αυτή τη δύναμη - και αντίθετα.

depression

Αν σου έλεγα να φανταστείς ότι έξω απ'την πόρτα σου αυτή τη στιγμή βρίσκεται ένας άνθρωπος με κατάθλιψη, στοιχηματίζω ότι θα μπορούσες να μου περιγράψεις πώς είναι χωρίς να τον δεις:

  • με κατεβασμένο κεφάλι,
  • σκυθρωπό ύφος,
  • κατεβασμένους ώμους και στήθος,
  • ίσως "καμπουριασμένη" πλάτη και
  • σταυρωμένα χέρια.

Την ίδια στάση που πιθανότατα έχεις πάρει και εσύ πολλές φορές όταν είσαι στις πολύ "μαύρες" σου.

Μάλιστα οι έρευνες έδειξαν ότι σε αυτή την περίπτωση αυτή η στάση σώματος μειώνει την τεστοστερόνη και αυξάνει την κορτιζόλη (και οι δυο αυτές ορμόνες παράγονται από τη χοληστερόλη - επομένως δε γίνεται να αυξάνονται και οι δυο ταυτόχρονα).

Αν σου έλεγα να φανταστείς ότι έξω απ'την πόρτα σου είναι ο Superman (ή η Wonderwoman, ανάλογα τι σ'αρέσει περισσότερο)- πάλι στοιχηματίζω ότι θα μπορούσες να περιγράψεις τη γλώσσα του σώματός του χωρίς να τον δεις:

  • χέρια στη μέση σε γροθιές,
  • ίσως χαμόγελο ή αποφασιστικό βλέμμα,
  • ψηλά το στήθος (στέρνο) και το κεφάλι,
  • ανοιχτοί ώμοι,
  • ίσια σπονδυλική στήλη - καμαρωτός. 

Την ίδια στάση που πιθανότατα έχεις πάρει και εσύ πολλές φορές όταν έχεις καταφέρει κάτι που θεωρείς σπουδαίο.

superman

0335FF150000044D-0-image-a-34_1423138605102

Οι ίδιες έρευνες έχουν δείξει ότι σε αυτή την περίπτωση (σε στάσεις δύναμης) μειώνεται η κορτιζόλη και αυξάνεται η τεστοστερόνη.

Αναφορικά επίσης, η τεστοστερόνη είναι η ορμόνη που συσχετίζεται με την κυριαρχία και την αυτοπεποίθηση (και σε γυναίκες και σε άντρες - ω ναι, και οι γυναίκες έχουν τεστοστερόνη).

κορτιζόλη είναι η ορμόνη που συσχετίζεται με την καταπίεση, το στρες και την έλλειψη αυτοπεποίθησης (και σε γυναίκες και σε άντρες πάλι).

Μάλιστα, σε έναν χώρο, αυτοί που είναι ψηλότερα στην ιεραρχία παίρνουν περισσότερο τις στάσεις δύναμης (αυξ. τεστοστερόνη, μειωμένη κορτιζόλη), ενώ αυτοί που είναι χαμηλότερα παίρνουν περισσότερο στάσεις αδυναμίας (μειωμένη τεστοστερόνη, αυξ. κορτιζόλη) - με τα ανάλογα βιοχημικά ευρήματα.

Μπορείς να δεις αυτό το μικρό βιντεάκι να πάρεις μία γεύση, και εάν θες περισσότερα, στο τέλος του άρθρου έχω το 20άλεπτο βίντεο της ίδιας (Amy Cuddy) στο TED, με ελληνικούς υπότιτλους (αγαπάω το TED).

Εάν διάβασες την ιστοριούλα "Τα 2 βατραχάκια στο αφρόγαλο" πιστεύω πως θα κατάλαβες ότι η αποφασιστικότητα και το πείσμα σημαίνουν πολλές φορές τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου.

Αν δεν κατάλαβες τι είπα μόλις τώρα, διάβασέ το.

Γιατί ακολούθησαν 4+ σημαντικά πράγματα που μπορείς να κάνεις με τη στάση του σώματός σου για να καλλιεργήσεις την αποφασιστικότητα στην καθημερινότητά σου.

Αναφορικά, είναι

  1. το να βαδίζεις με σιγουριά,
  2. να κινείσαι και να δρας με αποφασιστικότητα, και
  3. να μιλάς με σιγουριά.

Τα λέω όμως λες και είναι κάτι εύκολο.

  • Πώς γίνεται να περπατήσεις με αυτοπεποίθηση εάν δεν αισθάνεσαι έτσι;
  • Πώς μπορείς να μιλήσεις με σιγουριά εάν δεν είσαι σίγουρος;

Η απάντηση είναι απλούστατη. Κάν'το για να το νοιώσεις.

Όπως είπαμε, η σχέση των συναισθημάτων με τη γλώσσα σώματος και τον τρόπου που κινούμαστε/συμπεριφερόμαστε είναι ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ.

Αυτό σημαίνει μεν ότι όταν αισθάνεσαι σιγουριά και αυτοπεποίθηση θα περπατάς και θα μιλάς διαφορετικά.

Αλλά αν "προσποιηθείς" ότι μιλάς ή περπατάς με σιγουριά, ξαφνικά μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου θα νοιώσεις αυτά τα συναισθήματα.

Το μυαλό σου θα αρχίσει να ψάχνει λόγους για τους οποίους έχεις αυτή τη στάση και τα συναισθήματα - και θα τους βρει (αυτή είναι η δουλειά του, σα μηχανή αναζήτησης).

Αισθάνεσαι ότι προσποιείσαι;

Η όλη σημασία της "προσποίησης" σε τέτοιες αλλαγές και περιστάσεις, είναι μία μεγάλη παρεξήγηση.

Προσποίηση είναι το πρώτο δευτερόλεπτο-λεπτό, μέχρι να νοιώσεις την αίσθηση της αυτοπεποίθησης.

Όλο το υπόλοιπο μετά είναι αληθινό.

Πες ότι πας σε μία ξένη χώρα και πρέπει να μιλήσεις στην εκεί γλώσσα (που έστω ότι την ξέρεις).

Θεωρείται προσποίηση το να μιλήσεις στη γλώσσα τους και όχι στη μητρική σου;

Σίγουρα η μητρική σου γλώσσα είναι πιο άνετη για σένα. Είναι όμως η πιο αποτελεσματική;

Η περίεργη αίσθηση που παίρνεις στην αρχή (που το ερμηνεύεις ότι αισθάνεσαι περίεργα επειδή προσποιείσαι), δεν είναι επειδή προσποιείσαι - είναι επειδή δοκιμάζεις/κάνεις κάτι διαφορετικό. Είναι επειδή προσωρινά βγαίνεις απ'την "άνεσή" σου και κάνεις κάτι διαφορετικό του συνηθισμένου.

Σημείωση:

Προφανώς το να φτιάξεις τη στάση σου είναι ένας απ'τους πολλούς τρόπους να φτιάξεις τη διάθεσή σου, αλλά δεν είναι κάτι που κάνεις μια φορά και πάει τέλειωσε.

Αν θες να χτίσεις ένα ωραίο και υγειές σώμα, θα πρέπει αν βάλεις στην καθημερινότητά σου συγκεκριμένες συνήθειες διατροφής και άσκησης που να υποστηρίζουν αυτό τον στόχο και να σε πηγαίνουν προς τα εκεί.

Αντίστοιχα, εάν θες να χτίσεις μια υγιή και όμορφη συναισθηματικά ζωή θα πρέπει να βάλεις στην καθημερινότητά σου συνήθειες δημιουργίας και διατήρησης αυτών των θετικών συναισθημάτων.

~Θες να χτίσεις συνήθειες δημιουργίας και διατήρησης θετικών συναισθημάτων.~

Το να παίρνεις στάσεις Δύναμης και να αντιλαμβάνεσαι πότε παίρνεις στάσεις αδυναμίας και να τις αλλάζεις, είναι μια τέτοια συνήθεια που καλό θα ήταν να βάλεις στην καθημερινότητά σου.

Όμως, θα πρέπει πάντα να θυμάσαι ότι τα αρνητικά συναισθήματα έχουν κάποιο λόγο που υπάρχουν - και αυτός ο λόγος είναι ότι σηματοδοτούν κάτι - κάτι σημαίνουν - και θα πρέπει να κατανοήσεις από που πηγάζουν και να το αντιμετωπίσεις.

Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα για αυτό, εδώ: Τι δε σου λένε για τα αρνητικά συναισθήματα.

Ναι μεν οι στάσεις δύναμης θα σου αλλάξουν τη διάθεση, αλλά δε θα αλλάξουν την πηγή, η οποία όσο θα υπάρχει, θα συνεχίσει να δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα.

Εάν θες, έχω φτιάξει για τους συνδρομητές του neuroselfmastery δύο πόστερ Α3:

  1. με το τι σημαίνουν τις περισσότερες φορές τα περισσότερα αρνητικά συναισθήματα.
  2. με τα κυριότερα θετικά συναισθήματα που θες να καλλιεργήσεις στην καθημερινότητά σου.

Πάτα στο κουμπί αποκάτω "ξεκίνα το ταξίδι της Αυτο-Ανακάλυψης".

Μπες να κατεβάσεις το Δωρεάν Πακέτο Εξερεύνησης του Εαυτού σου για να ξεκινήσεις το ταξίδι προς την Αυτο Κυριαρχία και μία ζωή εσύ όπως την επιθυμείς. 

Κλείνοντας:

Λίγες παραπομπές για το χαμόγελο (το πραγματκό χαμόγελο της ευτυχίας) και τις επιδράσεις του στο σώμα μας.

Και το βίντεο που σου είπα προηγουμένως:

Και παραθέτω τέσσερα ακόμα παραδείγματα με στάσεις δύναμης! :)

120808050034-rttt-power-posing-usain-bolt-getty-horizontal-large-gallery
4183935_orig
120809012455-route-to-the-top-power-posing-ronaldo-getty-horizontal-gallery
1967

Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο, σου συνιστώ να διαβάσεις το παρακάτω:

Ποιοι είναι δύο τρόποι για να φτιάξεις εύκολα και γρήγορα τη διάθεσή σου; Είναι η πραγματικότητα αυτή που πιστεύουμε ή μπορεί να κάνουμε και λάθος; Ζούμε όλοι στην ίδια πραγματικότητα; Τι σχέση έχει αυτό με το πώς νοιώθουμε; Αυτά και άλλα πολλά σε αυτό το άρθρο: 2 τρόποι να φτιάξεις τη διάθεσή σου εύκολα και γρήγορα

Τι είναι η πραγματική επιτυχία για εσένα;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~ 8 λεπτά.

Αν ρωτήσεις κάποιον “Τι είναι η πραγματική επιτυχία για εσένα;“, το πιθανότερο είναι να σε κοιτάξει σαν να ήρθες από άλλο πλανήτη.

Εάν σου απαντήσει, η πιο πιθανή απάντηση είναι “καλή ερώτηση, δεν την είχα σκεφτεί”.

Οπότε ας το προσεγγίσουμε από διάφορες μεριές.

Όταν ήμουν μικρός, έπαιζα ποδόσφαιρο.

Ήμουν ο τερματοφύλακας.

Όμως, για να πω την αλήθεια, το ποδόσφαιρο δε μου άρεσε καθόλου.

Ιδίως η θέση του τερματοφύλακα.

Πολλές φορές όταν η μπάλα ήταν στην άλλη μεριά του γηπέδου, θα καθόμουν κάτω και θα περίμενα.

Πολλές φορές είχα φάει γκολ προτού καν προλάβω να σηκωθώ.

Άλλες φορές θυμάμαι, όταν ήμουν σχολείο, έπαιζα DotA ή WoW – παιχνίδια στο Internet, ή με φίλους μου…

Όμως ούτε σε αυτά δεν ήμουν καλός – δε με ένοιαζε αν θα μπορούσα να κερδίσω άλλους, δεν τα έπαιζα καθόλου ανταγωνιστικά.

Αλλά δε με τραβούσε το αν θα κερδίσω ή αν θα χάσω.

Και γι’αυτό δεν έβαζα καθόλου το μυαλό μου να σκεφτεί και έκανα χαζά και τραγικά λάθη.

Το ότι δε με ένοιαζε, με έκανε να μη θέλω να βελτιωθώ, αλλά με εμπόδιζε και στο να διασκεδάσω τόσο πολύ όσο οι υπόλοιποι φίλοι μου.

Έχεις παίξει ποτέ κάποιο άθλημα ή κάποιο παιχνίδι που να μη σε ενδιαφέρει το να κερδίσεις;

Πόσο πολύ προσπάθησες να παίξεις;

Πόσο ήθελες να βελτιωθείς;

Το ευχαριστήθηκες με την καρδιά σου;

Προφανείς απαντήσεις σε προφανείς ερωτήσεις έτσι;

Όμως τότε γιατί το κάνουμε αυτό ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ;

Το να παίζουμε ένα παιχνίδι που δε μας νοιάζει να κερδίσουμε μοιάζει χαζό στα βιντεοπαιχνίδια ή στα αθλήματα, αλλά γιατί να θεωρείται ανεκτό και φυσιολογικό στη πραγματική ζωή;;;

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε παγιδευτεί στους κανόνες άλλων, και σίγουρα δε μας βγαίνει σε καλό.

Θα πρέπει να κόψουμε ταχύτητα, και να διερωτηθούμε – ΓΙΑΤΙ;

Γιατί πασχίζουμε καθημερινά, στη δουλειά που είμαστε, με τις υποχρεώσεις μας, να κυνηγάμε τους στόχους που πιστεύουμε ότι εμείς έχουμε θέσει για τον εαυτό μας;

Κάτσε για μια στιγμή και σκέψου – τι σημαίνει επιτυχία; Όχι για τους άλλους, αλλά για εσένα προσωπικά.

Τι ορίζει ως επιτυχία η Κοινωνία

Όλοι μας πιστεύω έχουμε μια αδρή εικόνα του τι λέει η κοινωνία πως είναι η επιτυχία. Όπως και να την ορίσουμε καταλήγει στα ίδια τρία στοιχεία:

  1. Τα λεφτά,
  2. την ομορφιά και
  3. το να είσαι διάσημος.

(wealth, hotness and fame)

Προφανώς αυτό προβάλλεται με τον Χ ή με τον Ψ τρόπο, μέσα από τις διαφημίσεις, τα ΜΜΕ, τις εκπομπές, τις σειρές και όλα τα σχετικά.

Όπως είπα και σε προηγούμενό μου άρθρο (Ο Συχνότερος Σαμποτέρ: Αναβλητικότητα), η κοινωνία προωθεί τη νοοτροπία της “αρπαχτής”, της εύκολης επιτυχίας μέσα σε ένα βράδυ.

Προωθεί τη νοοτροπία να γίνει κάποιος διάσημος ή πλούσιος μέσα σε μια μέρα, με μία “σοφή” επιλογή ή αρπάζοντας τη σωστή ευκαιρία.

Προωθεί τη νοοτροπία να γίνει κάποιος “όμορφος” μέσα σε ένα μία εβδομάδα ή ένα μήνα.

Προωθεί τη νοοτροπία να πάρει τα πάντα, δίχως να προσφέρει τίποτα και με ελάχιστη προσπάθεια.

Το αποτέλεσμα είναι, όλους αυτούς ο κόσμος να τους βάζει στο βάθρο, να τους θεοποιεί, να τους εξιδανικεύει και να τους κάνει να φαίνονται λες και είναι ένα ξεχωριστό είδος ανθρώπου πάνω στον πλανήτη.

“Σίγουρα εγώ δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Δεν είμαι σαν κι’αυτούς”.

Και μετά βγαίνουν στα κανάλια τα “σκάνδαλα” (αυτά κι αν πουλάνε…), που είναι οι λάθος επιλογές αυτών των ανθρώπων (που όλοι μας κάνουμε).

Όμως όταν ο κόσμος βλέπει μόνο με άκρα, αν δεν είσαι τέλειος, τότε είσαι ο χειρότερος απ’όλους.

Και “γκρεμίζουν” αυτή την τέλεια εικόνα που έχουμε σχηματίσει (ή προσθέτουν στη δημοσιότητα τους ανάλογα την περίπτωση).

Σίγουρα, αυτό, απ’τη μία μεριά, γίνεται σκόπιμα από τα ΜΜΕ γιατί ΑΥΤΟ ΠΟΥΛΑΕΙ.

Δε νοιάζει τον κόσμο πόσοι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πετάνε καθημερινά, ασφαλείς, με τα αεροπλάνα, αλλά νοιάζεται για το ένα αεροπλάνο που έπεσε.

Δε νοιάζει τον κόσμο οι προσπάθειες που έπρεπε να καταβάλει καθημερινά ή τα προβλήματα και τον πόνο που έπρεπε να αντιμετωπίσει σε καθημερινή βάση ο κάθε αθλητής, ή εφευρέτης, ή επιστήμονας, ή επιχειρηματίας που κατάφερε κάτι.

Τον κόσμο τον νοιάζει μόνο να δει ότι τα κατάφερε, τη στιγμή που έγινε η αλλαγή, που επιτεύχθηκε ο στόχος.

Αλλά, απ’την άλλη μεριά, δυστυχώς έτσι δημιουργείται στον κόσμο η ψεύτικη εικόνα ότι μπορεί να παίρνει χωρίς να δίνει.

“Έτσι δημιουργείται στον κόσμο η ψεύτικη εικόνα ότι μπορεί να παίρνει χωρίς να δίνει.”

Αρχίζει να πιστεύει ότι μπορεί κάποια στιγμή και αυτός να σταθεί “τυχερός” ή “άτυχος”, και μέσα σε μια μέρα ή μέσα σε μια στιγμή, με μία “σωστή” ή “λάθος” επιλογή να αλλάξει η ζωή του, χωρίς να υπάρξει κόπος, προσπάθεια, αποτυχία, κλάμα και ιδρώτας.

Ποια, όμως, είναι η αλήθεια;

Αυτό είναι που πραγματικά θέλει ο κόσμος;

Και ας μην το δούμε μόνο απ’το πρίσμα της αλήθειας γιατί πολλές φορές η αλήθεια πονάει και δε θέλουμε να την ακούσουμε ολόκληρη.

Ας το δούμε τελείως ωφελιμιστικά:

Μας ωφελεί αυτή η νοοτροπία στο να προχωρήσουμε και να αναπτυχθούμε;

Ή ας το δούμε “αλτρουιστικά”:

Ωφελεί τους γύρω μας το να έχουμε μια τέτοια νοοτροπία;

Η απάντηση και στα τρία – όπως σωστά μάντεψες, είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ.

Και έχουμε αφθονία παραδειγμάτων να μας το υποστηρίξουν αυτό.

Έλβις Πρίσλει, Μέριλιν Μονρό, Μάικλ Τζάκσον για να κατονομάσουμε μόνο μερικά.

Έφτασαν να πετύχουν και τα 3 αυτά που η κοινωνία όριζε σαν επιτυχία.

Αν όμως ήταν ευτυχισμένοι, τότε γιατί όλοι τους κατέληξαν σε εθισμούς που εντέλει κατέστρεψαν τη ζωή τους;

Όπως  θα αναλύσω σε  άλλο άρθρο, ένας άνθρωπος καταλήγει σε  εθισμούς και εξαρτήσεις, μόνο όταν δεν είναι ικανοποιημένος αρκετά απ’τη ζωή του, και το κάνει κυρίως για να ξεσπάσει, για να ξεφύγει από τα αρνητικά συναισθήματα και το αίσθημα  κενού που βιώνει  καθημερινά.

Οπότε ας θέσω διαφορετικό ερώτημα:

Τι είναι αυτό που θέλει πραγματικά ο κόσμος;

Η απλούστερη απάντηση είναι τα συναισθήματα.

Θέλει τα συναισθήματα που ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι θα έχει όταν πετύχει τον Χ ή Ψ στόχο, όταν θα γίνει πλούσιος, ωραίος και διάσημος.

Δεν σε νοιάζει να έχεις περισσότερα λεφτά απ’όσα χρειάζεσαι – σε νοιάζει να έχεις ελευθερία, άνεση και ασφάλεια. Σε νοιάζει να ζεις νέες εμπειρίες, να έχεις ποικιλία στη ζωή σου και να ζεις ευχάριστες εκπλήξεις. Σε νοιάζει να είσαι ευγνώμων για τη ζωή σου και όλα τα καλά που αυτή εμπεριέχει.

Δε σε νοιάζει να γίνεις κορυφαίο μοντέλο, ή να γίνεις διάσημος, σε νοιάζει η αναγνώριση, η αυτοπεποίθηση, το θάρρος, το να σου δώσουν σημασία, οι ερωτικές επιτυχίες, η αγάπη και η σύνδεση με τους άλλους ανθρώπους.

Αυτα τα 3 που θεωρεί η  κοινωνία ως “επιτυχία”, δηλαδή (1) τα λεφτά, (2) η ομορφιά και (3) η δημοσιότητα, είναι μόνο ΣΥΜΒΟΛΑ , τα οποία μας έχει μάθει να σκεφτόμαστε ότι αυτός που τα κατέχει, ζει και τα παραπάνω συναισθήματα σε καθημερινή βάση.

Όμως, η επιστήμη της Ψυχολογίας, μέσα από τόνους ερευνών τα τελευταία χρόνια, έρχεται πλέον να μας πει πως όχι.

Αυτά τα 3 είναι μόνο αυτό.

Σύμβολα.

Δεν είναι τα συναισθήματα καθ’εαυτά.

Όμως αυτό που δεν έχει καταλάβει ο κόσμος, είναι ότι θέλει τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από αυτά τα σύμβολα, και όχι τα σύμβολα καθ’εαυτά.

Έτσι, γίνεται αμέσως ο διαχωρισμός των στόχων (άλλο μεγάλο κεφάλαιο που θα αναλύσω ξανά αλλού) σε Εσωτερικούς και Εξωτερικούς.

Εξωτερικοί θεωρούνται όλοι αυτοί που κυνηγούν τα παραπάνω 3 στοιχεία της επιτυχίας της κοινωνίας.

Οι Εσωτερικοί στόχοι, όμως, είναι αυτοί που θα σου φέρουν τα συναισθήματα που θες.

Και αυτοί χωρίζονται σε 3 μεγάλες αντίστοιχες κατηγορίες οι οποίες είναι:

  1. Προσωπική Ανάπτυξη
  2. Καλλιέργεια των Σχέσεων
  3. Προσφορά στους γύρω σου

Ελπίζω, με βάση τα παραπάνω, και με το παρακάτω ρητό να προβληματιστείς όσο είχα προβληματιστεί και εγώ όταν τα είχα δει πρώτη φορά- και να σε κάνουν να αναθεωρήσεις το τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι:

“Να γελάς συχνά και πολύ,
να κερδίζεις το σεβασμό 
έξυπνων ανθρώπων
και την αγάπη των παιδιών,
να κερδίζεις την εκτίμηση ειλικρινών κριτών
και να υπομένεις την προδοσία ψεύτικων φίλων,
να εκτιμάς την ομορφιά,
να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους,
να αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο,
είτε με ένα υγιές παιδί,
ένα όμορφο κομμάτι κήπου
ή μια καλή κοινωνική ζωή,
να ξέρεις ότι έστω μια ζωή ανέπνευσε ευκολότερα
επειδή έζησες.
Αυτό είναι το να έχεις Επιτύχει!”
~Ralph Waldo Emerson~

Ώχ! Ξέχασε να αναφέρει το κομμάτι με τα λεφτά. Γιατί;

164918Είναι τόσο εύκολο να πέσουμε στην παγίδα να δούμε κάποιον που βγάζει  περισσότερα από εμάς και να πιστέψουμε ότι αυτός είναι ευτυχισμένος.

Όπως εύκολο είναι επίσης και να δούμε κάποιον που βγάζει  λιγότερα από εμάς, και να πιστέψουμε ότι είναι πιο δυστυχισμένος.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η προσωπική επιτυχία και η ευτυχία, έχουν να κάνουν με πράγματα που έχουν ΑΞΙΑ για εμάς, και είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ των χρημάτων.

Αυτό σημαίνει πως μπορεί κάποιος, κάλλιστα, να βγάζει πολλά ή λίγα, και να είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος ανεξαρτήτως.

Όμως πολλοί καταπατούν τη ζωή τους, το χρόνο τους και την ελευθερία τους, ανταλλάσοντας τα για μια δουλειά που προσφέρει περισσότερα χρήματα ή κύρος.

Όχι γιατί αυτοί το επέλεξαν συνειδητά, αλλά γιατί άλλοι τους είπαν ότι έτσι θα επιτύχουν.

Πόσοι γίνονται ιατροί ή δικηγόροι ή δάσκαλοι για τελείως λάθος λόγους ή λόγω πίεσης από την οικογένεια (ή το χωριό!);

Εάν, όμως, δεν κάνεις κάτι για τους ΔΙΚΟΥΣ σου λόγους, όπως για παράδειγμα εάν βρεθείς στο λάθος επάγγελμα (όπως ανέφερα στο άρθρο Μήπως χαραμίζεις τα ταλέντα σου;), τότε θα είσαι από μέτριος έως κακός στη δουλειά σου, ή θα είσαι δυστυχισμένος, ή και τα δύο.

Πόσοι το κάνουν αυτό για να έχουν μεγαλύτερο μισθό, μόνο και μόνο για να καταλήξουν δυστυχισμένοι και “αποτυχημένοι”;

Μπορεί βέβαια να θεωρούνται “Επιτυχημένοι”, σύμφωνα με τα κριτήρια της κοινωνίας.

Όμως οι ίδιοι αναρωτιούνται:

“Αυτό είναι η Επιτυχία; Αυτό υπάρχει μόνο;”

Ίσως κάποιος που είναι καθαριστής να θεωρεί τον εαυτό του πολύ πιο επιτυχημένο από εσένα ή εμένα.

Μπορεί να βρίσκεται στην κορυφή του δικού του κόσμου, κάνοντας σωστή διαχείριση όλων τον τομέων, έχοντας καλές σχέσεις, προσφέροντας τον καλύτερό του εαυτό και ζώντας μια απλή ζωή.

Ποιοι είμαστε εμείς που θα τον κρίνουμε;

Ο καθένας από εμάς έχει το δικό του δρόμο να ακολουθήσει, και αυτό δε σημαίνει ότι επιτυχημένος είναι αυτός που παίρνει περισσότερα λεφτά ή που δουλεύει περισσότερες από 24 ώρες την ημέρα, ή αυτός που έχει τη μεγαλύτερη δημοσιότητα, ή αυτός που είναι πιο όμορφος.

Το ότι μας έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου ότι αυτό ισχύει, δε το κάνει και σωστό.

Έχουμε ασυνείδητα υιοθετήσει έναν ορισμό για την επιτυχία βασισμένο σε λάθος ιδέες, πεποιθήσεις και πρότυπα, και βασισμένο σε αυτό που μας έχουν πει οι άλλοι ότι είναι επιτυχία.

Όμως και αυτοί έχουν βασιστεί σε αυτά που έμαθαν από άλλους κ.ο.κ.

Εν ολίγοις, οι τυφλοί οδηγούν τους τυφλούς.

Και με βάση αυτόν τον λανθασμένο ορισμό που έχουμε συμμεριστεί βαθιά μέσα μας, παίρνουμε τις μεγαλύτερες επιλογές της ζωής μας:

  • τι καριέρα θα ακολουθήσουμε,
  • τι συνήθειες θα έχουμε,
  • τι υγεία θα έχουμε,
  • πώς θα διαχειριστούμε τα οικονομικά μας, 
  • τι οικογένεια (ή όχι) θα κάνουμε,
  • πώς θα συμπεριφερόμαστε,
  • τι ή πόσες σχέσεις θα έχουμε,
  • τι θα κυνηγάμε,
  • ποιες θα είναι οι ασχολίες μας ή τα χόμπυ μας,
  • τι θα θαυμάζουμε στους άλλους και
  • τι θα κάνουμε στον ελεύθερό μας χρόνο.

Όμως, κατανοώντας τη βαρύτητα όλων των παραπάνω, ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσεις τη λέξη “Επιτυχία”.

Όχι αυτό που σου είπε η κοινωνία ή οποιοσδήποτε άλλος ότι θεωρείται επιτυχία – αλλά τη ΔΙΚΗ σου, Προσωπική, Επιτυχία.

Πρώτα πρέπει να βάλεις στην άκρη τον παλιό ορισμό σου και να σταματήσεις να ακολουθείς το πλήθος.

Δεν θα μπορέσεις ποτέ  να βρεις κάτι το οποίο ούτε καν ξέρεις πώς είναι ή πώς μοιάζει περίπου.

Άσκηση

1. Τι όριζες ως τώρα ως “Επιτυχία”;

Από πού πήρες, πιστεύεις, αυτόν τον ορισμό;

Ποιες μεγάλες ή μικρές σου επιλογές βασίστηκαν σε αυτόν τον ορισμό, και ποιο ήταν το αποτέλεσμα μέχρι τώρα;

2. Ξέχνα τον παραπάνω ορισμό.

Άφησε τον στην άκρη.

Και ξεκίνα να σκέφτεσαι μερικές στιγμές που σε έκαναν περήφανο στη ζωή σου.

Τα πράγματα που σε κάνουν να γελάς και σε ενθουσιάζουν.

Σκέψου την οικογένειά σου, τις σχέσεις σου, τους φίλους σου και όλα αυτά που έχουν αξία για εσένα.

Γράψε, ελεύθερα, οτιδήποτε σημαίνει “επιτυχία” για εσένα.

Συνέχισε να το επαναπροσδιορίζεις, έως ότου έχεις έναν ορισμό για τον οποίον είσαι περήφανος.

Προσωπικά έχω καταλήξει σε έναν ορισμό, που ανά διαστήματα αναθεωρώ μερικά σημεία του, αλλά γενικότερα με ικανοποιεί πολύ, και σίγουρα είναι αυτό που θέλω να ακολουθήσω στη ζωή μου:

Τι σημαίνει για εμένα πραγματική επιτυχία;

Πραγματική Επιτυχία για μένα σημαίνει συστηματικά και καθημερινά να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου.

Καθημερινά να προσφέρω σε εκατομμύρια κόσμο μέσα απ’το έργο μου και τη ζωή μου.

Να εκπληρώνω και να ζω τα όνειρά μου, να έχω ξεκάθαρους και όλο και μεγαλύτερους στόχους και καθημερινά να κάνω βήματα για την επίτευξή τους.

Να με ωθούν να γίνομαι όλο και περισσότερο ο άνθρωπος που θέλω να γίνω.

Να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου πρώτα.

Οτιδήποτε  με ενοχλεί να το παραδέχομαι και να το αντιμετωπίζω, και να μη το κουκουλώνω ή το αγνοώ.

Να έχω τη δύναμη να το αλλάξω ή να κάνω κάτι γι’αυτό και ΠΟΤΕ να μην παραιτούμαι ή επαναπαύομαι.

Κάθε φορά που πέφτω, να έχω το σθένος να ξανασηκώνομαι.

Κάθε φορά που θα λοξοδρομώ, να έχω τη σύνεση και τους ανθρώπους γύρω μου να με επαναφέρουν στο δρόμο που θέλω να ακολουθήσω.

Να εξελίσσομαι και να προχωρώ συνεχώς, σπάζοντας τα όριά μου και διευρύνοντας το πεδίο των δυνατοτήτων μου, αλλά πάντα μένοντας πιστός στις αρχές και τις αξίες μου.

Να έχω εκπληκτική οικογενειακή ζωή και σχέσεις γύρω μου, ανθρώπους που να με αγαπούν και να τους αγαπώ απεριόριστα, να με σέβονται και να με υποστηρίζουν, και να έχω φίλους σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Να έχω επιτύχει ΠΛΗΡΗ οικονομική ελευθερία, αλλά να δουλεύω, να δημιουργώ και να προσφέρω ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, συνεχίζοντας να κάνω αυτό που μου αρέσει καθημερινά!

Να ζω με πολλή αγάπη, αμέριστο πάθος,  βαθειά ευγνωμωσύνη, και άπειρο δυναμισμό, ενέργεια και νοητική γαλήνη.

Να μπορώ να δω τη μαγεία και το μεγαλείο οπουδήποτε γύρω μου, να μαθαίνω συνεχώς, να ζω νέες συγκινήσεις, αλλά και να γελάω και να περνάω ευχάριστες στιγμές καθημερινά.

Αυτό για μένα είναι μια ΠΛΟΥΣΙΑ και ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ζωή.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σειρά σου λοιπόν.

Επανακαθόρισε τη δική σου επιτυχία, και άρχισε να παίζεις ένα παιχνίδι το οποίο πραγματικά να σε νοιάζει να κερδίσεις.

Ένα παιχνίδι στο οποίο να ΜΠΟΡΕΙΣ να αφοσιωθείς με όλη σου την καρδιά για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Τα αντίδοτα της Απογοήτευσης, των Τύψεων/Ενοχών και της Ανεπάρκειας

Σημείωση 1: Θα ομολογήσω ότι πολλά απ’αυτά τα πήρα απ’το Awaken the Giant Within του Tony Robbins και άλλα από το Emotions Revealed του Ekman,το Emotional Intelligence του Goleman και το Psycho-Cybernetics του Maxwell Maltz.

Για μένα είναι και τα 4 αγαπημένα βιβλία, αλλά ιδίως το πρώτο και το τελευταίο, μόνο και μόνο γιατί πραγματικά τα λένε και τα εξηγούν πολύ απλά και όμορφα, με πολλές λεπτομέρειες και παραδείγματα, κατανοητά και λογικά.

Σημείωση 2: Όπως και τα 10 Συναισθήματα της Δύναμης, έτσι και τα 10 Σήματα Δράσης, θέλουν ΠΟΛΥ εκπαίδευση, επανάληψη, να τα τοιχοκολλήσεις σε μέρος που να μπορείς να τα δεις εύκολα όταν είσαι “στις μαύρες σου”, ώστε να μπορέσεις να δεις πως να σταματήσεις το εκάστοτε λαμπάκι να αναβοσβήνει.

Στο άρθρο Τι δε σου λένε για τα αρνητικά συναισθήματα, μαζί με τα πολλά ωραία που είπαμε, όπως ποια είναι μία παγίδα που πρέπει να προσέχεις, είπαμε πως τα “αρνητικά” συναισθήματα είναι στην πραγματικότητα κάτι πολύ καλό:

Σήματα κινδύνου και δράσεως.

Δεν είναι κάτι που πρέπει να μεγαλοποιούμε ή να υποτιμούμε. 

Είναι απλά οι ενδείξεις.

Επίσης μιλήσαμε για τα αντίδοτα της Δυσφορίας και του Φόβου και τα αντίδοτα του Πόνου, της Αγανάκτησης και του Θυμού

Πάμε λοιπόν να δώσουμε όσο πιο κατανοητές, ακριβείς και απλές ερμηνείες γίνεται για τις επόμενες 3 “οικογένειες” συναισθημάτων, και τα αντίστοιχα αντίδοτά τους: την Απογοήτευση, τις Τύψεις και τις Ενοχές, και την Ανεπάρκεια ή Κατωτερότητα, ή την αίσθηση ότι είμαστε Ανίκανοι.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Κατά καιρούς όλοι μας αισθανόμαστε απογοητευμένοι, είτε από τον εαυτό μας, είτε από τους καρπούς των προσπαθειών μας, είτε από τους άλλους.

Όμως, όπως και με τα υπόλοιπα αρνητικά συναισθήματα, αν καταλάβεις τι σημαίνει, είναι πολύ θετικό και βοηθητικό συναίσθημα.

Το μήνυμα που θέλει να σου περάσει η απογοήτευση είναι ότι:

Μία προσδοκία που είχες μάλλον δεν πρόκειται να συμβεί.

Μάλλον είναι ώρα να αλλάξεις τις προσδοκίες σου και να τις κάνεις πιο κατάλληλες για την περίσταση.

Τις περισσότερες φορές απογοητευόμαστε γιατί δεν γίνεται αυτό που περιμέναμε.

Η συσσωρευμένη απογοήτευση οδηγεί στον συναισθηματικό πόνο που περιγράψαμε στο προηγούμενο άρθρο. Οπότε, προκειμένου να μη συσσωρευτεί, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί έγκαιρα (πάρε το αντίδοτο).

ΑΝΤΙΔΟΤΟ της Απογοήτευσης:

1. Αμέσως βρες κάτι που να μπορείς να μάθεις από την περίσταση που θα μπορούσε να σε βοηθήσει στο μέλλον.

Ίσως να ξεπέρασες τον εαυτό σου σε μερικά πράγματα, και να έμαθες ότι είναι εφικτά ακόμη περισσότερα.

Ίσως να παρατήρησες κάτι διαφορετικό.

Ίσως έκανες κάποια λάθη και έμαθες μέσα από αυτά.

Όπως και να’χει, βρες και κατέγραψε το οτιδήποτε έμαθες και δεν πρέπει να επαναλάβεις στο μέλλον.

2. Θέσε ένα νέο στόχο.

Όχι πιο χαμηλό, αλλά κατά κάποια έννοια, πιο ολοκληρωμένο και λίγο διαφορετικό.

Κάτι που θα σε εμπνέει ακόμη περισσότερο από τον προηγούμενο στόχο.

Κάτι για το οποίο μπορείς άμεσα να κάνεις κάποια πρόοδο και να ξαναρχίσεις να παίρνεις μικρές νίκες και επιτυχίες.

3. Συνειδητοποίησε ότι ίσως να βιάζεσαι να κρίνεις.

Τείνουμε  να δίνουμε μια μονιμότητα σε ολα και να πιστεύουμε ότι θα διαρκέσουν για πάντα, και ιδίως για τα αρνητικά. Όμως τις περισσότερες φορές, όλα είναι παροδικά (“Τα πάντα ρει”).

Οπότε μη βιάζεσαι να καταλήξεις σε συμπεράσματα.

Συνήθως αυτά είναι προσωρινές προκλήσεις και μαθήματα που πρέπει να μάθεις να ανταπεξέρχεσαι.

Θυμήσου ότι “Οι καθυστερήσεις, δεν είναι και απαρνήσεις”.

Εάν έχεις μη ρεαλιστικές, και τρελά ψηλές προσδοκίες, και περιμένεις να τα πετύχεις όλα με την πρώτη ή με τη δεύτερη, ή και με την πέμπτη προσπάθεια, έχεις προετοιμάσει το έδαφος για ΠΟΛΥ μεγάλες απογοητεύσεις.

Αποδέξου ότι στην αρχή θα αποτύχεις ΠΟΛΛΕΣ φορές και κάνε το καλύτερο που μπορείς, χωρίς να χάνεις χρόνο.

“Πέσε κάτω εφτά φορές, σήκω οκτώ” ~Ιαπωνική παροιμία

Αποδέξου ότι ο χάρτης της πραγματικότητας που έχεις, δεν είναι και πολύ ακριβής (μιας και δεν έχεις ακόμη την εμπειρία), και πώς μέχρι να γίνει πιο ακριβής, θα πέφτεις πάνω σε τοίχους και εμπόδια.

Επίσης, διάβασε αυτό εδώ το άρθρο για το “Τι δε σου λένε για την Αισιοδοξία;“, και άρχισε να θέτεις καλύτερες ερωτήσεις.

ΤΥΨΕΙΣ & ΕΝΟΧΕΣ

Είναι θυμός ο οποίος στρέφεται προς τα έσω.

Είσαι θυμωμένος και κατηγορείς τον εαυτό σου.

Είναι απ’τα συναισθήματα που οι περισσότεροι άνθρωποι θα κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν.

Το μήνυμα αυτών των συναισθημάτων είναι:

Έχεις παραβιάσει (ή ξεπεράσει) τα όρια, σε μια (ή και περισσότερες) από τις υψηλότερες αρχές σου.

Θα πρέπει να συνειδητοποιήσεις:

  • Ποια είναι αυτή η αρχή στην οποία πιστεύεις ακράδαντα ότι ισχύει, συνειδητή ή ασυνείδητη.
  • Πώς και πότε την παραβίασες και
  • Να κάνεις κάτι ΑΜΕΣΩΣ για να σιγουρέψεις ότι δεν πρόκειται να ξανασυμβεί στο μέλλον.

Μερικοί ίσως να προσπαθούν να καταπιέσουν αυτά τα συναισθήματα, και απαρνούνται ότι τα αισθάνονται.

Ίσως με τον καιρό υποχωρήσουν απ’το συνειδητό, αλλά σίγουρα θα παραμένουν μέσα τους έως ότου τα επιλύσουν.

Το να τα αγνοήσουν ή να τα καταπιέσουν θα τα κάνει να επιστρέψουν αργότερα πολύ πιο δυνατά (όπως είπαμε στο Τι δε σου λένε για τα αρνητικά συναισθήματα), είτε με τη μορφή ψυχολογικών, είτε και σωματικών προβλημάτων.

Ο ρόλος τους και πάλι, όπως όλα τα υπόλοιπα αρνητικά συναισθήματα, είναι να σε κινητοποιήσουν να κάνεις κάτι.

Το να κάθεσαι να αναλώνεσαι σε αυτά, και να αισθάνεσαι ένοχος και κατώτερος για το υπόλοιπο της ζωής σου, σίγουρα δεν θα βοηθήσει ούτε εσένα, ούτε τους γύρω σου.

Οπότε, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, είναι να πάρεις το αντίδοτο:

ΑΝΤΙΔΟΤΟ των Τύψεων και των Ενοχών:

1. Αναγνώρισε ότι έχεις παραβιάσει μία σοβαρή Αρχή σου, και ΠΟΙΑ είναι αυτή η αρχή.

Κατέγραψε την κάπου να τη θυμάσαι.

Θυμήσου άλλες φορές στο παρελθόν που την παραβίασες και πώς αισθανόσουν, και αντίθετα, άλλες φορές που την ακολούθησες και πόσο καλύτερα μετά αισθανόσουν.

2. Κατάλαβε ότι μια πράξη δεν χαρακτηρίζει κανέναν “κάπως”.

Οι επαναλαμβανόμενες πράξεις είναι αυτές που δημιουργούν τις συνήθειες και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα σου.

“Πρόσεχε τις σκέψεις σου, γιατί γίνονται οι λέξεις σου.
Πρόσεχε τις λέξεις σου, γιατί γίνονται οι πράξεις σου.
Πρόσεχε τις πράξεις σου, γιατί γίνονται οι συνήθειές σου.
Πρόσεχε τις συνήθειές σου, γιατί γίνονται ο χαρακτήρας σου.
Πρόσεχε το χαρακτήρα σου, γιατί γίνεται το πεπρωμένο σου.”
~Μαχάτμα Γκάντι

Οπότε μην αρχίσεις να προτρέχεις σε συμπεράσματα για το “ποιος είσαι”, “τι έγινες” κλπ. Όμως…

3. Δεσμεύσου απόλυτα πως αυτή η συμπεριφορά δεν θα επαναληφθεί στο μέλλον.

Είτε σιγανά στον εαυτό σου, είτε μπροστά στους άλλους, δεσμεύσου πως αυτή η συμπεριφορά δεν θα ξανασυμβεί στο μέλλον.

Επανέλαβε στο μυαλό σου το πώς, εάν μπορούσες να ξαναζήσεις τη στιγμή, θα αντιμετώπιζες την ίδια κατάσταση για την οποία αισθάνεσαι ενοχές, με τρόπο συνεπή με τις υψηλότερες προσωπικές σου Αρχές.

Κάνε “νοητικές πρόβες“.

Βρες ποια θα ήταν η καλύτερη συμπεριφορά/απάντηση, και πρόβαρέ την στο μυαλό σου να την κάνεις/λες ιδανικά έτσι όπως θα ήθελες να γίνει.

Κάν’το μερικές φορές αυτό, και θα σου είναι πολύ πιο εύκολο εάν ξανασυμβεί, να δράσεις έτσι όπως προέβλεψες.

4. Κάνε και άλλες πρόβες / αυτοσχεδιασμούς στο μυαλό σου.

Δοκίμασε το στο νου σου, πώς θα αντιμετωπίσεις, ιδανικά, παρόμοιες καταστάσεις, εμπόδια και πειρασμούς (που αναπόφευκτα θα συμβούν) στο μέλλον.

Όσο πιο ζωντανά και με περισσότερες λεπτομέρειες “προβάρεις” (φανταστείς) τις ιδανικότερες απαντήσεις / συμπεριφορές, και τον εαυτό σου να δρα έτσι όπως θες, τόσο καλύτερα θα σου εντυπωθεί.

Θα σου είναι πιο εύκολο να δρασεις έτσι στο μέλλον.

ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ, ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ, ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΑ

Συνήθως έχουμε έναν τελείως άδικο κανόνα για να καθορίσουμε εάν είμαστε ανεπαρκείς και ανίκανοι ή όχι.

Τις περισσότερες φορές για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι είμαστε ανίκανοι, θα πρέπει να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους.

Αλλά κάθε φορά που θα μπαίνεις σε διαδικασία σύγκρισης με άλλους, πάντα θα βγαίνεις δεύτερος και θα καλλιεργείς την εικόνα ότι είσαι χειρότερος ή κατώτερος απ’τους άλλους.

Ο καλύτερος χειρουργός του κόσμου πάει να μάθει να παίζει κιθάρα.

Αν έστω και για μια στιγμή κάτσει να συγκριθεί με τον καλύτερο κιθαρίστα του κόσμου, ή ακόμα και με τον δάσκαλό του, θα αισθανθεί ότι είναι τελείως ανίκανος.

Όμως, αντί να κάτσει να το πολυσκεφτεί, ξέρει ότι κάνει τόσα άλλα που ο κιθαρίστας δεν μπορεί να κάνει.

Και όταν το αναλογιστεί αυτό, καθώς και το ότι δεν μαθαίνει κιθάρα για να γίνει ο καλύτερος του κόσμου, αλλά για να είναι “λειτουργικός”, να μπορεί να παίζει μερικά τραγούδια, σταματά να αισθάνεται ανικανότητα.

Το μήνυμα που θέλουν να σου περάσουν αυτά τα συναισθήματα είναι πως:

Προς το παρόν δεν έχεις το επίπεδο της ικανότητας που απαιτείται για την παρούσα δουλειά.
Χρειάζεσαι περισσότερες πληροφορίες, κατανόηση, στρατηγικές, εργαλεία, ή και αυτοπεποίθηση.

Η αυτοπεποίθηση, χτίζεται μέσα από τις προσωπικές επιτυχίες, οι οποίες πάντα έρχονται μετά από πολλές αποτυχίες, μάθηση και βελτίωση.

Μάλιστα είναι ευρέως διαδεδομένα τα ψυχολογικά πειράματα που γίνονται για την “δημιουργία” αυτών των συναισθημάτων κατωτερότητας στα πλαίσια του εργαστηρίου.

Το μόνο που χρειάζεται να κάνει ο ερευνητής, είναι να βάλει σε μια ομάδα ανθρώπων ένα απλό τεστ, και να πει ειλικρινά ότι “ο μέσος άνθρωπος ολοκληρώνει αυτό το τεστ σε 5 λεπτά (πχ)” (που μπορεί ο πραγματικός χρόνος να είναι 25 λεπτά).

Πάντα, όταν χτυπήσει το κουδουνάκι ότι πέρασε αυτός ο χρόνος, η επίδοση όλων πέφτει, καθώς αισθάνονται ότι είναι ηλίθιοι και χειρότεροι από τον μέσο άνθρωπο.

Έτσι, πολύ εύκολα, δημιουργούνται αισθήματα κατωτερότητας και ανικανότητας.

Μην πέσεις θύμα της κατωτερότητας.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ Ανικανότητας, Ανεπάρκειας, Κατωτερότητας:

1. Αναρωτήσου κατ’αρχάς:

“Είναι πραγματικά το κατάλληλο συναίσθημα το οποίο νοιώθω σε αυτή την κατάσταση;
Είμαι πραγματικά ανεπαρκής, ή μήπως πρέπει να αλλάξω τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα;”

Μήπως έχεις θέσει πολύ ψηλά τον πήχη, και δεν έχεις σκεφτεί όλη την πορεία και τα μικρότερα βήματα που προηγούνται αυτού που φαντάζεσαι;

Μήπως σου είχε φανεί κάτι εύκολο και είχες υποτιμήσει το πόσο χρόνο, κόπο και ενέργεια θέλει για να επιτευχθεί;

2. Μήπως πέφτεις θύμα των “Αυθαίρετων Προϋποθέσεων” του μυαλού σου;

Αυτό γίνεται σαν αμυντικός μηχανισμός για να αναβάλλεις αυτό που φοβάσαι, αλλά ξέρεις πως θα σ’αρέσει…

Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα για αυτόν τον κίνδυνο που παραμονεύει κάθε φορά που πάμε να κάνουμε το επόμενο βήμα εδώ: Αποφάσισε και ξεκίνα με δύναμη

  • Μήπως πιστεύεις ότι για να μπεις στην πίστα να χορέψεις θα πρέπει να είσαι καλύτερος απ’τον Michael Jackson
  • Ή ότι για να ξεκινήσεις να ζωγραφίζεις θα πρέπει να έχεις δει τα 1450871 βίντεο του Bob Ross;
  • Ή ότι για να πας στην Χ χώρα θα πρέπει να ξέρεις τη γλώσσα;
  • Ή ότι για να αλλάξει η οικονομική σου κατάσταση θα πρέπει να αλλάξει πρώτα η κυβέρνηση ή να βγει η Ελλάδα απ’την κρίση;

Ξανασκέψου ότι όλες οι προϋποθέσεις που έχεις στο μυαλό σου, μπορεί να είναι τελείως αυθαίρετες και να κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό…

Και ανέλαβε την πλήρη ευθύνη για να πάρεις ξανά τον έλεγχο.

3. Εκτίμησε την ενθάρρυνση που σου δίνουν αυτά τα συναισθήματα να γίνεις καλύτερος.

Χρησιμοποίησε αυτά τα συναισθήματα σαν κινητήριες δυνάμεις, και όχι σαν άγκυρες που σε κρατάνε πίσω.

Αποδέξου ότι δεν είσαι τέλειος.

Βασικά ότι κανένας άνθρωπος και τίποτα στον κόσμο αυτό δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει τέλειο, αλλά όλα ακολουθούν μία εξελικτική πορεία.

Αφοσιώσου σε αυτό που οι Ιάπωνες ονομάζουν “Kaizen” – τη Συνεχή και Ατέρμονη Βελτίωση αυτού του τομέα, και θα κάνεις το πρώτο βήμα κατά της ανεπάρκειας.

Με το που θα αρχίσεις να βελτιώνεσαι, αυτά τα συναισθήματα θα μειωθούν δραματικά.

4. Αποδέξου την ανεπάρκεια αυτή, και κάνε κάτι για αυτό.

Βρες ένα πρότυπο, κάποιον που βρίσκεται πολύ πιο μπροστά από εσένα στον τομέα που αισθάνεσαι ανεπάρκεια, και πες του να σε βοηθήσει.

Να σου δείξει τι ισχύει και τι όχι, πώς σκέφτεται, τι θα έκανε στη θέση σου ή να σε “προπονήσει”.

Δεν χρειάζεται να ξαναεφεύρεις τον τροχό.

Γι’αυτό υπάρχουν οι μέντορες και οι δάσκαλοι.

Γιατί ο χρόνος είναι πολύτιμος και δεν είναι αρκετός για να εφεύρουμε ξανά τα ίδια και τα ίδια.

Σου τα έχω σε αφίσα να τα κολλήσεις στον τοίχο!

10shmataDrashsΗ λίστα με τα αρνητικά συναισθήματα και τις ερμηνείες τους δεν θα είναι ποτέ πλήρης.

Εξερεύνησε τα δικά σου συναισθήματα και σήματα δράσης, και μην περιμένεις ποτέ να εξαλειφθούν πλήρως, γι’αυτό μάθε να τα διαχειρίζεσαι.

Αν όλα τα πράγματα ήταν το ίδιο εύκολα, όλοι θα έκαναν τα ίδια.

Θυμίσου πως όσο τα αγνοούμε, αυτά θα ενισχύονται όλο και περισσότερο, μέχρι να τους δώσουμε σημασία. 

Γι’αυτό μάθε να τα διαχειρίζεσαι, να τα κατανοείς και να τα εκτιμάς για τις χρήσιμες πληροφορίες που σου δίνουν, αλλά και να δρας άμεσα και στοχευμένα, ώστε να μην προλάβουν να σε κατακλύσουν και πάρουν τον έλεγχο της ζωής σου.

Για τους συνδρομητές είναι ήδη έτοιμο το Πόστερ με τα 10 σήματα δράσης, και μπορούν να το βρουν στην “εργαλειοθήκη” τους με τα υπόλοιπα δωράκια. :)

Μπορείς να γίνεις συνδρομητής, βάζοντας το όνομά σου και το email σου στα δεξιά, και να κατεβάσεις αρκετά πράγματα που έχω δωρεάν για τους συνδρομητές.

Αν θες να διαβάσεις ανάλογα άρθρα, ξεκίνα με αυτά:

Τα αντίδοτα του Πόνου, της Αγανάκτησης και του Θυμού

Σημείωση 1: Θα ομολογήσω ότι πολλά απ’αυτά τα πήρα απ’το Awaken the Giant Within του Tony Robbins και άλλα από το Emotions Revealed του Ekman,το Emotional Intelligence του Goleman και το Psycho-Cybernetics του Maxwell Maltz.

Για μένα είναι και τα 4 αγαπημένα βιβλία, αλλά ιδίως το πρώτο και το τελευταίο, μόνο και μόνο γιατί πραγματικά τα λένε και τα εξηγούν πολύ απλά και όμορφα, με πολλές λεπτομέρειες και παραδείγματα, κατανοητά και λογικά.

Σημείωση 2: Όπως και τα 10 Συναισθήματα της Δύναμης, έτσι και τα 10 Σήματα Δράσης, θέλουν ΠΟΛΥ εκπαίδευση, επανάληψη, να τα τοιχοκολλήσεις σε μέρος που να μπορείς να τα δεις εύκολα όταν είσαι “στις μαύρες σου”, ώστε να μπορέσεις να δεις πως να σταματήσεις το εκάστοτε λαμπάκι να αναβοσβήνει.

 

Στο άρθρο Τι δε σου λένε για τα αρνητικά συναισθήματα, μαζί με τα πολλά ωραία που είπαμε, όπως ποια είναι μία παγίδα που πρέπει να προσέχεις, είπαμε πως τα “αρνητικά” συναισθήματα είναι στην πραγματικότητα κάτι πολύ καλό:

Σήματα κινδύνου και δράσεως.

Δεν είναι κάτι που πρέπει να μεγαλοποιούμε ή να υποτιμούμε. 

Είναι απλά οι ενδείξεις.

Επίσης μιλήσαμε για τα αντίδοτα της Δυσφορίας και του Φόβου και τα αντίδοτα της Απογοήτευσης, των Τύψεων/Ενοχών και της Ανεπάρκειας

Πάμε λοιπόν να δώσουμε όσο πιο κατανοητές, ακριβείς και απλές ερμηνείες γίνεται για τις επόμενες 3 “οικογένειες” συναισθημάτων, και τα αντίστοιχα αντίδοτά τους: τον συναισθηματικό πόνο της Απώλειας, την Αγανάκτηση, και τον Θυμό:

ΠΟΝΟΣ (απώλειας – Hurt/Agony)

Ο συναισθηματικός πόνος μπορεί να είναι και ισχυρότερος του σωματικού πολλές φορές. 

Είναι το αίσθημα που σου μένει όταν κάποιος σε πληγώνει.

Δυστυχώς, κυριαρχεί συχνά στις περισσότερες επαγγελματικές και προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων.

Συνήθως προκαλείται από μια αίσθηση απώλειας.

Πονάμε και θεωρούμε ότι κάποιος μας πλήγωσε, όταν είχαμε κάποιες προσδοκίες οι οποίες δεν πραγματοποιήθηκαν (συσσωρευμένη απογοήτευση).

Ή όταν πιστεύαμε ότι κάποιος θα κρατούσε το λόγο του, ή ότι θα έκανε κάτι, και δεν το έκανε. Όταν θεωρούσαμε ότι ο άλλος θα έπρεπε να καταλαβαίνει τι θέλουμε, αλλά δεν το κάνει. 

Σε αυτή την περίπτωση αισθανόμαστε να χάνουμε μέρος της εμπιστοσύνης που είχαμε στον άλλον, και να χαλάει σιγά σιγά η σχέση μας.

Συχνά όμως είχαμε την λάθος προσδοκία εξ αρχής.

Ίσως να μην του επικοινωνήσαμε (είπαμε λεκτικά) του άλλου, καν, αυτή την προσδοκία ή το τι θέλουμε, θεωρώντας ότι θα έπρεπε να το καταλάβει από μόνος του.

Μέγα λάθος.

Δυστυχώς κανένας δεν μπορεί να μπει μεσ’το κεφάλι σου και να καταλάβει τι θες αν δεν του το πεις.

Μάλιστα, είναι μια συμπεριφορά που πολλοί άνθρωποι έχουν διατηρήσει από τότε που ήταν μωρά.

Περίμεναν η μητέρα τους να μαντέψει τι θέλουν, και απλά με λίγη γκρίνια, ένα χέρι απλωνόταν και μας προσέφερε τα πάντα.

Όμως δυστυχώς, μεγαλώνοντας, πολλοί δεν άλλαξαν αυτή τη συμπεριφορά και περιμένουν ακόμα το ίδιο.

Αποτέλεσμα αυτού είναι και το να συνεχίζουν να γκρινιάζουν καθώς μεγαλώνουν, περιμένοντας ο κόσμος να υποκύψει και να κάνει αυτό που θέλουν.

Κρίμα που δεν είναι όλα τόσο γλυκά και εύκολα όσο κάποτε.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ της Απώλειας

Συνειδητοποίησε, κατ’αρχάς, ότι στην πραγματικότητα ίσως να μην έχασες τίποτα

Ίσως αυτό που θα πρέπει να αλλάξεις είναι η λάθος αντίληψη ότι ο άλλος ήθελε να σε πληγώσει ή να σε πονέσει.

Γιατί σπάνια γίνεται αυτό συνειδητά και ηθελημένα, καθώς ο καθένας κάνει αυτό που θεωρεί καλύτερο με αυτά που ξέρει την κάθε στιγμή.

Είναι πραγματικά υπερβολικά λίγες οι φορές που οι άλλοι θέλουν συνειδητά να κάνουν το κακό.

Ρώτα τον εαυτό σου:

“Υπάρχει κάποια πραγματική απώλεια εδώ; Ή μήπως κρίνω την κατάσταση πολύ σύντομα, ή πολύ σκληρά;”

Γιατί τις περισσότερες φορές βιαζόμαστε να κρίνουμε, χωρίς να κατανοήσουμε και την άλλη μεριά.

Κατανόησε ότι αυτός ο πόνος είναι δύναμη.

Ο Πόνος είναι συναισθηματική ενέργεια που σε κινητοποιεί να δράσεις.

Μπορείς κομψά και καταλλήλως να επικοινωνήσεις τα συναισθήματα σε αυτόν που “στα προκάλεσε”.

Να τον ρωτήσεις τι συνέβη, και να δεις την δική του πραγματικότητα, μέσα απ’τα μάτια του. 

Να δεις πώς και με ποια “λογική” έκανε αυτά που έκανε. Εάν θέλεις, και εάν αξίζει για σένα σαν σχέση.

Όταν αρχίσεις να νοιώθεις αυτόν τον πόνο, όμως, κάνε κάτι αμέσως, αν μπορείς.

Γιατί αυτός ο πόνος είναι ικανός να ρίξει τον άνθρωπο στο κατώτερο σημείο της εξαθλίωσης, και αυτός ο πόνος είναι που συσσωρεύεται σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, και αν δεν αντιμετωπιστεί γίνεται…

Αν μιλάμε για απώλεια προσώπου, πρέπει να καταλάβεις ότι τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις που τα συνοδεύουν είναι ακόμα εκεί.

Όλα τα συναισθήματα βρίσκονται μέσα μας και ανακυκλώνονται.

Θα διοχετευτούν προς άλλους ανθρώπους.

Και αυτό πρέπει να το πιστεύεις και να περιμένεις ότι θα συμβεί, και είναι φυσιολογικό.

Η αγάπη σου για αυτά τα άτομα που έχασες θα μεταμορφωθεί σε αγάπη προς άλλα άτομα.

Εφόσον ακόμα ζεις, έχεις ρόλους να παίξεις, και υπάρχουν άλλοι άνθρωποι εκεί έξω που σε χρειάζονται, εσένα και τα δώρα που έχεις να προσφέρεις, μακράν περισσότερο από τους πεθαμένους.

Οπότε εκτονώσου στον πραγματικό κόσμο, και μην αφήσεις αυτά τα συναισθήματα να συσσωρευτούν και ξεσπάσεις μέσα σου.

Έχεις ευθύνες προς άλλους και προς τον κόσμο. Κάνε το καλύτερο που μπορείς.

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ

Το μήνυμα που θέλει να σου περάσει η αγανάκτηση, είναι ότι θα μπορούσες να τα καταφέρεις πολύ καλύτερα απ’ότι μέχρι τώρα ή πως τα πράγματα θα έπρεπε να είναι καλύτερα.

Αυτό είναι ένα πολύ καλό σημάδι.

Δείχνει πως έχεις ένα όραμα για το πώς τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, και επίσης δείχνει ότι νοιάζεσαι για το συγκεκριμένο θέμα.

Και η συναισθηματική ενέργεια που συσσωρεύεται μέσα σου, είναι η δύναμη που θα σε κινητοποιήσει να τα αλλάξεις όταν έρθει η στιγμή και δωθεί (ή δημιουργηθεί) η αφορμή.

Μέσω της αγανάκτησης ξεκίνησαν οι μεγαλύτερες αλλαγές, οι μεγαλύτερες επαναστάσεις, και οι μεγαλύτεροι αγώνες.

Ήταν οι στιγμές που ο κόσμος είπε “ΌΧΙ άλλο“.

Η αγανάκτηση είναι μία απ’τις μορφές που μπορεί να πάρει η συναισθηματική ένταση μέσα σου, αντί να γίνει άγχος και φόβος που θα σε παρέλυαν.

Η Αγανάκτηση είναι πραγματικά κάτι πολύ καλό γιατί θα σε κάνει να πεις “δεν το ανέχομαι άλλο!

Και θα σε βοηθήσει να αλλάξεις πορεία άμεσα.

Η αγανάκτηση σου λέει πως υπάρχει κάτι καλύτερο στην απέναντι μεριά.

Πως υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστείς.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ της Αγανάκτησης

Το αντίδοτο της Αγανάκτησης είναι το να καταφέρεις συνειδητά να τη διοχετεύσεις προς τα εκεί που θες και να σε κινητοποιήσει.

Να αντιδράσεις στην πηγή του προβλήματος.

Βρες λύσεις άλλων, για το πώς αντιμετώπισαν την κατάσταση. Βρες πρότυπα – άλλους που αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα, και πώς το ξεπέρασαν, τι έκαναν. Πάρε ιδέες

Ενθουσιάσου γιατί αυτά που θα μάθεις σήμερα, θα σε βοηθήσουν και στο μέλλον, και με πολύ λίγο χρόνο και ενέργεια πραγματικά θα σου δημιουργήσουν χαρά!

Και ανέλαβε δράση!

Τίποτα στη ζωή σου δεν θα αλλάξει προς το καλύτερο, αν εσύ δεν αλλάξεις. Ανέλαβε τα ηγετικά σου καθήκοντα – να ηγηθείς της δικής σου, προσωπικής, σιωπηλής (ή μη) επανάστασης.

Η Αγανάκτηση και ο Πόνος της Απώλειας (που είπαμε από πάνω, όταν κάποιος σε “πληγώνει”), αν συνεχιστούν, μπορεί να οδηγήσουν σε ένα απ’τα δύο:

Θυμό (εξαγριώνεσαι – ενεργητική μορφή – πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις κάτι)

ή Απογοήτευση (παραδίνεσαι – παθητική μορφή – πιστεύεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα).

ΘΥΜΟΣ

Ο θυμός είναι μορφή ακραίας επιθετικότητας.

Σημαίνει πως ένας σημαντικός κανόνας ή στάνταρ που είχες στη ζωή σου παραβιάστηκε από κάποιον.
Ακόμα και από εσένα (αν μιλάμε για τύψεις και ενοχές).

Κατανόησε ότι όταν είσαι τσαντισμένος μπορείς να αλλάξεις αυτό το συναίσθημα σε δευτερόλεπτα αν θες.

Θυμώνεις όταν πιστεύεις ότι κάτι ή κάποιος σε εμποδίζει να κατακτήσεις τους στόχους σου, όταν κάτι παρεμβαίνει με αυτά που αισθάνεσαι ότι πρέπει να κάνεις, και με τους κανόνες και τα στάνταρ σου.

Λάθος κατευθυνόμενη ή συσσωρευμένη επιθετικότητα μετατρέπεται σε καταστροφική δύναμη.

Η επιθετικότητα, γενικότερα, είναι κάτι άκρως επιθυμητό.

Είναι συναισθηματική ενέργεια και σου δίνει δύναμη.

Υπερβολική επιθετικότητα που δεν μπορείς να την ελέγξεις και να της παρέχεις κατάλληλες διεξόδους, γίνεται θυμός που συσσωρεύεται μέσα σου, κάτι άκρως τοξικό για τον εαυτό σου.

“Το να συσσωρεύεις μέσα σου Θυμό,
είναι σαν να κρατάς ένα καυτό κάρβουνο
με την πρόθεση να το πετάξεις σε κάποιον άλλον.
Εσύ είσαι αυτός που καίγεται.”

~Βούδας~

Η συναισθηματική ενέργεια που σου δίνει η επιθετικότητα είναι απολύτως απαραίτητη για την κατάκτηση του οποιουδήποτε στόχου.

Το οτιδήποτε θέλουμε, θα πρέπει να το κυνηγάμε επιθετικά και όχι παθητικά (υπάρχει παθητικό κυνήγι; ).

Τα προβλήματα και τα εμπόδια πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε επιθετικά.

Η επιθετικότητα στην θετική και δημιουργική της μορφή, λέγεται και Αποφασιστικότητα και ανήκει στα 10 συναισθήματα Δύναμης.

Ο Θυμός είναι σαν τη Φωτιά.

Η Φωτιά αν βγει εκτός ελέγχου μπορεί να τα κάψει όλα στο πέρασμά της και να φέρει άπειρη καταστροφή και πόνο.

Ή μπορεί να είναι αυτή που θα προσφέρει ζωή (Ήλιος) ή αφάνταστη ομορφιά, νόστιμο φαγητό, ζεστασιά και ασφάλεια.

Μπορείς να τιθασεύσεις και να κατευθύνεις τον θυμό σου;

ΑΝΤΙΔΟΤΟ του Θυμού:

Κατ’αρχάς, ίσως να παρερμήνευσες την κατάσταση τελείως. Σε εμποδίζει κάποιος ή κάτι πραγματικά; Έχει τόση αξία για σένα;

Στη συνέχεια διερωτήσου: μήπως ο θυμός σου βασίζεται στο γεγονός ότι ο άλλος δεν ξέρει τι είναι σημαντικότερο για σένα (ακόμα και αν πιστεύεις ότι θα έπρεπε!);

Συνειδητοποίησε ότι οι κανόνες σου δεν είναι απαραιτήτως και οι “σωστοί” κανόνες (δεν έχουμε όλοι τους ίδιους κανόνες), και ας αισθάνεσαι 100% πεπεισμένος για αυτούς.

Ρώτα τον εαυτό σου πιο ενδυναμωτικές ερωτήσεις, όπως “μακροπρόθεσμα, είναι αλήθεια ότι αυτός ο άνθρωπος νοιάζεται για μένα;”

“Το έκανε επίτηδες για να μου κάνει κακό;”

“Με ποια λογική το κάνει; Τι σκέφτεται και πώς τα εκλογικεύει;”

Διέκοψε τον θυμό ρωτώντας “τι μπορώ να μάθω από αυτό;” ή την παρακάτω αγαπημένη (αν και μεγάλη) ερώτηση:

“Πώς μπορώ να επικοινωνήσω τη βαρύτητα αυτών των κανόνων που έχω, σε αυτό το άτομο, και με τέτοιο τρόπο, που να το προκαλέσει να ΘΕΛΕΙ με βοηθήσει, και όχι να τους παραβιάσει ξανά στο μέλλον;

Εάν δεν λειτουργεί ή δεν μπορείς να κάνεις τίποτε από αυτά, τότε θα πρέπει να κατανοήσεις και να βρεις διεξόδους να διοχετεύσεις αυτόν τον θυμό.

Το να βρεις τέτοια κανάλια διοχέτευσης είναι εξίσου, αν όχι πιο σημαντικό, με τα κανάλια διοχέτευσης των θετικών συναισθημάτων όπως της αγάπης και της καλοσύνης.

Η σωματική άσκηση είναι ένας ΑΡΙΣΤΟΣ τρόπος για να σου ρουφήξει όλον το θυμό και να σε εκτονώνει καθημερινά.

Το να είσαι επιθετικός (δηλαδή αποφασισμένος, και όχι θυμωμένος) όταν γυμνάζεσαι σου προσθέτει δύναμη και αποδοτικότητα.

“Όμως το καλύτερο κανάλι να διοχετεύσεις την επιθετικότητά σου,
είναι να τη χρησιμοποιήσεις για τον λόγο για τον οποίο υπάρχει:
για να δουλέψεις τον δρόμο σου προς έναν στόχο.
Η δουλειά παραμένει μία απ’τις καλύτερες θεραπείες και ηρεμιστικά για την προβληματισμένη ψυχή.”

~Maxwell Maltz  στο “Psycho-Cybernetics”~

Τι κάνουμε όμως με τα συναισθηματικά τραύματα;

Όσον αφορά τη μνησικακία και τα παλαιότερα συναισθηματικά τραύματα που ο καθένας μας κουβαλάει μέσα του.

Πρέπει να ξέρεις ότι συνεχώς καταναλώνουν ενέργεια όσο “τρέχουν” μέσ’το μυαλό μας.

Ο μόνος τρόπος να τα θεραπεύσεις πλήρως, είναι η πραγματική συγχώρεση, για την οποία θα γράψω και αναλυτικότερο άρθρο.

Τι είναι αυτό;

Υπάρχει ένας ορισμός που μου άρεσε πολύ και μου έχει αλλάξει πολύ τον τρόπο που βλέπω κάποια πράγματα (πάλι απ’το Psycho-Cybernetics – το αγαπώ αυτό το βιβλίο):

“Η πραγματική συγχώρεση έρχεται μόνο όταν μπορούμε να δούμε, και να αποδεχτούμε συναισθηματικά, ότι δεν υπάρχει και δεν υπήρξε τίποτε για εμάς να συγχωρέσουμε – δεν θα έπρεπε να κατηγορήσουμε ή να μισήσουμε το άλλο άτομο εξ αρχής.”

Σου τα έχω σε αφίσα να τα κολλήσεις στον τοίχο!

10shmataDrashsΗ λίστα με τα αρνητικά συναισθήματα και τις ερμηνείες τους δεν θα είναι ποτέ πλήρης.

Εξερεύνησε τα δικά σου συναισθήματα και σήματα δράσης, και μην περιμένεις ποτέ να εξαλειφθούν πλήρως, γι’αυτό μάθε να τα διαχειρίζεσαι.

Αν όλα τα πράγματα ήταν το ίδιο εύκολα, όλοι θα έκαναν τα ίδια.

Θυμίσου πως όσο τα αγνοούμε, αυτά θα ενισχύονται όλο και περισσότερο, μέχρι να τους δώσουμε σημασία. 

Γι’αυτό μάθε να τα διαχειρίζεσαι, να τα κατανοείς και να τα εκτιμάς για τις χρήσιμες πληροφορίες που σου δίνουν, αλλά και να δρας άμεσα και στοχευμένα, ώστε να μην προλάβουν να σε κατακλύσουν και πάρουν τον έλεγχο της ζωής σου.

Για τους συνδρομητές είναι ήδη έτοιμο το Πόστερ με τα 10 σήματα δράσης, και μπορούν να το βρουν στην “εργαλειοθήκη” τους με τα υπόλοιπα δωράκια. :)

Μπορείς να γίνεις συνδρομητής, βάζοντας το όνομά σου και το email σου στα δεξιά, και να κατεβάσεις αρκετά πράγματα που έχω δωρεάν για τους συνδρομητές.

Αν θες να διαβάσεις ανάλογα άρθρα, ξεκίνα με αυτά: