Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα; (ιστορία Γιώργου part 2)

Ένα εξάμηνο πέρασε από τότε που ο Γιώργος πήρε προαγωγή (βλέπε προηγούμενη ιστορία εδώ).

Αν και η νέα του θέση ήταν κάποτε ένα όνειρο για τον Γιώργο, τώρα όχι μόνο δε του άρεσε, αλλά θεωρούσε πως αυτή έφταιγε που είχε μετατραπεί όλη του η ζωή σε εφιάλτης.

Όλη του η ζωή είχε αρχίσει να καταρρέει, και αυτός μαζί της.

Έτσι, έκατσε να τα συζητήσει με τον καλό διευθυντή και μέντορά του, Παναγιώτη.

«Βρε Παναγιώτη, μου είπες την προηγούμενη φορά να βάλω ένα μεγάλο όνειρο και να αρχίσω να το κυνηγάω

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα…

Βλέπεις, έθεσα ένα μεγαλύτερο όραμα, κάτι που το θέλω πάρα πολύ.

Όμως δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ.

Τα πάντα γύρω μου έχουν αρχίσει να καταρρέουν.

Μετά την προαγωγή που μου έδωσες, ναι μεν δουλεύω σκληρά και προσπαθώ να ανταπεξέλθω, έχασα όμως το κίνητρο να κάνω πράγματα.

Το βάρος στη δουλειά είναι πολύ μεγάλο, δεν έχω τα αποτελέσματα που θέλω, και αισθάνομαι λιγότερο παραγωγικός.

Όσο και να τρέχω τίποτε δεν τελειώνει.

Αλλά το πρόβλημα είναι ότι έχασα και το πάθος μου και την ενέργειά μου και σε όλους τους υπόλοιπους τομείς.

Κατάλαβα πως πρέπει να θέσω ένα μεγαλύτερο όραμα για τη ζωή μου, όπως μου’πες.

Όμως αυτή τη στιγμή δεν προλαβαίνω για τέτοια πράγματα.

Υπάρχουν υποχρεώσεις που επείγουν στη νέα μου θέση, υπάρχουν υποχρεώσεις που επείγουν στο σπίτι, τσακώνομαι με τη γυναίκα μου και δεν έχω χρόνο για το γιο μου, δε βλέπω τους συναδέλφους μου και δεν κάνω τόσα άλλα πράγματα που προηγουμένως έκανα και με κρατούσαν χαρούμενο.

Επιπλέον, έχω χάσει όλη μου την ενέργεια, έχω βάλει κιλά και δεν έχω πλέον το πάθος που είχα για τη ζωή μου.

Πού θα βρω το χρόνο να θέσω ή να κυνηγήσω τόσο δευτερεύοντα πράγματα όπως όνειρα και φιλοδοξίες;» κατέληξε ο Γιώργος.

Ο Παναγιώτης τον κοιτάει ήρεμος, με το χαρακτηριστικό γαλήνιο βλέμμα του – που μερικές φορές θαυμάζει ο Γιώργος, για το πώς μπορεί να μένει ανεπηρέαστος από όλα όσα συμβαίνουν γύρω του-… Και του λέει:

«Τοσο δευτερεύοντα όπως τα όνειρα και οι φιλοδοξίες ε; Χμμμ…

Όταν μου λες ότι τα όνειρα και οι φιλοδοξίες είναι δευτερεύοντα πράγματα, καταλαβαίνω ότι έχεις πιεστεί πάρα πολύ.

Γιατί λες να προέκυψαν όλα αυτά τα επείγοντα;»

«Δεν ξέρω, είμαι άτυχος, ή μάλλον δεν είναι η νέα θέση για μένα. Μάλλον απαιτεί περισσότερα απ’όσα έχω και μπορώ να κάνω, και γι’αυτό. Ίσως και γιατί είναι ανάδρομος ο Ερμής και η Αφροδίτη έχει καβαλήσει τον Δία, δεν ξέρω…»

«Θα είμαι λίγο ρεαλιστής μαζί σου, για να σταματήσεις τις δικαιολογίες που λες στον εαυτό σου.

Μαντεύω πως τα προβλήματα που μου λες, εμφανίστηκαν γιατί δεν είχες προνοήσει όσο δεν ήταν επείγοντα, και δεν τα είχες βάλει στο πρόγραμμά σου.

Σε είχε απορροφήσει τόσο η νέα σου δουλειά και το καθημερινό τρέξιμο που τα άφησες στη μοίρα τους όπως είπες…

Και έτσι κατέληξαν να γίνουν και εκείνα επείγοντα και να φωνάζουν για την προσοχή σου… Έχω δίκιο;»

“Τα προβλήματα εμφανίζονται όταν δεν έχεις προνοήσει όσο δεν ήταν επείγοντα.”

«Ναι, θα μπορούσε να είναι και αυτό, για να πω την αλήθεια…»

«Ωραία. Οπότε τι κάνεις για αυτά; Τι σκοπεύεις να κάνεις;»

«Σου είπα, δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω. Υπάρχουν τόσα προβλήματα γύρω μου, τόσες φωτιές να σβήσω, και όλες οι ευθύνες πέφτουν σε μένα, και αισθάνομαι πως όλοι από εμένα περιμένουν να τους λύσω τα δικά τους προβλήματα και ανασφάλειες…

Στην πραγματικότητα όμως, έχω πελαγώσει.

Τρέχω τριγύρω κάνοντας συνεχώς, χωρίς να σκέφτομαι, και δεν καταλήγω πουθενά.

Είναι λες και ποτέ δεν τελειώνουν, λες και τίποτε δεν βγαίνει απ’το τρέξιμο, και πέφτω όλο και περισσότερο σε αυτό το βούρκο.

Επίσης, ξέρω, κατά βάθος, ότι το «όραμα» που μου λες να σχηματίσω για τη ζωή μου, είναι μια βλακεία στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Δε δουλευέι για μένα τώρα, και σίγουρα όχι αυτή την περίοδο.

Δεν είναι η λύση, γιατί δεν θα με βγάλει από εδώ που είμαι.

Μόνο οι πράξεις θα με βγάλουν. Και γι’αυτό τρέχω…» είπε ο Γιώργος, έχοντας κοκκινίσει, καθώς ξανάφερνε όλα αυτά τα προβλήματα, της απαιτήσεις και τα πράγματα που έχει να κάνει, στο μυαλό του.

«Έχεις μεγάλο δίκιο ότι μόνο οι πράξεις θα σε βγάλουν από εκεί που βρίσκεσαι τώρα.

Όμως το «όραμα», που λέω, είναι βλακεία, μόνο εάν παραμείνει σαν «όραμα».

Όταν το «όραμα» μεταφραστεί σε ουσιώδη βήματα, και όταν συνοδεύεται με πράξεις, είναι αυτό που κάνει όλη τη διαφορά.

Πες μου, σε παρακαλώ, πώς ένα καράβι βγαίνει απ’τη φουρτούνα; Πώς ξέρει ότι δεν κάνει συνεχώς κύκλους;»

«Τι ερώτηση είναι αυτή, τι έχει να κάνει αυτό με μένα…; Δεν έχω ιδέα, δεν είμαι καπετάνιος για να ξέρω…»

«Ω, φίλε μου, έχει τεράστια σχέση με σένα.

Γιατί αν δεν είσαι εσύ ο καπετάνιος της ζωής σου, τότε δεν είναι κανένας στο τιμόνι.

Και το πλοίο πάει ανεξέλεγκτο, πολλές φορές κάνοντας κύκλους.

Αν μπορούσες να μαντέψεις, τι θα μάντευες;»

«Φαντάζομαι θα είχε πυξίδα; Και έτσι ακολουθώντας την ίδια κατεύθυνση για αρκετές ώρες ή μέρες θα έβγαινε από τη φουρτούνα…;» απαντάει διστακτικά ο Γιάννης.

«Όντως, αλλά προς τα πού; Προς τα όπου να’ναι θα ακολουθούσε μια κατέυθυνση;»

«Όχι, προς κάποιον προορισμό..»

«Εσένα ποιος είναι ο προορισμός σου;»

«Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή… Αυτό δεν είπαμε; Ότι νοιώθω σα φτερό στον άνεμο;»

«Ωραία. Ας αρχίσουμε απ’τα βασικά τότε. Εσύ αισθάνεσαι αυτή τη στιγμή κυβερνήτης του πλοίου της ζωής σου;»

«Ω, σίγουρα όχι…»

«Οπότε, όχι μόνο δεν έχεις κάποιο όραμα, αυτή τη «βλακεία» να ακολουθείς, έναν προορισμό, ούτε μια πυξίδα για να σε οδηγήσει έξω από τη φουρτούνα, και προς τα εκεί που θες,  αλλά ούτε είσαι ο καπετάνιος στη ζωή σου!» λέει συνοφριωμένος ο Παναγιώτης…

«Ωραία, άρα τώρα τι; Τι κάνω;»

«Μα δεν είναι προφανές;

Πρώτα θα πρέπει να ξαναγίνεις ο καπετάνιος του πλοίου σου!

Ακόμα αν και για αρχή θα ακολουθείς τη λάθος πορεία μέχρι να τη διορθώσεις, πρέπει κάποιος να αναλάβει το τιμόνι – και αυτός είσαι εσύ».

«Πώς γίνεται αυτό δηλαδή;

Κατ’αρχάς, όλοι μας δεν είμαστε καπετάνιοι στη ζωή μας, ούτως ή άλλως; Αφού δική μας είναι η ζωή…»

«Γιώργο μου, ναι, κανονικά όλοι μας θα έπρεπε να είμαστε καπετάνιοι της ζωής μας.

Όμως δεν είναι κάτι μόνιμο ή κάτι αυτονόητο.

Εύκολα μπορεί κάποιος να χάσει τον έλεγχο, όπως εσύ τώρα, και να αφήσει το τιμόνι και το πλοίο στη μοίρα του, όπως και έκανες όταν τα άφησες όλα στη μοίρα τους, με το που πήρες την προαγωγή.

Το διασκέδασες, το ευχαριστήθηκες, και μετά σε πλάκωσαν οι υποχρεώσεις της νέας θέσης που αγνοούσες τον πρώτο καιρό. 

Ξέχασες ταυτόχρονα όλους τους υπόλοιπους τομείς της ζωής σου…

Και έτσι άρχισες να τρέχεις σα σκύλος που του πετάνε 100 μπαλάκια και δεν ξέρει πιο να πρωτοκυνηγήσει. 

Τώρα άρχισαν και όλοι οι υπόλοιποι τομείς να σου πετάνε μπαλάκια να κυνηγήσεις και έχεις χαθεί ακόμα περισσότερο…»

«Έχεις δίκιο, ότι αυτό έγινε, όντως…

Οπότε τώρα πώς μπορώ να ξαναγίνω ο καπετάνιος

«Είναι πολύ απλό:

Ανέλαβε τις ευθύνες της ζωής σου.

Πρώτο και κύριο μέλημα είναι να κατανοήσεις, βαθιά μέσα σου, πως εσύ οδήγησες τη ζωή σου στο σημείο που βρίσκεται, μέσα απ’τις επιλογές που έκανες.

Δεν είναι ούτε η τύχη, ούτε η νέα σου δουλειά, ούτε η οικογένειά σου που φταίει, ούτε κανένας άλλος πέρα από εσένα.

Εντόπισε ποιες ήταν οι λάθος επιλογές.

Και κατανόησε επίσης ότι εσύ είσαι αυτός που θα πρέπει να βγάλει πάλι το καράβι απ’τη φουρτούνα.

Εσύ τα έκανες έτσι, εσύ θα τα λύσεις. Θες, δε θες.

Κάτι τέτοιο είναι μέσα στις ικανότητές σου.

Και ότι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και υποχρέωσή σου.

Προς εμένα και τη δουλειά σου, προς την οικογένειά σου, προς τους συναδέλφους σου, και πάνω απ’όλα προς τον εαυτό σου.

Ο εαυτός σου είναι ο πιο αυστηρός κριτής.

Γι’αυτό το λόγο όμως, μη σταματήσεις εκεί, στο σημείο που λες ότι για όλα φταιες εσύ – γιατί έτσι θα παραμείνεις πιεσμένος και δίχως διέξοδο από τον κριτή σου.

Πήγαινε ένα βήμα παραπέρα.

Υπάρχει ένα ρητό για αυτό που πάει κάπως έτσι…

«Ο περισσότερος κόσμος λέει πως φταίνε οι άλλοι.
Οι σωστοί ηγέτες λένε πως φταίνε οι ίδιοι.
Οι σοφοί ηγέτες, λένε πως φταίνε οι ίδιοι,
κατανοούν όμως πως δε φταίει κανένας.»

Το παραπέρα βήμα, λοιπόν, είναι να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.

Να κατανοήσεις πως ούτε εσύ φταις για αυτή την κατάσταση, γιατί δε γνώριζες.

Ναι, ναι, υπάρχει το κλασσικό, «άμα ήξερα τότε, θα έκανα αλλιώς», όμως δεν είναι αυτό το νόημα.

Τώρα κατανοείς τι έφταιξε.

Συγχώρεσε τον εαυτό σου για όλα, γιατί δε γνώριζε και έκανε το καλύτερο που μπορούσε ή ήξερε.

Και στη συνέχεια πάρε τη σωστή απόφαση και δράσε

«Ωραία, και αφού αναλάβω το τιμόνι, την ευθύνη της ζωής μου, μετά τι κάνω για να βγω απ’αυτή την φουρτούνα;»

«Το πρώτο βήμα είναι να γίνεις εσύ ξανά ο καπετάνιος της ζωής σου, και να αναλάβεις το τιμόνι.

Το δεύτερο βήμα είναι να συγχωρέσεις πλήρως τον εαυτό σου για όλο σου το παρελθόν.

Είναι τα βασικότερα όλων και γι’αυτό στα είπα πρώτα.

Χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορείς να πας πουθενά, καθώς το πλοίο παραμένει ακυβέρνητο.

Και θα συζητήσουμε τα επόμενα βήματα την άλλη φορά.»

Ερωτήσεις να σκεφτείς

1. Πώς πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις ο καπετάνιος της ζωής σου; Καταλαβαίνεις το γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο πρώτο βήμα;

2. Υπάρχουν πράγματα και επιλογές που θα πρέπει να συγχωρέσεις τον εαυτό σου που έκανε; Καταλαβαίνεις γιατί τα έκανε αυτά τότε, σύμφωνα με αυτά που ήξερες; Πώς μπορείς να τον συγχωρέσεις; Πώς μπορείς να του το δείξεις ενεργά αυτό; Τι κάνεις όταν πραγματικά συγχωρείς κάποιον;

3. Και, τέλος, εσύ ποιο λες να είναι το επόμενο βήμα;

 

Αν σου άρεσε αυτή η ιστορία διέδωσέ την στους φίλους σου, στο facebook/twitter/email. Ευχαριστώ! :) 

Επόμενο μέρος εδώ: Μέρος 3: Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι;

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα για τον προορισμό, διάβασε την προηγούμενη ιστορία εδώ: Αισθάνεσαι ένα κενό, ανία ή βαλτωμένος; Να τι να κάνεις.

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα για την Υπευθυνότητα και του Νόμου Αιτίου – Αποτελέσματος, καθώς και να βρεις 6 σημάδια για να αναγνωρίσεις εάν «αυτο-σαμποτάρεσαι», μπορείς να τα διαβάσεις εδώ: Μήπως σαμποτάρεις τον εαυτό σου χωρίς να το καταλάβεις;

Αισθάνεσαι ένα κενό, ανία ή βαλτωμένος; Να τι να κάνεις. (ιστορία Γιώργου part 1)

Ο Γιώργος πήρε προαγωγή πριν λίγες μέρες! 

Ήταν πολύ καλός στη δουλειά του και την έκανε με μεράκι, και έτσι ο (καλός) διευθυντής του το αναγνώρισε.

Ο Γιώργος, πολύ χαρούμενος, τρέχει στην οικογένειά του εκείνη την ημέρα και τους βγάζει έξω για φαγητό, κατενθουσιασμένος, για να το γιορτάσουν.

Άλλωστε την κυνήγαγε πολύ καιρό αυτή τη θέση, και ήταν το όνειρό του τα τελευταία χρόνια.

Ένα εξάμηνο πέρασε από τότε.

Αυτή τη στιγμή “ζει το όνειρο”:

Έχει μια πολύ καλή δουλειά, έχει αναγνωριστεί ο κόπος του, έχει μια καλή σύζυγο, οικογένεια, παιδιά που προοδεύουν, πάνε μια στο τόσο εκδρομούλα μαζί, ή με τους φίλους του, κυρίως απ’τη δουλειά.

Αλλά αισθάνεται ένα κενό μέσα του τους τελευταίους λίγους μήνες.

Συζητώντας το με τον διευθυντή του που ήταν και πολύ καλός του φίλος και μέντοράς του, του λέει:

“Μα καλά, πόσο πλεονέκτης είμαι, τα έχω όλα και πάλι παραπονιέμαι.

Έφτασα το στόχο μου, το όνειρό μου, την οικογένεια, τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, τη θέση…

Όλα όσα είχα ονειρευτεί έγιναν πραγματικότητα..

Αλλά αισθάνομαι ότι κάτι λείπει…

Γιατί αισθάνομαι έτσι; Θα έπρεπε να είμαι ευτυχισμένος, ρε Παναγιώτη…” ρωτάει ο Γιώργος.

“Γιώργο μου ήθελα να το συζητήσω και γω μαζί σου, γιατί σε βλέπω να μην αποδίδεις αρκετά στη νέα θέση που σου προσέφερα.

Θέλω να ξεκινήσω με το να σου πω πως είναι φυσιολογικό αυτό που περνάς.” απαντάει ήρεμα ο Παναγιώτης.

“Γιατί είναι φυσιολογικό;; Θα έπρεπε να μην νοιώθω έτσι. Να έχω περισσότερη όρεξη για δουλειά. Περισσότερη όρεξη γενικότερα…

Δεν έχω όρεξη ούτε καν για σεξ, ούτε για παιχνίδια και εκδρομές. 

Τόσα χρόνια όλα αυτά τα λάτρευα…

Ακόμα και τη δουλειά μου ξέρεις πόσο πολύ την αγαπούσα, και τώρα που τα κατάφερα όλα αυτά, υποτίθεται ότι θα έπρεπε να αισθάνομαι ακόμα καλύτερα…

Όμως αισθάνομαι χειρότερα. Νοιώθω ένα κενό.. Λες και η ζωή μου έχει μείνει στάσιμη και έχει βαλτώσει…”

“Αισθάνεσαι έτσι, γιατί όντως, έχεις παραμείνει στάσιμος τον τελευταίο καιρό. Το καταλαβαίνω. Σε βλέπω στη νέα θέση να μη δουλεύεις με το ζήλο που δούλευες στην προηγούμενη.

Και αυτό σου λέω ότι είναι φυσιολογικό.

Βλέπεις, με την προαγωγή έγινε και κάτι που δεν περίμενα, αλλά έπρεπε να το περιμένω – πέτυχες όλα σου τα όνειρα.

Πέτυχες όλα όσα είχες φανταστεί τον εαυτό σου να κατακτά.

Ο λόγος που αισθάνεσαι κενός είναι γιατί πλέον δεν έχεις κάποιο μεγαλύτερο όραμα να κυνηγήσεις.

“Και τι να κάνω τώρα; Θα με απολύσεις για να έχω ξανά κάτι να κυνηγήσω; :Ρ” λέει ο Γιώργος γελώντας.

“Να σε απολύσω;;; Τον πιο αγαπητό μου φίλο και τον πιο καλό μου συνεργάτη; Ούτε για αστείο.

Αυτό που θα πρέπει να κάνεις είναι να θέσεις ένα υψηλότερο όνειρο, ένα μεγαλύτερο όραμα. Τόσο απλά.” του λέει ο Παναγιώτης με ένα αδρό χαμόγελο.

“Το λες, λες και το έκανα επίτηδες, και μπορώ να το ξανακάνω συνειδητά…

Δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο, και για να σου πω την αλήθεια, δε θα ήθελα να το κάνω…

Να αποκτήσω μεγαλύτερα όνειρα; 

Δεν είμαι παιδί πλέον να έχω καινούρια όνειρα, ούτε και θα ήθελα καν, για να σου πω την αλήθεια, να θέσω μεγαλύτερα…”

“Γιατί δε θες να βάλεις υψηλότερα τον πήχη;

Γιατί δε θες να φανταστείς υψηλότερους στόχους και μεγαλύτερα όνειρα;

Φοβάσαι;”

“Ίσως… Τώρα που το λες, ναι, φόβο νοιώθω όταν το σκέφτομαι…

Μάλλον ότι δε θα τα καταφέρω, ή ότι θα έχουν ακόμα περισσότερη δουλειά απ’όση έχω κάνει μέχρι τώρα, και δε θέλω πάλι να δουλεύω μανιωδώς, ούτε να αποτύχω τόσες φορές και να κάνω τόσο καιρό όσο έκανα για να πάρω αυτή την προαγωγή…”

“Γιώργο θα πρέπει να το βάλεις καλά στο μυαλό σου.

Το να θέτουμε μεγαλύτερα όνειρα, να θέλουμε περισσότερα, και να αισθανόμαστε ότι αναπτυσσόμαστε είναι μέρος του DNA μας.

Το να αναπτυσσόμαστε είναι στις βασικές μας ανάγκες.

Ό,τι δεν αναπτύσσεται δεν παραμένει μόνο στάσιμο… Αλλά αργοπεθαίνει.

ΘΕΣ να έχεις μεγαλύτερα όνειρα.

Θες να αισθάνεσαι την ικανοποίηση του να τα κυνηγάς και να τα πλησιάζεις σιγά σιγά.

Θυμάσαι το ποίημα;

Σημασία δεν έχει η Ιθάκη, αλλά το ταξίδι για την Ιθάκη.

Το θέμα είναι να βρίσκεις συνεχώς επόμενες Ιθάκες

γιατί αυτός είναι ο ρόλος τους: να σε κάνουν ευτυχισμένο όσο τις κυνηγάς, όχι μόνο όταν τις φτάσεις.

Να σε κάνουν να πετάγεσαι από το κρεβάτι ή τον καναπέ με όρεξη να σκεφτείς, να κάνεις, να κυνηγήσεις, να ταξιδέψεις, να γίνεις δημιουργικός, να κερδίσεις γίγαντες, τιτάνες, να ζήσεις και να γίνεις περισσότερα, ώστε να μπορείς προσφέρεις περισσότερα:

Στους γύρω σου, στην οικογένειά σου, στην κοινωνία σου, στον κόσμο. 

Σε κάνει έναν ήρωα, ένα πρότυπο για τον κόσμο.

Και έτσι σιγά σιγά γίνεσαι η σπίθα και μέρος της τεράστιας αλλαγής που θες να δεις σε αυτόν τον πλανήτη.

Τη θέση στην έδωσα γιατί έγινες κάποιος μέσα από το ταξίδι σου μέχρι τώρα.

Και αυτός ο κάποιος άξιζε αυτή τη νέα θέση – αυτό το νέο “καράβι” για να συνεχίσω τη μεταφορά με τον Οδυσσέα. 

Το νέο καράβι το έχεις για να πας να βρεις την Νέα Ιθάκη.

Το μεγαλύτερο όνειρο που έχεις, που από την προηγούμενη θέση, με το προηγούμενο καράβι, ούτε κάν μπορούσες να το αντιληφθείς.

Σου ανοίγονται πόρτες και ορίζοντες που ακόμα δεν έχεις δει, πόσο μάλλον να κάτσεις να τους σκεφτείς.

Όμως, αν σταματήσεις να είσαι ικανός να κουμαντάρεις το νέο σου καράβι, αν σταματήσεις να είσαι αυτός που έγινες μέσα από το τελευταίο σου ταξίδι, αν σταματήσεις και ξεχάσεις όλα αυτά που έκανες και σε οδήγησαν στην Ιθάκη σου, αν σταματήσεις να εξελίσσεσαι, τότε όχι μόνο το καράβι θα χάσεις, αλλά και το πλήρωμα και όλα όσα παιδεύτηκες μέχρι τώρα τόσο πολύ να κατακτήσεις.”

Αν σταματήσεις και ξεχάσεις όλα αυτά που έκανες και όλα αυτά που έγινες, θα τα χάσεις όλα όσα κέρδισες.

Επίλογος:

Αν αισθάνεσαι κενός και βαλτωμένος, ανέβασε τον πήχη.

Θέσε νέους στόχους. Νέα όνειρα. Νέους προορισμούς. 

Ξεκαθάρισέ τους στο μυαλό σου.

Τόλμα να βρεις τόσο μεγάλα όνειρα, τόσο λαμπερούς προορισμούς που ούτε γίγαντες, ούτε τιτάνες, ούτε ο χρόνος να μη μπορούν να σε εμποδίσουν να τα κατακτήσεις.

Και ξεκίνα.

Και κάθε φορά που θα κοντεύεις να φτάσεις εκεί που ήθελες, κατευθείαν κοίτα παραπέρα.

Μη μένεις σα φτερό στον άνεμο ούτε για λίγο.

Μη χάνεις χρόνο.

Ο χρόνος είναι πολύτιμος και το ταξίδι σου εύχομαι να είναι πολύ μεγαλύτερο απ’όσο ποτέ σου φανταζόσουν.

Μην ξεχνάς: Άνθρωπος δίχως όνειρα = καράβι δίχως προορισμό.”

 

Μην ξεχάσεις στο “όνειρό” σου να συμπεριλάβεις ΟΛΟΥΣ τους τομείς της ζωής σου – επαγγελματικά, ερωτικά, διασκέδαση, πνεύμα, μυαλό, σώμα, σχέσεις, περιπέτειες και άλλες δραστηριότητες.

Όσο πιο ξεκάθαρο το έχεις για τον κάθε τομέα, τόσο καλύτερα.

Αν θες μπορείς να διαβάσεις περισσότερα επί του θέματος στα παλαιότερα άρθρα μου, ξεκινώντας από εδώ: 

Γιατί κάνουμε αυτά που κάνουμε – οι 6 ανθρώπινες ανάγκες

Αν σου άρεσε αυτή η ιστοριούλα μοιράσου την με όποιον πιστεύεις ότι θα τον βοηθήσει, ή απλά σχολίασε κάτι :)

Επόμενο μέρος εδώ: Μέρος 2: Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα;