Μήπως είσαι ήδη πλούσιος και δεν το ξέρεις;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Ο ζητιάνος και το κασελάκι

Ήταν κάποτε στην Ισπανία, στους δρόμους της Βαρκελώνης, ένας ζητιάνος. Από μικρός καθόταν στο ίδιο σημείο, κάθε μέρα, και περίμενε να του δώσουν οι περαστικοί μερικά κέρματα για να μπορέσει να φάει.

Κάποια στιγμή, περνάει από εκείνον το δρόμο ένας γνωστός Πανεπιστημιακός καθηγητής της Ισπανικής Ιστορίας. Βλέπει τον ζητιάνο, γουρλώνει τα μάτια του και τρέχει προς το μέρος του.

"Ξέρεις τι είναι αυτό πάνω στο οποίο κάθεσαι;!;" του φωνάζει προτού καν προλάβει να πλησιάσει.

"Ένα παλιό κασελάκι που το έχω και κάθομαι πάνω του από τότε που γεννήθηκα!" του λέει με περηφάνια ο ζητιάνος.

"Ξέρεις, άνθρωπέ μου, ότι αυτό είναι ένα Ισπανικό σεντούκι θησαυρού;"

"Μα τι λες τώρα, αυτό είναι το κασελάκι μου, το έχω από μικρός."

"Το έχεις ανοίξει ποτέ σου να το δεις; Έχει μεγάλο θησαυρό μέσα του!"

"Είσαι με τα καλά σου; Δεν ξέρεις τι λες! Όχι δεν το έχω ανοίξει και ούτε θέλω, προτιμώ να κάθομαι πάνω του και δε θέλω να το χαλάσω. Έχεις κανένα κέρμα;" του λέει ο ζητιάνος, περιμένοντας τον άγνωστο να φύγει.

Και έτσι, συνέχισε να κάθεται στη γωνιά του, περιμένοντας ελεημοσύνη απ'τους περαστικούς, χωρίς να έχει ιδέα τι υπήρχε κάτω απ'τα πόδια του για τόσα χρόνια...

Έχεις δει τον πλούτο που ήδη έχεις;

Έτσι είμαστε και εμείς, σαν και αυτόν τον ζητιάνο.

Βλέπεις, το μυστικό του εσωτερικού μας πλούτου, δεν είναι το πόσα πράγματα έχουμε - είναι το πόσα πράγματα είμαστε ευγνώμονες που έχουμε. Το πόσα πράγματα εκτιμούμε που έχουμε. Πόσο κατανοούμε την αξία τους;

Η Ευγνωμοσύνη είναι το επόμενο μεγάλο συναίσθημα Δύναμης, μετά την Αγάπη και τη ζεστασιά (δες σχετικά άρθρα). Και δεν υπάρχει πραγματική αγάπη χωρίς την Ευγνωμοσύνη.

Πόσα δώρα έχουμε στην καθημερινότητά μας που τα παίρνουμε για δεδομένα. Αλλά όταν τα χάσουμε, τότε μόνο καταλαβαίνουμε τι αξία είχαν πραγματικά για εμάς.

Είσαι υγιής; Περπατάς; Βλέπεις; Γεύεσαι; Τότε έχεις ήδη πολλά να είσαι ευγνώμων.

Αν κάτσεις λίγο να σκεφτείς πώς θα είναι αν τα χάσεις, μόνο τότε θα τα εκτιμήσεις.

Για παράδειγμα αναφέρω το χαρακτηριστικό ρητό:

"Η Υγεία είναι η Κορώνα στο κεφάλι του υγιούς
 που μόνο ο άρρωστος άνθρωπος μπορεί να δει."

ή

"Βλαστημούσα για το ότι δεν είχα παπούτσια,
μέχρι που είδα τον άνθρωπο που δεν είχε πόδια."

Πόσοι από εμάς παίρνουμε την υγεία μας για δεδομένη;

Πόσοι από μας παίρνουμε τα πρόσωπα που αγαπάμε και μας αγαπούν για δεδομένα;

Είναι φυσικό και είναι θέμα χρόνου το πότε θα αρχίσει να συμβαίνει αυτό. Έτσι είναι καλωδιωμένος ο εγκέφαλός μας εδώ και χιλιάδες χρόνια:

Να εστιάζει στα αρνητικά, στα οποία προσδίδει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα (γιατί ήταν δυνητικά θανατηφόρα - οπότε προσέφερε ένα εξελικτικό πλεονέκτημα).

Και ταυτόχρονα να μην βλέπει τα καλά, που είναι πιο φευγαλέα και εύκολα να ξεφύγουν της προσοχής σου, παρ'όλο που είναι αφάνταστα περισσότερα.

Σταμάτα για 5 λεπτά και άρχισε να κοιτάς το πόσα πράγματα έχεις στη ζωή σου για τα οποία θα μπορούσες να είσαι ευγνώμων.

Πράγματα που αν τα έχανες, από τη μία στιγμή στην άλλη, θα πονούσες.

Πράγματα που κάποτε ήταν επιθυμίες και όνειρα και τώρα τα έχεις για δεδομένα, ή που όταν τα χάσεις στο μέλλον ξέρεις ότι θα σου στοιχίσει πάρα πολύ.

  • Πώς θα εκτιμήσεις τη ζωή σου, αν δεν έχεις σκεφτεί το θάνατό σου; Το ότι θα τ'αφήσεις όλα πίσω;
  • Πώς θα εκτιμήσεις την οικογένειά σου και τα αγαπημένα σου πρόσωπα, αν δεν έχεις σκεφτεί ότι όλοι κάποια στιγμή θα φύγουν;
  • Πώς θα εκτιμήσεις την ελευθερία σου, αν δεν έχεις σκεφτεί τη φυλάκισή σου;
  • Πώς θα εκτιμήσεις την υγεία σου, αν ξεχνάς το πώς ένοιωθες όταν ήσουν άρρωστος;
  • Πώς θα εκτιμήσεις τις παρέες, αν ξεχνάς το πώς ένοιωθες όσο ήσουν μόνος;

Πόσο διαφορετικά θα ζούσαμε, αν κάθε μέρα σκεφτόμασταν το πόσο λίγο χρόνο έχουμε;

Πόσες συζητήσεις θα γίνονταν αλλιώς, πόσες επιλογές θα ήταν διαφορετικές, πόσα πράγματα που φοβόμαστε θα τολμούσαμε, πόσο πιο πολύ θα εκτιμούσαμε την κάθε στιγμή; Πόσα πράγματα παραπάνω ή λιγότερα θα λέγαμε, πόσο λιγότερο φόβο θα νοιώθαμε και πόσο περισσότερο θα ζούσαμε;

Θες το μεγαλύτερο αντίδοτο για το φόβο και τη λύπη;  Ναι, καλά το κατάλαβες:

Είναι η ευγνωμοσύνη.

Η μεγαλύτερη λύπη δεν είναι όταν χάνουμε κάτι ή κάποιον.

Η μεγαλύτερη λύπη είναι όταν το/τον/την χάνουμε και καταλαβαίνουμε για πρώτη φορά πως δεν είχαμε καταλάβει την αξία του - δεν το είχαμε εκτιμήσει αρκετά.

Όταν καταλαβαίνουμε πως έμειναν άρρητα (ανείπωτα) πολλά λόγια, ή ειπώθηκαν άλλα που δεν έπρεπε. Πως έμειναν άλυτα πολλά ζητήματα.

Ο καλύτερος αποχωρισμός είναι όταν πλέον δεν έχουν μείνει άλλα πράγματα να ειπωθούν και από τις δύο μεριές.

Συζητάμε συχνά μέσα στην καθημερινότητά μας για πλούτο, και πως δεν τον έχουμε και πως μας λείπει το ένα και το άλλο. Και ταυτόχρονα ζητιανεύουμε για προσοχή, εκτίμηση και αναγνώριση από τους άλλους, σαν τον ζητιάνο της ιστορίας.

Όταν ο πραγματικός Πλούτος βρισκόταν όλη την ώρα κάτω απ'τα πόδια μας.

Καλλιεργώντας και ζώντας περισσότερο αυτή τη συναισθηματική κατάσταση της ευγνωμοσύνης, κάθε μέρα, η ζωή σου θα εμπλουτιστεί περισσότερο απ’όσο θα μπορούσες ποτέ σου να διανοηθείς.

Καλλιεργώντας την Ευγνωμοσύνη, είναι το να καλλιεργείς την ίδια τη Ζωή.

Οι πιο ευτυχισμένοι και παθιασμένοι άνθρωποι στη Γη, ξυπνούν κάθε μέρα και ευχαριστούν που είναι ζωντανοί.

Με ρωτάνε πώς μπορώ να είμαι τόσο χαρούμενος και με τόση ενέργεια, και να μην επηρεάζομαι συναισθηματικά από πολλές καταστάσεις.

Αυτή είναι η απάντηση.

Το "ευχαριστώ για ..." που με ακούνε πολλοί να λέω συχνά. Και το λέω ακόμα πιο συχνά από μέσα μου, και το νοιώθω. Γιατί πώς μπορώ να μην εκτιμώ αυτά που έχω;

Πολλοί νομίζουν ότι το πεις ευχαριστώ είναι από καλοσύνη, για τα τυπικά καλής κοινωνικής συμπεριφοράς.

Όμως το νόημα είναι άλλο όταν λες ευχαριστώ για κάτι συγκεκριμένο και το εννοείς.

Γιατί αυτό δείχνει πως εκτιμάς αυτό που σου δόθηκε. Και το νοιώθεις πολύ περισσότερο και εσύ και ο άλλος.

Άκουγα τις προάλλες ένα interview του Gary Vaynerchuk (Gary V) με τον Tony Robbins.

Κάποιος τους ρώτησε για το πώς γίνεται να εκτιμούν τόσο τη ζωή τους και την κάθε τους ημέρα και να είναι τόσο χαρούμενοι.

Η απάντηση του Robbins ήταν πως ξυπνάει κάθε μέρα και αφήνει τον εαυτό του να νοιώσει απέραντη ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που έχει, ξεκινάει από οικογένεια και φίλους, και επεκτείνεται.

Και μου έκανε εντύπωση η απάντηση - αυτό που κάνει ο Gary V, γιατί είναι τόσο ισχυρό και περίεργο:

Κάθε πρωί, ξυπνάει, και για λίγα δευτερόλεπτα αναλογίζεται πώς θα αισθανόταν αν ανακάλυπτε πως μέσα στο βράδυ είχε πεθάνει όλη του η οικογένεια.

Μακάβριο;

Και όμως τον κάνει τόσο ευγνώμων που είναι όλοι ζωντανοί, και μπορεί να εκτιμά πολύ περισσότερο την κάθε στιγμή μαζί τους. Ό,τι και να συμβεί μέσα στη μέρα του δε συγκρίνεται με αυτόν τον πόνο.

Σκέψου μόνο τι δύναμη δίνει στον άνθρωπο η σύγκριση με αυτόν τον πόνο.

Τι μπορείς να κάνεις

Καθημερινά εξέφραζε ενεργά, μέσα από σκέψεις και πράξεις, την εκτίμηση και την αγάπη σου για όλα τα δώρα που η Ζωή σου χάρισε. Για τους ανθρώπους, τις εμπειρίες, το γέλιο, τις συζητήσεις, τη σύνδεση, το παιχνίδι, τη χαρά και τις στιγμές που σου έδωσε την ευκαιρία να ζήσεις.

Αφιέρωσε 5 λεπτά τώρα, να αναλογιστείς πόσα πράγματα έχεις που εάν τα έχανες θα σου κόστιζε. Πώς θα ένοιθες τότε; Και πώς νοιώθεις τώρα που τα έχεις; Αυτό θα σου δώσει πραγματική Δύναμη.

Κάνε μία λίστα αν θες, με 5 ή 10 ή 50 πράγματα τα οποία πραγματικά εκτιμάς.

Και κάν'το αυτό κάθε μέρα, πρωί ή βράδυ, στο μυαλό σου ή σε χαρτί, για 5 λεπτά ή όσο θες. Την ώρα που φτιάχνεις τον καφέ σου. Την ώρα που βουρτσίζεις τα δόντια σου. Την ώρα που κάνεις μπάνιο. Την ώρα που φεύγεις απ'το γραφείο ή τη δουλειά σου. Όταν σε πιάνει κόκκινο φανάρι στην κίνηση. Την ώρα που πέφτεις να ξαπλώσεις. Συνέδεσέ το σε κάτι που ήδη κάνεις, και βάλ'το στην καθημερινότητά σου.

Και δες πόσο πλούσιος είσαι και δεν το ήξερες.

Κάθε φορά που αισθάνεσαι λυπημένος, μπορείς να το κάνεις αυτό μέχρι που να δακρύσεις. Δεν σου λέω πως θα φύγει η λύπη. Αλλά θα την κάνει πολύ πιο γλυκιά - θα την μεταμορφώσει.

Αν θες να γνωρίσεις τον εαυτό σου καλύτερα, για να τον εκτιμήσεις περισσότερο και να βρεις και άλλους λόγους να είσαι ευγνώμων, γράψε παρακάτω όνομα και e-mail για να κατεβάσεις δωρεάν το μικρό βιβλιαράκι αυτο-ανακάλυψης "Γνώρισε τον Εαυτό σου",  καθώς και αρκετά άλλα δωρεάν εκτυπώσιμα  / εργαλεία για τους συνδρομητές.

Τα Δέκα Συναισθήματα Δύναμης και Ευτυχίας

Υπάρχουν Δέκα Συναισθήματα Δύναμης, τα οποία ΑΝ θες να τα αισθάνεσαι με μεγαλύτερη ένταση και διάρκεια στη ζωή σου, όπως το οτιδήποτε άλλο, θες να βρεις τα κουμπιά που τα ενεργοποιούν στο μυαλό σου, να τα εκπαιδεύσεις και να εστιάζεις συνεχώς σε αυτά.

Θα πρέπει να τα καλλιεργείς στην καθημερινότητά σου, σαν ένας αφοσιωμένος γεωργός. Τα καλλιεργείς μέσα από τις σκέψεις, τις πράξεις και τις συζητήσεις σου. Δηλαδή με το πού στρέφεις την προσοχή σου και την ενέργειά σου.

Συνήθως περιμένουμε από μόνο του να συμβεί κάτι  για να μας δημιουργήσει κάποιο συναίσθημα. Κάτι που σημαίνει πως λειτουργούμε ακόμα με αντιδραστικό μοντέλο του κόσμου...

Βασική λάθος πεποίθηση, ρίζα πολλών προβλημάτων, είναι το να πιστεύουμε ότι ΕΙΜΑΣΤΕ το μυαλό μας, οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να τα κατηγορούμε, αυτά ή τις συγκυρίες, όποτε μας βολεύει, και να απαλασσόμαστε ευθυνών όταν δεν κάνουμε κάτι γιατί "δεν το αισθανόμαστε".

Είναι σαν να δηλώνουμε "είμαι θύμα των συναισθημάτων μου και των συγκυριών - αυτά φταίνε, αυτά με τραμπουκίζουν, δε φταίω εγώ!".

Πάλι, σε παροτρύνω να διαβάσεις το άρθρο "Ο μεγαλύτερος παράγοντας της ευτυχίας μας", ώστε να ξεχωρίσεις αν έχεις τον έλεγχο της ζωής σου ή όχι, και τι μπορείς για να τον ξαναπάρεις στα χέρια σου.

Ό,τι και να αποκτήσεις στη ζωή σου, ό,τι και να πετύχεις, χωρίς αυτά τα συναισθήματα δε θα νιώθεις πληρότητα - θα αισθάνεσαι πως συνεχώς κάτι λείπει.

Αφιερώνοντάς τους όμως χρόνο να τα καλλιεργείς καθημερινά, θα κάνουν τη ζωή σου πραγματικά μαγική, και θα σου δώσουν πραγματική ζωντάνια και όρεξη.

Είναι ικανά να σου μεταμορφώσουν κάθε πτυχή της ζωής σου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τους αφιερώνεις λίγο χρόνο ώστε να τα "τροφοδοτείς".

Θυμήσου: η Συνέπεια είναι σημαντικότερη της Ισχύος.

Το λίγο και ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, είναι ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ του ΠΟΛΥ και για μία μέρα. Ναι, θες μερικές φορές περισσότερο, αλλά εστίασε περισσότερο στη συνέπεια.

Έστω και 5 λεπτά κάθε μέρα, κάθισε και κάνε ερωτήσεις στον εαυτό σου που να εκλύουν τα παρακάτω συναισθήματα. Ζήσε τα πραγματικά μέσα σου.

Θα τα αναλύσουμε σιγά σιγά όλα, και θα ξεκλειδώνουν με τις μέρες και τα νέα άρθρα.

Οι συνδρομητές έχουν ήδη το πόστερ Α5 και με τα 10, αλλά με σύντομη περιγραφή. Και ξεκινάμε:


Κατέβασε το A3 Poster! :)

Αυτό το άρθρο συνοδεύει το poster που περιέχεται στη δωρεάν εργαλειοθήκη για τους συνδρομητές του Neuroselfmastery, στο οποίο αποκτάς πρόσβαση μόλις εγγραφείς - ώστε να το τυπώσεις σε Α3 και να το τοιχοκολλήσεις.

Απλά βάλε όνομα και email για να τα κατεβάσεις.

Έπεται και συνέχεια, με τα Δέκα "αρνητικά συναισθήματα", τα Δέκα "Σήματα για Δράση".

Γιατί αυτό είναι στην πραγματικότητα, δεν είναι κάτι αρνητικό. Απλά τα αισθανόμαστε άσχημα για να μας κινητοποιήσουν να δράσουμε. Αλήθεια, τι θα κάναμε χωρίς αυτά;

Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα; (ιστορία Γιώργου part 2)

Ένα εξάμηνο πέρασε από τότε που ο Γιώργος πήρε προαγωγή (βλέπε προηγούμενη ιστορία εδώ).

Αν και η νέα του θέση ήταν κάποτε ένα όνειρο για τον Γιώργο, τώρα όχι μόνο δε του άρεσε, αλλά θεωρούσε πως αυτή έφταιγε που είχε μετατραπεί όλη του η ζωή σε εφιάλτης.

Όλη του η ζωή είχε αρχίσει να καταρρέει, και αυτός μαζί της.

Έτσι, έκατσε να τα συζητήσει με τον καλό διευθυντή και μέντορά του, Παναγιώτη.

«Βρε Παναγιώτη, μου είπες την προηγούμενη φορά να βάλω ένα μεγάλο όνειρο και να αρχίσω να το κυνηγάω

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα…

Βλέπεις, έθεσα ένα μεγαλύτερο όραμα, κάτι που το θέλω πάρα πολύ.

Όμως δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ.

Τα πάντα γύρω μου έχουν αρχίσει να καταρρέουν.

Μετά την προαγωγή που μου έδωσες, ναι μεν δουλεύω σκληρά και προσπαθώ να ανταπεξέλθω, έχασα όμως το κίνητρο να κάνω πράγματα.

Το βάρος στη δουλειά είναι πολύ μεγάλο, δεν έχω τα αποτελέσματα που θέλω, και αισθάνομαι λιγότερο παραγωγικός.

Όσο και να τρέχω τίποτε δεν τελειώνει.

Αλλά το πρόβλημα είναι ότι έχασα και το πάθος μου και την ενέργειά μου και σε όλους τους υπόλοιπους τομείς.

Κατάλαβα πως πρέπει να θέσω ένα μεγαλύτερο όραμα για τη ζωή μου, όπως μου’πες.

Όμως αυτή τη στιγμή δεν προλαβαίνω για τέτοια πράγματα.

Υπάρχουν υποχρεώσεις που επείγουν στη νέα μου θέση, υπάρχουν υποχρεώσεις που επείγουν στο σπίτι, τσακώνομαι με τη γυναίκα μου και δεν έχω χρόνο για το γιο μου, δε βλέπω τους συναδέλφους μου και δεν κάνω τόσα άλλα πράγματα που προηγουμένως έκανα και με κρατούσαν χαρούμενο.

Επιπλέον, έχω χάσει όλη μου την ενέργεια, έχω βάλει κιλά και δεν έχω πλέον το πάθος που είχα για τη ζωή μου.

Πού θα βρω το χρόνο να θέσω ή να κυνηγήσω τόσο δευτερεύοντα πράγματα όπως όνειρα και φιλοδοξίες;» κατέληξε ο Γιώργος.

Ο Παναγιώτης τον κοιτάει ήρεμος, με το χαρακτηριστικό γαλήνιο βλέμμα του – που μερικές φορές θαυμάζει ο Γιώργος, για το πώς μπορεί να μένει ανεπηρέαστος από όλα όσα συμβαίνουν γύρω του-… Και του λέει:

«Τοσο δευτερεύοντα όπως τα όνειρα και οι φιλοδοξίες ε; Χμμμ…

Όταν μου λες ότι τα όνειρα και οι φιλοδοξίες είναι δευτερεύοντα πράγματα, καταλαβαίνω ότι έχεις πιεστεί πάρα πολύ.

Γιατί λες να προέκυψαν όλα αυτά τα επείγοντα;»

«Δεν ξέρω, είμαι άτυχος, ή μάλλον δεν είναι η νέα θέση για μένα. Μάλλον απαιτεί περισσότερα απ’όσα έχω και μπορώ να κάνω, και γι’αυτό. Ίσως και γιατί είναι ανάδρομος ο Ερμής και η Αφροδίτη έχει καβαλήσει τον Δία, δεν ξέρω…»

«Θα είμαι λίγο ρεαλιστής μαζί σου, για να σταματήσεις τις δικαιολογίες που λες στον εαυτό σου.

Μαντεύω πως τα προβλήματα που μου λες, εμφανίστηκαν γιατί δεν είχες προνοήσει όσο δεν ήταν επείγοντα, και δεν τα είχες βάλει στο πρόγραμμά σου.

Σε είχε απορροφήσει τόσο η νέα σου δουλειά και το καθημερινό τρέξιμο που τα άφησες στη μοίρα τους όπως είπες…

Και έτσι κατέληξαν να γίνουν και εκείνα επείγοντα και να φωνάζουν για την προσοχή σου… Έχω δίκιο;»

“Τα προβλήματα εμφανίζονται όταν δεν έχεις προνοήσει όσο δεν ήταν επείγοντα.”

«Ναι, θα μπορούσε να είναι και αυτό, για να πω την αλήθεια…»

«Ωραία. Οπότε τι κάνεις για αυτά; Τι σκοπεύεις να κάνεις;»

«Σου είπα, δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω. Υπάρχουν τόσα προβλήματα γύρω μου, τόσες φωτιές να σβήσω, και όλες οι ευθύνες πέφτουν σε μένα, και αισθάνομαι πως όλοι από εμένα περιμένουν να τους λύσω τα δικά τους προβλήματα και ανασφάλειες…

Στην πραγματικότητα όμως, έχω πελαγώσει.

Τρέχω τριγύρω κάνοντας συνεχώς, χωρίς να σκέφτομαι, και δεν καταλήγω πουθενά.

Είναι λες και ποτέ δεν τελειώνουν, λες και τίποτε δεν βγαίνει απ’το τρέξιμο, και πέφτω όλο και περισσότερο σε αυτό το βούρκο.

Επίσης, ξέρω, κατά βάθος, ότι το «όραμα» που μου λες να σχηματίσω για τη ζωή μου, είναι μια βλακεία στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Δε δουλευέι για μένα τώρα, και σίγουρα όχι αυτή την περίοδο.

Δεν είναι η λύση, γιατί δεν θα με βγάλει από εδώ που είμαι.

Μόνο οι πράξεις θα με βγάλουν. Και γι’αυτό τρέχω…» είπε ο Γιώργος, έχοντας κοκκινίσει, καθώς ξανάφερνε όλα αυτά τα προβλήματα, της απαιτήσεις και τα πράγματα που έχει να κάνει, στο μυαλό του.

«Έχεις μεγάλο δίκιο ότι μόνο οι πράξεις θα σε βγάλουν από εκεί που βρίσκεσαι τώρα.

Όμως το «όραμα», που λέω, είναι βλακεία, μόνο εάν παραμείνει σαν «όραμα».

Όταν το «όραμα» μεταφραστεί σε ουσιώδη βήματα, και όταν συνοδεύεται με πράξεις, είναι αυτό που κάνει όλη τη διαφορά.

Πες μου, σε παρακαλώ, πώς ένα καράβι βγαίνει απ’τη φουρτούνα; Πώς ξέρει ότι δεν κάνει συνεχώς κύκλους;»

«Τι ερώτηση είναι αυτή, τι έχει να κάνει αυτό με μένα…; Δεν έχω ιδέα, δεν είμαι καπετάνιος για να ξέρω…»

«Ω, φίλε μου, έχει τεράστια σχέση με σένα.

Γιατί αν δεν είσαι εσύ ο καπετάνιος της ζωής σου, τότε δεν είναι κανένας στο τιμόνι.

Και το πλοίο πάει ανεξέλεγκτο, πολλές φορές κάνοντας κύκλους.

Αν μπορούσες να μαντέψεις, τι θα μάντευες;»

«Φαντάζομαι θα είχε πυξίδα; Και έτσι ακολουθώντας την ίδια κατεύθυνση για αρκετές ώρες ή μέρες θα έβγαινε από τη φουρτούνα…;» απαντάει διστακτικά ο Γιάννης.

«Όντως, αλλά προς τα πού; Προς τα όπου να’ναι θα ακολουθούσε μια κατέυθυνση;»

«Όχι, προς κάποιον προορισμό..»

«Εσένα ποιος είναι ο προορισμός σου;»

«Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή… Αυτό δεν είπαμε; Ότι νοιώθω σα φτερό στον άνεμο;»

«Ωραία. Ας αρχίσουμε απ’τα βασικά τότε. Εσύ αισθάνεσαι αυτή τη στιγμή κυβερνήτης του πλοίου της ζωής σου;»

«Ω, σίγουρα όχι…»

«Οπότε, όχι μόνο δεν έχεις κάποιο όραμα, αυτή τη «βλακεία» να ακολουθείς, έναν προορισμό, ούτε μια πυξίδα για να σε οδηγήσει έξω από τη φουρτούνα, και προς τα εκεί που θες,  αλλά ούτε είσαι ο καπετάνιος στη ζωή σου!» λέει συνοφριωμένος ο Παναγιώτης…

«Ωραία, άρα τώρα τι; Τι κάνω;»

«Μα δεν είναι προφανές;

Πρώτα θα πρέπει να ξαναγίνεις ο καπετάνιος του πλοίου σου!

Ακόμα αν και για αρχή θα ακολουθείς τη λάθος πορεία μέχρι να τη διορθώσεις, πρέπει κάποιος να αναλάβει το τιμόνι – και αυτός είσαι εσύ».

«Πώς γίνεται αυτό δηλαδή;

Κατ’αρχάς, όλοι μας δεν είμαστε καπετάνιοι στη ζωή μας, ούτως ή άλλως; Αφού δική μας είναι η ζωή…»

«Γιώργο μου, ναι, κανονικά όλοι μας θα έπρεπε να είμαστε καπετάνιοι της ζωής μας.

Όμως δεν είναι κάτι μόνιμο ή κάτι αυτονόητο.

Εύκολα μπορεί κάποιος να χάσει τον έλεγχο, όπως εσύ τώρα, και να αφήσει το τιμόνι και το πλοίο στη μοίρα του, όπως και έκανες όταν τα άφησες όλα στη μοίρα τους, με το που πήρες την προαγωγή.

Το διασκέδασες, το ευχαριστήθηκες, και μετά σε πλάκωσαν οι υποχρεώσεις της νέας θέσης που αγνοούσες τον πρώτο καιρό. 

Ξέχασες ταυτόχρονα όλους τους υπόλοιπους τομείς της ζωής σου…

Και έτσι άρχισες να τρέχεις σα σκύλος που του πετάνε 100 μπαλάκια και δεν ξέρει πιο να πρωτοκυνηγήσει. 

Τώρα άρχισαν και όλοι οι υπόλοιποι τομείς να σου πετάνε μπαλάκια να κυνηγήσεις και έχεις χαθεί ακόμα περισσότερο…»

«Έχεις δίκιο, ότι αυτό έγινε, όντως…

Οπότε τώρα πώς μπορώ να ξαναγίνω ο καπετάνιος

«Είναι πολύ απλό:

Ανέλαβε τις ευθύνες της ζωής σου.

Πρώτο και κύριο μέλημα είναι να κατανοήσεις, βαθιά μέσα σου, πως εσύ οδήγησες τη ζωή σου στο σημείο που βρίσκεται, μέσα απ’τις επιλογές που έκανες.

Δεν είναι ούτε η τύχη, ούτε η νέα σου δουλειά, ούτε η οικογένειά σου που φταίει, ούτε κανένας άλλος πέρα από εσένα.

Εντόπισε ποιες ήταν οι λάθος επιλογές.

Και κατανόησε επίσης ότι εσύ είσαι αυτός που θα πρέπει να βγάλει πάλι το καράβι απ’τη φουρτούνα.

Εσύ τα έκανες έτσι, εσύ θα τα λύσεις. Θες, δε θες.

Κάτι τέτοιο είναι μέσα στις ικανότητές σου.

Και ότι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και υποχρέωσή σου.

Προς εμένα και τη δουλειά σου, προς την οικογένειά σου, προς τους συναδέλφους σου, και πάνω απ’όλα προς τον εαυτό σου.

Ο εαυτός σου είναι ο πιο αυστηρός κριτής.

Γι’αυτό το λόγο όμως, μη σταματήσεις εκεί, στο σημείο που λες ότι για όλα φταιες εσύ – γιατί έτσι θα παραμείνεις πιεσμένος και δίχως διέξοδο από τον κριτή σου.

Πήγαινε ένα βήμα παραπέρα.

Υπάρχει ένα ρητό για αυτό που πάει κάπως έτσι…

«Ο περισσότερος κόσμος λέει πως φταίνε οι άλλοι.
Οι σωστοί ηγέτες λένε πως φταίνε οι ίδιοι.
Οι σοφοί ηγέτες, λένε πως φταίνε οι ίδιοι,
κατανοούν όμως πως δε φταίει κανένας.»

Το παραπέρα βήμα, λοιπόν, είναι να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.

Να κατανοήσεις πως ούτε εσύ φταις για αυτή την κατάσταση, γιατί δε γνώριζες.

Ναι, ναι, υπάρχει το κλασσικό, «άμα ήξερα τότε, θα έκανα αλλιώς», όμως δεν είναι αυτό το νόημα.

Τώρα κατανοείς τι έφταιξε.

Συγχώρεσε τον εαυτό σου για όλα, γιατί δε γνώριζε και έκανε το καλύτερο που μπορούσε ή ήξερε.

Και στη συνέχεια πάρε τη σωστή απόφαση και δράσε

«Ωραία, και αφού αναλάβω το τιμόνι, την ευθύνη της ζωής μου, μετά τι κάνω για να βγω απ’αυτή την φουρτούνα;»

«Το πρώτο βήμα είναι να γίνεις εσύ ξανά ο καπετάνιος της ζωής σου, και να αναλάβεις το τιμόνι.

Το δεύτερο βήμα είναι να συγχωρέσεις πλήρως τον εαυτό σου για όλο σου το παρελθόν.

Είναι τα βασικότερα όλων και γι’αυτό στα είπα πρώτα.

Χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορείς να πας πουθενά, καθώς το πλοίο παραμένει ακυβέρνητο.

Και θα συζητήσουμε τα επόμενα βήματα την άλλη φορά.»

Ερωτήσεις να σκεφτείς

1. Πώς πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις ο καπετάνιος της ζωής σου; Καταλαβαίνεις το γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο πρώτο βήμα;

2. Υπάρχουν πράγματα και επιλογές που θα πρέπει να συγχωρέσεις τον εαυτό σου που έκανε; Καταλαβαίνεις γιατί τα έκανε αυτά τότε, σύμφωνα με αυτά που ήξερες; Πώς μπορείς να τον συγχωρέσεις; Πώς μπορείς να του το δείξεις ενεργά αυτό; Τι κάνεις όταν πραγματικά συγχωρείς κάποιον;

3. Και, τέλος, εσύ ποιο λες να είναι το επόμενο βήμα;

 

Αν σου άρεσε αυτή η ιστορία διέδωσέ την στους φίλους σου, στο facebook/twitter/email. Ευχαριστώ! :) 

Επόμενο μέρος εδώ: Μέρος 3: Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι;

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα για τον προορισμό, διάβασε την προηγούμενη ιστορία εδώ: Αισθάνεσαι ένα κενό, ανία ή βαλτωμένος; Να τι να κάνεις.

Εάν θες να διαβάσεις περισσότερα για την Υπευθυνότητα και του Νόμου Αιτίου – Αποτελέσματος, καθώς και να βρεις 6 σημάδια για να αναγνωρίσεις εάν «αυτο-σαμποτάρεσαι», μπορείς να τα διαβάσεις εδώ: Μήπως σαμποτάρεις τον εαυτό σου χωρίς να το καταλάβεις;

Τι είναι η πραγματική επιτυχία για εσένα;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~ 8 λεπτά.

Αν ρωτήσεις κάποιον “Τι είναι η πραγματική επιτυχία για εσένα;“, το πιθανότερο είναι να σε κοιτάξει σαν να ήρθες από άλλο πλανήτη.

Εάν σου απαντήσει, η πιο πιθανή απάντηση είναι “καλή ερώτηση, δεν την είχα σκεφτεί”.

Οπότε ας το προσεγγίσουμε από διάφορες μεριές.

Όταν ήμουν μικρός, έπαιζα ποδόσφαιρο.

Ήμουν ο τερματοφύλακας.

Όμως, για να πω την αλήθεια, το ποδόσφαιρο δε μου άρεσε καθόλου.

Ιδίως η θέση του τερματοφύλακα.

Πολλές φορές όταν η μπάλα ήταν στην άλλη μεριά του γηπέδου, θα καθόμουν κάτω και θα περίμενα.

Πολλές φορές είχα φάει γκολ προτού καν προλάβω να σηκωθώ.

Άλλες φορές θυμάμαι, όταν ήμουν σχολείο, έπαιζα DotA ή WoW – παιχνίδια στο Internet, ή με φίλους μου…

Όμως ούτε σε αυτά δεν ήμουν καλός – δε με ένοιαζε αν θα μπορούσα να κερδίσω άλλους, δεν τα έπαιζα καθόλου ανταγωνιστικά.

Αλλά δε με τραβούσε το αν θα κερδίσω ή αν θα χάσω.

Και γι’αυτό δεν έβαζα καθόλου το μυαλό μου να σκεφτεί και έκανα χαζά και τραγικά λάθη.

Το ότι δε με ένοιαζε, με έκανε να μη θέλω να βελτιωθώ, αλλά με εμπόδιζε και στο να διασκεδάσω τόσο πολύ όσο οι υπόλοιποι φίλοι μου.

Έχεις παίξει ποτέ κάποιο άθλημα ή κάποιο παιχνίδι που να μη σε ενδιαφέρει το να κερδίσεις;

Πόσο πολύ προσπάθησες να παίξεις;

Πόσο ήθελες να βελτιωθείς;

Το ευχαριστήθηκες με την καρδιά σου;

Προφανείς απαντήσεις σε προφανείς ερωτήσεις έτσι;

Όμως τότε γιατί το κάνουμε αυτό ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ;

Το να παίζουμε ένα παιχνίδι που δε μας νοιάζει να κερδίσουμε μοιάζει χαζό στα βιντεοπαιχνίδια ή στα αθλήματα, αλλά γιατί να θεωρείται ανεκτό και φυσιολογικό στη πραγματική ζωή;;;

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε παγιδευτεί στους κανόνες άλλων, και σίγουρα δε μας βγαίνει σε καλό.

Θα πρέπει να κόψουμε ταχύτητα, και να διερωτηθούμε – ΓΙΑΤΙ;

Γιατί πασχίζουμε καθημερινά, στη δουλειά που είμαστε, με τις υποχρεώσεις μας, να κυνηγάμε τους στόχους που πιστεύουμε ότι εμείς έχουμε θέσει για τον εαυτό μας;

Κάτσε για μια στιγμή και σκέψου – τι σημαίνει επιτυχία; Όχι για τους άλλους, αλλά για εσένα προσωπικά.

Τι ορίζει ως επιτυχία η Κοινωνία

Όλοι μας πιστεύω έχουμε μια αδρή εικόνα του τι λέει η κοινωνία πως είναι η επιτυχία. Όπως και να την ορίσουμε καταλήγει στα ίδια τρία στοιχεία:

  1. Τα λεφτά,
  2. την ομορφιά και
  3. το να είσαι διάσημος.

(wealth, hotness and fame)

Προφανώς αυτό προβάλλεται με τον Χ ή με τον Ψ τρόπο, μέσα από τις διαφημίσεις, τα ΜΜΕ, τις εκπομπές, τις σειρές και όλα τα σχετικά.

Όπως είπα και σε προηγούμενό μου άρθρο (Ο Συχνότερος Σαμποτέρ: Αναβλητικότητα), η κοινωνία προωθεί τη νοοτροπία της “αρπαχτής”, της εύκολης επιτυχίας μέσα σε ένα βράδυ.

Προωθεί τη νοοτροπία να γίνει κάποιος διάσημος ή πλούσιος μέσα σε μια μέρα, με μία “σοφή” επιλογή ή αρπάζοντας τη σωστή ευκαιρία.

Προωθεί τη νοοτροπία να γίνει κάποιος “όμορφος” μέσα σε ένα μία εβδομάδα ή ένα μήνα.

Προωθεί τη νοοτροπία να πάρει τα πάντα, δίχως να προσφέρει τίποτα και με ελάχιστη προσπάθεια.

Το αποτέλεσμα είναι, όλους αυτούς ο κόσμος να τους βάζει στο βάθρο, να τους θεοποιεί, να τους εξιδανικεύει και να τους κάνει να φαίνονται λες και είναι ένα ξεχωριστό είδος ανθρώπου πάνω στον πλανήτη.

“Σίγουρα εγώ δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Δεν είμαι σαν κι’αυτούς”.

Και μετά βγαίνουν στα κανάλια τα “σκάνδαλα” (αυτά κι αν πουλάνε…), που είναι οι λάθος επιλογές αυτών των ανθρώπων (που όλοι μας κάνουμε).

Όμως όταν ο κόσμος βλέπει μόνο με άκρα, αν δεν είσαι τέλειος, τότε είσαι ο χειρότερος απ’όλους.

Και “γκρεμίζουν” αυτή την τέλεια εικόνα που έχουμε σχηματίσει (ή προσθέτουν στη δημοσιότητα τους ανάλογα την περίπτωση).

Σίγουρα, αυτό, απ’τη μία μεριά, γίνεται σκόπιμα από τα ΜΜΕ γιατί ΑΥΤΟ ΠΟΥΛΑΕΙ.

Δε νοιάζει τον κόσμο πόσοι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πετάνε καθημερινά, ασφαλείς, με τα αεροπλάνα, αλλά νοιάζεται για το ένα αεροπλάνο που έπεσε.

Δε νοιάζει τον κόσμο οι προσπάθειες που έπρεπε να καταβάλει καθημερινά ή τα προβλήματα και τον πόνο που έπρεπε να αντιμετωπίσει σε καθημερινή βάση ο κάθε αθλητής, ή εφευρέτης, ή επιστήμονας, ή επιχειρηματίας που κατάφερε κάτι.

Τον κόσμο τον νοιάζει μόνο να δει ότι τα κατάφερε, τη στιγμή που έγινε η αλλαγή, που επιτεύχθηκε ο στόχος.

Αλλά, απ’την άλλη μεριά, δυστυχώς έτσι δημιουργείται στον κόσμο η ψεύτικη εικόνα ότι μπορεί να παίρνει χωρίς να δίνει.

“Έτσι δημιουργείται στον κόσμο η ψεύτικη εικόνα ότι μπορεί να παίρνει χωρίς να δίνει.”

Αρχίζει να πιστεύει ότι μπορεί κάποια στιγμή και αυτός να σταθεί “τυχερός” ή “άτυχος”, και μέσα σε μια μέρα ή μέσα σε μια στιγμή, με μία “σωστή” ή “λάθος” επιλογή να αλλάξει η ζωή του, χωρίς να υπάρξει κόπος, προσπάθεια, αποτυχία, κλάμα και ιδρώτας.

Ποια, όμως, είναι η αλήθεια;

Αυτό είναι που πραγματικά θέλει ο κόσμος;

Και ας μην το δούμε μόνο απ’το πρίσμα της αλήθειας γιατί πολλές φορές η αλήθεια πονάει και δε θέλουμε να την ακούσουμε ολόκληρη.

Ας το δούμε τελείως ωφελιμιστικά:

Μας ωφελεί αυτή η νοοτροπία στο να προχωρήσουμε και να αναπτυχθούμε;

Ή ας το δούμε “αλτρουιστικά”:

Ωφελεί τους γύρω μας το να έχουμε μια τέτοια νοοτροπία;

Η απάντηση και στα τρία – όπως σωστά μάντεψες, είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ.

Και έχουμε αφθονία παραδειγμάτων να μας το υποστηρίξουν αυτό.

Έλβις Πρίσλει, Μέριλιν Μονρό, Μάικλ Τζάκσον για να κατονομάσουμε μόνο μερικά.

Έφτασαν να πετύχουν και τα 3 αυτά που η κοινωνία όριζε σαν επιτυχία.

Αν όμως ήταν ευτυχισμένοι, τότε γιατί όλοι τους κατέληξαν σε εθισμούς που εντέλει κατέστρεψαν τη ζωή τους;

Όπως  θα αναλύσω σε  άλλο άρθρο, ένας άνθρωπος καταλήγει σε  εθισμούς και εξαρτήσεις, μόνο όταν δεν είναι ικανοποιημένος αρκετά απ’τη ζωή του, και το κάνει κυρίως για να ξεσπάσει, για να ξεφύγει από τα αρνητικά συναισθήματα και το αίσθημα  κενού που βιώνει  καθημερινά.

Οπότε ας θέσω διαφορετικό ερώτημα:

Τι είναι αυτό που θέλει πραγματικά ο κόσμος;

Η απλούστερη απάντηση είναι τα συναισθήματα.

Θέλει τα συναισθήματα που ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι θα έχει όταν πετύχει τον Χ ή Ψ στόχο, όταν θα γίνει πλούσιος, ωραίος και διάσημος.

Δεν σε νοιάζει να έχεις περισσότερα λεφτά απ’όσα χρειάζεσαι – σε νοιάζει να έχεις ελευθερία, άνεση και ασφάλεια. Σε νοιάζει να ζεις νέες εμπειρίες, να έχεις ποικιλία στη ζωή σου και να ζεις ευχάριστες εκπλήξεις. Σε νοιάζει να είσαι ευγνώμων για τη ζωή σου και όλα τα καλά που αυτή εμπεριέχει.

Δε σε νοιάζει να γίνεις κορυφαίο μοντέλο, ή να γίνεις διάσημος, σε νοιάζει η αναγνώριση, η αυτοπεποίθηση, το θάρρος, το να σου δώσουν σημασία, οι ερωτικές επιτυχίες, η αγάπη και η σύνδεση με τους άλλους ανθρώπους.

Αυτα τα 3 που θεωρεί η  κοινωνία ως “επιτυχία”, δηλαδή (1) τα λεφτά, (2) η ομορφιά και (3) η δημοσιότητα, είναι μόνο ΣΥΜΒΟΛΑ , τα οποία μας έχει μάθει να σκεφτόμαστε ότι αυτός που τα κατέχει, ζει και τα παραπάνω συναισθήματα σε καθημερινή βάση.

Όμως, η επιστήμη της Ψυχολογίας, μέσα από τόνους ερευνών τα τελευταία χρόνια, έρχεται πλέον να μας πει πως όχι.

Αυτά τα 3 είναι μόνο αυτό.

Σύμβολα.

Δεν είναι τα συναισθήματα καθ’εαυτά.

Όμως αυτό που δεν έχει καταλάβει ο κόσμος, είναι ότι θέλει τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από αυτά τα σύμβολα, και όχι τα σύμβολα καθ’εαυτά.

Έτσι, γίνεται αμέσως ο διαχωρισμός των στόχων (άλλο μεγάλο κεφάλαιο που θα αναλύσω ξανά αλλού) σε Εσωτερικούς και Εξωτερικούς.

Εξωτερικοί θεωρούνται όλοι αυτοί που κυνηγούν τα παραπάνω 3 στοιχεία της επιτυχίας της κοινωνίας.

Οι Εσωτερικοί στόχοι, όμως, είναι αυτοί που θα σου φέρουν τα συναισθήματα που θες.

Και αυτοί χωρίζονται σε 3 μεγάλες αντίστοιχες κατηγορίες οι οποίες είναι:

  1. Προσωπική Ανάπτυξη
  2. Καλλιέργεια των Σχέσεων
  3. Προσφορά στους γύρω σου

Ελπίζω, με βάση τα παραπάνω, και με το παρακάτω ρητό να προβληματιστείς όσο είχα προβληματιστεί και εγώ όταν τα είχα δει πρώτη φορά- και να σε κάνουν να αναθεωρήσεις το τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι:

“Να γελάς συχνά και πολύ,
να κερδίζεις το σεβασμό 
έξυπνων ανθρώπων
και την αγάπη των παιδιών,
να κερδίζεις την εκτίμηση ειλικρινών κριτών
και να υπομένεις την προδοσία ψεύτικων φίλων,
να εκτιμάς την ομορφιά,
να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους,
να αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο,
είτε με ένα υγιές παιδί,
ένα όμορφο κομμάτι κήπου
ή μια καλή κοινωνική ζωή,
να ξέρεις ότι έστω μια ζωή ανέπνευσε ευκολότερα
επειδή έζησες.
Αυτό είναι το να έχεις Επιτύχει!”
~Ralph Waldo Emerson~

Ώχ! Ξέχασε να αναφέρει το κομμάτι με τα λεφτά. Γιατί;

164918Είναι τόσο εύκολο να πέσουμε στην παγίδα να δούμε κάποιον που βγάζει  περισσότερα από εμάς και να πιστέψουμε ότι αυτός είναι ευτυχισμένος.

Όπως εύκολο είναι επίσης και να δούμε κάποιον που βγάζει  λιγότερα από εμάς, και να πιστέψουμε ότι είναι πιο δυστυχισμένος.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η προσωπική επιτυχία και η ευτυχία, έχουν να κάνουν με πράγματα που έχουν ΑΞΙΑ για εμάς, και είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ των χρημάτων.

Αυτό σημαίνει πως μπορεί κάποιος, κάλλιστα, να βγάζει πολλά ή λίγα, και να είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος ανεξαρτήτως.

Όμως πολλοί καταπατούν τη ζωή τους, το χρόνο τους και την ελευθερία τους, ανταλλάσοντας τα για μια δουλειά που προσφέρει περισσότερα χρήματα ή κύρος.

Όχι γιατί αυτοί το επέλεξαν συνειδητά, αλλά γιατί άλλοι τους είπαν ότι έτσι θα επιτύχουν.

Πόσοι γίνονται ιατροί ή δικηγόροι ή δάσκαλοι για τελείως λάθος λόγους ή λόγω πίεσης από την οικογένεια (ή το χωριό!);

Εάν, όμως, δεν κάνεις κάτι για τους ΔΙΚΟΥΣ σου λόγους, όπως για παράδειγμα εάν βρεθείς στο λάθος επάγγελμα (όπως ανέφερα στο άρθρο Μήπως χαραμίζεις τα ταλέντα σου;), τότε θα είσαι από μέτριος έως κακός στη δουλειά σου, ή θα είσαι δυστυχισμένος, ή και τα δύο.

Πόσοι το κάνουν αυτό για να έχουν μεγαλύτερο μισθό, μόνο και μόνο για να καταλήξουν δυστυχισμένοι και “αποτυχημένοι”;

Μπορεί βέβαια να θεωρούνται “Επιτυχημένοι”, σύμφωνα με τα κριτήρια της κοινωνίας.

Όμως οι ίδιοι αναρωτιούνται:

“Αυτό είναι η Επιτυχία; Αυτό υπάρχει μόνο;”

Ίσως κάποιος που είναι καθαριστής να θεωρεί τον εαυτό του πολύ πιο επιτυχημένο από εσένα ή εμένα.

Μπορεί να βρίσκεται στην κορυφή του δικού του κόσμου, κάνοντας σωστή διαχείριση όλων τον τομέων, έχοντας καλές σχέσεις, προσφέροντας τον καλύτερό του εαυτό και ζώντας μια απλή ζωή.

Ποιοι είμαστε εμείς που θα τον κρίνουμε;

Ο καθένας από εμάς έχει το δικό του δρόμο να ακολουθήσει, και αυτό δε σημαίνει ότι επιτυχημένος είναι αυτός που παίρνει περισσότερα λεφτά ή που δουλεύει περισσότερες από 24 ώρες την ημέρα, ή αυτός που έχει τη μεγαλύτερη δημοσιότητα, ή αυτός που είναι πιο όμορφος.

Το ότι μας έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου ότι αυτό ισχύει, δε το κάνει και σωστό.

Έχουμε ασυνείδητα υιοθετήσει έναν ορισμό για την επιτυχία βασισμένο σε λάθος ιδέες, πεποιθήσεις και πρότυπα, και βασισμένο σε αυτό που μας έχουν πει οι άλλοι ότι είναι επιτυχία.

Όμως και αυτοί έχουν βασιστεί σε αυτά που έμαθαν από άλλους κ.ο.κ.

Εν ολίγοις, οι τυφλοί οδηγούν τους τυφλούς.

Και με βάση αυτόν τον λανθασμένο ορισμό που έχουμε συμμεριστεί βαθιά μέσα μας, παίρνουμε τις μεγαλύτερες επιλογές της ζωής μας:

  • τι καριέρα θα ακολουθήσουμε,
  • τι συνήθειες θα έχουμε,
  • τι υγεία θα έχουμε,
  • πώς θα διαχειριστούμε τα οικονομικά μας, 
  • τι οικογένεια (ή όχι) θα κάνουμε,
  • πώς θα συμπεριφερόμαστε,
  • τι ή πόσες σχέσεις θα έχουμε,
  • τι θα κυνηγάμε,
  • ποιες θα είναι οι ασχολίες μας ή τα χόμπυ μας,
  • τι θα θαυμάζουμε στους άλλους και
  • τι θα κάνουμε στον ελεύθερό μας χρόνο.

Όμως, κατανοώντας τη βαρύτητα όλων των παραπάνω, ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσεις τη λέξη “Επιτυχία”.

Όχι αυτό που σου είπε η κοινωνία ή οποιοσδήποτε άλλος ότι θεωρείται επιτυχία – αλλά τη ΔΙΚΗ σου, Προσωπική, Επιτυχία.

Πρώτα πρέπει να βάλεις στην άκρη τον παλιό ορισμό σου και να σταματήσεις να ακολουθείς το πλήθος.

Δεν θα μπορέσεις ποτέ  να βρεις κάτι το οποίο ούτε καν ξέρεις πώς είναι ή πώς μοιάζει περίπου.

Άσκηση

1. Τι όριζες ως τώρα ως “Επιτυχία”;

Από πού πήρες, πιστεύεις, αυτόν τον ορισμό;

Ποιες μεγάλες ή μικρές σου επιλογές βασίστηκαν σε αυτόν τον ορισμό, και ποιο ήταν το αποτέλεσμα μέχρι τώρα;

2. Ξέχνα τον παραπάνω ορισμό.

Άφησε τον στην άκρη.

Και ξεκίνα να σκέφτεσαι μερικές στιγμές που σε έκαναν περήφανο στη ζωή σου.

Τα πράγματα που σε κάνουν να γελάς και σε ενθουσιάζουν.

Σκέψου την οικογένειά σου, τις σχέσεις σου, τους φίλους σου και όλα αυτά που έχουν αξία για εσένα.

Γράψε, ελεύθερα, οτιδήποτε σημαίνει “επιτυχία” για εσένα.

Συνέχισε να το επαναπροσδιορίζεις, έως ότου έχεις έναν ορισμό για τον οποίον είσαι περήφανος.

Προσωπικά έχω καταλήξει σε έναν ορισμό, που ανά διαστήματα αναθεωρώ μερικά σημεία του, αλλά γενικότερα με ικανοποιεί πολύ, και σίγουρα είναι αυτό που θέλω να ακολουθήσω στη ζωή μου:

Τι σημαίνει για εμένα πραγματική επιτυχία;

Πραγματική Επιτυχία για μένα σημαίνει συστηματικά και καθημερινά να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου.

Καθημερινά να προσφέρω σε εκατομμύρια κόσμο μέσα απ’το έργο μου και τη ζωή μου.

Να εκπληρώνω και να ζω τα όνειρά μου, να έχω ξεκάθαρους και όλο και μεγαλύτερους στόχους και καθημερινά να κάνω βήματα για την επίτευξή τους.

Να με ωθούν να γίνομαι όλο και περισσότερο ο άνθρωπος που θέλω να γίνω.

Να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου πρώτα.

Οτιδήποτε  με ενοχλεί να το παραδέχομαι και να το αντιμετωπίζω, και να μη το κουκουλώνω ή το αγνοώ.

Να έχω τη δύναμη να το αλλάξω ή να κάνω κάτι γι’αυτό και ΠΟΤΕ να μην παραιτούμαι ή επαναπαύομαι.

Κάθε φορά που πέφτω, να έχω το σθένος να ξανασηκώνομαι.

Κάθε φορά που θα λοξοδρομώ, να έχω τη σύνεση και τους ανθρώπους γύρω μου να με επαναφέρουν στο δρόμο που θέλω να ακολουθήσω.

Να εξελίσσομαι και να προχωρώ συνεχώς, σπάζοντας τα όριά μου και διευρύνοντας το πεδίο των δυνατοτήτων μου, αλλά πάντα μένοντας πιστός στις αρχές και τις αξίες μου.

Να έχω εκπληκτική οικογενειακή ζωή και σχέσεις γύρω μου, ανθρώπους που να με αγαπούν και να τους αγαπώ απεριόριστα, να με σέβονται και να με υποστηρίζουν, και να έχω φίλους σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Να έχω επιτύχει ΠΛΗΡΗ οικονομική ελευθερία, αλλά να δουλεύω, να δημιουργώ και να προσφέρω ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, συνεχίζοντας να κάνω αυτό που μου αρέσει καθημερινά!

Να ζω με πολλή αγάπη, αμέριστο πάθος,  βαθειά ευγνωμωσύνη, και άπειρο δυναμισμό, ενέργεια και νοητική γαλήνη.

Να μπορώ να δω τη μαγεία και το μεγαλείο οπουδήποτε γύρω μου, να μαθαίνω συνεχώς, να ζω νέες συγκινήσεις, αλλά και να γελάω και να περνάω ευχάριστες στιγμές καθημερινά.

Αυτό για μένα είναι μια ΠΛΟΥΣΙΑ και ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ζωή.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σειρά σου λοιπόν.

Επανακαθόρισε τη δική σου επιτυχία, και άρχισε να παίζεις ένα παιχνίδι το οποίο πραγματικά να σε νοιάζει να κερδίσεις.

Ένα παιχνίδι στο οποίο να ΜΠΟΡΕΙΣ να αφοσιωθείς με όλη σου την καρδιά για το υπόλοιπο της ζωής σου.