Ο Νόμος που θα σε απελευθερώσει από την Αναβλητικότητα

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Ξέρεις ποια είναι η Νούμερο ΈΝΑ δικαιολογία που χρησιμοποιούμε για να μην κάνουμε αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε;

“Δεν προλαβαίνω.”

Αυτή η φράση είναι η μεγαλύτερη παγίδα. ​

Όμως πώς θα μπορούσαμε να μην πέφτουμε θύματα του ίδιους μας του μυαλού;;

Σου έχει τύχει στη σχολή, ή το σχολείο το παρακάτω;​

Να έχεις μία εργασία να παραδώσεις, ή ένα μάθημα να δώσεις, και να λες “θέλει 1 εβδομάδα”, και να το αναβάλλεις συνεχώς έως τελευταίας στιγμής... Και τελευταία στιγμή, όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι, βάζεις τα πάντα στην άκρη και κάθεσαι εκεί για μερικές (ή αρκετές) ώρες, πλήρως αφοσιωμένος και το τελειώνεις μέσα σε ένα βράδυ.

Σου θυμίζει κάτι αυτό; 

Νομίζω πως όλοι μας ανεξαιρέτως το έχουμε ζήσει.

Χτες άκουσα ένα podcast από το BrainHackingAcademy.gr (Επ. 56: Ο Νο. 1 νόμος για περισσότερα αποτελέσματα) που με έκανε να ξεχάσω όλες τις δικαιολογίες του γιατί δεν γράφω τόσο καιρό - κυρίως το “δεν προλαβαίνω” και το “έχω άλλες προτεραιότητες”, και με έκανε να το δω με νέα ματιά. 

Μία εργασία θα σου πάρει όσο χρόνο της αφιερώσεις. 

Μπορει να θέλει γύρω στις 15 ώρες. Η ίδια εργασία μπορεί να πάρει 1 μήνα αν έχεις πει ότι τόσο θα της αφιερώσεις. 

Όμως αν βαθιά μέσα σου πιστεύεις ότι θέλει λιγότερο, θα το αναβάλλεις. 

Θα το έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, αλλά δεν θα ασχοληθείς μέχρι τελευταία στιγμή. Και τότε, μαγικά, μέσα σε 5 ώρες την έχεις τελειώσει.

Όλοι μας το έχουμε ζήσει αυτό.

Υπάρχει μάλιστα ένας νόμος που το περιγράφει:

Ο νόμος του Parkinson

“Η δουλειά πάντα θα επεκτείνεται, ώστε να γεμίσει τον χρόνο που της δίνουμε για την εκπλήρωσή της”
~ Νόμος του Parkinson ~

Κάνε Tweet

Ξαναδιάβασέ το.

Είχα μιλήσει για αυτόν το νόμο περιληπτικά και σε προηγούμενο άρθρο, γράφοντας για το “καλό” στρες (ευ-στρες) - “Είναι η πίεση όντως κάτι κακό, ή πάλι μας ξεγέλασαν;”, όπως και στα “4 Αντίδοτα της Αναβλητικότητας”, στο 3ο αντίδοτο, που ανέφερα πως θα πρέπει να θέτουμε τις δικές μας “Ημερομηνίες Λήξης” και "Ποινές" σε ό,τι έχουμε να κάνουμε.

Βλέπεις, λειτουργούμε πολύ καλύτερα με περιορισμούς και όρια.

Σίγουρα, η “ελευθερία” είναι πολύ πιο σέξι από τους περιορισμούς. 

“Δε μου αρέσει να με περιορίζουν” λέμε. 

Όμως είναι διαφορετικό να περιορίζεσαι από άλλους, και διαφορετικό το να περιορίζεσαι από δική σου επιλογή.

Το σπίτι στο οποίο ζούμε, οι τοίχοι, είναι όρια προς τα έξω. Το δωμάτιο που κοιμόμαστε, έχει όρια σε σχέση με τα άλλα δωμάτια. Το ίδιο και η τουαλέτα.

Επιθυμούμε τα όρια γιατί μας δίνουν ελευθερίες, όσο παράδοξο και αν ακούγεται. Όταν κάποιος εισβάλει στον προσωπικό μας χώρο, μας ενοχλεί. Και αυτό γιατί δεν σέβεται τα προσωπικά μας όρια. 

Οι κανόνες και οι νόμοι είναι μία μορφή ορίων

  • Σκέψου λίγο την οδήγηση χωρίς κανόνες. Θα επικρατούσε χάος. Δε θα τολμούσες να βγεις από το σπίτι σου. 
  • Σκέψου τη φυσική χωρίς νόμους. Τα πάντα θα ήταν τυχαία, κάθε βήμα μας θα είχε τυχαίο αποτέλεσμα.
  • Σκέψου τη γλώσσα χωρίς κανόνες. Ο καθένας θα μιλούσε όπως να’ναι.
  • Ή σκέψου τη μουσική χωρίς νόμους. Θα επικρατούσε μόνο θόρυβος.
  • Σκέψου να παίξεις ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες, που ο καθένας κάνει ότι θέλει όποτε θέλει. Θα αγανακτούσες, ή θα το βαριόσουν κατευθείαν.

Δεν μας αρέσει να μας θέτουν όρια. Αλλά όταν φαντάζεσαι μία ζωή απελευθερωμένη και δίχως όρια, δεν νομίζω να φαντάζεσαι τα αποπάνω. 

Ωστόσο είναι διαφορετικό το να μάθουμε να θέτουμε εμείς οι ίδιοι όρια στον εαυτό μας. Είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο.

Και γι’αυτό το λόγο ο περισσότερος κόσμος λειτουργεί καλύτερα σε οργανωμένα πλαίσια που οι άλλοι του βάζουν όρια - όπως ως υπάλληλοι σε επιχειρήσεις, ή δημόσιοι υπάλληλοι, και γι'αυτό ο περισσότερος κόσμος όταν αποκτήσει απότομα δύναμη ή χρήματα λένε πως "βλέπεις ποιος πραγματικά είναι". Δε γνωρίζει πώς και γιατί να οριοθετεί τον εαυτό του και τους άλλους. Όμως ξεφεύγω. Αυτό είναι συζήτηση για άλλο άρθρο.

Ο νόμος του Parkinson είναι μορφή οριοθέτησης

Αυτός ο νόμος που ανέφερα, ο Νόμος του Πάρκινσον, μας λέει πως ό,τι επιθυμούμε να κάνουμε, θα μας πάρει όσο χρόνο του αφιερώσουμε. Είναι μία μορφή αυτο-οριοθέτησης.

Και αυτό μπορούμε να αρχίσουμε να το χρησιμοποιούμε υπέρ μας, αντί να το αφήνουμε στην τύχη.

Εάν αναβάλλεις συχνά κάτι που θα ήθελες να κάνεις, επειδή “δεν έχεις χρόνο”, δοκίμασε να βάλεις κάποια χρονικά όρια για κάτι συγκεκριμένο. Όπως για αυτό το άρθρο, είπα: θα πάω σε μία καφετέρια χωρίς καλώδιο για το λάπτοπ, και θα έχω Χ χρόνο (1.5 ώρα) να παράγω ένα άρθρο (το έγραψα όταν ήταν ακόμη ανοιχτές οι καφετέρειες!! #μένουμεσπίτι).

Σίγουρα θα μπορούσα να του αφιερώσω παραπάνω χρόνο, όμως αν δεν το οριοθετήσω εγώ, δεν θα το κάνω ποτέ. Οπότε είπα απλά να ξεκινήσω, με αυτούς τους περιορισμούς.

Παρεπιπτόντως, αυτή ήταν μία πάρα πολύ ωραία ιδέα από το podcast που ανέφερα παραπάνω, από τη Φύλλις Γαβριηλίδου.

Υπολόγισε πόσο χρόνο θα σου έπαιρνε κάτι, και δοκίμασε να το κάνεις στα ⅔ του χρόνου, ή στο μισό χρόνο.

Ποια είναι μερικά από τα πράγματα που θα ήθελες να κάνεις, αλλά αναβάλλεις συνεχώς; Πόσο χρόνο πιστεύεις θα σου έπαιρναν;

Τι και αν τα έκανες στον μισό χρόνο;

Τι θα γινόταν αν εκείνη η αναφορά που πρέπει να γράψεις, είχες 30’ να την γράψεις; Ή αν είχες 10 λεπτά να κατεβάσεις ιδέες για το νέο σου project; Ή είχες 3 ώρες να διαβάσεις εκείνο το βιβλίο που λες εδώ και τόσο καιρό και δεν έχεις προλάβει να το ακουμπήσεις; Σίγουρα υπό χρονική πίεση, το μυαλό σου θα σου δείξει νέους τρόπους να τα καταφέρεις. 

Πολλές φορές μάλιστα, υπό τέτοια πίεση, ξυπνάνε μέσα μας δυνάμεις που ποτέ δεν πιστεύαμε πως είχαμε. Και δεν ξέραμε πως τις είχαμε γιατί δεν είχαν χρειαστεί να αφυπνιστούν. Υπό τις κατάλληλες συνθήκες όμως, βρίσκονται εκεί.

Κάπως έτσι, έφτασα την περίοδο που διάβαζα πάρα πολύ εντατικά για εξετάσεις για ειδικότητα στην Αμερική (USMLE) να διαβάζω και 10 και 12 και 14 ώρες την ημέρα, καθημερινά για μεγάλο διάστημα - πάνω από μήνα.

Ήταν μία μορφή αυτοπεριορισμού και αυτο-οριοθέτησης που έπρεπε να το κάνω, ώστε να καταφέρω αυτά τα οποία ήθελα. Και είχα επενδύσει ήδη πάρα πολύ, το κόστος ήταν πάρα πολύ υψηλό, και ΕΠΡΕΠΕ να τα βγάλω πέρα, έπρεπε να βρω κάποιον τρόπο να τα καταφέρω.

Και έτσι, στην ανάγκη, ξύπνησαν οι δυνάμεις που χρειάζονταν. Τις οποίες, δεν ήξερα ότι τις έχω, ή ότι βρίσκονταν εκεί για όταν τις χρειαστώ.

Και αν τα κατάφερα εγώ, μπορούν να τα καταφέρουν όλοι.

Και ακριβώς αυτό είναι το νόημα: όλοι μας έχουμε δυνάμεις μέσα μας, αλλά κοιμούνται, γιατί δεν χρειάζεται να αφυπνιστούν - δεν είναι τέτοια η πίεση, οι ανάγκες, οι καταστάσεις που να τις απαιτούν.

“Η δουλειά πάντα θα επεκτείνεται, ώστε να γεμίσει τον χρόνο που της δίνουμε για την εκπλήρωσή της”
~ Νόμος του Parkinson ~

Κάνε Tweet

Σίγουρα, αυτό θα σου προκαλέσει παραπάνω στρες. Όμως αν το κάνεις με δική σου επιλογή και είναι κάτι που εσύ θες, θα είναι καλό στρες (ευστρες - διάβασε το άρθρο παραπάνω).

Επίσης με αυτόν τον τρόπο θα έχεις περισσότερο χρόνο για βαθύτερη και καλύτερη ξεκούραση.

Θέσε χρονικά όρια, και απλά ξεκίνα.

Σου υπενθυμίζω και πάλι (όπως εμένα μου υπενθυμίζει πολλές φορές από το αποπάνω podcast ο Δημήτρης και η Φύλλις), πως "το μέτριο που θα κάνεις, θα είναι πολύ καλύτερο από το τέλειο που δεν θα κάνεις."

Τέλος, αν σου φαίνεται χρήσιμο αυτό το άρθρο, μοιράσου το με φίλους/φίλες σου που πιστεύεις ότι θα τους ενδιαφέρει ή θα τους βοηθήσει.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

Παλαιότερα άρθρα μου για την αναβλητικότητα:

Εγγράψου στους συνδρομητές και κατέβασε τα Δώρα!

Κάνε εγγραφή στους συνδρομητές για να λαμβάνεις 1 email την εβδομάδα (max) για όλα τα νέα άρθρα και προτάσεις / έξτρα υλικό.

Επίσης μπορείς να κατεβάσεις τη δωρεαν "εργαλειοθήκη των συνδρομητών", με το βιβλιαράκι - ερωτηματολόγιο αυτο-ανακάλυψης "Γνώρισε τον Εαυτό σου", καθώς και άλλα εκτυπώσιμα (πόστερ).

Η τέχνη των μικρών βημάτων

Η τέχνη των μικρών βημάτων

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Πόσες φορές καθημερινά δίνουμε υποσχέσεις στον εαυτό μας και στους άλλους, και λίγο αργότερα πιάνουμε τον εαυτό μας να κάνει το ακριβώς αντίθετο, αντί για αυτό που είπαμε πως θα κάνουμε. 

Μας αρέσει να βάζουμε μεγάλους στόχους. Και ακόμη περισσότερο, να τους συζητάμε!

Ακούγονται τόσο σέξι όταν τους λέμε δεξιά και αριστερά. 

Και νοιώθουμε τόσο παραγωγικοί.

Την τελευταία διετία, ο κόσμος παρατηρεί πως έχω χάσει μερικά κιλά και έχω αυξήσει λίγο τον “όγκο”. Και με ρωτάνε “τι κάνεις; Πόσες ώρες περνάς στο γυμναστήριο και έγινες έτσι;”

Χαμογελώ, και τους λέω το “μυστικό” μου:

“Κάνω 1 push up την ημέρα.”
“Χαχαχαχα εντάξει, σοβαρά τώρα, τι κάνεις;”
(παίρνω σοβαρό ύφος) “Όχι, σοβαρά. Αυτό κάνω.”

Κανένας δεν με πιστεύει. Και όμως είναι αλήθεια.

Τον τελευταίο χρόνο πειραματίζομαι με μία γιγάντια αλλαγή στον τρόπο σκέψης μου και δράσης μου. 

Ο μεγαλύτερός μου εχθρός για όλη μου τη ζωή ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός. Πολλοί το λέμε, λίγοι όμως καταλαβαίνουν τι σημαίνει ακριβώς αυτό.

Τι σημαίνει το ότι “Ο μεγαλύτερός μας εχθρός είναι ο ίδιος μας ο εαυτός”;

Για μένα, σημαίνει πολλά πράγματα, το μεγαλύτερο εκ των οποίων είναι η αναβλητικότητά μου. Είχα μερικούς πανέξυπνους τρόπους να αναβάλλω τα σημαντικά και αυτά που ξέρω πως είναι καλά για μένα.

Εντέλει, αποφάσισα να κάνω τον εαυτό μου από εχθρό μου, φίλο μου.

Και άρχισα να κάνω τη μεγάλη αλλαγή που προανέφερα, η οποία όπως κατάλαβες έχει να κάνει με το ακριβώς αντίθετο: πολύ μικρές αλλαγές.

Για να καταλάβεις όμως το γιατί, ας διερωτηθούμε:

Γιατί αναβάλλουμε;

Ξέρουμε τι μας συμφέρει και τι είναι για το καλό μας. Όλοι μας ξέρουμε τι “θα έπρεπε” να κάνουμε. Όλοι μας είχαμε όνειρα κάποια στιγμή στη ζωή μας. Γιατί δεν τα ακολουθήσαμε μέχρι τέλους; 

Γιατί συνεχίζουμε να αθετούμε τις υποσχέσεις μας, προς τους άλλους, αλλά το κυριότερο, τις υποσχέσεις μας προς τον εαυτό μας;

Η απάντηση είναι πολύ απλή:

​Το μυαλό μας είναι σαν ένα γατάκι στο χιόνι.

Τι εννοώ με αυτό;

Πες πως έχεις ένα γατάκι, που δεν έχει δει ποτέ του χιόνι.

Και θες να το μάθεις να αγαπάει το χιόνι, και να παίζει με αυτό.

Τι θα έκανες;

Μία επιλογή είναι να το πάρεις, και να το πετάξεις μες στο χιόνι. Θα παγώσει για μία στιγμή, θα φοβηθεί μέχρι θανάτου, και θα τρέξει κατευθείαν μέσα στο σπίτι και τη ζεστασιά του.

Τώρα, μάλιστα, είναι θυμωμένο μαζί σου, και θα σε γρατζουνίσει σε απροειδοποίητη στιγμή.

Το μυαλό μας είναι ακριβώς έτσι: Σαν ένα ανεκπαίδευτο, ατίθασο κατοικίδιο.

Εάν κάνεις κάτι που θα το φοβίσει, θα γυρίσει να σε δαγκώσει και να σε γρατζουνήσει.

Πάει κάπως έτσι:

Εσύ: "Θέλω να πάω στο γυμναστήριο"
Μυαλό σου: "Τι είπες?! Θα μου το πληρώσεις! Πήγαινε φάε μπισκοτάκια και πιάσε ένα μαξιλάρι να κλάψεις γιατί είσαι παχύς."  ή

Εσύ: "Θέλω να τελειώσω την εργασία μέχρι την επόμενη εβδομάδα"
Μυαλό σου: "Οκ, έχουμε χρόνο, τώρα όμως θα σε τιμωρήσω που με τρόμαξες και μου βάζεις όλη αυτή την πίεση. Πήγαινε να δεις Netflix με τις ώρες, μέχρι να σιχαθείς τον εαυτό σου."

Αλλά τι θα γινόταν εάν στο παραπάνω παράδειγμα με το γατάκι είχαμε μία προσέγγιση πολύ πιο φιλική και αγαπητή, και πάνω απ’ όλα, μη-απειλητική;

Τι θα γινόταν αν, αντί να το πετάξεις βίαια μέσα στο χιόνι, κάνεις το εξής:

Την πρώτη μέρα, παίρνεις το γατάκι έξω απ’την πόρτα, και το αφήνεις στα όρια του χιονιού. Τρομάζει και τρέχει μέσα.

Την επόμενη μέρα ξανά. Τρομάζει λιγότερο.

Και ξανά. Και ξανά. Και ξανά.

Μετά από λίγες μέρες αρχίζει να το περιεργάζεται. Το δοκιμάζει, το ζουλάει, και ξανατρέχει μέσα.

Μετά από μερικές μέρες αρχίζει να παίζει λίγο μαζί του. Να το περιεργάζεται περισσότερο.

Και μία μέρα το βλέπεις να τρέχει και να βουτάει μέσ’το χιόνι από μόνο του, και να παίζει με αυτό.

Γιατί τώρα ξέρει ότι το χιόνι δεν είναι απειλητικό, αλλά μαλακό και αφράτο σα σύννεφο, παρά του ότι είναι κρύο.

Φαντάσου για μία στιγμή:

Στο μυαλό σου υπάρχει ένα Δωμάτιο Ελέγχου.

Οτιδήποτε αισθάνεσαι, κάνεις, λες, μυρίζεις, ακούς - τα πάντα, περνούν μέσα από αυτό το δωμάτιο. Αυτό το Δωμάτιο Ελέγχου, είναι γεμάτο φρουρούς, λέιζερς, κάμερες, και μηχανές βασανιστηρίων. Εάν αισθανθεί την οποιαδήποτε απειλή, έχεις τελειώσει. Και όσο μεγαλύτερη η αλλαγή, τόσο μεγαλύτερη η απειλή.

Αλλά τι γίνεται με τις πολύ μικρές επιλογές, αποφάσεις και συνήθειες; Είτε καλές, είτε κακές; 

Περνούν απαρατήρητες.

Πολλά πράγματα περνούν απαρατήρητα από αυτό το δωμάτιο. Τα μικρά παιδιά ξέρουν πώς να χειραγωγούν τους μεγάλους με αυτόν τον τρόπο. Και εμείς ξέρουμε πώς να περνάμε αυτό το δωμάτιο όταν είναι να κάνουμε κάποια σκανταλιά ή να πείσουμε κάποιον για κάτι.

  • Έλα μωρέ, πλάκα θα έχει, μόνο για αυτή τη φορά! Δε θα το ξανακάνουμε, το υπόσχομαι!
  • Άντε, πάμε για ένα ποτάκι μόνο...
  • Θα φάω μόνο μία μπουκίτσα από αυτή τη σοκολάτα...
  • Μόνο ένα τσιγάρο είναι. Έλα μωρέ, τι να σου κάνει μία φορά;..
  • Θα δω απλά ένα επεισόδιο από τη σειρά…

Ποιον κοροϊδεύουμε; Οκ, μερικές φορές ναι. Αλλά ας σοβαρευτούμε. ΣΠΑΝΙΑ μένουμε στο ένα. Τις περισσότερες φορές θα συνεχίσουμε. Γιατί αν αρχίσουμε, θέλουμε κι άλλο.

Ένα τσιγάρο δεν προκαλεί κάποιο πρόβλημα.

Αλλά τι γίνεται με τα 10.000; Ή τα 20.000; Γιατί αν υπολογίσεις 1 πακέτο την ημέρα για 5 χρόνια είναι 36.500 (20*365*5) μικρές επιλογές (ω ναι!) που πέρασαν απαρατήρητες.

Αλλά τι γίνεται με τις θετικές αλλαγές;

Είδες πόσο “κουλό” σου ακούστηκε το 1 push up την ημέρα. Τι να σου κάνει; Δεν είναι στην κουλτούρα μας να συζητάμε “πώς να κάνεις 1 pushup την ημέρα”. Δεν είναι σέξυ. Είναι καλύτερο το “πήγαινε στο γυμναστήριο 3-5 φορές την εβδομάδα για 2 ώρες τη φορά”. Ακούγεται πιο σωστό.

Δεν είναι ωραίο το “πώς να χάσεις 100 γραμμάρια”, αλλά “πώς να χάσεις 20 ή 50 κιλά ή να κάνεις κοιλιακούς σε 2 εβδομάδες”.

Δεν είναι το “πώς να αυξήσεις τα έσοδά σου κατά 50€”, αλλά “πώς να διπλασιάσεις ή να τριπλασιάσεις τα έσοδά σου” ή “πώς να γίνεις εκατομμυριούχος”.

Και δεν αρχίζουμε, γιατί περιμένουμε τη σωστή στιγμή - να νιώσουμε πάθος, ενθουσιασμό, και να έχουμε όρεξη να το κάνουμε. Αλλά η “όρεξη” είναι συναίσθημα. Και τα συναισθήματα είναι τελείως ασταθή και αναξιόπιστα, όπως οι αμμόλοφοι της ερήμου Σαχάρα που αλλάζουν συνεχώς με τον άνεμο. Η “όρεξη”, η “έμπνευση”, δεν είναι για συνήθειες ή αλλαγές ζωής.

Δεν μπορούμε να χτίσουμε τίποτε πραγματικά σταθερό πάνω σε μία τόσο ασταθή βάση.

Δεν μπορούμε να χτίσουμε τίποτε πραγματικά σταθερό πάνω σε μία τόσο ασταθή βάση συναισθημάτων όπως η “όρεξη” και η “έμπνευση”.

Χρειαζόμαστε κάτι σταθερό. Κάτι που να λειτουργεί 100% των φορών, όχι 50% ή 30%.

Και όσο περιμένουμε να μας έρθει η όρεξη και η κατάλληλη στιγμή, μήνες και χρόνια περνούν, και τίποτε δεν συμβαίνει. Αλλά οι μικρές επιλογές, αποφάσεις και συνήθειες περνούν κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη μας.

Ίσως το 1 pushup ή το να διαβάσεις μία σελίδα από ένα βιβλίο, ή απ’τα 5 κουταλάκια ζάχαρη στον καφέ να κόψεις το ένα, ή να γράψεις ένα πράγμα για το οποίο είσαι ευγνώμων απ’την ημέρα σου, ή να κάτσεις να χαλαρώσεις μόνος σε μία καρέκλα δίχως να κάνεις τίποτα για 1-2 λεπτά, όντως να μην κάνει καμία μεγάλη διαφορά. 

Όμως όταν το βάζεις σκοπό να το κάνεις καθημερινά, οι μέρες περνούν, χωρίς να το καταλάβεις, επειδή δεν ενεργοποιείται ο συναγερμός απ’ το προαναφερθέν Δωμάτιο Ελέγχου.

Και αν τα κάνεις τικ (ή βάζεις νούμερο) σε ένα απλό ημερολόγιο τοίχου, ξαφνικά βλέπεις ότι έχεις φτάσει τις 30 ημέρες. Μετά τις 50. Μετά τις 80, τις 100. Και δεν το έχεις συνειδητοποιήσει καν.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των μίνι-συνηθειών

Μάντεψε ποιο είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα; Τηρείς μία απλή υπόσχεση που έδωσες στον εαυτό σου, και τα δεδομένα μιλάνε μόνα τους - γίνεσαι αυτός που όταν λες ότι θα κάνεις κάτι, το κάνεις. Αυτή είναι η βάση της αυτοπεποίθησης. Από εκεί που ο εαυτός σου ήταν ο εχθρός σου, συμφιλιώνεσαι μαζί του.

Είχα εκπληκτικά αποτελέσματα με αυτή την απλή μέθοδο, και γι’αυτό μιλάω γι’αυτή σε φίλους, γνωστούς ή ακόμη και σε ασθενείς μου, με την πρώτη ευκαιρία. Τώρα, καθημερινά για τις τελευταίες 650 ημέρες ηρεμώ καθημερινά για 1 λεπτό. Κάνω ένα pushup για τις τελευταίες 635 ημέρες, καθημερινά (αν και το έσπασα για 2 εβδομάδες και τώρα είμαι στο 150 ξανά).

Ανακάλυψα πως ΜΠΟΡΩ να το κάνω. 

Οπότε άρχισα να προσθέτω προσεκτικά μερικές επιπλέον συνήθειες.

Και όχι μόνο αυτό.

Η αύξηση στην αυτοπεποίθηση είναι ακόμη μεγαλύτερη από αυτό που φαντάζεσαι. Γιατί;

Γιατί ενώ λες θα κάνω 1, πάντα το πετυχαίνεις. Όμως όταν αρχίσεις, κάποιες φορές θα θέλεις να συνεχίσεις και το 1 θα γίνουν 2, 10 ή 50. 

Ξαφνικά αρχίζεις να γίνεσαι ο άνθρωπος που λέει και λέει λίγα, αλλά κάνει πολλά - σε αντίθεση με τον περισσότερο κόσμο που λέει πολλά και κάνει λίγα.

Η καθημερινή ενέργεια που δίνει μία τόσο απλή τακτική, εις βάθος χρόνου, αλλά και μετατροπή αυτών των συνηθειών σε παιχνίδι, είναι ασύλληπτη.

Ταυτόχρονα, αυτές οι Μίνι-Συνήθειες, όταν περάσουν μερικές ημέρες, σου παρέχουν έναν ακλόνητο πυρήνα. Γίνονται ένας φωτεινός, και διαχρονικός Πολικός Αστέρας, που σε καθοδηγεί και μπορεί να σε βγάλει απ’ την οποιαδήποτε καταιγίδα και χάος. Επειδή το λες και γίνεται - ό,τι και να συμβαίνει γύρω σου.

Επειδή όπως έχει πει και ο Tony Robbins:

“Συστηματικά υπερεκτιμούμε τι μπορούμε να κάνουμε σε μία ημέρα ή σε μία εβδομάδα, και μεγαλειωδώς υποτιμούμε τι μπορούμε να κάνουμε σε έναν χρόνο ή σε μία δεκαετία”.

Η δύναμη των μικρών συνηθειών και αποφάσεων, βρίσκεται στην συνέπεια - εις βάθος χρόνου, και στη συσσώρευση αυτών σε κάτι τεράστιο.

Πάντα κοιτάμε προς τα πίσω, και αναρωτιόμαστε 
"Μα καλά, τι έκανα όλα αυτά τα χρόνια;"

Η απάντηση;
"Μικρές επιλογές, αποφάσεις και συνήθειες που συνεχίζουν να συσσωρεύονται."

Οπότε

“Ονειρέψου μεγάλα πράγματα,
αλλά ξεκίνα από τα μικρά
Και ξεκίνα τώρα.”

Ναι. Εστίασε στα μικρά. Γιατί τα μικρά είναι αυτά που πραγματικά μετράνε.

Μπορείς να ακούσεις περισσότερα για τις μίνι-συνήθειες στο ελληνικό podcast “Μίνι συνήθειες για μεγάλα αποτελέσματα”, από το Brain Hacking Academy και τους Δημήτρη Γκιόκα και Φύλλις Γαβριηλίδου (τα έχω ακούσει όλα και το αγαπώ).

Θα βρεις να διαβάσεις περισσότερα στο βιβλίο “Mini Habits: Smaller Habits, Bigger Results” ή  στο “Atomic Habits”, το οποίο πλέον έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά ως “Ένα τίποτα μπορεί να αλλάξει τα πάντα” (link από το Public.gr). 

Ίσως μάλιστα να θες να ξεκινήσεις το “διάβασμα 1 σελίδα την ημέρα” σαν την επόμενή σου Μίνι-Συνήθεια. Ξεκίνα, γιατί πραγματικά θα σου αλλάξει όλη τη ζωή.

Τώρα, ρίξε μία ματιά στο προηγούμενο άρθρο "21 λόγοι να ρίξεις τις προσδοκίες σου για να επιτύχεις μεγαλύτερους στόχους".

Μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν το μικρό βιβλιαράκι αυτο-ανακάλυψης, με ερωτήσεις για να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου και να σκεφτείς (αυτό που βλέπεις στην πλαϊνή στήλη), καθώς και αρκετά άλλα δωρεάν εκτυπώσιμα  / εργαλεία για τους συνδρομητές.

Τα 10 κορυφαία μαθήματα που πήρα από 10 βιβλία (Μέρος 1ο)

Μια ασκηση εμπνευσμένη από τον αξιαγάπητο φίλο Φώτη Χατζηνικολάου, personal trainer και συγγραφέα του ελληνικού fitness blog souvlaki-fitness :

Είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσες να κάνεις για κάθε νέα χρονιά, χωρίς να ιδρώσεις!

Η άσκηση αυτή εξασφαλίζει να:

1) αυξήσει την δημιουργικότητά σου

2) σου δημιουργήσει λύσεις που δεν φανταζόσουν σε προβλήματα που συναντάς

3) σου δώσει την ικανοποίηση ότι κάνεις κάτι παραγωγικό (και ότι δε χάνεις το χρόνο σου).

Αυτή η άσκηση λέγεται “10 ιδέες την ημέρα“. Ουσιαστικά κάθε μέρα, κατεβάζεις 10 ιδέες. Ό,τι ιδέες θες.

Η σημερινή άσκηση λοιπόν ήταν να γράψω μία καλή ιδέα από 10 βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό ή και γενικά που θεωρώ πολύ αξιόλογα. Έτσι έχουμε:

Τα 10 αγαπημένα βιβλία μου και κάτι μικρό που πήρα απ’το καθένα:

1. The Monk Who Sold His Ferrari: A Fable About Fulfilling Your Dreams & Reaching Your Destiny.

Η θέληση είναι συνήθεια και είναι κάτι που εκπαιδεύεται – είναι σαν ένα καλώδιο από πολλά νήματα:

Κάθε φορά που κάνεις κάτι δύσκολο (στο οποίο μέχρι πρότινως αντιστεκόσουν), τόσο πιο ισχυρό κάνεις αυτό το καλώδιο της προσωπικής σου Θέλησης – προσθέτοντας άλλο ένα νήμα, και άλλο ένα νήμα, μέχρι που γίνεται ένα πανίσχυρο χοντρό καλώδιο – πλέον τα δύσκολα πράγματα σου βγαίνουν αυθόρμητα και με ευκολία.

Δεν μπορείς να κόψεις ένα τέτοιο καλώδιο, μόνο να το αντικαταστήσεις με άλλου είδους, με ανίσχυρα νήματα.

Έτσι αντικαθιστάς τις κακές συνήθειες που θέλεις να αλλάξεις.

Αλλά για τις καλές συνήθειες που χτίζεις, δουλειά σου είναι να ενισχύσεις αυτό το καλώδιο!

2. Never Eat Alone, Expanded and Updated: And Other Secrets to Success, One Relationship at a Time.

Δικτύωση δεν είναι το πόσους ανθρώπους γνωρίζεις, αλλά το πόσοι άνθρωποι χαίρονται που σε γνώρισαν

Το να προσθέτεις αξία στη ζωή του καθενός που γνωρίζεις είναι που κάνει τη διαφορά.

Και η ύψηστη μορφή αξίας είναι η κατάλληλη μορφή βοήθειας – γνώση, οπτική, συμπόνια, ή γνωριμία στον κατάλληλο άνθρωπο την στιγμή που το χρειάζεται.

3. The Luck Factor: The Scientific Study of the Lucky Mind.

Είμαστε οι δημιουργοί της τύχης μας. Όπως έγραψα και στις βασικές αρχές του NSM.

Η “τύχη” μας πηγάζει απ’τις συνήθειές μας, και 4 πράγματα που μπορεί να κάνει κάποιος για να γίνει πιο τυχερός είναι:

(1) να γίνει πιο ανοιχτός – σε ανθρώπους, εμπειρίες κλπ,

(2) να είναι πιο αισιόδοξος, να πιστεύει πως το μέλλον θα είναι καλύτερο απ’το παρελθόν, και να αναλαμβάνει δράση καθημερινά για να το πραγματοποιήσει σίγουρα.

(3) να ακούει τα προαισθήματά του για τις μεγάλες επιλογές, αλλά και για τις μικρότερες επιλογές. Να κάνει πράγματα που τον φέρνουν σε επαφή με την εσωτερική του φωνή που τον οδηγεί – όπως περιπάτους (ιδίως στη φύση), μασάζ, σπα, χαλάρωση, διαλογισμό, σημειώσεις, ημερολόγιο, ανάλυση και επανεξέταση των πεποιθήσεών του.

(4) να βρίσκει τρόπους την “κακοτυχία” του να τη μετατρέπει σε “καλοτυχία” – σε κάτι χρήσιμο και καλό για αυτόν και για τον κόσμο. Να μπορεί να αλλάξει οπτική γωνία που βλέπει τα πράγματα, και να επανεξετάζει τα πάντα.

Γνωρίζει πως οι μεγαλύτερες αποτυχίες και οι μεγαλύτερες δυσκολίες και προκλήσεις είναι υποχρεωτικές για να γίνουμε κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη είμαστε. Στην πραγματικότητα, είναι διαμάντια μεταμφιεσμένα σε δυσκολίες.

4. The 7 Habits of Highly Effective People: Powerful Lessons in Personal Change.

Συνήθεια Νούμερο 1 – να είσαι προνοητικός:

Έχεις την πλήρη ευθύνη του που βρίσκεσαι τώρα.

Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσεις, τόσο πιο γρήγορα θα κάνεις σωστότερες επιλογές και θα κατευθυνθείς προς τα αποτελέσματα που θες.

Όσο αφήνεσαι έρμαιο των περιστάσεων, μη αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που σου αναλογούν, άλλοι θα καθορίζουν τα αποτελέσματα που παίρνεις.

Είναι η βασική διαφορά μοντέλου Δημιουργού ή Θύματος όπως ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο, και άλλη μια βασική αρχή αυτού του site.

5. Love Is the Killer App: How to Win Business and Influence Friends.

Τρία είναι τα μεγαλύτερα “άυλα” αγαθά:
Η γνώση, οι διασυνδέσεις και η ανθρωπιά.

Όποιος έχει και καλλιεργεί αυτά τα τρία, προχωράει.

Γνώση – μαθαίνεις συνεχώς και ψάχνεις τρόπους να τη μοιραστείς και πώς κάτι που έμαθες θα βοηθήσει τους άλλους.

Διασυνδέσεις – το να γνωρίσεις σε κάποιον το κατάλληλο άτομο την κατάλληλη στιγμή είναι, όπως είπαμε, απ’τα σπουδαιότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις.

Ανθρωπιά – συμπόνια, αγάπη, καλοσύνη, είναι αυτό που όλοι χρειαζόμαστε και που όλοι ψάχνουμε στους ανθρώπους που γνωρίζουμε – και είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει αξιομνημόνευτο.

6. The Upside of Stress: Why Stress Is Good for You, and How to Get Good at It.

Το στρες είναι ΚΑΛΟ. Ναι, καλά διάβασες. Είναι ΚΑΛΟ.

Η φαντασίωση της σύνταξης χωρίς καθόλου στρες είναι μια τεράστια προπαγάνδα και μύθος: η πραγματικότητα είναι ότι θα βαριέσαι μέχρι θανάτου αν συμβεί κάτι τέτοιο. Κανένας δε θέλει ατέλειωτες διακοπές, σε αντίθεση με ό,τι νομίζει.

Το ότι στρεσάρεσαι σημαίνει ότι έχεις πράγματα για τα οποία νοιάζεσαι.

Οι μεγαλύτερες πηγές του στρες είναι τις περισσότερες φορές και οι μεγαλύτερες (εν δυνάμει) πηγές ευτυχίας σου – οι σχέσεις, η οικογένεια, οι φίλοι, η δουλειά, τα παιδιά και οι προσωπικές ευθύνες – όλα αυτά έχουν τη δυνατότητα να σου προσφέρουν τη μεγαλύτερη ευτυχία που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος, εάν κοπιάσεις αποτελεσματικά.

Το στρες υπάρχει για να σε κάνει κοινωνικό, και να σε βοηθάει να αναπτύσσεσαι σαν άνθρωπος, να ξεπερνάς τα εμπόδια και τα όρια του μυαλού σου και να γίνεσαι ο νικητής.

Αυτός που δεν έχασε ποτέ καμία μάχη είναι μόνο αυτός που ποτέ δεν πολέμησε.

Ναι, να λυπάσαι αυτούς που είναι YOLO και λένε πως δεν νοιάζονται – γιατί η αλήθεια είναι πως νοιάζονται, έχουν πληγωθεί, και έχουν παραιτηθεί για να μην ξαναπληγωθούν. Φοβούνται.

Όσο έχεις πράγματα για τα οποία νοιάζεσαι και μάχεσαι, είσαι σε καλό δρόμο.

Η διαδρομή σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, σε ανεβάζει επίπεδα, και γίνεσαι κάτι ανώτερο.

7. The Leader Who Had No Title: A Modern Fable on Real Success in Business and in Life.

Όλοι, από τον επιστάτη του σχολείου, μέχρι τον διευθυντή, πρέπει να δείχνουν ηγετικές ικανότητες στη θέση που βρίσκονται.

Οι τίτλοι είναι απλά για την οργάνωση και τη διαχείριση (management).

Η Ηγεσία είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Ξεκινάει από το τώρα, από τα απλά πράγματα, και από τη θέση που βρίσκεσαι. Η Ηγεσία είναι επιλογή και νοοτροπία, και όχι κάποιο αξίωμα. 

Η Ηγεσία είναι τρόπος ζωής.

Κανένας δεν έγινε πρώτα “μεγάλος” και μετά άρχισε να δρα “ηγετικά”. Όλες μας οι πράξεις πηγάζουν από εμάς, και αν εμείς δεν αλλάξουν, σε ό,τι θέση και να βρεθούμε, τα ίδια θα κάνουμε, μικρά ή μεγάλα.

Όλοι οι ηγέτες έμαθαν να δρουν ηγετικά ΠΡΩΤΑ από τα απλά μικρά πράγματα, και στη συνέχεια έγιναν “μεγάλοι”.

8. Who’s Got Your Back: The Breakthrough Program to Build Deep, Trusting Relationships That Create Success–and Won’t Let You Fail.

Καλή η δικτύωση, αλλά θες να επιλέξεις λίγους και καλούς φίλους να’χεις γύρω σου, που θα είναι καλύτεροι και από οικογένεια, θα σε υποστηρίζουν, θα σε κατανοούν, και θα είσαι ο “υψηλότερος”/καλύτερός σου εαυτός μαζί τους.

Άτομα που θα βγάζουν τον καλύτερο εαυτό από μέσα σου. Που σου ανεβάζουν τα standards αντί να στα ρίχνουν. Που σε προκαλούν και σε ενισχύουν.

Το “Master-Mind group” σου.

Ακόμα και συνεργάτες σου να είναι, εάν δουν ότι σου ανοίγεται μια καλύτερη ευκαιρία αλλού, θα σε σπρώξουν.

Άνθρωποι που αν κάνεις κάποια βλακεία ή τους ενοχλήσει κάτι που έκανες θα στην πουν κατευθείαν και δεν θα κρύβονται πίσω από τύπους και “ευγένεια”.

9. Psycho-Cybernetics, A New Way to Get More Living Out of Life.

Άνθρωπος χωρίς στόχους είναι σαν πλοίο χωρίς πυξίδα.

Είμαστε φτιαγμένοι να βάζουμε στόχους και να τους κυνηγάμε, μας κρατάει στα καλά μας. Σε όλους τους τομείς και κάτω από όλες τις περιστάσεις.

Ρώτα συνεχώς – “ποιο είναι το αποτέλεσμα που θέλω από αυτό;“. Και μόνο έχοντάς το ξεκάθαρο στο μυαλό σου, ασυνείδητα θα κάνεις πολλές διαφορετικές μικρές και μεγάλες επιλογές.

Όλοι μας έχουμε ήδη στόχους, απλά οι περισσότεροι τους έχουν ασυνείδητους.

Αν σκέφτεσαι άντε να περάσει και αυτή η μέρα, αυτός είναι ο στόχος σου.
Αν είναι να τα βγάλεις πέρα μέχρι το τέλος της εβδομάδας, ναι και αυτός είναι στόχος.
Αν σου πω κλείσε τα μάτια σου και φαντάσου έναν 70άρη ή έναν 90άρη… Έτσι όπως τον φαντάζεσαι, προς τα εκεί πηγαίνεις. Εμείς δημιουργούμε την κατεύθυνση προς την οποία πηγαίνουμε, ακόμα και αν δεν την έχουμε σκεφτεί συνειδητά.

Αν δεν τους επιλέξεις εσύ συνειδητά, τους αφήνεις να μπουν από μόνοι τους (από απαρχαιωμένο λογισμικό, τυχαίες πεποιθήσεις, πεποιθήσεις του κοινωνικού μας περίγυρου, τυχαίες συγκυρίες, κλπ.).

10. Connected: The Surprising Power of Our Social Networks and How They Shape Our Lives — How Your Friends’ Friends’ Friends Affect Everything You Feel, Think, and Do.

Όλοι μας είμαστε δικτυωμένοι –

Όλοι μας είμαστε “ένα”.

Ο διαχωρισμός μεταξύ μας είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση που υπάρχει.

Παίρνουμε συναισθήματα, συμπεριφορές, νοοτροπία, σκέψεις, ακόμα και εκφράσεις και χαρακτηριστικά από αυτούς που έχουμε γύρω μας (και από αυτούς που έχουν γύρω τους οι γύρω μας!) – είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε το πιστεύουμε είτε όχι.

Είσαι ο μέσος όρος των 5 ατόμων με τα οποία περνάς τον περισσότερό σου χρόνο“.
~Jim Rohn

Όμως, εμείς επιλέγουμε αυτά τα άτομα – συνειδητά ή ασυνείδητα. Τι άτομα έχεις γύρω σου; Τα έχεις επιλέξει συνειδητά, ή και αυτά τυχαία προέκυψαν;

Κλείνοντας…

Όπως θα κατάλαβες λατρεύω να διαβάζω νέα βιβλία και γι’αυτό μ’αρέσει να βελτιώνω και την ικανότητα του διαβάσματος, της συγκέντρωσης και της απομνημόνευσης παράλληλα με όλα τ’άλλα.

Εάν δεν έχεις διαβάσει το άρθρο μου επί του διαβάσματος, σε παροτρύνω να του ρίξεις μια ματιά εδώ: 15+ Συμβουλές για ταχύτερο και αποτελεσματικότερο διάβασμα

Επίσης να αναφέρω ότι από τότε που είχα γράψει αυτό το άρθρο μέχρι σήμερα έχω βρει τουλάχιστον τριπλάσια νέα πράγματα επί του θέματος, ακόμα εκπαιδεύομαι, αλλά απ’ότι φαίνεται τα όρια του μυαλού μας και των ικανοτήτων μας είναι πολύ πέρα απ’όσο μπορούμε να φανταστούμε οι περισσότερο. 

Ακολουθούν νέα άρθρα επί του διαβάσματος!

Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο μοιράσου το, και σχολίασε από κάτω μία ιδέα από ένα βιβλίο που σου αρέσει ;)

Ο Συχνότερος Σαμποτέρ: Αναβλητικότητα

Παρακάτω αναλύω τα εξής:

  • Τι είναι η Αναβλητικότητα;
  • Η νοοτροπία της "Αρπαχτής"
  • Άπιαστα Ιδανικά και Λάθος Πεποιθήσεις
  • Νοοτροπία που διαιωνίζει την Αναβλητικότητα

Όπως παρατηρήσατε πέρασαν 2 μήνες σχεδόν από το τελευταίο μου άρθρο. Απ'τη μία είχα και άλλες υποχρεώσεις, διάβασμα και προετοιμασία για το Proficiency στα αγγλικά - ναι, δεν το έχω πάρει ακόμα και έγραψα βιβλίο στα αγγλικά! Να είναι καλά ο Γιώργος Κουρόγιωργας που με βοήθησε αφάνταστα να το βελτιώσω στη 2η έκδοσή του.

Αλλά πριν από ενάμιση μήνα, γράφοντας αυτό το άρθρο για την αναβλητικότητα, όσο αναλογιζόμουν το πρόβλημα, και πριν φτάσω να αναλύσω τις λύσεις, με έπιασε και εμένα η αναβλητικότητα και το άρθρο αυτό έμεινε στα πρόχειρα για ένα μήνα τώρα.

Η αναβλητικότητα είναι κάτι που όλους μας ταλαιπωρεί. Άλλοτε για μικρά και άλλοτε για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Και υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δαπανούν τον χρόνο τους (ίσως και μια ζωή), για άλλα πράγματα από αυτό που τους ενδιαφέρει λόγω αναβλητικότητας και άλλοι, οι οποίοι μπορούν αμέσως να κινηθούν χωρίς κανέναν δισταγμό.

Και γι'αυτό η αναβλητικότητα μπορεί να ανακηρυχθεί ο Νούμερο 1 Σαμποτέρ του εαυτού μας, του μέλλοντος μας, των ονείρων μας, των επιτυχιών μας, των σχέσεών μας, της οικονομικής μας άνεσης, της ζωντάνιας και της υγείας μας.

Τι είναι η Αναβλητικότητα;

Ουσιαστικά η αναβλητικότητα είναι μια έκφραση του φόβου: το "πάγωμα" ή η "φυγή", στην αντίδραση μάχης/φυγής/παγώματος (fight or flight or freeze).

Εν ολίγοις, όντας είδος "παγώματος", έχει τη ρίζα της βαθειά μέσα στον "αρχαιότερο" εγκέφαλο του ανθρώπου - στον ερπετικό εγκέφαλο (reptilian brain) - εκεί απ'όπου πηγάζει η αντίδραση fight/flight/freeze.

Κάτι συμβαίνει ή κάτι πρόκειται να μας συμβεί που μας τρομάζει, και αρχίζουμε να προσπαθούμε να το αναβάλουμε (ενεργοποιείται άμυνα της αναβλητικότητας).

Στη συνέχεια ο "λιμβικός" εγκέφαλος θα δημιουργήσει τα συναισθήματα, την ένταση, το τι και πώς θα νοιώσεις, καθώς και το τι εν τέλει θα κάνεις (πχ να πατήσεις το snooze/αναβολή στο ξυπνητήρι αντί να ξυπνήσεις, ή να παραμείνεις στον καναπέ  σου αντί να πας γυμναστήριο).

Τελευταίος και καταϊδρωμένος έρχεται ο "ανθρώπινος" εγκέφαλος (ο "νεοφλοιός"): το μόνο που έχει να κάνει είναι να βρει εκ των υστέρων μια "εξήγηση/εκλογίκευση/δικαιολογία" που να είναι αρκετά ικανοποιητική, γιατί έκανες αυτό που έκανες. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων δεν έχει καμία σχέση με το γιατί πραγματικά συνέβη.

Οι πεποιθήσεις μας και οι προσδοκίες μας εμπλέκονται στο κατά πόσο είμαστε προετοιμασμένοι για κάτι που θα συμβεί - ένα "αναπάντεχο" γεγονός ή πρόβλημα πχ - και το κατά πόσον θα μπούμε σε αντίδραση μάχης/φυγής/παγώματος, καθώς και το πώς θα νοιώσουμε και πώς θα αντιδράσουμε. Οι πεποιθήσεις που έχουμε μέσα μας και ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο θα σε βοηθήσει να επιλέξεις αν θα πολεμήσεις, αν θα το βάλεις στα πόδια, ή αν θα το αναβάλλεις για αργότερα (πάγωμα).

Το θέμα είναι ότι από την ανατροφή μας οι περισσότεροι - από την οικογένεια, από την κοινωνία, από το σχολείο - έχουμε μια εικόνα στο μυαλό μας ότι όλα θα έπρεπε να είναι τέλεια, εύκολα και βολικά, και έτσι φοβόμαστε την ατέλεια, τις δυσκολίες και το ξεβόλεμα. Δεν τα αποδεχόμαστε.

Δεν είμαστε εκπαιδευμένοι να αντιμετωπίζουμε με κάποια σχετική άνεση έστω και μια μικρή δυσκολία. Δεν θεωρούμε τον εαυτό μας ικανό να ανταπεξέλθει εκείνη τη στιγμή. Αντί λοιπόν να πολεμήσουμε, προτιμούμε να τραπούμε σε φυγή ή να παγώσουμε στη θέση μας και να ευχόμαστε ότι τα πράγματα θα φτιάξουν με τον καιρό, και να το εκλογικεύουμε με έναν παιδαριώδη τρόπο αργότερα: εγώ δεν είμαι γεννημένος έτσι - εγώ δεν μπορώ για τον χ/ψ λόγο, δεν είμαι ικανός, ο άλλος είναι πιο δυνατός κ.ο.κ.

Και εκεί βρίσκεται η ρίζα της αναβλητικότητας - στο να έχουμε βολευτεί και να φοβόμαστε να βγούμε από αυτό το ψευτο-βόλεμα.

Η νοοτροπία της "Αρπαχτής"

Πόσο πολύ η κοινωνία προβάλλει (μέσω ΜΜΕ, διαφημίσεων κλπ) την νοοτροπία της "ευκαιρίας", της γρήγορης επιτυχίας, της επιτυχίας μέσα σε μία νύχτα και ότι το ιδανικό είναι να είμαστε συνέχεια χαρούμενοι;

Πόσες ταινίες τελειώνουν με το τέλος καλό, όλα καλά όπου στο τέλος " ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα";

Πόσο ενισχύουν την πεποίθηση ότι τα "αρνητικά" συναισθήματα είναι κακά και δεν πρέπει να τα αισθανόμαστε καθόλου και να τα υποτιμούμε σαν να μην υπάρχουν;

Πόσο εύκολα προβάλλουν τη νοοτροπία ότι οι αλλαγές γίνονται μέσα σε μία μέρα ή σε μία εβδομάδα; "Μέσα σε μία μέρα από φτωχός έγινε πλούσιος (ή το αντίθετο)". "Πώς να κάνεις six-pack χωρίς να κουραστείς μέσα σε 1 εβδομάδα". "Πώς να χάσεις 10 κιλά σε 30 δευτερόλεπτα".

Και ερωτώ: Θεωρείς ότι όλα αυτά θεωρούνται φυσιολογικά; Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να περνάει μόνο καλά και να μην έχει προβλήματα; Να έχει μόνο τα πάνω του και ποτέ τα κάτω του; Είναι δυνατόν κάποιος να κατακτήσει την επιτυχία μέσα σε μια μέρα, και να διαρκέσει αυτό για όλη του τη ζωή; Είναι δυνατόν τα πάντα να εξιδανικεύονται σε βαθμό όπου να διατηρείται η αρμονία και η ισορροπία πάντοτε, σε όλους τούς τομείς;

Η πραγματικότητα είναι ότι αυτό δείχνουν, γιατί αυτό πουλάει. Σιγά μην σου έδειχναν τις δυσκολίες που πέρασε ο άλλος. Σιγά μην σου έδειχναν τα χρόνια που αγωνιζόταν να τα βγάλει πέρα, τις ανασφάλειες που πέρασε, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, το πόσες φορές σκέφτηκε να τα παρατήσει, το πόσες φορές τα περισσότερα του ήρθαν στραβά.

Σιγά μην σου έδειχναν την πραγματικότητα.

Αν είναι να σου δείξουν δυσκολίες κλπ, θα δείξουν μόνο τα αρνητικά που συμβαίνουν στην κοινωνία, όπως τους βιασμούς, τις δολοφονίες και τα αεροπλάνα που πέφτουν. Σιγά μην σου δείξουν τις δυσκολίες που περνάνε όλοι όσοι θέλουν να καταφέρουν κάτι που να αξίζει τον κόπο.

Παράδειγμα: Ένας δημοσιογράφος ρωτάει έναν απ'τους δημιουργούς του Facebook:
"Πώς αισθάνθηκες που ήσουν μέρος της επιτυχίας που είχε το Facebook μέσα σε μία νύχτα;"

Dustin Moskovitz: “Αν με το "επιτυχία μέσα σε μία νύχτα" εννοείς το να μένω ξάγρυπνος και να γράφω κώδικα όλο το βράδυ, κάθε βράδυ, για έξι χρόνια συνεχόμενα, τότε ήταν υπερβολικά κουραστικό και αγχωτικό."

Άπιαστα Ιδανικά και Λάθος Πεποιθήσεις

Πόσους διάσημους ή φημισμένους ανθρώπους έχουμε στο μυαλό μας θεοποιήσει ότι όλα τα  έκαναν τέλεια και ότι ζουν μια τέλεια ζωή; Όπως είχα αναφέρει και αλλού, άλλοι μπορεί να θαύμαζαν κάποιον τραγουδιστή, άλλοι κάποιον ποδοσφαιριστή, ή αθλητή, ή επιστήμονα, αλλά για μένα ήταν ίνδαλμα ο Ντα Βίντσι. Με άφηναν άναυδο όλα του τα έργα, ο συνδυαστικός και ερευνητικός τρόπος που έβλεπε τα πάντα, και το πώς πάντα έβρισκε τις λύσεις.

Όμως, όταν άκουσα την πραγματική του βιογραφία, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, τις άπειρες αποτυχίες που είχε, τις κακές του συνήθειες και συμπεριφορές και ατέλειες, με έβαλαν να σκεφτώ. Και συνειδητοποίησα ότι και αυτός ήταν άνθρωπος σαν εσένα και μένα.

Είναι ανθρώπινο να έχεις εναλλαγές στη διάθεση σου ακόμη και να εκνευριστείς η να έχεις μερικές κακές συνήθειες καθώς και ελαττώματα τα οποία προσπαθείς να βελτιώσεις. Ακόμα και οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι έχουν τις κακές τους ημέρες, αυτές που τους παίρνει από κάτω.

Όσοι έχουν διαβάσει λίγο αρχαιοελληνική μυθολογία και ιστορία, ξέρουν πολύ καλά ότι παρουσίαζαν τους θεούς τους σαν "ανώτερους ανθρώπους", αλλά και πάλι ατελείς - με τα λάθη τους, τα πάθη τους, τις κυκλοθυμίες και τους τσακωμούς τους.

Οι θεοί τους δεν ήταν τέλειοι, αλλά και αυτοί συνέχιζαν να εξελίσσονται, όμως παρέμεναν τα πρότυπα, αυτοί στους οποίους ήθελε να μοιάσει ο κόσμος.

Συμπτωματικά διάβαζα πρόσφατα για κάποιες ιθαγενείς φυλές της Χαβάης οι οποίες έχουν και αυτοί θεότητες με αδυναμίες και τάσεις να εξελιχθούν κατανοώντας τις ατέλειές τους και οι οποίες τείνουν προς μία υπέρτατη τελειότητα.

Και όσο διάβαζα αυτό, η αντικειμενική πραγματικότητα με έφερνε όλο και πιο κοντά στην ανθρώπινη και κατανοητή αλήθεια όχι μόνο του σήμερα αλλά και του χθες και του αύριο.

Στη συνέχεια το βιβλίο αυτό ανέφερε το πόσο λάθος ήταν οι πιστοί να ανατρέχουν σε αυτούς τούς θεούς όποτε ήθελαν να ζητήσουν προσωπική βοήθεια ή κάποια χάρη που θα εξυπηρετούσε τα πάθη τους και το ατομικό τους συμφέρον.

Όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, οι άνθρωποι θα πρέπει από μόνοι τους να τα βγάλουν πέρα με τις δυσκολίες που τους προκύπτουν, ή που επιλέγουν να βάλουν στη ζωή τους, προκειμένου να δυναμώσουν. Αυτό είναι το μάθημα της πεταλούδας:

Αν βοηθήσεις μία πεταλούδα την ώρα που "γεννιέται", όταν αγκομαχάει να βγει απ'το κουκούλι της, τότε αυτή η πεταλούδα δεν θα είναι ποτέ ικανή στη ζωή της να πετάξει.

Τα φτερά της πρέπει από μόνα τους να σπάσουν το κουκούλι για να δυναμώσουν αρκετά και όταν θα είναι πλέον στεγνά και δυνατά να μπορέσει μετά να σηκώσει το βάρος της προς τον ουρανό.

Καλό είναι λοιπόν είναι ο άνθρωπος να μην αποδίδει ευθύνες και ελπίδες αλλού, αλλά να έχει τα φυσικά πρότυπα και να βάζει τα δυνατά του να τα ακολουθήσει και να τα φτάσει. Πρότυπα όχι τέλεια, αλλά εξελισσόμενα... Αυτή είναι η μεγάλη γνώση του βιβλίου της φύσης.

Όλοι θέλουμε ενδόμυχα όλα να είναι τέλεια. Όμως δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ διότι μέσα από τις δυσκολίες και την αναγνώριση των λαθών μας εξελισσόμαστε και γινόμαστε πιο δυνατοί. Συχνά αυτό δεν το αποδεχόμαστε, συνεχίζοντας να περιμένουμε τη βελτίωση, την τελειότητα και τον "παράδεισο" να έρθουν από μόνα τους, χωρίς να κάνουμε τίποτα, και τα αποδίδουμε στην "τύχη" ή την "ατυχία", στους "θεούς", ή σε "δυνάμεις", "κράτη", ή "οικονομικά συστήματα", και άλλες τόσο ασαφείς και θολές έννοιες και οντότητες στο μυαλό μας που εν τέλει ούτε καν καταλαβαίνουμε τι λέμε.

Δίνοντας όμως την ευθύνη στον εαυτό μας και όχι σε άλλους κατά την διάρκεια του βίου μας , κατοχυρώνουμε ταυτόχρονα την ελευθερία μας, τη δύναμη της βούλησής μας, την εξελικτικότητα μας και το μέλλον μας.

Η Νοοτροπία που διαιωνίζει την Αναβλητικότητα...

Τα παρακάτω είναι σκέψεις ή τμήματα μιας νοοτροπίας που χαρακτηρίζεται ως "αντιδραστική" (reactive mindset) - μιας νοοτροπίας που προσπαθεί να αποφύγει κάθε ευθύνη και να αποδώσει τις ευθύνες "κάπου εκεί έξω", και η οποία υπονοεί ότι είμαστε θύματα και δεν έχουμε καμία δύναμη να αλλάξουμε τη ζωή μας ή το μέλλον μας.

  1. Μεγαλώνουμε και ακόμα φοβόμαστε να "ζωγραφίσουμε έξω απ'το περιθώριο", όπως μας λέγαν στο σχολείο... Κρυβόμαστε και προσπαθούμε να μην ξεχωρίσουμε απ'τη μάζα για να αποφύγουμε την "κατακραυγή"- το κριτικάρισμα (και έτσι χάνουμε και τις επιβραβεύσεις).
  2. Κάνουμε τα πάντα τελευταία στιγμή, πολλές φορές αργοπορημένα ή και ποτέ.
  3. Μιλάμε πολύ για το "πρέπει", και χρησιμοποιούμε λέξεις στο καθημερινό μας λεξιλόγιο που δείχνουν ότι δεν έχουμε επιλογή και ότι κάποιος άλλος μας υποχρεώνει να κάνουμε κάτι παρά τη θέλησή μας (εν δυνάμει θύματα).
  4. Αποδίδουμε τις ευθύνες της κατάστασης της ζωής μας σε άλλους - σε τρίτους (ανθρώπους) ή σε θολές "ευρύτερες" έννοιες που βρίσκονται έξω απ'τη δική μας επιρροή, όπως "κοινωνία", "σύστημα", "θεός", "πολιτική", "κράτος", "οικονομία" κλπ.
  5. Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια εικόνα "τέλεια" προς τα έξω, κρύβοντας συστηματικά τις ατέλειές μας.
  6. Φοβόμαστε να ανοιχτούμε στον κόσμο, γιατί δεν θέλουμε να δουν ότι είμαστε ατελείς - πόσο μάλλον όταν δεν το αποδεχόμαστε ούτε εμείς οι ίδιοι.
  7. Φοβόμαστε να ανοιχτούμε στον κόσμο, γιατί δεν θέλουμε να δουν ότι είμαστε ατελείς, (τι θα πει ο κόσμος;) - πόσο μάλλον όταν δεν το αποδεχόμαστε ούτε εμείς οι ίδιοι.
  8. Προσπαθούμε να δείξουμε στα παιδιά μας ή στους γονείς μας μια ψεύτικη τέλεια εικόνα, "για το καλό τους" ή "για να τους προφυλάξουμε από την απογοήτευση" - κάνοντας όμως ακόμα μεγαλύτερο κακό: διαιωνίζοντας αυτή τη νοοτροπία ότι θα έπρεπε να είμαστε ή να είναι τέλειοι.
  9. Ενώ ξέρουμε τι μας αρέσει ή τι πρέπει να κάνουμε, δεν το κάνουμε γιατί περιμένουμε οι συνθήκες να είναι κατάλληλες.
  10. Ενώ έχουμε κάποιους στόχους, δεν τους κυνηγάμε γιατί "δεν έχουμε χρόνο για τέτοια πράγματα".
  11. Τείνουμε να μεγαλοποιούμε αυτά που πρέπει να κάνουμε, αντί απλά να εστιάζουμε στο επόμενο μικρό βηματάκι - και απλά να το κάνουμε.
  12. Πιστεύουμε ότι υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι (ή όντα) εκεί έξω, χωρίς λάθη, πάθη, ατέλειες και αδυναμίες.
  13. Φοβόμαστε να δημιουργήσουμε ή να διδάξουμε κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει ή να αρέσει σε πολύ κόσμο, γιατί "δεν είμαι ο καλύτερος σε αυτό, υπάρχουν καλύτεροι από μένα εκεί έξω..."
  14. Υποτιμούμε τον εαυτό μας, τις επιλογές που κάναμε, και υποσκάπτουμε την αυτοπεποίθησή μας, ξεχνώντας ή υποτιμώντας τις επιτυχίες μας, τα έργα μας και τις δημιουργίες μας γενικότερα (γιατί εκ των υστέρων μας φαίνονται εύκολα και μηδαμινά αφού τα καταφέραμε, ξεχνώντας το τι περάσαμε για να τα καταφέρουμε...).
  15. Έχουμε τόσο απίστευτα υψηλές και μη ρεαλιστικές απαιτήσεις και προσδοκίες από τον εαυτό μας, που συνεχώς απογοητευόμαστε όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα και να παρατάμε.
  16. Περιμένουμε ότι ο δρόμος μπροστά μας θα είναι βατός και εύκολος και δεν θα υπάρχουν πολλά προβλήματα.
  17. Πιστεύουμε ότι είμαστε εδώ που είμαστε κατά τύχη, υποτιμώντας την προσπάθειά μας, τα αποτελέσματά μας, τον κόπο μας, και όλα αυτά που περάσαμε και αντιμετωπίσαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι ακριβώς το αντίθετο από την "προνοητική" νοοτροπία (proactive mindset) στην οποία ο άνθρωπος έρχεται να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν και να ξαναπάρει τη θέση του κυβερνήτη του πλοίου της ζωής του, κατανοώντας ότι το κάθε τι, κρύβει μια επιλογή και τις συνέπειές της, είτε αυτές είναι καλές, είτε κακές. Σχετικά με την Αντιδραστική και Προνοητική νοοτροπία (ή μοντέλο ερμηνείας του κόσμου) μπορείς να διαβάσεις περισσότερα εδώ.

Για αυτόν το λόγο να παραθέσω ότι πλέον το 7 Habits of Highly Effective People του Steven Covey έχει γίνει το νούμερο 1 αγαπημένο μου βιβλίο στο οποίο ανατρέχω συνεχώς, ξανά και ξανά, γιατί ξεκινάει από αυτό ακριβώς το σημείο (habit No1: Be Proactive) - στο να καταλάβεις δηλαδή ότι για να αλλάξεις το οτιδήποτε θα πρέπει πρώτα να αποδεχθείς ότι μπορείς να το αλλάξεις - έχεις τη δύναμη, την ικανότητα, την ευθύνη και την επιλογή. Και ότι από εκεί πηγάζουν και ξεκινούν όλα τα υπόλοιπα.

Στο επόμενο άρθρο ακολουθούν τα 4 Αντίδοτα της Αναβλητικότητας.

15+ Συμβουλές για ταχύτερο και αποτελεσματικότερο διάβασμα

Εδώ θα βρείς 15 (και παραπάνω) συμβουλές για το πώς να διαβάζεις καλύτερα, να συγκεντρώνεσαι περισσότερο, να θυμάσαι περισσότερα, και γενικότερα να κάνεις πιο αποδοτικό τον χρόνο που αφιερώνεις στο διάβασμα.

Μια ζωή διάβαζα, πανεπιστημιακά και εξωπανεπιστημιακά και όλο αυτό τον καιρό έχω ψάξει, μάθει, δοκιμάσει και τεστάρει ΠΑΡΑ πολλές τεχνικές και συμβουλές για το πώς να το βελτιώσω. Τώρα ήρθε ο καιρός να μαζέψω εδώ τα καλύτερα από αυτά που βρήκα για να τα δοκιμάσεις και εσύ.

Προτού ξεκινήσουμε απλά να πω 3 πράγματα - σημειώσεις:

Σημείωση 1: Εδώ θα βρεις κάποια απ'αυτά που έχω βρει από sites/βιβλία/προσωπική εμπειρία τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μεγάλο άρθρο, οπότε χαλάρωσε, απλώσου, βάλε χαμηλά μουσικούλα, και take your time.

Σημείωση 2: Έχε κατα νού γενικά πως ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ μεταξύ τους. Επομένως, όσο καλύτερο τρόπο ζωής κάνεις, τόσο πιο αποδοτικός θα είσαι στο κάθε τι που κάνεις. Είτε αυτό είναι η συγκέντρωση στο διάβασμα, είτε η ικανοποίηση από τη δουλειά σου, είτε η στήριξη από τις σχέσεις σου, είτε η δημιουργικότητα μέσω κάποιας τέχνης που σου αρέσει, είτε η ενέργεια μέσω της γυμναστικής και της διατροφής.

Σημείωση 3: Σίγουρα οι παρακάτω μέθοδοι δεν είναι οι μοναδικές. Και για άλλους θα δουλέψουν περισσότερο, για άλλους λιγότερο. Ό,τι είναι το πιο αποτελεσματικό για εσένα, αυτό να κρατήσεις. Αμφισβήτησε τα πάντα, κάνε τη δική σου έρευνα και ψάξιμο, δοκιμές και πειραματισμούς, και κατέληξε στις ΔΙΚΕΣ σου αλήθειες. 

Αυτά είχα να πω, οπότε ας ξεκινήσουμε:

1. Αυτό που πιστεύεις, αυτό ισχύει για σένα.

Το διάβασμα δεν είναι κάτι το οποίο κάποιοι το έχουν και άλλοι δεν το έχουν.

Κανένας δεν γεννήθηκε με ένα βιβλίο στο χέρι, όλοι μάθαμε να διαβάζουμε από άλλους.

Βέβαια, ισχύει εν μέρει το "με όποιον δάσκαλο καθήσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις", αλλά εν πάση περιπτώσει, ό,τι δεν μάθαμε από τους δασκάλους μας, θα πρέπει να το μάθουμε από μόνοι μας :)

Αποδέξου ότι και το διάβασμα θέλει εξάσκηση και μην περιμένεις τελειότητα.

Ιδίως στην αρχή.

Πίστεψε ότι είναι κάτι στο οποίο γίνεσαι καλός, δεν γεννιέσαι καλός.

Πειραματίσου τι λειτουργεί για σένα. Παίξε. Γέλα.

Οι περισσότεροι το παίρνουν πολύ στα σοβαρά, ενώ πραγματικά δεν θα έπρεπε.

Γι'αυτό και η καλύτερη μάθηση γίνεται μέσα από τις ιστορίες, τα παιχνίδια και τις ταινίες.

Σκέψου τι πιστεύεις για ό,τι αφορά τη μάθηση.

  • Πώς πρέπει να γίνεται;
  • Πώς σου βγαίνει καλύτερα;
  • Τι σε ενδιαφέρει;
  • Πιστεύεις ότι είσαι έξυπνος ή όχι;
  • Πιστεύεις ότι το'χεις ή όχι;

Εάν έχεις για τον εαυτό σου την εικόνα ενός ατόμου που μαθαίνει εύκολα και γρήγορα, και δεν είναι θέμα εξυπνάδας, αλλά προσπάθειας και εκπαίδευσης, τότε αυτή θα γίνει η πραγματικότητά σου.

Επέμεινε σε αυτήν την άποψη και απόδειξέ το με πράξεις! Απόδειξέ το, πρώτα στον εαυτό σου.

Πηγή απ'το psychologytoday.com, εδώ.

2. Βάλ'το στην καθημερινότητά σου

Άσε ελεύθερη κάποια ώρα κάθε μέρα για διάβασμα.

Αρχικά μπορείς να έχεις 1 ώρα την ημέρα.

Κάν'το όμως κάθε μέρα για τουλάχιστον 66 μέρες, ώστε να γίνει συνήθεια.

Ναι, οι έρευνες πλέον λένε για 66 μέρες και όχι για 30 μέρες για να σου γίνει κάτι συνήθεια.

Σε αυτό μπορεί να σε βοηθήσει πολύ το παρακάτω site, που αφορά τις συνήθειες (και έπεται άρθρο μου πάνω σε αυτό ακριβώς το θέμα): www.zenhabits.net

Κάποιες συμβουλές στα γρήγορα;

Εστίασε στο να δημιουργήσεις μια "ρουτίνα" Μελέτης.

Εάν προγραμματίσεις συγκεκριμένες ώρες της ημέρας να μελετήσεις, θα μπεις σε μια ρουτίνα, και έτσι θα καταφέρεις περισσότερα.

Εάν απλά το "βολέψεις" μέσα στην ημέρα σου, οι πιθανότητες λένε ότι ποτέ δεν θα βρίσκεις χρόνο (το ίδιο και με τη γυμναστική, και ένα σωρό άλλα που ποτέ μας "δεν βρίσκουμε τον χρόνο να τα κάνουμε", άσχετα εάν ξέρουμε τη βαρύτητά τους)

Ένας αποτελεσματικός τρόπος να το κάνεις αυτό είναι πραγματικά να το προγραμματίσεις και να το γράψεις στο ημερολόγιό σου (ή στο κινητό σου) ή στην αντζέντα σου, όπως θα έκανες και με ένα ραντεβού με τον ιατρό σου.

Για παράδειγμα: "Τρίτη, 3-4:30 μμ - Διάβασμα."

Πλέον το ημερολόγιο της Google έχει την επιλογή να σου στέλνει και sms όποτε το προγραμματίσεις να έχει reminder, δωρεάν. Είναι ό,τι πιο βολικό. Δημιούργησε ένα event που επαναλαμβάνεται καθημερινά, και άστο να τρέχει μόνο του.

Είναι σημαντικό να το κάνεις κάθε μέρα, την ίδια ώρα περίπου, γιατί έτσι εγκαθίσταται πολύ πιο εύκολα η συνήθεια.

Και έτσι μάθε και άρχισε να συνηθίζεις την κάθε σου μέρα, και την κάθε σου εβδομάδα, να την προγραμματίζεις αδρά εκ των προτέρων, ώστε να ξέρεις τι έχεις να κάνεις, ασυμβίβαστα, ώστε να αφαιρείται ο παράγοντας "επιλογή".

Δεν υπάρχει επιλογή, και δεν έχει να κάνει με το πώς νοιώθεις.

Οι περισσότεροι περιμένουν να έχουν πρώτα την ενέργεια να κάνουν κάτι, ώστε να το κάνουν.

Οι επιτυχημένοι άνθρωποι ξέρουν ότι πρέπει να κάνουν το κάτι, για να πάρουν την ενέργεια.

Και έτσι οι παραγωγικοί γίνονται παραγωγικότεροι, και το αντίθετο.

"Για να έχεις την ενέργεια (να σου 'ρθει όρεξη), θα πρέπει να κάνεις τη δουλειά."
~Robin Sharma~

3. Ετοίμασε το περιβάλλον μελέτης σου!

Εάν χρειάζεσαι κάποια στοιχεία στο περιβάλλον σου για να σε βοηθήσουν να διαβάσεις, δοκίμασε πάντα να τα κάνεις προτεραιότητα ΠΡΙΝ την κανονισμένη σου ώρα διαβάσματος.

Για παράδειγμα, εάν χρειάζεσαι ειδικό φωτισμό, μουσική, ησυχία, προσωπικό χώρο, πιθανά σνακς κλπ., τότε θα πρέπει να τα έχεις κανονίσει όλα προτού κάτσεις, όχι να τα θυμηθείς αφού κάτσεις.

Πρόσεξε τι δουλεύει για σένα, και επανέλαβέ το κάθε φορά που διαβάζεις, για μεγαλύτερη επιτυχία.

Όταν έχεις κάτι σταθερό με το οποίο ξεκινάς το διάβασμά σου, τότε αυτό μελλοντικά θα μπορεί να χρησιμοποιείται πολύ πιο εύκολα σαν "σήμα" για το μυαλό σου και το σώμα σου, ότι "ξέρεις, είναι ώρα για διάβασμα".

Καλός φωτισμός πάντα είναι σημαντικός για να κουράζονται λιγότερο τα μάτια.

Όταν υπάρχει ανεπαρκής φωτισμός, κουράζεσαι εύκολα, θες πιο συχνά διαλείμματα και η προσοχή σου αποσπάται πολύ περισσότερο.

Σε αυτό θα σε βοηθήσει επίσης αφάνταστα να βάλεις το κινητό σου σε λειτουργία πτήσης, ή να μπλοκάρεις τα social media, να έχεις μακριά το κινητό σου με το messenger, το instagram, και το tik tok.

ΔΩΡΕΑΝ online Σεμινάριο:

"Πώς να χρησιμοποιείς τα Social Media χωρίς να σε χρησιμοποιούν"

Τετάρτη 17 Ιουνίου 2020, και ώρα 17:00


4. Μελέτα σε σύντομα, συχνά Διαστήματα

Έχει αποδειχθεί ότι μικρές εκρήξεις συγκέντρωσης συχνά επαναλαμβανόμενες, είναι πολύ πιο αποδοτικές απ΄ότι μία μεγάλη περίοδος.

Έτσι, ακόμα και εάν έχεις μόνο 10 λεπτά, ΚΑΝ'ΤΟ!!! Κάτσε διάβασε, αυτά τα 10 λεπτά.

Στη συνέχεια κάνε διάλειμμα.

Και ξαναδιάβασε για άλλα 10 λεπτά.

Μπορεί να γίνει και με 25άλεπτα +2-5λεπτά διάλειμμα και ανά δίωρο κάνε ένα μεγαλύτερο διάλειμμα του μισάωρου (γνωστό ως pomodoro technique!)

Αυτή η προσέγγιση της "καταμερισμένης μάθησης" είναι πολύ αποδοτική γιατί τιμά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το μυαλό!

Το μυαλό μας χρειάζεται χρόνο να ανακάμψει και να επαναφορτιστεί, χρόνο για "πρωτεϊνοσύνθεση".

Ο εγκέφαλός σου αφομοιώνει αυτά που έμαθε στις περιόδους ξεκούρασης!

Είναι ένα πολύ δυνατό εργαλείο που πολλοί πολλοί δάσκαλοι και καθηγητές αμελούν.

Το να καθίσεις και να διαβάζεις για  πολλές ώρες, δεν είναι μόνο βαρετό, αλλά δημιουργεί κούραση, υπερένταση, και εύκολη διάσπαση προσοχής.

Όμως δεν μπορείς να μάθεις όταν είσαι κουρασμένος, στρεσσαρισμένος και η προσοχή σου είναι αλλού!

5. Πίνε ΠΟΛΥ ΝΕΡΟ!

3L ημερησίως όπως+δήποτε!!! (εκτός και εάν τρώς άπειρα φρούτα και λαχανικά που ήδη είναι γεμάτα νερό σε περιεκτικότητα, οπότε εκει δεν χρειάζεται να πίνεις τόσο).

Ποτέ μην πίνεις πάνω από 6-7L. (για αποφυγή υπονατριαιμίας a.k.a. δηλητηρίαση από νερό)

Ίσως σε κάποιους να φανεί άκυρο με το θέμα.

Σίγουρα το'χετε ξανακούσει και αλλού. Όμως δεν είναι ψέματα.

Πραγματικά ισχύει ότι είναι σημαντικότατο για να λειτουργεί σωστά ο εγκέφαλός μας.

Έμενα προσωπικά με βοήθησε τρομερά το να πίνω πολύ νερό τις περιόδους που διάβαζα ΠΟΛΥ (βλέπε εξεταστικές - 14άωρα διαβάσματος την ημέρα...).

Είχα μάλιστα φτάσει να πίνω και 4.5L ημερησίως, και μου'μεινε από τότε και εκτός εξεταστικής να πίνω γύρω στα 2-3λ.

Ο πιο εύκολος τρόπος είναι να συνηθίσεις να έχεις πάντα κοντά σου ένα μεγάλο (1.5Λ) μπουκάλι.

Όταν δεν έχω μεγάλο μπουκάλι δίπλα μου, σίγουρα θα γυρίσω στην παλιά συνήθεια του να πίνω λιγότερο.

Στο διάβασμα βοηθάει πολύ γιατί καθαρίζει το μυαλό σου, σου διώχνει εν μέρει ζαλάδα και πονοκέφαλο από την κούραση του διαβάσματος και σου δίνει ενεργεία να συνεχίσεις.

Μην περιμένεις να αισθανθείς δίψα για να πιεις νερό.

Τότε είναι ήδη αργά, ο οργανισμός σου είναι αφυδατωμένος.

Τα πρώτα σημεία δίψας είναι αφυδάτωση του στόματος, και στη συνέχεια θόλωμα στο μυαλό.

Μετά έρχεται το αίσθημα της δίψας.

Άλλος τρόπος να ενυδατώνεσαι συχνά και εύκολα είναι να τρως πολλές τροφές πλούσιες σε νερό (λαχανικά - αγγούρια, ντομάτες, μαρούλια κλπ, και φρούτα - πορτοκάλια, μανταρίνια, καρπούζι, πεπόνι κλπ)

Θα συνιστούσα περισσότερο τα λαχανικά, γιατί τα φρούτα μετά από λίγη ώρα, όταν πέσουν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, μπορεί να σου κάνει θολούρα στο μυαλό για λίγο.

6. Θέσε μικρούς και εφικτούς στόχους

Ένας απ'τους σπουδαιότερους λόγους που οι άνθρωποι δεν κατακτούν τους στόχους τους είναι επειδή τους θέτουν υπερβολικά ψηλά. (Ο άλλος λόγος είναι να μην θέτουν καθόλου, πράγμα εξίσου καταστροφικό).

Θέσε ηλιθιωδώς μικρούς και εφικτούς στόχους, και προσπάθησε να τους ξεπεράσεις αν έχεις όρεξη.

Αλλά κράτα τους ηλιθιωδώς μικρούς ώστε να είναι πιο εύκολο να τους κάνεις από το να μη τους κάνεις.

* Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα για αυτό στα άρθρα μου εδώ:

  1. Ποιο είναι το επόμενο εκτελέσιμο βήμα σου;
  2. Αποφάσισε και ξεκίνα με δύναμη

Αν θέσεις στόχους που θεωρείς πως μπορείς να τους πετύχεις, ακόμα και εάν φαίνονται πολύ απλοί, θα μπεις στο συνήθειο (Habit) του να επιτυγχάνεις στόχους και σταδιακά να θέτεις υψηλότερους.

Επίσης, αναγνώρισε την διαφορά μεταξύ μακροπρόθεσμων και βραχυπρόθεσμων στόχων.

Θέσε το μεγάλο σου όραμα στο απώτερο μέλλον, και μετά σπάσ'το σε βήματα, ώστε στις καθημερινές σου δραστηριότητες να επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στους κοντινούς στόχους, στα επιτρεπόμενα βήματα που θα σε οδηγήσουν σε εκείνο το μακρινό όνειρο.

Μην ξεκινάς με το "θα βγάλω 5 μαθήματα ή 10 βιβλία".

Ξεκίνα με το "μέσα στα επόμενα 2 χρόνια θα έχω τελειώσει 2 βιβλιοθήκες, αλλά τώρα θα κάνω 10 σελίδες" (ή 1 σελίδα για αρχή).

7. Απέφυγε τον υπερβολικό ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ

Και αυτό στο λέω γιατί ήταν η καθημερινότητά μου.

Γενικά είμαι ενθουσιώδης.

Και αυτό μου έβγαινε πολλές φορές σε κακό στο συγκεκριμένο θέμα.

Πάει χέρι χέρι με το αποπάνω βήμα (6. Θέσε μικρούς και εφικτούς στόχους) γιατί μετά τον ενθουσιασμό, ακολουθεί πτώση.

Θα πρέπει να το έχεις κάνει πολύ εύκολο να ξαναξεκινήσεις το διάβασμα (με το 6.), διαφορετικά σε περιμένει μεγάλη απογοήτευση.

Είναι καλό να διαβάζεις πολύ: μαθαίνεις απίστευτα πράγματα, αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο, και, εν συνεχεία, όλη σου η ζωή.

Όμως μην κάνεις το λάθος από εκεί που δεν διαβάζεις καθόλου να πέσεις με τα μούτρα στις 10 ώρες την ημέρα, γιατί αυτό είναι απλός ενθουσιασμός, και όπως πάντα θα εξαφανιστεί εάν όχι στην 1η βδομάδα, στη 2η σίγουρα..

Και δεν πρόκειται να ξαναπιάσεις βιβλίο στα χέρια σου για ΑΡΚΕΤΟ καιρό, στο εγγυώμαι  :P 

Έχω πέσει ουκ ολίγες φόρες θύμα αυτής της παγίδας.

Το ίδιο ισχύει και όταν ασχολείσαι ΠΑΡΑ πολλές ώρες πάνω σε ένα και μόνο θέμα χωρίς να έχεις ποικιλία.

Το βαριέσαι και μετά πάλι κάνεις μερικές μέρες να το ξαναπιάσεις.

Το καλύτερο είναι να βάλεις ένα ανώτατο όριο ωρών, και μέσα σε αυτές τις ώρες να πιάσεις όχι μόνο 1 άλλα εάν προλαβαίνεις, και παραπάνω θέματα, τα οποία σε ενδιαφέρουν κιόλας.

Η λύση για αυτό;

ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΣΟΥ!!!

Όσο περίεργο και εάν φαίνεται!

Με το να δημιουργήσεις μια αίσθηση περιέργειας και του απαγορευμένου ("δεν πρέπει παραπάνω") , θα σε κάνει να θες ακόμη περισσότερο την επόμενη μέρα, και την επόμενη, και την επόμενη.

Έτσι ξεπερνάς το φράγμα του ενθουσιασμού, και αυτός ο ενθουσιασμός έχει χαλιναγωγηθεί για το χτίσιμο μιας άριστης συνήθειας.

Καθώς οι μέρες περνούν, ξεπερνάς κατα πολύ, συνολικά, τις ώρες που θα διάβαζες μόνο από ενθουσιασμό (και μετά θα τα παρατούσες).

8. Προετοιμάσου!

(ή) Θέσε ένα Χρονοδιάγραμμα, και προ-επισκόπησε το υλικό

Με ένα χρονοδιάγραμμα μπορείς να προγραμματίσεις πως να καλύψεις όλα τα θέματα και τα κεφάλαια που θες, με έναν οργανωμένο τρόπο, δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στο καθένα, χωρίς να αισθάνεσαι ότι πνίγεσαι.

Το να βγάζεις ένα πρόγραμμα όταν ξεκινάς να κάνεις σοβαρό διάβασμα (για εξεταστική ή μη), είναι εξίσου σημαντικό με το διάβασμα:

Μην σνομπάρεις το πρόγραμμα, καθώς αυτό μπορεί να σε σώσει ή να σε καταστρέψει.

Όπως και το να προετοιμάσεις / προεπισκοπήσεις αυτά που θες να διαβάσεις στα περιεχόμενα, να δεις εάν υπάρχουν περιλήψεις στο τέλος των κεφαλαίων κλπ κλπ, να ξεφυλλίσεις και να δεις ό,τι χρειάζεσαι προτού σηκώσεις τα μανίκια και πέσεις με τα μούτρα.

Υπάρχει η φάση της προετοιμασίας, που στα γρήγορα, χρειάζεται καταμερισμό χρόνου, προγραμματισμό τι θα γίνει πότε, πώς και γιατί.

Και  υπάρχει και η φάση της δράσης, που ξεκινάς να διαβάζεις αυτό που σε ενδιαφέρει, να βουτάς στο κείμενο, να παίρνεις αυτό που θες, και μετά να συνεχίζεις μέχρι να βρεις το επόμενο κομμάτι που σε ενδιαφέρει.

Μην τα μπλέκεις και τα 2 μαζί σε ένα βήμα, γιατί είναι αντιπαραγωγικό :)

Καλύτερα κάν'τα ξεχωριστά.

Επίσης, όταν θέτεις το χρονοδιάγραμμα ή το "ραντεβού με τον εαυτό σου" για διάβασμα, είναι ΠΟΛΥ προτιμότερο αντί να γράψεις

"3-4:30μμ: Διάβασμα"

να γράψεις

"3-4:30μμ Κεφάλαιο Χ-Ψ-Ζ, ---σελίδες",

ή γενικά να είσαι ΠΙΟ ΑΚΡΙΒΗΣ.

Επιπλέον, μπορείς να γράψεις και ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ του γιατί θες να διαβάσεις (αυτό θα σε παρακινήσει στις "δύσκολες" ώρες...)!

9. Τίμησε τη Συναισθηματική σου Διάθεση...

...αλλά μην εξαρτάσαι από αυτή.

Μην διαβάζεις πολύ εάν είσαι κουρασμένος, θυμωμένος, ή βιαστικός.

Ο εγκέφαλός μας όταν είναι χαλαρός, είναι σαν σφουγγάρι, και από φυσικού του απορροφά τα δεδομένα χωρίς προσπάθεια.

Εάν είσαι συναισθηματικά φορτισμένος, ο εγκέφαλός σου, τείνει να απωθεί τις πληροφορίες.

Το να πιέζεις τον εαυτό σου να κάτσει να διαβάσει όταν ο νους σου είναι γεμάτος με άλλα πράγματα, είναι παντελώς χάσιμο χρόνου!

Πάνω σε αυτό, όμως, έχω βρει ένα άρθρο (παρακάτω) που συνοψίζει μερικά πολύ ωραία φαινόμενα και συνήθειες οι οποίες πραγματικά με βοήθησαν ΠΑΡΑ πολύ στις τελευταίες μου εξεταστικές.

Ήταν οι πιο αποδοτικές και ταυτόχρονα πιο ξεκούραστες απ'όλες τις προηγούμενες.

Το παρακάτω άρθρο το βρήκα πριν από λίγα χρόνια, αλλά συνοψίζει πάρα πολύ ωραία αυτά που έχω βρει.

Περαιτέρω πληροφορίες στο θέμα, μπορείς να βρεις ​στο βιβλίο μου (Πάντα Υπάρχει Λύση - 33 τρόποι να ενισχύσεις τον εγκέφαλό σου και την επιλυτική του ικανότητα - κοίτα στη δεξιά στήλη), στο κεφάλαιο με τη μουσική, στο άλλο με τον διαλογισμό, καθώς και στο άρθρο μου «Τα 7 μεγαλύτερα Οφέλη του Διαλογισμού και γιατί να τον ξεκινήσεις σήμερα!».

Πίστεψέ με είναι καλύτερο απ’ ότι ακούγεται.

Αν υπήρχε ένα μαγικό χαπάκι που σου αυξάνει μνήμη, τη συγκέντρωση, τη δημιουργικότητα, την ενέργεια, και σου μειώνει το στρες, το πόσο εύκολα αισθάνεσαι να απειλείσαι από άλλους ή συνθήκες, το πόσο εύκολα προσβάλλεσαι, σου χτίζει την αυτοπεποίθηση, σου ενισχύει την εγκράτεια, και πολλά άλλα, ΠΟΣΟ θα έδινες να το αγοράσεις;;;

Ε λοιπόν υπάρχει όχι μόνο ένα, αλλά δύο τέτοια χαπάκια. Και είναι ΔΩΡΕΑΝ.

Ονομάζονται «Γυμναστική» και «Διαλογισμός

Κατέβασε τώρα το άρθρο που διαβάζεις σε εκτυπώσιμη μορφή, σε pdf, ώστε να μπορείς να το στείλεις ή να το χαρίσεις σε φίλους, φίλες, συμμαθητές, καθηγητές και συγγενείς σου.


Επίσης θα λαμβάνεις νέα τα νέα άρθρα ή podcasts κατευθείαν στο email σου, μαζί με bonus υλικό!

10. Μπες σε χαλαρή εγρήγορση

Γενικά σε οτιδήποτε κάνεις, το να είσαι χαλαρός, άλλα ταυτόχρονα σε πνευματική εγρήγορση, (Α-state) είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου.

Μπορείς να μαθαίνεις καλύτερα, να απομνημονεύεις ευκολότερα, να σκέφτεται διαυγέστερα, να κατεβάζεις ιδέες, να συνδυάζεις γεγονότα/δεδομένα/γνώσεις και να βγάζεις συμπεράσματα πολύ πιο ακριβή.

Το παραπάνω άρθρο δίνει πολλούς τρόπους για να μπεις σε αυτό το "trance-state", άλλους απλούς, άλλους "περίεργους" ό,τι να'ναι, και άλλους πιο ψαγμένους.

4 είναι οι βασικές τεχνικές "χαλάρωσης":

Ι- Η μουσική

Η μουσική στα 40-60 bpm (beats per minute) όπως αρκετά κλασσικά κομμάτια, ιδίως του στυλ baroque, ή και μερικά lounge. Μπορείτε να βρείτε και στο youtube "music for studying" και τα σχετικά.

Το ενδιαφέρον είναι ότι έρευνες έχουν δείξει πως δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που μπορούν να επωφεληθούν με το να ακούνε baroque αυτού του τύπου. Ακόμα και τα φυτά μεγαλώνουν καλύτερα και υγιέστερα όταν εκτίθενται σε αυτή τη μουσική. Θα γυρίσουν ακόμα και προς τα ηχεία με τον ίδιο τρόπο που στρέφονται προς τον ήλιο! Ακόμα πιο ενδιαφέρουσα είναι η παρατήρηση ότι τα ίδια φυτά τείνουν να ζαρώνουν και να πεθαίνουν εάν εκτεθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε δυνατή heavy (death κ τα παρόμοια) metal/ heavy rock μουσική!!)

Άλλοι επιστήμονες λένε πως αυτό οφείλεται στις ιδιότητες του νερού.

ΙΙ. Διαλογισμός/Περισυλλογή 

Μην το πάρεις για κάτι περίεργο, γιατί δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι.

Απλά χαλαρώνεις καθιστός σε στάση που σε βολεύει με ίσια πλάτη, κλείνεις τα μάτια, συγκεντρώνεσαι στην αναπνοή σου και την παρατηρείς, και δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο πέρα από αυτή (περισυλλογή = συλλογή από γύρω γύρω - του νου σου).

5-10 λεπτά είναι υπεραρκετά, και για 2-3 φορες την ημέρα μπορούν να επιτευχθούν μεγάλες αλλαγές.

Το καλύτερο είναι να το κάνεις προτού πιάσεις διάβασμα, ώστε ακόμα και αρνητικά φορτισμένος να είσαι, να καταλαγιάζουν τα συναισθήματα και να σε αφήνουν να λειτουργήσεις πιο αποδοτικά. Έστω για 30 δευτερόλεπτα, κλείσε μάτια, και εστίασε στην αναπνοή. Κάντες πιο βαθειές και μακριές.

Παρατήρησε το σώμα σου από την κορυφή έως τα νύχια και χαλάρωσέ το σιγά σιγά. Όταν δεν υπάρχει ένταση στο σώμα, δεν μπορεί να υπάρχει συναισθηματική ένταση, ενώ εάν αισθανόμαστε οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα (fight/flight/freeze - αντίδραση μάχης/φυγής/παγώματος) τότε βλέπουμε διάφορους μύες του σώματός μας να είναι σε σύσπαση χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Χαλάρωσε για να "ανοίξει" το μυαλό σου.

ΙΙΙ. Προγράμματα "Εκπαίδευσης Εγκεφάλου"

Υπάρχουν πλέον διάφορα προγράμματα για binaural beats και "brain entrainment" (εκπαίδευσης εγκεφάλου).

Ουσιαστικά είναι ακουστικά προγράμματα που εκπαιδεύουν τον εγκέφαλό σου σιγά σιγά με τον καιρό να λειτουργεί όπως ενός γιόγκι που διαλογίζεται για δεκαετίες. Είναι σαν "υποβοήθημα", για να σε φτάσει ποιο γρήγορα σε χαμηλότερους ρυθμούς του εγκεφάλου, που φυσιολογικά τους έχουμε μόνο όταν κοιμόμαστε (ή όταν ήμασταν μωράκια).

Ακολουθεί το κομμάτι του άρθρου του ΤΙ κάνουν αυτά τα προγράμματα, με πολύ απλά λόγια - είπα να μην το κάνω πολυσύνθετο και αυτό.
"Οι επιστήμονες βρήκαν ότι εάν βάλεις τακτικά παλλόμενους ήχους σε μία συχνότητα στο ένα αυτί, και ήχους σε άλλη συχνότητα στο άλλο αυτί, ο εγκέφαλός σου θα πάλλεται σε συχνότητα ίση της διαφοράς των δύο συχνοτήτων.

...οπότε εάν βάλεις ήχο των 100 κύκλων το δευτερόλεπτο (hertz) στο αριστερό αυτί, και 110 ήχων στο δεξί αυτί, ο ρυθμός των κυμάτων του εγκεφάλου σου θα τείνει στα 10 hertz... = κατάσταση Άλφα (alpha state)."
Ο διαλογισμός και η περισυλλογή, σε συνδυασμό με brain entrainment audio, θα διαπιστώσεις (ιδίως αν το ψάξεις και συ) ότι βοηθούν φοβερά και σε πολλούς άλλους τομείς, όπως πχ ενσυναίσθηση και stress release, καθώς και το να είσαι πιο πολύ παρόν-στη-στιγμή (presence - κύριο συστατικό αυτού που λέμε "χάρισμα" (charisma) σε έναν "χαρισματικό άνθρωπο" και σίγουρα κάτι 100% απαραίτητο για τον οποιονδήποτε ηγέτη. Και όλα αυτά επιστημονικά αποδεδειγμένα και με βούλα.  ;D

Για παραπάνω πληροφορίες, έρευνες κλπ στα 2 παραπάνω, μπορείς να κατεβάσεις το βιβλίο μου απ'τη στήλη δεξιά όπως προανέφερα, να γραφτείς για να κατεβάσεις δωρεάν υλικό για τους συνδρομητές και να διαβάσεις το παλαιότερο άρθρο μου: "Τα 7 μεγαλύτερα Οφέλη του Διαλογισμού και γιατί να τον ξεκινήσεις σήμερα!"

Μερικά που χρησιμοποιώ τα τελευταία χρόνια, είναι αυτά εδώ, μπορείς να πειραματιστείς και να δεις τι σου ταιριάζει εσένα. Με ακουστικά πάντα, ώστε να λαμβάνει τον συγκεκριμένο ήχο διαφορετικής συχνότητας το κάθε αυτί.

Παρέβλεψε σε παρακαλώ τους περίεργους τίτλους, και απλά πειραματίσου. ?

Σίγουρα εάν ψάξεις, θα βρεις πολλά τέτοια προγράμματα.

IV. Το πρωινό σου μετράει

Και δεν μιλάω για το τι θα φας για πρωινό. Μιλάω για τι θα ταΐσεις το μυαλό σου με το που θα ξυπνήσεις. Όταν ξυπνάς το πρωί, εκεί που χουζουρεύεις, προτού σηκωθείς να φτιάξεις το καφεδάκι σου, ρίξε και μια ματιά και σε αυτά που διάβαζες το προηγούμενο βράδυ.

Έτσι θα εντυπωθούν πολύ καλύτερα στη μνήμη σου γιατί ο εγκέφαλος αποθηκεύει καλύτερα τότε. Γενικά η επανάληψη είναι κάτι ΑΚΡΩΣ σημαντικό όπως θα αναφέρουμε παρακάτω στο 13. Αλλά έχε κατά νου ότι είναι υπερβολικά σημαντικό τι θα κάνεις το πρώτο τέταρτο (15') με το που θα ξυπνήσεις.

Αν αισθάνεσαι μια θολούρα όταν ξυπνάς ή δεν έχεις κοιμηθεί καλά, τότε είναι σημαντικότερο να κάνεις πρώτο πράγμα για λίγα λεπτά κάτι που θα σου φτιάξει τη διάθεση και θα ανεβάσει τους παλμούς - γυμναστική, χορός με μουσική, yoga, τρέξιμο, περπάτημα, σουτάκια, οτιδήποτε σ'αρέσει. Γιατί διαφορετικά έχεις περισσότερες πιθανότητες όλη την υπόλοιπη μέρα να είσαι άκρως αντιδραστικός.

Το να κάνεις κάτι που θα σε ξυπνήσει ευχάριστα, και στη συνέχεια να κάνεις την επανάληψη, είναι ότι καλύτερο.

11. Διατροφή για τον Εγκέφαλο

Πραγματικά χρειάζεται να τονίσω το ΠΟΣΟ σημαντική είναι από μόνη της και πόσους τομείς επηρεάζει? Είναι τεράστιο θέμα το οποίο δεν θα το αναλύσω εδώ. Θα αναφέρω όσον αφορά το διάβασμα μόνο το ότι:

Αν δεν τρώτε πολλά φρούτα/λαχανικά τουλάχιστον πάρτε κάποιο συμπλήρωμα με βιταμίνες, καθώς χρειάζονται για την μνήμη και γενικότερα για τον εγκέφαλο. Αλλά προφανώς προτιμώνται τα φρούτα και τα λαχανικά, και το να βάλεις μια σαλάτα μαζί με κάθε σου γεύμα είναι από τις καλύτερες διατροφικές αλλαγές και συνήθειες που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου (και για τους γύρω σου κατ'επέκταση!)

Πρωτεΐνη (κρέας, αυγά, αρακάς, όσπρια, φασόλια κλπ) μπορεί να αισθάνεσαι λίγο κουρασμένος για λίγο μέχρι να την χωνέψεις, άλλα μετά σου δίνει ενέργεια. Όπως επίσης και σου δίνει μεγαλύτερη αίσθηση κορεσμού (χόρταση) σε σχέση με τους υδατάνθρακες και με τα λίπη.

Υδατάνθρακες (μακαρόνια, ρύζια κλπ) κάνουν πολλή ώρα να τα χωνέψεις, και σου ρουφάνε ενεργεία ασύστολα, και γιαυτό χρειάζεσαι και τον "μεσημεριανό υπνάκο" ύστερα... Όπως επίσης σε κάνουν μόλις τα χωνέψεις να έχεις όρεξη να φας κι άλλο... Γενικότερα παίζουν με τα επίπεδα της ινσουλίνης και της γλυκόζης (και όχι μόνο) του αίματος σου, πράγμα καθόλου καλό για τη διαύγεια του εγκεφάλου σου... Οπότε περιόρισε τα ρύζια, τα μακαρόνια, τα ζυμαρικά γενικότερα, τα γλυκά και τις πατάτες στο ελάχιστο εάν μπορείς... Εάν θες να έχεις διαύγεια τουλάχιστον.

Γιατί για μένα είναι σημαντικότερο να λειτουργεί το μυαλό μου στο μέγιστο απ'το να τρώω οτιδήποτε (και να παχαίνω κιόλας! Δεν λέει!)

Λίπη (κυρίως ελαιόλαδο / λάδι καρύδας / ιχθυέλαια (ω-3)) - είναι τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ για την υγεία του νευρικού συστήματος, και γενικότερα): Κρατάνε περισσότερη ώρα την αίσθηση του κορεσμού από τους υδατάνθρακες, και έτσι απλά τρως λιγότερο. Επίσης απεδείχθη ότι εάν φας κάτι λιπαρό μαζί με κάτι γλυκό (πχ το αγαπημένο μου μετά το γυμναστήριο: χουρμάδες + λάδι καρύδας), τότε γίνεται πολύ πιο αμβλεία η αιχμή της ινσουλίνης στο αίμα, πράγμα που σημαίνει λιγότερη +αργότερη αποθήκευση στις λιπο-αποθήκες + λιγότερο πείραγμα της διαύγειας του εγκεφάλου.

Συμπέρασμα, εάν θες να διαβάσεις μετά από φαγητό, απέφυγε υδατάνθρακες και φάε περισσότερη πρωτεΐνη με μια σαλάτα, ή υγιή λιπαρά με μια σαλάτα. Προσπάθησε να αποφύγεις τον συνδυασμό πολλών λιπαρών με πολλή πρωτεΐνη. Αναγράφω λίγα περισσότερα στο κεφάλαιο περί διατροφής στο βιβλίο μου, καθώς είναι καίριας σημασίας το τι βάζεις στο στόμα σου, σε σχέση με το πώς λειτουργεί το μυαλό σου!!!

12. Συμπληρώματα Ω-3!

"Ανακάλυψη"/υπόδειξη ενός μέντορα και πολύ καλού μου φίλου, του Ηρακλή Κυριακάκη, πραγματικά είναι τρομερά, τον χιλιοευχαριστώ (και όχι μόνο γι'αυτό..).

Εάν δεν τρώτε πολλά ψάρια (που σίγουρα δεν τρώτε), απαραίτητα τα συμπληρώματα ιχθυέλαιου. Αυτό που εγώ παίρνω είναι αυτό εδώ της Carlson - σε υγρή μορφή με γεύση λεμόνι (ύψηστη ποιότητα), αλλά τα φτηνότερα (λόγω ελληνικής παραγωγής) είναι οι κάψουλες salmon oils εδώ, που τα βρίσκετε σε όλα τα φαρμακεία. Υποτίθεται ότι στην διατροφή μας το ιδανικότερο είναι μια αναλογία λιπαρών Ω-3 : Ω-6 = 1:1.

Η σύγχρονη διατροφή μας "τύπου δυτικού κόσμου", ακόμα και η "τυπική" μεσογειακή δίαιτα που υποτίθεται ότι έχουμε στην Ελλάδα, έχει φτάσει αυτή την αναλογία μικρότερη από 1:5 (υπερέχουν τρομερά τα Ω-6). 

Φάε περισσότερα Ω-3 και ας μην τα φτάσεις ούτε 1:2, αλλά σίγουρα ανέβασε το ποσοστό!

Πέρα από τα καρδιαγγειακά οφέλη που έχουν, αυξάνουν την όρεξη για διάβασμα, γενικά μπορείς να θυμάσαι περισσότερα και να θες να διαβάσεις ακόμα περισσότερα.

Είναι απ'τα πιο απαραίτητα συστατικά στοιχεία της μυελίνης του εγκεφάλου (και γενικά των κυτταρικών μεμβρανών, ιδίως των νευρώνων) προκείμενου να σταθεροποιηθούν νευρωνικά δίκτυα, και είναι κάτι το οποίο ΔΕΝ μπορεί να παράγει ο ανθρώπινος οργανισμός από μόνος του, επομένως είναι απαραίτητη η πρόσληψη τους από εξωτερικές πήγες (τροφές / συμπληρώματα).

Μην περιμένετε αποτελέσματα σε μια νύχτα, γιατί κάνουν εβδομάδες/μήνες για να φανεί η διαφορά. Όμως όταν φανεί, κάνει "ΜΠΑΜ".... Και το λέω εκ πείρας. Περισσότερη όρεξη για διάβασμα, καλύτερη μνήμη, και πολλά άλλα.

Τελευταία άρχισαν να μιλάνε και για χρησιμότητα των ω-3 για ασθενείς στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας που είναι σε κώμα, για πολύ γρηγορότερη ανάρρωση... Φαντάσου..

Πηγές: εδώεδώ και εκεί.

13. Κάνε επανάληψη ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ!

Όταν μαθαίνεις κάτι καινούριο, προσπάθησε να επαναλάβεις αυτά τα σημεία την ίδια μέρα, μετά από καμιά ωρίτσα ή δίωρο, έστω και γρήγορα για 5 λεπτά... Αν περιμένεις μερικές μέρες και τότε κάνεις προσπάθειες να ξαναδείς το υλικό, θα φαίνεται πολύ λιγότερο οικείο.

Όμως, ένα σύντομο review αργότερα την ίδια μέρα, θα τείνει να εδραιώσει την πληροφορία στο μυαλό σου, όποτε την επόμενη φορά που θα καθίσεις να διαβάσεις, θα το αναγνωρίσεις και θα σου φαίνεται εύκολο.

Γενικότερα, τα peak μνήμης και οι ιδανικές ώρες για επανάληψη, σύμφωνα με το βιβλίο "Χρησιμοποίησε το μυαλό σου" του Tony Buzan (απ'τα αγαπημένα μου και αυτά που είχαν πρωτο-αλλάξει την αντίληψή μου για πολλά πράγματα και μου είχαν κινήσει την περιέργεια για ακόμη περισσότερα) είναι κατά σειρά αφού διαβάσεις κάτι για 1η φορά:

  • 10 λεπτά μετά
  • 1 ώρα μετά
  • 24 ώρες μετά
  • 1 εβδομάδα μετά
  • 1 μήνα μετά
  • 1 εξάμηνο μετά --> και μπήκε στη μακράς διαρκείας μνήμη

14. ΥΠΝΟΣ! Πολύς ύπνος!

Ούτε αυτό δεν θα έπρεπε να το τονίσω γιατί είναι βασικότατο, ιδίως μέσα στις εξεταστικές, άλλα έτσι όπως μας έχει φέρει η κοινωνία να θεωρούμε τα ξενύχτια ως τρόπο ζωής (ε όχι ότι είναι και άσχημα ;) ), μάλλον θα πρέπει να θυμηθούμε, να επιστρέψουμε και να κατανοήσουμε τα βασικά...!!

Έτσι, τον ύπνο τον υπερτονίζω γιατί είναι υπέρ-σημαντικός, για ΚΑΘΕ πτυχή της ζωής μας.. Κατά τη διάρκεια αυτού, είναι που κάνει όλη τη δουλειά το "ασυνείδητο/υποσυνείδητο" (όπως θες πες το).

Έκτος και αν είσαι extreme meditator και μπορείς να μπεις σε delta-state στο λεπτό, πράγμα που δεν το νομίζω, ο ύπνος είναι ένα θέμα μείζονος σημασίας που θα πρέπει να φτιάξεις.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο εδώ καλύπτει όλους τους τομείς και ο,τι αφορά τον ύπνο και είναι σε απλά κατανοητά ελληνικά. Θα σου πρότεινα να του ρίξεις μια ματιά.

Επίσης ο ύπνος είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της σωστής ρύθμισης και ελέγχου των συναισθημάτων μας, της ενέργειας του εγκεφάλου μας, και του κατά πόσον αισθανόμαστε καλά (πόση ντοπαμίνη έχει απομείνει στον εγκέφαλό μας!). Παραπάνω για τον ύπνο και γενικότερα τη σπουδαιότητα της ξεκούρασης στο βιβλίο μου στα δεξιά. :)

15. Μερικά κολπάκια ακόμα...

1: Speed Reading

Γενικά επειδή με ενδιέφερε πολύ, είχα ψάξει και για γρηγορότερη ανάγνωση, και για mental (subconscious)-reading και για διάφορα άλλα τέτοια.

ΟΜΩΣ, αυτό που δοκίμασα κυρίως αρχικά και είχε αποτελέσματα από την πρώτη στιγμή, ήταν το SpeedReading (ταχεία ανάγνωση).

Την αιτιολόγηση του γιατί ισχύει, την αφήνω πάνω σου :D Θα καταλάβεις τι εννοώ!

Βήμα 1:

Αυτό που πρόκειται να κάνεις, είναι να εξασκηθείς να βλέπεις λέξεις σε τόσο υψηλούς ρυθμούς όσο 5.000 λέξεις το λεπτό (ο μέσος άνθρωπος διαβάζει με 400-500 λέξεις το λεπτό).  

Προφανώς και δεν θα μπορείς να διαβάσεις ενώ βλέπεις τις λέξεις με αυτό το ρυθμό.

Ο λόγος που το κάνεις όμως αυτό, είναι ότι όταν μειώσεις ταχύτητα περίπου στις 1000 ή και 800 λέξεις το λεπτό, θα μπορείς να διαβάσεις, κατανοώντας και μπορώντας να θυμηθείς το οτιδήποτε διαβάζεις.

  • Σημείωσε τώρα στο βιβλίο από πού θες να ξεκινήσεις.
  • Τώρα, χρησιμοποιώντας τον δείκτη σου, θα αρχίσεις να τον προχωράς γραμμή γραμμή αλλά σε πολύ γρήγορους ρυθμούς.
  • Μην πηγαίνεις τόσο γρήγορα που οι λέξεις φαίνονται θολές, αλλά σίγουρα πιο γρήγορα απ'όταν πιστεύεις ότι τις καταλαβαίνεις.
  • Θυμήσου, αυτή είναι άσκηση ταχύτητας, όχι άσκηση διαβάσματος.
  • Για 2 λεπτά απλά σκάναρε προς τα κάτω τις γραμμές, και να θυμάσαι να κινείσαι γρήγορα και ομαλά από το τέλος της μία γραμμής στην επόμενη.
  • Εάν πιάσεις τον εαυτό σου να μπορεί να καταλάβει αυτό που σκανάρεις, τότε πηγαίνεις υπερβολικά αργά. Επιτάχυνε!
  • Θυμήσου όμως ότι οι λέξεις θα πρέπει να σου φαίνονται καθαρές, όχι θολές.
  • Τώρα, όταν το κάνεις αυτό για 2 λεπτά, χρησιμοποίησε ένα χρονόμετρο, και σημείωσε το σημείο του βιβλίου που σταμάτησες.

Μην ανησυχείς πολύ εάν αισθάνθηκες ότι δεν είδες την κάθε λέξη καθαρά ή ότι τα μάτια σου δεν μπορούσαν συνεχώς να προφτάσουν το δάκτυλό σου. Αυτό είναι φυσιολογικό όταν δοκιμάζεις για πρώτη φορά αυτήν την άσκηση.

Ίσως κιόλας να αισθάνεσαι λίγο κουρασμένος (εγώ σίγουρα αισθανόμουν), αλλά και αυτό είναι φυσιολογικό.

Με τον καιρό αυτά τα προβλήματα θα σταματήσουν κάποια στιγμή, οπότε το θέμα είναι να συνεχίσεις να εξασκείσαι.

Βήμα 2:

Τώρα, θέλω να πας πίσω στο πρώτο σου σημείωμα. Τι θα κάνεις τώρα, είναι να επαναλάβεις την ίδια άσκηση, αλλά αυτή τη φορά να καλύψεις την ίδια "απόσταση" μέσα σε ΕΝΑ λεπτό (αντί για 2).

Καλά διάβασες, σε 1 λεπτό. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πρέπει να φτάσεις σε ένα λεπτό στο δεύτερο σημείωμά σου (εκεί που τέλειωσες πριν), παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισες πριν και θα ξαναντιμετωπίσεις τώρα.

Σίγουρα κάποιες λέξεις τώρα θα φαίνονται θολές και θα χάνεις το συγχρονισμό χεριού-ματιού, αλλά δεν πειράζει, απλά προχώρα.

Θα κινείσαι σε διπλάσια ταχύτητα. Εάν έχεις πρόβλημα με το να κρατήσεις το χρόνο, βάλε κάποιον άλλον να σου μετράει φωναχτά.

Εάν δεν τα καταφέρεις να φτάσεις στο σημείο που πρέπει μέσα σε ένα λεπτό, ξαναδοκίμασε. Εάν περάσεις το σημείο, όλα καλά απλά προχώρα το δεύτερο σημείωμά σου σε εκείνο το σημείο.

Όταν συνηθίσεις το δεύτερο βήμα, τότε μπορείς να προχωρήσεις στο επόμενο επίπεδο.

Τώρα πρόκειται να καλύψεις την ίδια απόσταση σε 30 δευτερόλεπτα.

Σε αυτό το σημείο κάλλιστα θα μπορούσες να δεις τις λέξεις θολωμένες. Ίσως κιόλας να πιστεύεις ότι μπορείς να δεις μόνο μέρος της γραμμής, και όχι όλη. Ίσως σίγουρα να πρέπει να υπογραμμίσεις και 3 και 4 γραμμές με ένα πέρασμα του δακτύλου σου.

Για να κάνεις αυτή την άσκηση ευκολότερη, φαντάσου το δάκτυλό σου σαν πινέλο ζωγραφικής.

Απλά πέρνα το δάκτυλό σου από τις σελίδες όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Τώρα, θέσε το χρονόμετρο στα περίπου 30 δευτερόλεπτα.

Κράτα εστιασμένα τα μάτια σου όσο καλύτερα μπορείς καθώς κατεβαίνεις τη σελίδα.

Αυτή η άσκηση θα πρέπει να γίνεται περίπου 15 λεπτά καθημερινά για τουλάχιστον 3 εβδομάδες.

Εάν το κάνεις καθημερινή πρακτική να κάνεις αυτές τις ασκήσεις, η ταχύτητα ανάγνωσης και η κατανόησή σου θα αυξηθούν δραματικά, απλώς και μόνο γιατί ο εγκέφαλός σου αρχίζει να υπερ-λειτουργεί. :)

2: Pointer (=Δείκτης)

Όταν διαβάζεις να δείχνεις με την άκρη ενός στυλό, του δαχτύλου σου, η κατιτίς μυτερό. Έτσι αποφεύγονται οι άσκοπες κινήσεις του ματιού (το οποίο και ας μην το καταλαβαίνεις, δεν μπορεί να κινηθεί σε ευθεία γραμμή εάν δεν έχει κάτι κινούμενο να ακολουθήσει).

Γλιτώνεις πολύ χρόνο, καταλαβαίνεις καλύτερα, και συγκεντρώνεσαι επίσης καλύτερα.

Ιδίως εάν πηγαίνεις το στυλό λίγο γρηγορότερα από τον κανονικό σου ρυθμό που διαβάζεις.

Σε αυτό συνδυάζεται το να ξέρεις ότι δεν χρειάζεται να ακούς τη φωνούλα μέσα στο κεφάλι σου να προφέρει τις λέξεις, γιατί τότε διαβάζεις με τον ίδιο ρυθμό με τον οποίο μιλάς.

Το μυαλό δεν χρειάζεται να ακούσει αυτό που διαβάζει για να το καταλάβει.

Επομένως μπορείς να διαβάσεις πιο γρήγορα απ'όσο νομίζεις, ούτως ή άλλως.

Δοκίμασε διάφορα, και ότι δουλεύει για σένα καλύτερα.

3: Eye Chart Drill (Άσκηση με διάγραμμα για τα μάτια)

Σε αυτά από πάνω βοηθάει μια τεχνική που είχα βρει σε ένα βιβλίο, η οποία αναπτύσσει σιγά σιγά την περιφερική σου όραση. Αυτή εννοείται χρειάζεται όχι μόνο στο διάβασμα, άλλα σε ΠΟΛΛΑ πράγματα.

Έχει ως εξής:

Παίρνεις ένα άσπρο, χωρίς γραμμές χαρτί Α4. Το διπλώνεις πρώτα μια φορά στην κατακόρυφη μέση και μετά στην οριζόντια μέση. Έτσι έχεις ένα μικρό τετραγωνάκι που είναι το μισό μέγεθος του Α4.

  • Το σηκώνεις στο επίπεδο των ματιών σου σε μια άνετη απόσταση από τα μάτια σου.
  • Στο πεδίο της όρασης σου να έχεις επίγνωση και του χαρτιού και των όσων βρίσκονται γύρω του. Μην κοιτάς μόνο το χαρτί, αλλά σιγουρέψου ότι είναι στο πεδίο της οράσεως σου.
  • Ξεκίνα με τα μάτια να κοιτάνε την κορυφή, απλά έχε επίγνωση των εξωτερικών άκρων του χαρτιού.
  • Άσε τα μάτια σου να κινούνται κάτω και ξανά πάνω γρήγορα και ομαλά, σε ρυθμό ένα κάτω η ένα πάνω ανά δευτερόλεπτο, μετρώντας 1-2-3 που να διαρκεί 1 δευτερόλεπτο.
  • Έχε πλήρη επίγνωση των εξωτερικόν άκρων του χαρτιού.
  • Προσπάθησε να μην κάνουν ζιγκζαγκ τα μάτια σου.
  • Καν'το αυτό για 10-20sec με πλήρως διπλωμένο το χαρτί (να είναι το μισό μέγεθος του Α4).
  • Μετά ξεδίπλωσε μια φορά το χαρτί (να έχει βάση μίση του κανονικού, άλλα κανονικό ύψος Α4) και κανε το ίδιο για άλλα 10-20sec.
  • Ξεδίπλωσε τελείως το Α4 (όρθιο) και καν το ξανά.
  • Μετά γύρισε το σε portrait (οριζοντίως) και ξανά το ίδιο.
  • Τέλος ξαναδίπλωσε το πλήρως (μισό Χ μισό Α4) και επανέλαβε για 5-10sec. Κάθε φορά έχε πλήρη επίγνωση και των τεσσάρων άκρων.

Κάνοντας το αυτό 3-4 φορές (όχι παραπάνω) την ημέρα, κάθε μέρα, πραγματικά θα δεις αποτελέσματα... Θα σε βοηθήσει και στα 2 παραπάνω, και σε πολλούς άλλους τομείς που χρειάζονται περιφερική όραση. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο τυφλοί είμαστε.

4: Mind Maps (Νοητικοί Χάρτες)

Είναι κλειδί, πραγματικά. Πολλά μεγάλα μυαλά κρατούσαν τέτοιες σημειώσεις, καθώς είχαν μεγαλύτερη εφευρετικότητα και δημιουργικότητα, εκφραστικότητα, αποτελεσματικότητα και όλα τα σχετικά. Κλασσικό παράδειγμα οι Leonardo Da Vinci, Albert Einstein, Pablo Picasso, etc.

Αν εξασκηθείς σε αυτόν τον τρόπο λήψης σημειώσεων, και το χρησιμοποιείς και σε άλλους τομείς στη ζωή σου (πχ εγώ το χρησιμοποιούσα και όταν ήθελα να γράψω εκθέσεις στα ιταλικά μου, αλλά και όταν γράφω μακροσκελή άρθρα σαν αυτό εδώ), είναι ΟΤΙ καλύτερο για να μπορείς να αναπτύξεις απεριόριστα την κάθε πλευρά της ιδέας σου.

Τι είναι και πως το κάνεις, μπορείς να το δεις στο παρακάτω βίντεο, αλλά και στο αντίστοιχο κεφάλαιο του βιβλίου μου στα δεξιά:

Καθώς επίσης υπάρχουν και βιβλία (βλ. Tony Buzan), κ άλλα βίντεο, ακόμα και προγράμματα (MindManager Pro) για να το κάνεις στα γρήγορα, στο PC.

5: Ασκήσεις Χαλάρωσης των ματιών

Ιδίως για αυτούς που διαβάζουν (ή θέλουν να διαβάσουν) πολύ, και γι'αυτούς που είναι στον υπολογιστή πολλές ώρες, είναι πολύ σημαντικές αυτές οι ασκήσεις που ξεκουράζουν τα μάτια.

Η μυωπία και άλλες οπτικές παθήσεις οφείλονται πολλές φορές σε μεγάλης διάρκειας στρεσάρισμα των ματιών και εστίαση σε κοντινή απόσταση (κάτω των 1-2 μέτρων).

Τα μάτια μας για να στρίψουν προς τα εκεί που εστιάζουμε, έχουν πολλούς μύες για να τους στρίβουν (οφθαλμοκινητικοί μύες).

Αυτοί είναι που κουράζονται, και γι'αυτό μερικές φορές στο τέλος μιας κουραστικής μέρας τα βλέπουμε όλα διπλά ανα διαστήματα και χάνουμε την εστίαση.

Η χαλάρωση των ματιών, λοιπόν, είναι το να μην εστιάζουν καθόλου.

Σαν να κοιτάς τα αστέρια ή ένα βουνό στον ορίζοντα, η γραμμή που κοιτούν είναι (σχεδόν) παράλληλη. Αν βάλεις ένα δάχτυλο μπροστά απ'τα μάτια σου την ώρα που βλέπεις μακριά και δεν εστιάσεις πάνω του, θα το δεις διπλό. Αυτό γιατί κάθε μάτι το βλέπει από διαφορετική γωνία.

Ι. Μπορείς να ψάξεις για "στερεοσκοπικές εικόνες - 3D stereoscopic pictures" στο ίντερνετ, όπου είναι μια εικόνα με περίεργο μοτίβο, αλλά αν χαλαρώσεις πλήρως τα μάτια, ίσως να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι ένα τρισδιάστατο σχέδιο που κρύβουν. Στην αρχή θα σου πάρει μερικά λεπτά, αλλά με λίγη εκπαίδευση και άμα μάθεις το κόλπο, θα μπορείς αυτόματα και χωρίς να το σκέφτεσαι. Αυτές οι εικόνες είναι καταπληκτικές για χαλάρωση, αλλά και για το παιχνίδι που κάνουν :)

Μάλλον αυτό το φαινόμενο εκμεταλλεύτηκε η Nintendo και έβγαλε την πρώτη οθόνη 3D σε κονσόλα (3DS) όπου μπορείς να δεις τρισδιάστατα χωρίς να φοράς γυαλιά 3D, και κουράζει λιγότερο τα μάτια..

Για παράδειγμα παραθέτω μία τέτοια εικόνα εδώ, και άμα δεΙς το 3D σχέδιο που κρύβουν, συγχαρητήρια ;)

Tip: Ίσως μπορέσεις ευκολότερα να το καταφέρεις άμα πλησιάζεις/απομακρύνεσαι απ'την εικόνα (με χαλαρά πάντα τα μάτια λες και βλέπεις πέρα απ΄την εικόνα, τον ορίζοντα πίσω απ'τον υπολογιστή)... - μπορείς να πατήσεις πάνω της για να την δεις μεγαλύτερη.

ΙΙ. Μπορείς να ζεστάνεις τα χέρια σου τρίβοντάς τα μεταξύ τους, ή με ζεστό νερό, και στη συνέχεια, να κλείσεις τα μάτια σου, και να βάλεις τα χέρια σου από πάνω τους σκεπάζοντας τα με τις παλάμες σου (ένα χέρι σε κάθε μάτι). Χωρίς να τα πιέζεις.

Αυτή η ζεστασιά που εκπέμπεται απ'τα χέρια σου στην ουσία ζεσταίνει και χαλαρώνει αυτούς τους εσωτερικούς μύες των ματιών που έχουν κουραστεί.

16. Συγκεντρώσου περισσότερο!

Παραθέτω το παρακάτω άρθρο προαιρετικά να το διαβάσετε για το πώς να αυξήσετε περισσότερο τη συγκέντρωσή σας :)

Προτάσεις για συγκέντρωση από αυτές που ανέφερα παραπάνω είναι το κομμάτι του διαλογισμού, η άσκηση, η διατροφή, και η αποφυγή καφεΐνης που τείνει να σου δίνει ενέργεια μεν, αλλά σε κάνει να μη μπορείς να συγκεντρωθείς δε.

Αν θες κάτι που να σου δίνει ενέργεια αλλά να σου επιτρέπει συγχρόνως να συγκεντρώνεσαι, δοκίμασε πράσινα τσάγια, και συγκεκριμένα προτείνω "Yerba Mate" και "Matcha Green Tea" τα οποία είναι είδη τσαγιού, το δεύτερο πολύ ισχυρότερο (γιατί έχει και καφεΐνη μέσα του), που διεγείρουν μεν, δεν προκαλούν την απότομη πτώση όμως που κάνει ο καφές μετά από 6-7 ώρες, και σου επιτρέπουν να συγκεντρώνεσαι καθ'όλη τη διάρκεια αντί να σου διαχέουν το μυαλό (μπορείς να τα αναμίξεις και με Gingko Biloba που αυξάνει γενικότερα επιδόσεις εγκεφάλου).

Το Matcha μάλιστα, το είχαν ανακαλύψει και το χρησιμοποιούσαν κυρίως οι Zen μοναχοί γιατί είχαν δει ότι τους έδινε πολύ καλύτερη συγκέντρωση και τους ενίσχυε πολύ στον διαλογισμό τους. Πλέον το χρησιμοποιούν στις Ιαπωνία στις τελετές τσαγιού...

Κλείνοντας

Οτιδήποτε από τα παραπάνω θέλετε να κάνετε, καλύτερο είναι να κρατήσετε μια δικιά σας λίστα με αυτά που σας ενδιαφέρουν, και 3 πράγματα είναι το μυστικό για ΟΛΑ:

"Εξάσκηση, Εξάσκηση, Εξάσκηση."

Κατέβασε τώρα το άρθρο που διαβάζεις σε εκτυπώσιμη μορφή, σε pdf, ώστε να μπορείς να το στείλεις ή να το χαρίσεις σε φίλους, φίλες, συμμαθητές, καθηγητές και συγγενείς σου.


Επίσης θα λαμβάνεις νέα τα νέα άρθρα ή podcasts κατευθείαν στο email σου, μαζί με bonus υλικό!

Πάτα το κουμπί παρακάτω για να δεις και άλλα άρθρα σχετικά με το διάβασμα και τη μνήμη:

Θέλω να βελτιώσω τις επιδόσεις μου στο διάβασμα

Τα αντίδοτα της Δυσφορίας και του Φόβου

Σημείωση 1: Θα ομολογήσω ότι πολλά απ’αυτά τα πήρα απ’το Awaken the Giant Within του Tony Robbins και άλλα από το Emotions Revealed του Ekman,το Emotional Intelligence του Goleman και το Psycho-Cybernetics του Maxwell Maltz.

Για μένα είναι και τα 4 αγαπημένα βιβλία, αλλά ιδίως το πρώτο και το τελευταίο, μόνο και μόνο γιατί πραγματικά τα λένε και τα εξηγούν πολύ απλά και όμορφα, με πολλές λεπτομέρειες και παραδείγματα, κατανοητά και λογικά.

Σημείωση 2: Όπως και τα 10 Συναισθήματα της Δύναμης, έτσι και τα 10 Σήματα Δράσης, θέλουν ΠΟΛΥ εκπαίδευση, επανάληψη, να τα τοιχοκολλήσεις σε μέρος που να μπορείς να τα δεις εύκολα όταν είσαι “στις μαύρες σου”, ώστε να μπορέσεις να δεις πως να σταματήσεις το εκάστοτε λαμπάκι να αναβοσβήνει.

Στο άρθρο Τι δε σου λένε για τα αρνητικά συναισθήματα, μαζί με τα πολλά ωραία που είπαμε, όπως ποια είναι μία παγίδα που πρέπει να προσέχεις, είπαμε πως τα “αρνητικά” συναισθήματα είναι στην πραγματικότητα κάτι πολύ καλό:

Σήματα κινδύνου και δράσεως.

Δεν είναι κάτι που πρέπει να μεγαλοποιούμε ή να υποτιμούμε. 

Είναι απλά οι ενδείξεις.

Επίσης μιλήσαμε για τα αντίδοτα του Πόνου, της Αγανάκτησης και του Θυμού και τα αντίδοτα της Απογοήτευσης, των Τύψεων/Ενοχών και της Ανεπάρκειας

Πάμε λοιπόν να δώσουμε όσο πιο κατανοητές, ακριβείς και απλές ερμηνείες γίνεται για τις επόμενες 2 “οικογένειες” συναισθημάτων, και τα αντίστοιχα αντίδοτά τους: την ελαφριά δυσφορία (ανία, ανυπομονησία, δυσφορία, αγωνία, ντροπή) και τον Φόβο.

ΕΛΑΦΡΑ ΔΥΣΦΟΡΙΑ

Σε αυτή την οικογένεια ανήκουν πολλά ήπια αρνητικά συναισθήματα όπως η ανία (το να βαριέσαι) (βλέπε ποιο είναι το αντίδοτο της ανίας σε παλαιότερο άρθρο μου), η ανυπομονησία, η δυσφορία, η αγωνία και η (ήπια) ντροπή.

Όλα σου στέλνουν το μήνυμα ότι “κάτι δεν πάει καλά”, και προκαλλούνται με πολλούς και ποικίλους τρόπους που σου δημιουργούν μια ελαφρά δυσφορία…. Όλα όμως σου στέλνουν το ίδιο μήνυμα:

“Κάτι δεν πάει καλά, κάνε κάτι.”

ΑΝΤΙΔΟΤΟ της ελαφράς δυσφορίας

Αρχικά κάνε κάτι για να αλλάξεις τη συναισθηματική σου κατάσταση απ’όλα όσα έχω αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα μου, όπως το να κάνεις καλύτερες ερωτήσεις και να εστιάσεις αλλού την προσοχή σου, για να ξανανοίξει το μυαλό σου.

Μπορείς να ρίξεις μία ματιά σε αυτά εδώ:

~Ξεκαθάρισε τι ακριβώς θες!~

Τι συναίσθημα θες να νοιώσεις;

Ποιο θες να είναι το αποτέλεσμα;

“”Πώς είναι δυνατόν να είμαι χαρούμενος;” ρώτησε ο επιχειρηματίας, “μόλις έχασα $200.000 στο χρηματιστήριο. Είμαι κατεστραμμένος και ντροπιασμένος!”
“Μπορείς να είσαι πιο χαρούμενος”, του είπα, “με το να μην προσθέτεις τη γνώμη σου στα γεγονότα. Είναι γεγονός ότι έχασες $200.000. Είναι γνώμη σου πως είσαι κατεστραμμένος και ντροπιασμένος.””
~Maxwell Maltz στο βιβλίο του “Psycho-Cybernetics”~

“Οι άνθρωποι ενοχλούνται όχι από τα πράγματα που συνέβησαν, αλλά από την γνώμη τους για τα πράγματα που συνέβησαν.”
~Επίκτητος~

Ναι, το λεξιλόγιο και η γλώσσα που χρησιμοποιείς – αυτά που λες, παίζουν μεγάλο ρόλο στο πώς νοιώθεις (και αντίθετα)

Εντόπισε ποιο είναι το γεγονός, και ποια η επιπρόσθετη γνώμη σου.

Τι θα έπρεπε να πιστεύεις για να νοιώσεις έτσι όπως νιώθεις τώρα;

Κάνοντας αυτή την ερώτηση αναγκάζεσαι να βάλεις σε λόγια πεποιθήσεις που κρύβονται κάτω απ’αυτό που νιώθεις αυτή τη στιγμή.

Και μόνο που θα το κάνεις αυτό θα καταλάβεις πόσο γελοίο και ανούσιο είναι.

Τις περισσότερες φορές θα μπορείς να πεις από μόνος σου “έι, περίμενε! Αυτό δεν είναι αλήθεια“.

Τέλος, προσδιόρισε με περισσότερη ακρίβεια τι θες, τις επόμενες πράξεις σου, άλλαξε κάτι που δεν σου φέρνει αποτέλεσμα και σ’ενοχλεί, και ξεκίνα να πράττεις.

Θυμίσου ότι τα “αρνητικά” συναισθήματα είναι σήματα δράσης”.

Επομένως η στοχευμένη δράση, οποιασδήποτε διάρκειας (ακόμα και λίγα λεπτά), είναι αυτή που θα σε βγάλει απ’τα περισσότερα ήπια “αρνητικά” συναισθήματα.

ΦΟΒΟΣ

“Ο δειλός πεθαίνει χίλιες φορές πριν το θάνατό του, αλλά ο γενναίος γεύεται τον θάνατο μόνο μία φορά.”
~Shakespear (Σαίξπηρ)~

“Ο Φόβος είναι το μονοπάτι προς τη Σκοτεινή πλευρά…
Ο Φόβος οδηγεί σε Θυμό.
Ο Θυμός οδηγεί σε Μίσος.
Το Μίσος οδηγεί σε Πόνο
(δεινά – Suffering)…”
~Master Yoda (Star Wars)~

Ο φόβος είναι αποδεδειγμένο ότι κλείνει το “ανθρώπινο” μέρος του εγκεφάλου μας και μας κάνει χαζούς (ζώα).

Μας ρίχνει στο επίπεδο του ζώου, όπως, όντως, και ο θυμός, και πολύ περισσότερο το μίσος και ο συνεχής πόνος (βάσανα/suffering).

Ο Yoda είχε δίκιο, αυτά τα συναισθήματα σε οδηγούν όντως στη σκοτεινή πλευρά όπου δεν μπορείς να δεις το φως, γιατί ο ίδιος ο εγκέφαλός σου δεν σε αφήνει.

Ο οργανισμός σου, μέσω του φόβου, σου δίνει το σήμα: “Προετοιμάσου!”.

Συνήθως φοβόμαστε μια επικείμενη απειλή, έναν επικείμενο πόνο, χωρίς να υφίσταται κάτι στην παρούσα στιγμή.

Πολλές φορές όμως φοβόμαστε κάτι που ξέρουμε ότι μας έρχεται, αλλά δεν έχουμε προετοιμαστεί αρκετά ή πιστεύουμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.

Και το μυαλό μας μας κάνει να σκεφτόμαστε άπειρα πιθανά άσχημα σενάρια (πολύ κακή χρήση της φαντασίας…), σε βαθμό μάλιστα ικανό να μας παραλύσει μερικές φορές (βλέπε αδράνεια – αναβλητικότητα = fight/flight/freeze).

Δημιουργούμε, δηλαδή, μια εικόνα με τρομαχτικά τέρατα, και στη συνέχεια μπαίνουμε μέσα της και φοβόμαστε μη μας φάνε ή μας κάνουν κακό.

Ενώ εμείς τα δημιουργήσαμε.

Και ξέρουμε ότι δεν είναι πραγματικά.

Πρώτο ΑΝΤΙΔΟΤΟ του Φόβου

Αυτό που θα πρέπει να καταλάβεις, είναι το ΓΙΑΤΙ ο φόβος ΔΕΝ είναι σημάδι αδυναμίας:

Πριν αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση που για εμάς είναι κρίσιμη (κρίση), μέσα μας αρχίζει και “ανάβει το αίμα“.

Φορτώνει σιγά σιγά συναισθηματική ενέργεια, η οποία αρχικά, μέχρι να την κατευθύνεις προς κάποια σκέψη, ή κάποιο στόχο, ΔΕΝ έχει μία συγκεκριμένη μορφή.

Είναι απλά “συναισθηματικός ατμός” μέσα σε μία χύτρα, που αυξάνει την πίεση.

Δεν είναι ούτε καν φόβος αρχικά, απλά ενέργεια.

Και αυτό ΔΕΝ είναι σημάδι αδυναμίας.

Μπορείς να επιλέξεις το προς τα ΠΟΥ θα στρέψεις αυτήν την ενέργεια, αυτόν τον “συναισθηματικό ατμό”.

Έτσι μπορείς να τον μετατρέψεις σε κάτι βαθύτερο και ισχυρότερο – σε φόβο, σε άγχος, σε επιθετικότητα, σε οργή, σε κουράγιο, σε αυτοπεποίθηση, σε αποφασιστικότητα, ή σε ενθουσιασμό. 

Και το ΠΟΥ θα στρέψεις αυτόν τον “συναισθ. ατμό”, το επιλέγεις με το προς τα πού θα επιλέξεις να εστιάσεις.

Αν νομίζεις ότι δεν επιλέγεις, τότε επιλέγεις ασυνείδητα, και καλό θα ήταν να φανταστείς τον εαυτό σου σε μία ανάλογη περίσταση να επιλέγει αυτό που θες, και να καταφέρνει αυτή τη “μετάλλαξη” του συναισθήματος.

Έτσι, την επόμενη φορά θα σου είναι πιο εύκολο να επιλέξεις συνειδητά.

Δεύτερο ΑΝΤΙΔΟΤΟ του Φόβου

Ξεκίνα να παίρνεις βαθιές, μακρές, ρυθμικές ανάσες άνω των 10 δευτερολέπτων συνολικά για να ξαναθέσεις σε σωστή λειτουργία τον εγκέφαλο, και επανεξέτασε για ποιο πράγμα αισθάνεσαι φόβο. 

Τι πρέπει να κάνεις για να προετοιμάσεις τον εαυτό σου νοητικά; 

Τι χρειάζεται να κάνεις για να το αντιμετωπίσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο;

Αν δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να κάνεις, τότε χρησιμοποίησε το Μεγαλύτερο αντίδοτο του φόβου: 

~Το μεγαλύτερο αντίδοτο του φόβου είναι η ανθρώπινη Πίστη.~

Κάνε ερωτήσεις που θα σε βγάλουν από το σκοτάδι πχ “Τι και αν όλα αυτά που φοβάμαι είναι ψεύτικα;” ή “Τι και αν όλα πήγαιναν αρκετά καλά;”

Και επέμεινε σε αυτές τις ερωτήσεις.

Παίξε με αυτές τις ιδέες. Ξανά και ξανά.

Εξάσκησε τη φαντασία σου στα Θετικά. 

Όλο και περισσότερο.

Αυτό είναι η Πίστη.

~Πίστη είναι το να χρησιμοποιείς θετικά τη δημιουργική σου φαντασία.~

Μπορεί και να μην είναι αλήθεια τις περισσότερες φορές.

Όμως ούτε τα περισσότερα απ’τα σενάρια που φοβόμαστε δεν είναι αληθινά, συνήθως.

Οπότε γιατί να εστιάζεις στα “φανταστικά” που σε αποδυναμώνουν, για τα οποία δε μπορείς να κάνεις κάτι και σε χαλάνε στο παρόν;

Αναζήτησε στο παρελθόν σου καταστάσεις που κατάφερες να ανταπεξέλθεις σε δυσχέρειες ίδιες ή και πολύ μεγαλύτερες. Και πώς το έκανες. Πώς ένοιωθες.

Θυμήσου ότι ήδη έχεις περάσει αυτά τα συναισθήματα και κατάφερες να τα ξεπεράσεις.

Επίλογος: Εξασκήσου και Εξερεύνα

Εξερεύνησε τα δικά σου συναισθήματα και σήματα δράσης. Μην παίρνεις 100% σωστά τα παραπάνω, και μην τολμήσεις να επαναπαυτείς σε αυτά. Εξερεύνησε τον εαυτό σου.

Και μην περιμένεις ποτέ αυτά τα “αρνητικά” συναισθήματα να εξαλειφθούν πλήρως, καθώς πάντα θα αδειάζει κάποιο “ντεπόζιτό μας” ή θα σκοντάφτουμε και θα βγαίνουμε εκτός του δρόμου μας.

Αυτά τα συναισθήματα/σήματα θα είναι εκεί για να μας το υπενθυμίζουν, και να μας καθοδηγούν.

Σου τα έχω σε αφίσα να τα κολλήσεις στον τοίχο!

10shmataDrashsΗ λίστα με τα αρνητικά συναισθήματα και τις ερμηνείες τους δεν θα είναι ποτέ πλήρης.

Εξερεύνησε τα δικά σου συναισθήματα και σήματα δράσης, και μην περιμένεις ποτέ να εξαλειφθούν πλήρως, γι’αυτό μάθε να τα διαχειρίζεσαι.

Αν όλα τα πράγματα ήταν το ίδιο εύκολα, όλοι θα έκαναν τα ίδια.

Θυμίσου πως όσο τα αγνοούμε, αυτά θα ενισχύονται όλο και περισσότερο, μέχρι να τους δώσουμε σημασία. 

Γι’αυτό μάθε να τα διαχειρίζεσαι, να τα κατανοείς και να τα εκτιμάς για τις χρήσιμες πληροφορίες που σου δίνουν, αλλά και να δρας άμεσα και στοχευμένα, ώστε να μην προλάβουν να σε κατακλύσουν και πάρουν τον έλεγχο της ζωής σου.

Για τους συνδρομητές είναι ήδη έτοιμο το Πόστερ με τα 10 σήματα δράσης, και μπορούν να το βρουν στην “εργαλειοθήκη” τους με τα υπόλοιπα δωράκια. :)

Μπορείς να γίνεις συνδρομητής, βάζοντας το όνομά σου και το email σου στα δεξιά, και να κατεβάσεις αρκετά πράγματα που έχω δωρεάν για τους συνδρομητές.

Αν θες να διαβάσεις ανάλογα άρθρα, ξεκίνα με αυτά:

Είναι η πίεση όντως κάτι κακό, ή πάλι μας ξεγέλασαν;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης: ~5 λεπτά.

Πολλοί με ρωτούν γιατί το κάνω πολλές φορές αυτό στον εαυτό μου. Γιατί μου αρέσει να τον πιέζω. Γιατί επιδιώκω ακόμη περισσότερη πίεση;

Μοιάζει παράλογο και αυτοκαταστροφικό, έτσι; Ίσως να λέγαμε ότι σαμποτάρω τον εαυτό μου;

Και όμως, το κάνω, γιατί πιστεύω βαθύτατα στο ότι “η πίεση δημιουργεί τα Διαμάντια“.

Η πίεση είναι ΚΑΛΟ πράγμα. Ναι, σωστά διάβασες.

Πιστεύω ότι η πίεση και το στρες, είναι κάτι το πολύ θετικό, για εκείνον όμως που ξέρει πώς να τη διοχετεύσει και πώς να τη διαχειριστεί.

Ζούμε σε έναν κόσμο που θεωρεί την πίεση σαν κάτι το διαβολικό, σαν κάτι το οποίο θα πρέπει να αποφεύγουμε πάση θυσία, και όσοι το έχουν, θα πρέπει να το αποβάλλουν πλήρως. Θεωρούμε πως η πίεση είναι η πηγή του κακού, τόσων ασθενειών, σωματικών και ψυχικών, τόσης μιζέριας, κατάθλιψης και προβλημάτων του κόσμου.

Όμως ο κόσμος δεν έχει καταλάβει ότι η πίεση δεν είναι η αιτία. Η πίεση πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει στις ζωές όλων μας και κάθε όντος σε αυτόν τον πλανήτη, ζωντανού ή μη.

Όμως κάτω από αυτές τις καταστάσεις τεραστίων πιέσεων είναι πάντα που στη συνέχεια ξεπηδούν οι καλύτερες σχέσεις και φιλίες ζωής, οι μεγαλύτερες αλλαγές πορείας και οι μεγαλύτερες πηγές προσφοράς στην ανθρωπότητα.

Γιατί στον αντίποδα, κάποιος που δεν έχει καθόλου πίεση να κάνει το οτιδήποτε, μπορεί να θεωρούμε ότι είναι καλύτερο, αλλά κατά βάση, δεν κάνει ποτέ τίποτα. Τα παίρνει όλα στο χαλαρό, και εν τέλει δεν κινητοποιείται, αφήνοντας μια τεράστια δύναμη να φύγει μέσα από τα χέρια του, άθελά του.

Ο κόσμος δε βλέπει ότι η πίεση έχει μία πολύ θετική όψη: αυτή της εργατικότητας, της αποτελεσματικότητας, της κινητοποίησης να αλλάξουμε πράγματα και καταστάσεις και να μετακινήσουμε βουνά.

Όλοι οι πολιτισμοί, και όλοι οι άνθρωποι, για να εξελιχθούν σε κάτι ανώτερο, πρέπει και έπρεπε να περάσουν πρώτα από πολύ πιεστικές καταστάσεις που κόντεψαν να τους αφανίσουν.

Κανείς δεν φτιάχνει τη ζωή του απ’τη μία μέρα στην άλλη, όπως τη θέλει, χωρίς να υπάρχει κάποιο ερέθισμα που να τον κινητοποιήσει. Και συνήθως αυτό το ερέθισμα είναι ο πόνος και η πίεση.

Αν δεν είναι η πίεση το πρόβλημα, τότε ποιο είναι;

Το πρόβλημα, το “σαμποτάζ” εδώ, έγκειται στο ότι δεν αφήνουμε χρόνο για ξεκούραση και χαλάρωση μεταξύ των διαστημάτων της πίεσης!

Ο κόσμος δεν έχει μάθει να χαλαρώνει και να ξεκουράζεται.

Και όταν ο κόσμος λέει πως ξεκουράζεται, οι περισσότεροι εννοούν πως κάνουν κάτι για να ξεχάσουν τα προβλήματά τους.

Όχι μόνο δεν κάνουν πράγματα που τους ξεκουράζουν, αλλά αντιθέτως τους βάζουν παραπάνω πίεση. Πώς ξεκουράζεσαι βλέποντας ειδήσεις στην τηλεόραση;;!

Πες ότι γυμνάζεις έναν μυ, τον δικέφαλο. Αυτός, όσο τον εξασκείς, αδειάζουν οι αποθήκες ενέργειάς του, και καταστρέφεται σιγά σιγά.

Είναι μετά από την άσκηση, στην περίοδο της ανάπαυσης που αναδιοργανώνεται, ξαναγεμίζει ενέργεια, και αυξάνει σε δύναμη και αντοχή.

Ο περισσότερος κόσμος όμως, για να ξεκουραστεί, αισθάνεται πως “πρέπει να κάνει κάτι”, γιατί αλλιώς, απλά χάνει τον χρόνο του, δεν είναι παραγωγικός!

Υπάρχουν δύο λεξούλες που μπορούν να περιγράψουν τι συμβαίνει. Η ελληνική γλώσσα είναι τόσο ωραία. Διασκέδαση και Αναψυχή. Πολλοί τις έχουν με την ίδια σημασία στο μυαλό τους. Δες όμως τη διαφορά τους άμα τις αναλύσεις:

Δια-σκέδαση και Ανα-ψυχή.

Η διασκέδαση είναι αυτή που θα σκεδάσει – θα διαχύσει – θα πετάξει προς όλες τις κατευθύνσεις την προσοχή σου, και όση ενέργεια σου έμεινε. Είναι αυτό που θα σε κάνει απλά να ξεχαστείς.

Η αναψυχή είναι αυτή που θα ανα-νεώσει την ψυχή σου, που θα την ανατείνει, που θα την αναπτύξει.

Από τη λέξη και μόνο μπορείς να δεις τι σε ξεκουράζει πραγματικά όταν είσαι κουρασμένος, και τι προϋποθέτει ότι έχεις ήδη περίσσεια ενέργειας. Και διασκεδάζοντας περνάς καλά, και προφανώς είναι και αυτό απαραίτητο για μια ισορροπημένη ζωή.

Όχι όμως όταν είσαι ήδη κουρασμένος. Όχι όταν έχεις ήδη πολύ πίεση πάνω σου. Ίσα ίσα, διασκεδάζεις (εξ’ορισμού) πολύ περισσότερο όταν έχεις ήδη ενέργεια.

Αυτά δεν είναι μια κατάσταση άσπρου – μαύρου. Για παράδειγμα δεν είναι κάθε κοινωνική μας αλληλεπίδραση, ή διασκέδαση ή αναψυχή. Κυμαίνεται σε ένα μεγάλο φάσμα.

Υπάρχουν άνθρωποι και καταστάσεις που σου απομιζούν ενέργεια, και στη συνέχεια σε αφήνουν άδειο χωρίς να το καταλάβεις – και εσύ ακόμη να θεωρείς ότι περνάς καλά, αλλά κάτι να σου φταίει…

Και υπάρχουν άνθρωποι και καταστάσεις που τείνουν να σου δίνουν περισσότερη ενέργεια, να σε γεμίζουν.

Δεν μιλάω για “new agey stuff” τώρα, και για ενέργειες του σύμπαντος, the Force κλπ.

Μιλάω για κάτι που είμαι σίγουρος ότι όλοι μας το’χουμε βιώσει: με κάποια άτομα όποτε συναναστρεφόμαστε να αδειάζουμε σιγά σιγά, και να κλείνει ο εγκέφαλός μας, και να μην μπορούμε να σκεφτούμε καθαρά, ή να μην μπορούμε να διατυπώσουμε ακόμα και την απλούστερη σκέψη μας.

Και αντιθέτως, με κάποιους άλλους έχει τύχει να αισθανόμαστε μια κατάσταση διαύγειας, που ο εγκέφαλος αρχίζει και παίρνει πολύ πιο γρήγορες στροφές, και να μας κάνει εφικτό να διατυπώσουμε ακόμα και τις πιο δύσκολες έννοιες.

Το ίδιο συμβαίνει και με διάφορες δραστηριότητες, με το διάβασμα διαφόρων βιβλίων, με διαφορετικές ταινίες, σειρές, ασχολίες, χόμπι κλπ.

Συμπερασματικά

Από τα παραπάνω, θέλω να καταλήξω στο εξής:

Η πίεση είναι κάτι το ΠΟΛΥ ΘΕΤΙΚΟ και θα πρέπει να την επιδιώκουν, μάλιστα, αλλά μόνο αυτοί που:

(1) ξέρουν πώς να τη διοχετεύσουν – έχουν στόχους, όνειρα και δημιουργούν – και

(2) ξέρουν πώς να αποτραβιούνται και να ξεκουράζονται, εναλλάσσοντας τις περιόδους ισχυρής έντασης με περιόδους βαθειάς χαλάρωσης.

Αυτό που θέλω να σε παρακινήσω να κάνεις, είναι να εξετάσεις τον εαυτό σου.

Να κατανοήσεις ότι δεν έχει να κάνει με το στρες πολλές φορές που δεν αποδίδεις, αλλά με το ότι δεν έχεις επιτρέψει στον εαυτό σου να κάνει ένα διάλειμμα, ώστε να ξαναμπεί με δύναμη.

Διαβάζοντας βιβλία όπως το Power of Full Engagement του Tony Schwartz, κατανοείς πώς ο άνθρωπος είναι σαν μια Lamborghini: δεν μπορείς να την τρέχεις συνέχεια με 300… Κάποια στιγμή θα κλατάρει.

Λειτουργείς καλύτερα σε κύκλους, σαν τους σπρίντερς.

Τρέχεις, αποδίδεις, είσαι παραγωγικός και στη συνέχεια επιστρέφεις στο κουκούλι σου, δυναμώνεις, αναδιοργανώνεσαι, ανασυντάσσεις τις δυνάμεις σου. Επανάληψη. Επανάληψη.

Αναλογίσου πότε ήταν η τελευταία φορά που ήσουν πραγματικά ξεκούραστος, και τι έκανες τότε;

Από όσα έχεις ζήσει μέχρι τώρα, τι ήταν για σένα διασκέδαση, και τι αναψυχή; (Κριτήριο είναι το κατά πόσον μετά ένιωθες ακόμη περισσότερη ενέργεια ή όχι.)

Ποιοι άνθρωποι στη ζωή σου σε γεμίζουν ενέργεια όταν συναναστρέφεσαι μαζί τους, και ποιοι μπορούν να χαρακτηριστούν “Βαμπίρ” για σένα;

Δεν έχει να κάνει με αυτούς, έχει απλά να κάνει με το ότι “δεν συντονίζεστε” σε αυτή τη φάση. Μπορεί ένα άτομο που τώρα αισθάνεσαι να σε αδειάζει, μεθαύριο να αισθάνεσαι ότι σε γεμίζει, και αντίθετα.

Οπότε, απέφυγε καλύτερα τις “ταμπέλες μακράς διαρκείας”, και απλά έχει την επίγνωση να βλέπεις μέσα σου τι συμβαίνει ανά πάσα στιγμή, γιατί τα πάντα αλλάζουν.

Κάνε μια λίστα με τι σε γεμίζει και τι σε αδειάζει, και πειραματίσου. Επισκέψου την και ανανέωσέ την καθημερινά ή έστω εβδομαδιαία.

Φρόντισε κάθε μέρα να έχεις έστω και κάποιες λίγες ώρες που να απαγορεύεται η δουλειά, και μία ή δύο μέρες την εβδομάδα που επίσης απαγορεύεται η δουλειά. Ίσως και τρεις.

Και εκείνες τις 2-3 μέρες κάνε μόνο πράγματα που σε ψυχαγωγούν – εξασκούν την ψυχή σου. Πήγαινε σινεμά. Κάτσε διάβασε. Βάλε ήρεμη μουσικούλα. Κάτσε γράψε τους προβληματισμούς σου, τα όνειρά σου, τις σκέψεις σου – άδειασε το μυαλό σου. Πήγαινε για μασάζ. Γίνε τουρίστας στην πόλη σου (thanks, TripAdvisor και FourSquare). Κανόνισε βραδιά φαγητού.

Οι άλλοι θα λένε “κοίτα τον τον τεμπέλη, δουλεύει μόνο όποτε θέλει, συνέχεια ξεκουράζεται και “χαλαρώνει”, και εμείς δουλεύουμε και τρέχουμε σαν τρελοί…” (το ξέρω γιατί για μένα συνέχεια τα λέγαν αυτά…)

Και εσύ θα μπορείς να απαντήσεις χαλαρός (αν θες να απαντήσεις) “είμαι σαν τους επαγγελματίες αθλητές. Μετά από κάθε αγώνα, ξεκουράζομαι, γιατί τώρα είναι που αναπτύσσομαι και γίνομαι πιο ικανός“.

Γιατί όταν θα επιστρέφεις στη δουλειά θα είσαι ικανός να παράγεις τα διπλάσια από το εάν ήσουν κουρασμένος, θα έχεις περισσότερη ενέργεια, θα μπορείς να εμψυχώσεις περισσότερο κόσμο, να κλείσεις περισσότερες πωλήσεις, και να έχεις περισσότερες φρέσκες ιδέες που θα πάνε ακόμα πιο μπροστά τη δουλειά σου και τη ζωή σου.

Και πάνω απ’όλα, θα το ευχαριστιέσαι, γιατί θα έχεις ξαναβρεί το χαμόγελό σου.

“Μπορώ να κάνω τη δουλειά ενός έτους σε 9 μήνες, αλλά όχι σε 12.”
~ J.P. Morgan ~

“Η δουλειά πάντα θα επεκτείνεται ώστε να γεμίσει τον χρόνο που της δίνουμε για την εκπλήρωσή της”
~ Νόμος του Parkinson ~

Μήπως σαμποτάρεις τον εαυτό σου χωρίς να το καταλάβεις;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης: ~10 λεπτά.

Συνεχίζουμε απ’το προηγούμενο άρθρο που είχα γράψει σχετικά με το “αυτο-σαμποτάρισμα”: “Ο άγνωστος πόλεμος μέσα μας

Αρχικά, για να μπορέσεις να ξεχωρίσεις αν σαμποτάρεις τον εαυτό σου ή όχι, θα πρέπει να κατανοήσεις κάποια πράγματα πολύ βασικά, και ακριβώς στη ρίζα αυτού του θέματος.

Τι σημαίνει Υπευθυνότητα, ποιος είναι υπεύθυνος για το πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, όλα μας τα προβλήματα, επιτυχίες, τυχερά και ευκαιρίες.

Υπευθυνότητα και Νόμος Αιτίου – Αποτελέσματος

Πιστεύω ακράδαντα στην ΠΛΗΡΗ ευθύνη του καθενός μας για τον κάθε τομέα της ζωής του, σύμφωνα με τον νόμο του αιτίου και του αποτελέσματος – εμείς και οι επιλογές μας είμαστε που έχουμε φέρει τον κάθε τομέα της ζωής μας εκεί που είναι, είτε το έχουμε καταλάβει είτε όχι. Δεν πιστεύω στην τύχη. Η τύχη μπορεί να σου φέρει ένα τζόκερ. Το τι θα το κάνεις αυτό όμως και πώς θα είσαι μετά από έναν χρόνο, δεν έχει να κάνει με τύχη. Οι σχέσεις μας, τα οικονομικά μας, τα πάντα στη ζωή μας, είναι έτσι όπως είναι γιατί εμείς τα κάναμε έτσι. Γιατί για κάθε αποτέλεσμα υπάρχει από πίσω και ένα αίτιο.

Εδώ κρύβεται ένα μυστικό. Βλέπεις, στον οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας, εάν τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα θέλουμε, τότε κάτι πάει λάθος με τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Γιατί ο τρόπος που σκεφτόμαστε καθοδηγεί τις πράξεις μας, και αυτές στη συνέχεια μας φέρνουν τα αποτελέσματα. Τις περισσότερες φορές, ο χάρτης που έχουμε για την πραγματικότητα έχει πολλές ανακρίβειες και λάθη, και αυτό είναι το πρόβλημα. Ο χάρτης δεν είναι η πραγματικότητα. (βλέπε προηγούμενο άρθρο εδώ)

Επομένως, εάν τα πράγματα ΔΕΝ είναι έτσι όπως τα θέλουμε τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε το ΠΟΥ κάνουμε λάθος, τι πιστεύουμε που δεν ισχύει, και γενικά να αρχίσουμε να αμφισβητούμε διάφορες πεποιθήσεις που μας αποδυναμώνουν, βρίσκοντας ενδυναμωτικές εναλλακτικές.

(Πχ: Δεν έχω χρόνο = αποδυναμωτική πεποίθηση = λανθασμένη πεποίθηση –> Ο χρόνος μου είναι πάντα αρκετός για αυτά που είναι πιο σημαντικά για μένα, και ακόμα και να μην υπάρχει, θα τον βρω = ενδυναμωτική πεποίθηση = σωστή πεποίθηση).

Πολλοί άνθρωποι πάνω στον πλανήτη αυτή τη στιγμή ζουν τα όνειρά τους, καταφέρνουν τους στόχους τους, και ίσως και να έχουν καταφέρει πολλά απ’αυτά που θα ήθελες και εσύ να καταφέρεις :)

Το μέλλον και το παρελθόν, ο “Παράδεισος” και η “Κόλαση”, βρίσκονται ήδη πάνω στη Γη, απλά είναι ανίσως κατανεμημένα.

Η διαφορά αυτών που ζουν τα όνειρά τους και την ζωή που πάντα ήθελαν, με εσένα ποια είναι;

Ότι αυτοί, στον συγκεκριμένο τομέα, έχουν μια νοοτροπία που λειτουργεί σε τέλεια αρμονία με την πραγματικότητα, τη φύση των πραγμάτων, και με τα αποτελέσματα που θέλουν.

Αυτός που σε εμποδίζει να καταφέρεις εν τέλει όλα όσα θες, όλα για τα οποία αγωνίζεσαι να πετύχεις, όλα όσα ήθελες από μικρό παιδί και όσα όνειρα μπορεί να έχεις, είναι ο Σαμποτέρ σου.

Σε σαμποτάρει στη ζωή σου, στις σχέσεις σου, στη δουλειά σου, και στο να μην ξεκινήσεις πολλά που θα ήθελες να κάνεις. Μπορεί μάλιστα να σε βάλει να κάνεις ακριβώς τα αντίθετα απ’αυτά που θες, χωρίς να τον καταλάβεις καν.

Είναι αυτός που συνεχίζει και λέει συνεχώς την ίδια ιστορία: “γιατί αυτό δεν μπορεί να γίνει” ή “γιατί αυτό θα αποτύχει”, ή “γιατί δεν έχω χρόνο”, “λείπει το ένα”, “λείπει το άλλο”, “αυτό και εκείνο φταίνε που είναι ακόμα τα πράγματα έτσι”, κ.ο.κ.

Άλλοι τα ρίχνουν στην “τύχη”. Άλλοι μεμψιμοιρούν ότι έτσι γεννήθηκαν και έτσι είναι από μικροί, και δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Άλλοι κατηγορούν την κοινωνία, ή το σύστημα, ή τους γονείς τους, ή το πώς μεγάλωσαν. Στον ένα φταίει το ένα, στον άλλον το άλλο. Το θέμα όμως είναι ότι όπως και να’χει, δεν έχουν αυτά που θέλουν στη ζωή τους. Ενώ άλλοι ζουν ήδη το όνειρο.

“Οι άνθρωποι πάντα κατηγορούν τις συγκυρίες για αυτό που είναι. Εγώ δεν πιστεύω στις συγκυρίες. Οι άνθρωποι που προχωρούν σε αυτόν τον κόσμο είναι αυτοί που αναζητούν τις συνθήκες που επιθυμούν, κι αν δεν μπορούν να τις βρουν, τις δημιουργούν οι ίδιοι.”
~ George Bernard Shaw

Το θέμα είναι να αρχίσουμε να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. Ό,τι και να φταίει, χωρις να αναλάβουμε την ευθύνη της παρούσας κατάστασής μας, απαρνούμαστε τον βασιλικό θρόνο της εξουσίας της ζωής μας, και τον παραδίδουμε αμαχητί στο εξωτερικό περιβάλλον: ανθρώπους, γεγονότα και καταστάσεις. Έτσι, συμπεριφερόμαστε σαν 5άχρονα που περιμένουν τη μανούλα τους να τα ταΐσει και γκρινιάζουν, και την κατηγορούν που καθυστερεί, αντί να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με αυτά που έχουμε.

“Αν δεν κυνηγήσεις αυτό που θες, ποτέ δεν θα το’χεις. Αν δεν ρωτήσεις, η απάντηση θα είναι πάντα όχι. Αν δεν κινείσαι, είσαι πάντα στην ίδια θέση.” ~Nora Roberts

Όλοι οι επιτυχημένοι άνθρωποι στον κόσμο είχαν, έχουν, και θα έχουν το εξής κοινό: απο κάποιο σημείο και πέρα, αποφασίζουν να αναλάβουν την ΠΛΗΡΗ ευθύνη της ζωής τους, για τις επιλογές τους και τις ενέργειές τους, χωρίς δικαιολογίες, άλλοθι και κατηγόριες. Ούτως ή άλλως η οικονομία ίδια είναι για όλους, όλοι 24 ώρες έχουμε μέσα στην ημέρα μας, και πολλές συνθήκες είναι κοινές. Ίσως να αλλάζει λίγο η αφετηρία μας, αλλά αυτό δεν καθορίζει και την πορεία μας. Αυτό που αλλάζει είναι η αντίληψη και οι πράξεις μας.

Είναι ώρα λοιπόν να αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε τα λόγια και τις πράξεις του Σαμποτέρ μας, ώστε τουλάχιστον να αντιληφθούμε ποια είναι αντίδραση φόβου – η ψευδαίσθηση του ορίου – , και ποιο είναι πραγματικό όριο. Γιατί

Με καλύτερη επίγνωση, μπορείς να κάνεις καλύτερες επιλογές. Και με καλύτερες επιλογές, θα πάρεις καλύτερα αποτελέσματα.

Ποια είναι τα Σημάδια να καταλάβεις τον Σαμποτέρ;

Πώς μπορείς να ξέρεις ότι σαμποτάρεις τον εαυτό σου; Ποια είναι τα σημάδια που θα μπορούσες να αναγνωρίσεις, και να πεις, “Οπ! ο σαμποτέρ παίζει τώρα!”;

Κατ’αρχάς, γιατί θες να τα ξέρεις αυτά τα σημάδια;

Για να μπορείς να αντιληφθείς πότε έχεις πλησιάσει στα νοητά όριά σου. Στα όριά σου είναι που θα φωνάζει όλο και πιο δυνατά ο σαμποτέρ. Θα προσπαθεί όλο και πιο σκληρά να σε αποτρέψει, θα σου εμφανίζει όλο και περισσότερη αντίσταση και εμπόδια (συνήθως νοητά και ψευδή).

Αυτή η συνειδητότητα, δεν πρόκειται να εξαφανίσει τελείως τον φόβο. Θα σου δώσει όμως να καταλάβεις ότι είναι μια ψευδαίσθηση, ένα παιχνίδι του μυαλού που σου παίζει ο σαμποτέρ. Αυτό και μόνο είναι ικανό να σου δώσει το θάρρος να το αντιμετωπίσεις και να περάσεις από μέσα του, κατανοώντας ότι όσο τρομαχτικό και να’ναι, είναι ψεύτικο.

Θυμάμαι για παράδειγμα όταν έγραφα το βιβλίο μου για να το ανεβάσω αρχικά εδώ δωρεάν στο NSM. Όσο πιο κοντά έφτανα στο τέλος, τόσο περισσότερο φώναζε ο σαμποτέρ. Τόσο περισσότερες δικαιολογίες άκουγα το μυαλό μου να σκαρφίζεται. Τόσο περισσότερες δυσκολίες “τύχαινε” να μου εμφανίζονται. Όλο και περισσότερα πράγματα έλεγα ότι πρέπει να κάνω. Ήμουν σε πόλεμο και δεν το ήξερα.

Μετά από όλο αυτό το τελευταίο διάστημα και όλα αυτά που έμαθα, μπορώ να σου πω με σιγουριά, ότι ο σαμποτέρ σου παίζει παιχνίδια μαζί σου όταν:

1) Περιμένεις την τελειότητα για να κάνεις την κίνηση που θα αλλάξει το παιχνίδι.

Η ιδέα για το βιβλίο στο Amazon, υπήρχε 8 μήνες προτού το δημοσιεύσω. Όλο έλεγα θα το κάνω, όλο θα το κάνω, και θα το κάνω, αλλά συνεχώς έλεγα πως θέλει λίγη παραπάνω βελτίωση, λίγη παραπάνω διόρθωση, λίγο απ’αυτό, λίγο απ’τ’άλλο…. Ενώ απλά θα μπορούσα εν τέλει να το βγάλω έτσι όπως είναι – με τις ατέλειές του – και να το διορθώσω στην πορεία. Πράγμα που και εν τέλει έκανα απ’τη στιγμή που κατάλαβα το παιχνιδάκι του σαμποτέρ…

Πόσες φορές έχουμε μια ιδέα, που εάν την πραγματοποιήσουμε, ξέρουμε ότι θα αλλάξει η ζωή μας – ή κάποια πτυχή της – σε μεγάλο βαθμό; Και όμως το καθυστερούμε γιατί περιμένουμε να “τα φτιάξουμε όλα τέλεια” πρώτα; Και αυτή η τελειομανία γίνεται παιχνιδάκι του σαμποτέρ, που όλο και σε καθυστερεί, και εν τέλει το αφήνεις έτσι στο τέλος και δεν το κάνεις καν…

Ο ίδιος είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι δεν γυμνάζονται – περιμένουν την τελειότητα: να έχουν γυμναστή, να έχουν πρόγραμμα, να έχουν όρεξη, να είναι ξεκούραστοι, να έχουν ένα τρίωρο ελέυθερο, να έχουν το φαγητό έτοιμο για μετά, να έχουν παρέα, τα φεγγάρια να είναι ευθυγραμμισμένα και οι γάτες να νιαουρίζουν όλες μαζί. Το θέμα είναι ότι ποτέ δεν θα υπάρχει τελειότητα. Και εάν τύχει, τότε αυτό θα είναι εξαιρετικά λίγες φορές.

Εάν περιμένεις αυτές τις λίγες φορές, τότε να ξέρεις ότι και αυτά που θα κάνεις, και τα αποτελέσματά σου επίσης θα είναι εξαιρετικά λίγα.

Οι περισσότερες επιχειρήσεις περιμένουν μέχρι το νέο τους προϊόν να είναι τέλειο και έτοιμο, και μόνο τότε θα το παρουσιάσουν. Οι ηγετικές εταιρίες όμως, είναι αρχηγοί του να βγάζουν κάτι σε “πρωτότυπο”, σε “μπέτα έκδοση ή δοκιμαστική έκδοση”, και μέσα από την τριβή με τον πελάτη, μέσα από τα παράπονα, αυτά που τους αρέσουν, τις αλλαγές που θέλουν κλπ, το τροποποιούν και στη συνέχεια το κυκλοφορούν κανονικά.

Οι περισσότεροι όμως φοβούνται να παρουσιάσουν κάτι σε μη τελειωμένη έκδοση. Και αυτό είναι παιχνιδάκι του σαμποτέρ τους, γιατί -φοβάται-. Φοβάται “τι θα πει ο κόσμος”. Φοβάται μην χάσει την αγάπη και την εύνοια του κόσμου. Και αυτό είναι το τραγικό τους λάθος που δεν τους επιτρέπει να γίνουν από τις καλύτερες επιχειρήσεις στον κόσμο.

2) Είσαι απασχολημένος κυνηγώντας την ουρά σου, αντί να επιτυγχάνεις Αποτελέσματα.

Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να κάνει πράγματα που φαίνονται σημαντικά εκείνη τη στιγμή, αλλά ξέρεις ότι ΔΕΝ είναι τα πιο σημαντικά που θα έπρεπε να κάνεις…; Ποια είναι τα πράγματα που ΞΕΡΕΙΣ ότι σε 5 ή σε 10 χρόνια δεν θα έχουν καμία σημασία;

Τι εάν όλη αυτή η τρεχάλα, το να είσαι συνέχεια φαινομενικά απασχολημένος με κάτι “σημαντικό” (εκείνη τη στιγμή), δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μορφή αντίδρασης φόβου, ώστε να αναβάλλεις αυτό που ξέρεις μέσα σου ότι έχει πραγματική σημασία;

Τι εάν το να προσπαθείς να γίνεις καλός σε 500 πράγματα, είναι από φόβο να μην αποτύχεις σε 1, και για να έχεις τη δικαιολογία ότι “δεν είχα αρκετό χρόνο” ή “κάνω και άλλα πράγματα όμως” ή “δεν προσπαθούσα πραγματικά, δεν τα έβαλα όλα”; Το έχω σκεφτεί πολλές φορές για τον εαυτό μου αυτό, και σίγουρα αυτό είναι ένα από τα αδύναμα σημεία που διορθώνω στην πορεία, μέσα από αποτυχίες και πειραματισμούς.

 “Οι περισσότεροι άνθρωποι αποτυγχάνουν στη ζωή γιατί γίνονται καλοί σε ασήμαντα πράγματα”Anthony Robbins

“Τίποτα δεν είναι τόσο άχρηστο, όσο το να κάνεις αποτελεσματικά αυτό το οποίο δεν θα έπρεπε να κάνεις καθόλου.”
~ Peter Drucker, ο άνθρωπος που εφηύρε το σύγχρονο management.

3) Εσύ ο ίδιος ρίχνεις το ηθικό της ομάδας σου.

Μία από τις συχνότερες δικαιολογίες που ακούω από τον κόσμο, ακόμα και υψηλά ιστάμενα στελέχη, διευθυντές και αξιωματικούς, στο γιατί δεν είναι η ζωή τους / η επιχείρησή τους / η οργάνωσή τους / η ομάδα τους,  στο σημείο που θέλουν πιο κοντά στους στόχους τους, είναι ότι δεν έχουν τα κατάλληλα άτομα γύρω τους. Δεν έχουν την κατάλληλη ομάδα. Η ομάδα τους δεν τους υποστηρίζει. Η ομάδα τους δεν υποστηρίζει τους στόχους τους. Η ομάδα τους δεν τους βοηθάει, και συνεχώς τους χαντακώνει και τους ρίχνει την ψυχολογία.

Στη συνέχεια όμως, παρακολουθούμε αυτά τα ίδια άτομα (που ο φλοιός του εγκεφάλου τους, ο νεο-φλοιός, ο ανώτερος, ανθρώπινος εγκέφαλος λέει και πιστεύει αυτά τα πράγματα). Και αυτό που βλέπουμε είναι ότι ο σαμποτέρ τους κάνει τα ίδια ακριβώς για τα οποία γκρινιάζουν. Καταρρακώνει την ομάδα τους και της ρίχνει το ηθικό αντί να της το ανεβάζει. Αγνοεί την ομάδα αντί να εμπνέει, και να δημιουργεί πραγματικές σχέσεις με τον καθένα ξεχωριστά. Ξέρω ότι προσωπικά έχω υπάρξει θύμα του συγκεκριμένου πολλές φορές.

Όλοι ξέρουν ότι ο ρόλος ενός ηγέτη (όχι του “μάνατζερ”) μιας ομάδας είναι να θέτει ένα όραμα πολύ μεγαλύτερο του ανθρώπου, και να εμψυχώνει τον κόσμο του. Να εμπνέει τον κόσμο και να του εμφυσά ενέργεια και όρεξη για την επίτευξη αυτού του οράματος. Να αφήνει τον κόσμο και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, καλύτερο απ’ότι τον βρήκε, δίνοντας νόημα στην ύπαρξή του.

Αν αυτό όμως είναι απλή, κοινή λογική, τότε γιατί τόσοι λίγοι άνθρωποι το κάνουν αυτό; Γιατί τόσοι λίγοι άνθρωποι προσπαθούν να ανεβάσουν το ηθικό των γύρω τους και οι περισσότεροι το μόνο που κάνουν είναι να γκρινιάζουν και να γίνονται μέρος του προβλήματος αντί μέρος της λύσης;

“Δεν υπάρχει πλέον ουδετερότητα στον κόσμο. Είτε πρέπει να είσαι μέρος της λύσης, είτε θα είσαι μέρος του προβλήματος.”Eldridge Cleaver

4) Λες δικαιολογίες που εν τέλει πιστεύεις ότι είναι πραγματικές.

Σκεφτόμαστε συνειδητά, κυρίως μέσω των λέξεων. Και έχει αποδειχτεί πολλές φορές ότι οι λέξεις που χρησιμοποιούμε επηρεάζουν το πώς αισθανόμαστε, τι πιστεύουμε και πώς βλέπουμε μια κατάσταση.

Είναι η αρχή ή το τέλος; Αυτός ο τσακωμός χτες, ήταν η αρχή του τέλους μιας σχέσης, ή η αρχή κάτι νέου και πιο όμορφου και ειλικρινούς; Είναι η κρίση που βιώνει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή μια τιμωρία για τις λάθος επιλογές και δράσεις των Ελλήνων πολιτών; Ή μήπως το αποτέλεσμα του μουχλιασμένου πολιτικο-νομικο-τραπεζικού συστήματος της Ελλάδας; Ή μήπως σαν τους πόνους (ωδίνες) μιας εγκυμοσύνης, απαραίτητη για τον τοκετό μιας νέας ζωής;

Το πώς χρησιμοποιούμε τις λέξεις σίγουρα επηρεάζει το τι πιστεύουμε και το πώς αισθανόμαστε, και το έχω αναφέρει και σε προηγούμενα άρθρα. Όπως επίσης, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί κάποιος θα καθορίσει τον πλούτο ή την πενία της ζωής του.

Το θέμα όμως με τα λόγια και τις προτάσεις, είναι ότι όσο περισσότερο τα προφέρουμε, τόσο περισσότερο τα πιστεύουμε. Πες μια δικαιολογία πολλές φορές, και θα αρχίσεις να την πιστεύεις. Πες ένα ψέμα πολλές φορές, και θα αρχίσεις να το πιστεύεις.

Το να εστιάζουμε συνεχώς στο γιατί ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε κάτι, κάθε άλλο παρά μας διευκολύνει. Κάθε φορά που επαναλαμβάνουμε γιατί είμαστε ανίκανοι για το χ ή το ψ, ενισχύουμε αυτούς τους λόγους, και διαιωνίζουμε αυτή την κατάσταση της ανικανότητας. Κάθε φορά που γκρινιάζουμε γιατί “κάτι” είναι στραβό, δίνουμε μέρος της ελευθερίας και του ελέγχου μας σε αυτό το “κάτι”.

Η πρότασή μου είναι να κοιτάξεις λίγο προσεκτικότερα αυτά που λες, και κατά πόσο σε ενισχύουν και σε βοηθούν στο δρόμο σου, ή όχι. Τι ιστορίες επαναλαμβάνεις; Τι ρητά λες; Τι λέξεις χρησιμοποιείς; Τι χαρακτηρισμούς συνηθίζεις να λες; Εάν σε ενισχύουν, συνέχισε να τα λες. Εάν όχι, τότε μάλλον ήρθε η ώρα να επιλέξεις διαφορετικούς τρόπους/ιστορίες/λόγους/λέξεις/χαρακτηρισμούς.

5) Πολυ-σκέφτεσαι και υπερ-αναλύεις, αλλά από πράξεις τίποτα.

 Πόσοι από μας συνεχώς θέλουμε να μάθουμε περισσότερα και περισσότερα για ένα θέμα, αναλύουμε όλο και περισσότερο, αλλά δεν κάνουμε εν τέλει κανένα πραγματικό βήμα προς εκείνη την κατεύθυνση;

Πόσοι χρησιμοποιούν τις “αυθαίρετες προϋποθέσεις” για να δικαιολογήσουν την αδράνειά τους στον κόσμο (και στον εαυτό τους);
(μίλησα για αυτές και το πώς να τις αντιληφθούμε και να τις κατανοήσουμε, εδώ 1 και εδώ 2)

Όλα αυτά, όμως, γίνονται για έναν απλούστατο λόγο: φοβόμαστε να πάρουμε μια απόφαση.

Νομίζουμε πως η περισσότερη πληροφορία ίσως να μας δώσει περισσότερα δεδομένα και μας βοηθήσει να πάρουμε μια σωστότερη απόφαση.

Όταν όμως δεν έχουμε ορίσει ότι “μου δίνω ΤΟΣΟ χρόνο για να μαζέψω πληροφορίες” δηλαδή ένα χρονικό όριο του πότε τελειώνει η θεωρία και πότε ξεκινάει η πράξη, τότε συνεχώς θα καθόμαστε στη θεωρία. Γιατί γίνεται η ασφαλής μας ζώνη, το ήρεμο λιμανάκι. Γιατί δεν φοβόμαστε εκεί.

Όμως θυμάσαι τι σου έλεγαν όταν ήσουν μικρός, ή πολύ πιθανόν να το έχεις πει και εσύ ο ίδιος σε κάποιο πιτσιρίκι; “Όλη η μάθηση γίνεται μετά το σχολείο.” “Όταν βγεις στον έξω κόσμο τότε θα αρχίσεις να μαθαίνεις και να καταλαβαίνεις.” Ή κάτι παρεμφερές.

Έχω την αίσθηση ότι το ίδιο ισχύει και εδώ, και η πραγματική μάθηση είναι μόνο ένας συνδυασμός, μια ισορροπία μεταξύ θεωρίας και πράξης, και όταν διαταράσσεται αυτή η ισορροπία απ’τη μία έχουμε αδράνεια, απ’την άλλη χαζές βιαστικές επιλογές που μετανιώνουμε στη συνέχεια, αργά ή γρήγορα.

Όμως ας το αποδεχτούμε: ποτέ δεν πρόκειται κανένας μας να είναι απόλυτα ορθός, και πάντα οι επιλογές μας βασίζονταν, βασίζονται και θα βασίζονται σε πιθανότητες. Κάθε επιλογή που πήραμε, την επιλέξαμε γιατί εκείνη τη δεδομένη στιγμή, πιστεύαμε ότι ήταν η καλύτερη επιλογή, έστω και στιγμιαία. Και το ίδιο γίνεται με όλους μας, και δεν ξέρουμε τι θα κάναμε εάν ήμασταν πραγματικά στην θέση του άλλου. Το πιθανότερο είναι ότι θα κάναμε και εμείς το ίδιο.

Κοίτα σε ποιους τομείς της ζωής σου αυτή τη στιγμή νοιώθεις ότι έχεις βαλτώσει, ότι σε έχει φάει η υπερανάλυση, και στη συνέχεια δες τι φοβάσαι. Και κάνε το πρώτο βήμα που πιστεύεις ότι είναι το σωστό. Και λάθος να είναι, θα προχωράς προς μια κατεύθυνση τουλάχιστον, διορθώνοντας την πορεία σου καθώς θα περπατάς.

Κάπου είχα ακούσει τα εξής 2 ρητά, που με είχαν αφήσει άναυδο:

“Το αεροπλάνο όταν πετάει από τη μια πόλη στην άλλη, το 99% του χρόνου είναι εκτός πορείας. Και γι’αυτό χρειάζεται συνεχώς μικρο-διορθώσεις στην πορεία του, μέχρι να φτάσει στον προορισμό. Έτσι είναι και ο άνθρωπος.”

“Ο άνθρωπος είναι σαν το ποδήλατο. Για να κρατάει την ισορροπία του, θα πρέπει να προχωράει.”

6) Ξοδεύεις περισσότερο χρόνο να προγραμματίσεις τις διακοπές σου απ’ότι να προγραμματίσεις τη ζωή σου.

Τελευταίο και καλύτερο. Εάν δεν έχεις ασχοληθεί καθόλου με τον τομέα της οργάνωσης και του προγραμματισμού, είμαι σίγουρος ότι περισσότερο προγραμματίζεις τι θα κάνεις, πού θα πας, τι θα δεις, και για πόσο θα κάτσεις στις διακοπές σου, παρά στην υπόλοιπη ζωή σου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν υπνωτισμένοι, κυνηγώντας το μπαλάκι που τους πετούν συνεχώς οι άλλοι, τρέχοντας από δω και από κει, σαν τα χαμστερ στον τροχό τους. Αυτό που οι αμερικάνοι ονομάζουν rat-race. Ένας αγώνας που συνεχώς σε κάνει να τρέχεις. Θες κάποια στιγμή στη ζωή σου να γράψεις ένα βιβλίο, να γυρίσεις τον κόσμο, ή να γίνεις δεν-ξέρω-και-γω-τι. Και ξεκινάμε:

Ας ξεκινήσω πες απ’το λύκειο, έτσι όπως θυμάμαι ότι λέγαμε: “Άντε να τελειώνουμε με το λύκειο και με τις πανελλήνιες, και μετά θα δεις τι έχει να γίνει”.

Τελειώνει το λύκειο και μπαίνεις πανεπιστήμιο. “Άντε να τελειώσουμε το πανεπιστήμιο να χαλαρώσουμε λίγο”.

Τελειώνεις το πανεπιστήμιο και αμέσως τρέχεις να βρεις δουλειά, γιατί η οικονομία δεν πάει καλά. “Τώρα δεν μπορώ γιατί ψάχνω δουλειά, αργότερα, όταν θα’χω λεφτά”.

Μετά βρίσκεις δουλειά. “Άντε να έρθουν οι διακοπές να ξεκουραστούμε λίγο” ή “Άντε να πάρω άδεια γιατί δεν αντέχω άλλο τρέξιμο”.

Και μετά (ή και πιο πριν) ίσως, παντρεύεσαι, και κάνεις οικογένεια. Τότε είναι “όχι τώρα, κάτσε λίγο να μεγαλώσουν τα μωρά, να ξεκουραστούμε λίγο”.

Μετά μεγαλώνουν τα μικρά, και θέλουν να τα διαβάσεις, να πληρώνεις για σχολεία, φροντιστήρια, σπουδές, και μέχρι να σταθούν στα πόδια τους οικονομικά. Και σιγά σιγά έρχεσαι να δεις ότι έφτασες 50+, και ακόμα δεν έχεις κάνει ούτε τα μισά απ’όσα ήθελες και περίμενες ότι θα΄χες κάνει μέχρι τα 50 σου, και αν είσαι τυχερός να ζήσεις περισσότερο, έχεις εύκολο το “μεγαλώσαμε πια και δεν είμαστε πλέον για τέτοια”.

Το θέμα είναι ότι η κοινωνία μας βάζει σε ένα τρυπάκι που, οκ, δεν λέω μην το ακολουθήσεις εάν θες. Αλλά αν νομίζεις ότι κάποια στιγμή θα κάτσουν οι συγκυρίες, τα αστέρια θα ευθυγραμμιστούν, θα μπουν χιλιάδες € στον λογαριασμό σου, και θα είσαι ελεύθερος να ταξιδέψεις ή να κάνεις ότι θες, τότε μάλλον κοροϊδευόμαστε.

Ποτέ οι συνθήκες δεν ήταν απ’όσο θυμάμαι για μένα ιδανικές, και πάντα ακόμα και να μην έχουμε κανένα πρόβλημα, τα δημιουργούμε από μόνοι μας, να’χουμε κάτι να απασχολεί το μυαλό μας.

“Δεν υπάρχουν κατάλληλες στιγμές. Η καλύτερη στιγμή να φυτέψεις ένα δέντρο ήταν 10 χρόνια πριν. Η δεύτερη καλύτερη στιγμή είναι τώρα.”

Κάτσε βάλε τα όνειρά σου και τους στόχους σου κάτω στο χαρτί, και άρχισε να αφιερώνεις καθημερινά χρόνο για την υλοποίησή τους. Ίσως να είναι μεγαλειώδη, ίσως και μικρά. Με αυτά που έχεις τώρα στη διάθεσή σου, φτιάξε ένα πολύ αδρό πλάνο, βρες τα επόμενα βήματα, και ξεκίνα. Δεν θα αρχίσω να λέω τα ίδια που λέω και σε άλλα άρθρα. Ψάξε σε όλο το ίντερνετ, και σίγουρα θα βρεις τις άκρες σου.

Περισσότερα στον προγραμματισμό θα έρθουν σε επόμενα άρθρα, αλλά προς το παρόν, ξεκίνα διαβάζοντας το Getting Things Done (David Allen) ή ακούγοντας το course του Tony Robbins – Time of your Life. Όπως και να’χει, κάνε κάτι, όλοι μας 24 ώρες έχουμε, δεν γίνεται τόσοι να καταφέρνουν τόσα και εμείς να καθόμαστε και να κοιτάμε. :)

<<<Απο-ταυτίσου>>>

“Η ιστορία σου δεν ισούται του μέλλοντός σου” ~Anthony Robbins

Ίσα ίσα, η ιστορία μας τις περισσότερες φορές μας αποτρέπει απ’το να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να δοκιμάσουμε νέα πράγματα. Χρησιμοποιούμε την ιστορία μας για να εξηγήσουμε στον εαυτό μας γιατί το Χ ή το Υ δεν είναι δυνατά για εμάς.

Όμως είμαστε ένα πεδίο άπειρων πιθανοτήτων, που απλά κάνουμε την κάθε στιγμή ασυνείδητα (μηχανικά) τις ίδιες και τις ίδιες επιλογές.

Κατανόησε ότι ΔΕΝ είσαι η ιστορία σου, ΔΕΝ είσαι οι σκέψεις σου, ΔΕΝ είσαι τα συναισθήματά σου, και σίγουρα ΔΕΝ είσαι οι δικαιολογίες σου. Και όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή.

Η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου, είναι ακριβώς αυτό: μια “εικόνα”. Μία προσέγγιση της πραγματικότητας, και όχι η ίδια η πραγματικότητα. Μπορεί σε κάποια σημεία να είναι ακριβής και σε άλλα να απέχει παρασάγκας. Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα περί αυτού σε παλαιότερο άρθρο μου εδώ: Τι είναι ο προσωπικός χάρτης και γιατί κυβερνάει τη ζωή μας;

Οι περισσότεροι έχουν ταυτιστεί τόσο πολύ με τα συναισθήματά τους, με τους τίτλους τους, με τις σκέψεις τους κλπ, που ΠΑΣΧΙΖΟΥΝ να τα διατηρήσουν, ακόμα και αν αυτά είναι αρνητικά, ακόμα και αν αυτά τους βάζουν να είναι κάτι που δεν θέλουν, μόνο και μόνο για να έχουν μια αίσθηση ασφάλειας, να μην χάσουν την ταυτότητά τους. “Μα το ξέρω, είμαι καταθλιπτικός”! “Α, εγώ έτσι πάντα ήμουν!”, “ναι, αλλά εγώ ΕΙΜΑΙ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ!”, “τι να πω εγώ, ένας απλός υπαλληλάκος είμαι”…

Πρόσεχε τις λέξεις είμαι… Και πρόσεχε πόσο πιο βαρύ είναι να πείς στον άλλον “είσαι ηλίθιος” αντί για “κάνεις ηλίθια πράγματα” (πάντα να επιλέγεις τον δεύτερο τρόπο αν είναι να επιπλήξεις κάποιον)…

Το να ταυτίζεσαι με μια “κατηγορία”, πχ: αθλητής, καταθλιπτικός, αρνητικός, θετικός, αισιόδοξος, καπνιστής, δικηγόρος, ψυχολόγος, ιατρός, κλπ, δεν σημαίνει ότι αυτό είναι η ταυτότητά σου, αλλά ότι κάνεις συστηματικά τις ίδιες και τις ίδιες ενέργειες που “ταΐζουν”-ενισχύουν αυτή την εικόνα.

Επαναλαμβάνω: Κατανόησε ότι ΔΕΝ είσαι η ιστορία σου, ΔΕΝ είσαι οι σκέψεις σου, ΔΕΝ είσαι τα συναισθήματά σου, και σίγουρα ΔΕΝ είσαι οι δικαιολογίες σου, και ότι όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή. Τη στιγμή που θα πάρεις μια διαφορετική επιλογή, τη στιγμή που θα δράσεις διαφορετικά, τη στιγμή που θα κάνεις μια υπέρβαση.

Είσαι κάτι πολύ παραπάνω, και μπορείς να το αντιληφθείς αυτό τη στιγμή που θα κάτσεις ήρεμος κάπου, και θα αρχίσεις να παρατηρείς τις σκέψεις σου. Μόνο έτσι θα αντιληφθείς ότι μπορείς να παρατηρήσεις τις σκέψεις σου, μπορείς να παρατηρήσεις τα συναισθήματά σου, κλπ. Τότε ποιος είναι αυτός που τα παρατηρεί όλα αυτά; Και εκείνη τη στιγμή που έχεις αποσπαστεί από όλα αυτά, αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι κάτι ξεχωριστό απ’όλα αυτά, αλλά και το πώς όλα αυτά σε διαμορφώνουν.

Αυτό είναι η μαγεία του διαλογισμού και γι’αυτό μου αρέσει και τόσο – γιατί καταλαβαίνω ότι δεν είμαι τίποτε απ’όλα αυτά – και όλα αυτά είναι υπό τον έλεγχό μου, συνειδητά ή ασυνείδητα – και είμαι υπεύθυνος για το καθένα απ’αυτά. :)

Παραπάνω εδώ: Τα 7 μεγαλύτερα Οφέλη του Διαλογισμού και γιατί να τον ξεκινήσεις σήμερα!

Αυτά έχω να πω, ελπίζω να βοήθησα!

Στο ίδιο κλίμα πάνω κάτω κινείται και ένα προηγούμενό μου άρθρο που μπορεί να σε βοηθήσει κάπου εάν αυτό εδώ σου άρεσε:

Γιατί, τις περισσότερες φορές, δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε;

Μπορείς να σχολιάσεις ό,τι θέλεις, ό,τι σου τράβηξε την προσοχή ή όποια σκέψη ή νέα ιδέα/διαπίστωση σου ήρθε στο μυαλό την ώρα που το διάβαζες.

Σαμποτέρ: Ο άγνωστος πόλεμος μέσα μας

Μέσος χρόνος ανάγνωσης: ~7 λεπτά.

Στο προηγούμενό μου άρθρο ανέφερα πώς ενώ κατάφερα αρκετά και πλησίασα στους στόχους που είχα θέσει (για Απρίλιο-Μάιο-Ιούνη’14), τα πράγματα δεν ήταν και τόσο εύκολα.

Και όσο περισσότερο προχωρούσα, τόσο πιο δύσκολα γίνονταν.

Ή μάλλον, τόσο πιο δύσκολα τα έκανα.

Έπεσα πολλές φορές. Ή μάλλον, με έριξα εγώ πολλές φορές.

Και όλα αυτά με παραξένεψαν, μου έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση, αλλά με έμαθαν και πολλά πράγματα.

Κατάλαβα επιτέλους τι γινόταν όλες αυτές τις φορές, αν και τέλειωσαν οι 100 μέρες με τους στόχους που είχα θέσει.

Τώρα είμαι έτοιμος να χρησιμοποιήσω αυτή τη γνώση για τις επόμενες 100 μέρες. Και θα είμαι προετοιμασμένος αυτή τη φορά.

Το “Παιδί” μέσα μας

Βλέπεις όλοι έχουμε μέσα μας ένα παιδί. Πολλοί μιλάνε για αυτό.

Είναι αυτό που θα βγει όταν είσαι παιχνιδιάρης, όταν πειράζεις τον κόσμο, όταν κάνεις φάρσες, όταν γελάς, όταν χαίρεσαι και βλέπεις την ομορφιά εκεί που δεν την βλέπουν οι άλλοι.

Είναι αυτό που θα κάτσει να χαζέψει έναν ιστό αράχνης όταν έχει πάνω του δροσοσταλίδες.

Είναι αυτό που παρατηρεί τη μαγεία μέσα στο κάθε τι.

Είναι η περιέργεια που οδηγεί την ανθρωπότητα να εξερευνά συνέχεια τα μυστήρια του κόσμου.

Λένε ότι αυτό το παιδί που υπάρχει μέσα μας, κρύβεται όταν υπάρχει πίεση, όταν έχουμε πολλά πράγματα στο μυαλό μας, όταν μας επιβάλλουν οι άλλοι “μεγάλοι” να μεγαλώσουμε, όταν έχουμε πολλή δουλειά, και όταν πάει καιρός που δεν έχουμε ξεκουραστεί ή που δεν έχουμε πάει διακοπές.

Όταν χάνουμε τη ζωντάνια μας, γενικότερα, αυτό το παιδί κρύβεται.

Μάλλον, όμως, δεν βλέπουν ότι το παιδί ακόμα εκεί είναι, δραστήριο και ενεργό.

Δυστυχώς, μας βάζει να κάνουμε πράγματα που ούτε καν το καταλαβαίνουμε.

Δεν έχουμε καταλάβει ότι αυτό το παιδάκι, μας σαμποτάρει κάθε φορά που πάμε να αλλάξουμε κάτι.

Φοβάται την αλλαγή, όπως φοβάται και την απόρριψη, και το να μείνει μόνο του και δίχως αγάπη.

Για αυτό, η έλλειψη αγάπης ισούται με τον θάνατο.

Και θα κάνει τα πάντα για να μην αλλάξουμε.

Για να μην εγκαταλείψουμε το “ασφαλές λιμανάκι του γνωστού” (όπως το αποκαλεί ο Robin Sharma), και βγούμε στο άγνωστο.

Αυτό το παιδάκι ΦΟΒΑΤΑΙ.

Αυτό το παιδάκι, είναι το πιθηκάκι μέσα μας. Είναι το ζωικό μέρος του εγκεφάλου μας.

Είναι το ανώριμο εκείνο μέρος του εαυτού μας, που σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, κινείται μόνο βάσει των αναγκών του, της πείνας, της ξεκούρασης, της ομορφιά και του ερωτισμού, και της ανάγκη του να αναπαραχθεί.

Είναι το τμήμα του εγκεφάλου που βρίσκεται ανατομικά κάτω από τις “ανθρώπινες” περιοχές (τον πιο ανεπτυγμένο ανθρώπινο εγκεφαλικό φλοιό).

Είναι αυτό που ονομάζουν οι επιστήμονες “Μεταιχμιακό” (limbic) εγκέφαλο (των θηλαστικών) και “Ερπετικό” (reptilian) εγκέφαλο (τον ακόμα κατώτερο, και πιο πρωτόγονο, των ερπετών).

Έτσι, όλοι μας έχουμε μέσα στο νευρικό μας σύστημα εγκατεστημένο ένα σύστημα λειτουργίας φόβου.

Nαι, σίγουρα ήταν πολύ χρήσιμο κάποιες εκατοντάδες χρόνια πριν όταν είχαμε να αντιμετωπίσουμε μαχαιρόδοντες, τίγρεις, λιοντάρια, και ό,τι άλλο είδους αρπαχτικά και επικίνδυνα ζώα μπορείς να φανταστείς.

Όμως, τώρα οι περισσότεροι από εμάς ζούμε σε πόλεις. Δεν αντιμετωπίζουμε τέτοια πράγματα καθημερινά.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε κάτι να φάμε και να πιούμε, και κάπου να μείνουμε.

Οπότε έχουμε την πολυτέλεια και τον χρόνο να θέλουμε να εξελιχθούμε σαν άνθρωποι, να εξελίξουμε τις κοινωνίες μας, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς μας.

Και αυτό κάνει το μικρό παιδάκι να φοβάται.

Γιατί;

Διότι για το μικρό παιδάκι, είναι άγνωστες αυτές οι εναλλαγές. Μπορεί να ενέχουν κινδύνους. Φοβάται.

Κάνοντας νέα πράγματα και κυνηγώντας νέους στόχους, τις περισσότερες φορές απομακρύνεσαι από γύρω άτομα τα οποία σου λένε το αντίθετο, σε ρίχνουν ψυχολογικά και συνέχεια σου αντιτίθενται.

Ή απλά με αρκετούς ίσως χωρίσουν οι δρόμοι σας.

Όμως σε νοιάζει τι θα πούνε τα κοντινά σου άτομα.

Και αν μερικά από αυτά είναι ΚΑΤΑ της αλλαγής αυτής, αυτό σημαίνει αντίσταση και από τον σαμποτέρ. 

Χρειάζεται να απομακρυνθείς από άτομα που μέχρι σήμερα θεωρούσες φίλους σου. 

Μπορεί να φας τα μούτρα σου και να πονέσεις.

Μπορεί άμα γίνεις επιτυχημένος, να γίνεις κακός, μίζερος, εγωιστής, αλαζόνας, υπερόπτης και τσιγκούνης.

Πού ξέρει το παιδάκι τι ακριβώς θες εσύ;

Εάν έχεις μέσα σου πεποιθήσεις αντίθετες με αυτό που θέλεις, τότε προφανώς και το παιδάκι θα θέλει να σε προφυλάξει.

Κατάλαβε ότι είστε οι καλύτεροι φίλοι και ότι θέλει να σε προστατέψει…

Εσύ, η οικογένειά σου, οι φίλοι σου (μιλώντας για τις ανώτερες ανθρώπινες λειτουργίες) το τάιζαν και το πρόσεχαν από μικρό (με τα όνειρα τις φιλοδοξίες, την ευρηματικότητα κλπ).

Αυτό (οι κατώτερες -ζωικές+ερπετικές λειτουργίες) σε φύλαγε να μην πονάς, να μαθαίνεις τι έχει ανταμοιβή και τι ποινή, και σε βοηθούσε να έχεις αγάπη γύρω σου.

Λειτουργεί με βάση αυτά που ξέρει. Και καλά κάνει το καημένο.

Βλέπεις, σε όλη την ιστορία του ανθρώπου, η όλη μάχη μεταξύ καλού και κακού, λευκού και μαύρου, φωτός και σκότους, είναι η συνεχής πάλη μεταξύ του ανθρώπου που θέλει να εξελιχθεί – του φωτός της γνώσης, και του παιδιού που φοβάται – του σκότους και της άγνοιας.

Και οι περισσότεροι συνεχίζουν να το πολεμάνε.

Και ταΐζουν όλο και περισσότερο αυτόν τον πόλεμο. 

Δεν βλέπουν ότι το παιδί αυτό είναι μέρος του ίδιου τους του εαυτού.

Δεν βλέπουν ότι δεν μπορούν να το σκοτώσουν όσο ακόμα είναι αυτοί ζωντανοί.

Δεν βλέπουν ότι μιά ζωή θα συνυπάρχουν.  

Δεν γίνεται να έχεις ένα νόμισμα χωρίς 2 επιφάνειες.

Όσο και να θέλει η μία να υπερισχύσει, θα συνεχίζουν να υπάρχουν και οι δύο.

Πώς να κερδίσεις μια μάχη που εξ’ορισμού είναι χαμένη;

Αυτό που μου είχε πει από μικρό ο πατέρας μου, σοφός άνθρωπος, και είχα αργήσει να το καταλάβω, και ακόμα ίσως να μην το έχω κατανοήσει σε όλο του το βάθος, είναι το εξής:

“Εάν θες να κερδίσεις το τέρας, μην προσπαθείς να το σκοτώσεις, γιατί θα σε φάει.
Αυτό είναι επαγγελματίας δολοφόνος, ενώ εσύ θα είσαι πάντοτε ερασιτέχνης,
μιά και κατέχεσαι πολλές φορές από αγάπη και αδυναμία.
Για να το κερδίσεις όμως  άπλωσε το χέρι σου και αγάπησέ το όσο τίποτε άλλο.
~Εκτίμησέ το.~
Γίνετε οι καλύτεροι φίλοι και υποστηρικτές του άλλου.
Κάν’το σύμμαχό σου και μαχητή σου.
Και αυτό θα πολεμάει για σένα και για να είστε καλά.”

Γιατί, για όσο κατώτερο εγκέφαλο μιλάμε, τόσο πιο ισχυρός είναι, καθώς τόσο πιο παλαιός είναι (αρχαιότερος).

Αυτό σημαίνει ότι έχει αναπτυχθεί εξελικτικά μέσα από απείρως περισσότερες γενεές οργανισμών, κάνοντάς τον πανίσχυρο και πολύπλοκο στη λειτουργία του και στους τρόπους που θα σκαρφιστεί για να εκπληρώσει τις ανάγκες του.

Ο ερπετικός εγκέφαλος πάντα θα υπερισχύει του λιμβικού (μεταιχμιακού), και οι δυό πάντα θα υπερισχύουν του “ανθρώπινου” φλοιού.

Αυτό βέβαια όταν έρχονται σε κόντρα.

Γιατί όταν αποδεχτείς ότι είναι μέρος σου, και συμφιλιωθείς με τους τρόπους τους και την ύπαρξή τους, και μάθεις πώς να τους διαχειρίζεσαι, τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα έχεις για να επιτύχεις το οτιδήποτε.

Και αυτό γιατί θα έχεις “τη σοφία και την ισχύ των προγόνων” με το μέρος σου.

Ο τρόπος λοιπόν να συμφιλιωθείς με τον κατώτερο εγκέφαλο, με το “τέρας”, το “πιθήκι”, με το “παιδί” μέσα σου, είναι καταρχάς να κατανοήσεις ότι ό,τι κάνει, όσο και να προσπαθεί να σε σαμποτάρει, το κάνει γιατί σε αγαπάει και θέλει να σε προφυλάξει.

Η επιβίωσή του εξαρτάται από το τι θα κάνεις εσύ ή όχι.

Βλέπει την αλλαγή που πας να κάνεις σαν κάτι αρνητικό, σαν κάτι απειλητικό για τη ζωή σας. Σαν το τέλος του κόσμου.

“Κάθε φορά που βάζεις ξεκάθαρους στόχους, εκείνη τη στιγμή, ξεκινάς έναν πόλεμο.”
~Robin Sharma~

Έναν πόλεμο με τον σαμποτέρ σου.

Και σχεδόν πάντα θα αποτυγχάνεις εάν δεν μάθεις να τον ακούς αλλά και να του εξηγείς.

Οι περισσότεροι λένε ότι θέλουν έναν στόχο, αλλά δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι το γιατί.

Ε προφανώς και θα τρομάξει το παιδάκι άμα δεν ξέρει το γιατί το θες αυτό…

Οι περισσότεροι θέλουν έναν στόχο, αλλά δεν έχουν σκεφτεί καθόλου πώς αυτός ο στόχος θα επηρεάσει την υπόλοιπη ζωή τους, και ιδίως, τις σχέσεις τους.

Πώς να μη φοβάται λοιπόν;

Όταν βάζουμε στόχους, για να τους επιτύχουμε θα πρέπει να αλλάξουμε οι ίδιοι.

Θα πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας, τον τρόπο δράσης μας, και τον τρόπο γενικά που υπάρχουμε στον κόσμο.

Πρέπει να γίνεις κάποιος, που μέχρι πριν από λίγο δεν ήξερες ότι ήσουν.

Κάποιος που μπορεί να υποστηρίξει αυτούς τους στόχους, και ο τρόπος που ζει και σκέφτεται, είναι σε αρμονία με αυτούς.

Τις περισσότερες φορές, όμως, δεν καταφέρνουμε να “γίνουμε”, ή καλύτερα να αποκαλύψουμε ποιος είναι, αυτός ο κάποιος άλλος. 

Όσο πιο κοντά πλησιάζουμε στους στόχους μας, όσο πιο κοντά πλησιάζουμε στο να αποκαλύψουμε μια νέα πτυχή του εαυτού μας, τόσο περισσότερο το παιδί μας σαμποτάρει, γιατί τόσο περισσότερο φοβάται.

Εκτός εάν κατανοήσει τι κάνεις, γιατί τα κάνεις, και δει πώς το συμφέρει και αυτό.

Και θα σε κατανοήσει μόνο όταν θα έχετε αναπτύξει μια φιλική σχέση, αλλά και όταν εσύ ο ίδιος θα τα έχεις ξεκαθαρίσει στο μυαλό σου.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσεις τι θες, γιατί το θες, πώς θα επηρεάσει τη ζωή σου, και τι θα κάνεις για να διευκολύνεις την πορεία ή για να λύσεις τα πιθανά προβλήματα που θα προκύψουν.

Οι 2 κύριοι Φόβοι του Ανθρώπου

Τα ανθρώπινα μωρά είναι τα πιο ευάλωτα μωρά σε όλο το ζωικό βασίλειο, και αυτό είναι γεγονός.

Σκέψου μόνο ότι θέλουν πάνω από ένα έτος για να μάθουν να περπατάνε.

Τα μωρά αλογάκια μπορούν να περπατήσουν λίγο μετά απ’τη γέννησή τους. 

Τα νεογνά όλων των άλλων ζώων είναι μόνα τους απ’την πρώτη στιγμή και πρέπει να επιβιώσουν ή άντε το μέγιστο που να χρειάζονται φροντίδα να είναι λίγες εβδομάδες ή το πολύ, λίγοι μήνες.

Μπορούν τουλάχιστον να τρέξουν για να κρυφτούν από κάποιον θηρευτή.

Τα ανθρώπινα μωρά αντιθέτως, είναι τελείως ευάλωτα για τα πρώτα χρόνια. 

Η επιβίωσή τους εξαρτάται απολύτως από την αγάπη και τη φροντίδα των κοντινών τους ατόμων, και ιδίως της μητέρας τους και του κοινωνικού της περιβάλλοντος.

Είμαστε καλωδιωμένοι λοιπόν να αναζητούμε αυτήν την αγάπη, και το “παιδάκι” μέσα μας, το πιθηκάκι (μεταιχμιακό) και η σαύρα (ερπετικό τμήμα του εγκεφάλου μας), θα κάνουν τα πάνδεινα για να την εξασφαλίσουν, καθόσον η δική τους επιβίωση και διαιώνιση των γονιδίων τους εξαρτάται απ’αυτό.

Και είναι 2 οι κύριοι φόβοι βαθιά μέσα μας (κατά τον Tony Robbins που έχει δουλέψει με δεκάδες εκατομμύρια κόσμο μέχρι σήμερα) είναι:

  1. Ότι δεν θα αγαπηθούμε (επιβίωση, πρώτη βιολογική ανάγκη), και
  2. Ότι δεν θα είμαστε επαρκείς – επομένως πως δεν θα μπορέσουμε να επισυνάψουμε σχέσεις (ανάγκη για pair-bonding) και να αναπαραχθούμε (δεύτερη βιολογική ανάγκη).

Γιατί νομίζεις ότι ο πιο γρήγορος και απλός τρόπος  (όχι τόσο εύκολος πάντα) για να αλλάξει όλη η ζωή ενός ανθρώπου, είναι να αλλάξει τις παρέες  του– με ποιους ανθρώπους συναναστρέφεται και περνάει τον χρόνο του;

Βρίσκοντας νέα άτομα που έχουν ήδη συμπεριφορές και αποτελέσματα που αναζητούμε, και περνώντας περισσότερο χρόνο μαζί τους, έχουμε τα εξής καλά:

  1. αρχίζουμε και υιοθετούμε τον τρόπο σκέψης τους
  2. αλλά και τρόπους δράσεως (how to’s),
  3. αποκτούμε την “αγάπη” τους (αυτή την αίσθηση ότι νοιάζονται για μας) ή τουλάχιστον την υποστήριξη που χρειαζόμαστε
  4. μας προσφέρουν εμπειρία και γνώση
  5. και εν δυνάμει μας προσφέρουν και μέρος του κοινωνικού τους δικτύου.

Έτσι το “παιδάκι” δεν έχει να φοβηθεί ότι θα μείνει χωρίς αγάπη, ούτε λεπτό!

Άπειρες φορές μου έρχονται στο μυαλό:

Εκεί που κόντευα να φτάσω τους στόχους μου,

εκεί που ήμουν έτοιμος να υιοθετήσω έναν νέο τρόπο ζωής και σκέψης, 

εκεί που κόντευε να μου γίνει η συνήθεια ή πίστευα ότι ήδη μου είχε γίνει συνήθεια αυτός ο νέος τρόπος ζωής,

εκεί που είχα αρχίσει να μένω ικανοποιημένος με τα αποτελέσματα και τις αλλαγές που έβλεπα,

Τότε καταστρέφονταν όλα γύρω μου

Ο σαμποτέρ θα έριχνε και το τελευταίο του χαρτί, και δεν θα το είχα προβλέψει. Θα κλωτσούσε πιο δυνατά από ποτέ.

Και αυτό που δεν θα είχα προβλέψει, συνήθως είχε να κάνει με το ότι δεν είχα ήδη γύρω μου αρκετά άλλα άτομα που να υποστηρίζουν τη νέα μου συμπεριφορά.

Θα ήμουν ο απορριπτέος, ο περίεργος, αυτός που κάνει κάτι το διαφορετικό.

Και αυτό δυνητικά σημαίνει ότι το παιδάκι θα’ μενε χωρίς πολύ αγάπη για κάποιο διάστημα.

Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει δυνητικά ακραίο πόνο και για τους δυο μας.

Γενικά ο σαμποτέρ (παιδάκι ή όπως θες πέστο) έχει πολλούς τρόπους να παίξει με το μυαλό μας.

Και το κάνει ανά πάσα στιγμή, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε τις περισσότερες φορές (λέγονται και “άμυνες του Εγώ” και πηγάζουν απ’την Φροϋδική Ψυχολογία).

Αλλά αυτό θα είναι θέμα άλλου άρθρου μου :)

Εάν σου άρεσε ή σε προβλημάτισε το άρθρο αυτό, συζήτησέ το με τους φίλους σου. Ιδίως εάν έχεις στο μυαλό σου κάποια άτομα που θα τους βοηθούσε το συγκεκριμένο, στείλ’το σε ένα τουλάχιστον απ’αυτά.

Οι 6 Ανθρώπινες Ανάγκες – Γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~8 λεπτά

Τις προάλλες έβλεπα για πολλοστή φορά ένα από τα αγαπημένα μου TED βίντεο, το "O Tony Robbins ρωτά γιατί κάνουμε αυτά που κάνουμε".

Και ξεκινώντας αυτή τη σειρά άρθρων με τίτλο "τα 6 μυστήρια βήματα της Μεταμόρφωσης", θέλω να εξηγήσω περισσότερο αυτά τα 6 βήματα που αναφέρει. Γιατί με καλύτερη κατανόηση και επίγνωση, παίρνουμε καλύτερες αποφάσεις, και με καλύτερες αποφάσεις παίρνουμε καλύτερα αποτελέσματα.

Επιγραμματικά τα 6 βήματα:

  1. Αναγνώρισε και Ιεράρχησε τις 6 Ανάγκες σου.
  2. Βρες τις τοποθεσίες στον χάρτη σου.
  3. Παρατήρησε την πορεία σου στον χάρτη
  4. Ξαναφτιάξε τον χάρτη σου, συνειδητά αυτή τη φορά.
  5. Βάλε καύσιμα για το ταξίδι.
  6. Αποφάσισε ότι θα το κάνεις, και ξεκίνα με σιγουριά.

Οι 6 Ανθρώπινες Ανάγκες:

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύω έχουμε δει την Πυραμίδα του Maslow για τις ανθρώπινες ανάγκες (στα αριστερά). Αυτό που είχε προτείνει ο Abraham Maslow, είναι μια ιεραρχία των Ανθρώπινων αναγκών όπου όταν ένας άνθρωπος αρχίζει και επιλύει τις βασικότερες ανάγκες του για Επιβίωση, ανεβαίνει σιγά σιγά στην πυραμίδα και κυνηγάει να καλύψει διαφορετικής φύσης ανάγκες: 

Ανάγκες διαιώνισης του εαυτού του σωματικά (αναπαραγωγή - γονίδια), και νοητικά - των ιδεών του ("μιμίδια" ή "νοήδια"- νοητικά "γονίδια" (ψάξε "memes"-Richard Dawkins)/ πεποιθήσεις) καθώς και τι κληρονομιά θα αφήσει πίσω του όταν φύγει ("αυτοπραγμάτωση" - self actualization).

Μία παραλλαγή αυτής της πυραμίδας είναι και αυτό που προτείνει ο Tony Robbins, που δείχνει ότι αφού καλυφθούν οι ανάγκες επιβίωσης, ο κάθε άνθρωπος ιεραρχεί διαφορετικά 6 βασικές ανάγκες που όλοι μας έχουμε. Αυτή η ιεράρχηση, θα καθορίσει και όλη του τη ζωή.

Έχουμε την Χ ανάγκη ως #1, και οι υπόλοιπες είναι ο τρόπος με τον οποίον προσπαθούμε να εκπληρώσουμε την #1.

Ας εξηγήσω πρώτα αυτές τις 6 ανάγκες που όλοι μας έχουμε σε άλλοτε άλλο βαθμό, και στη συνέχεια θα έχει γίνει πασιφανές γιατί καθορίζουν τη ζωή μας:

Ανάγκες της Προσωπικότητας:

1) Σιγουριά / Ανάγκη για Ασφάλεια: 

ανάγκη να αισθανόμαστε ένα συγκεκριμένο επίπεδο ασφάλειας, ώστε να μπορούμε να πάρουμε το μυαλό μας από ζητήματα ζωής-ή-θανάτου και να μπορούμε να το εστιάσουμε πλήρως σε κάτι άλλο.

2) Αβεβαιότητα/Ποικιλία/Ανάγκη για Νέες Εμπειρίες: 

εάν πιστέψουμε για μια στιγμή ότι ξέρουμε τα πάντα πάνω σε οποιοδήποτε θέμα, και αποκτήσουμε 100% σιγουριά και προβλεψιμότητα, τότε ο μεγαλύτερος εχθρός μας εμφανίζεται: ΒΑΡΕΜΑΡΑ!!!

Και αυτός είναι ο λόγος που εκτός από ανάγκη για βεβαιότητα, έχουμε ανάγκη και την ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ. Χρειαζόμαστε τόσο τις εκπλήξεις όσο και τα προβλήματα. Αλλά χρειάζεται να βλέπουμε τα προβλήματά μας σαν μαθήματα που έχουμε να μάθουμε, και όχι πραγματικά σαν προβλήματα. Μπορεί να μοιάζουν με τέτοια. Αλλά δεν είναι, γιατί είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ για την ανάπτυξή μας.

3) Ανάγκη για Σημασία, για Αυτο-πεποίθηση: 

Όλοι μας χρειαζόμαστε μια αίσθηση ότι είμαστε σημαντικοί για τους άλλους με κάποιον τρόπο, και να μας δίνουνε σημασία. Δες τα παιδιά. Προσπαθούν να σου γραπώσουν την προσοχή με οποιοδήποτε τρόπο. Δεν τους δίνεις σημασία; Θα κάνουν τα πάνδεινα για να την πάρουν. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί ενήλικες το διατηρούν αυτό και αφού "μεγαλώσουν".

4) Ανάγκη για Σύνδεση και Αγάπη: 

Ακριβώς όπως το λέει ο Robbins: όλοι μας τα χρειαζόμαστε, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι απλά συμβιβάζονται με τη σύνδεση, γιατί η αγάπη είναι πολύ τρομαχτική. Και είναι αλήθεια, γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν συνδέσει την αγάπη με την κακάσχημη δίδυμη αδερφή της: την ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ.

Όπως έχω αναφέρει και εδώ (στα 7 πράγματα που μου έμαθε ένας γλάρος για τις Σχέσεις και την Εξέλιξη):

Η μη-προσκόλληση είναι η κεντρική έννοια της πραγματικής αγάπης. Η μη-προσκόλληση βρίσκεται στην καρδιά της εξέλιξης.

Συμφωνώ με τον “Αλχημιστή” του Paolo Coelho που λέει ότι η μόνη πραγματική αγάπη είναι αυτή που σε βοηθάει, όχι αυτή που σε φυλακίζει και σε χαντακώνει, στο να “πολεμήσεις τον Καλό Αγώνα” και να “ζεις τον Προσωπικό σου Μύθο”.

Το να προσκολλάσαι σε κάτι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ. Είναι ΦΟΒΟΣ. Φόβος μην το χάσεις. Φόβος μην δεν σου ξαναεπιστρέψει. Φόβος ότι θα σου φύγει. Φόβος ότι δεν έχεις πραγματικό έλεγχο πάνω του. Φόβος για το άγνωστο. Φόβος ότι κάποια στιγμή δεν θα είσαι αρκετός/ή.

Και αυτό είναι πραγματικός εγωισμός. Γιατί οποιοσδήποτε "αγαπά" με το να προσκολλάται πολύ πάνω σε άλλους, τόσο που να τους ρουφά όλη τη ζωή από μέσα τους, προσπαθεί να τους αλλάξει και προσπαθεί να τους κρατήσει κοντά του βάζοντάς τους αλυσίδες για να τους ελέγξει. Δεν εκτιμά τους άλλους για αυτό που πραγματικά είναι, αλλά για το πώς θα ήθελε να είναι. Και σίγουρα δεν τους αφήνει ελεύθερους να κάνουν τις δικές τους επιλογές.

Μαθαίνοντας ο καθένας μας ξεχωριστά να αγαπά και να δίνει σημασία πρώτα στον εαυτό του, σταματάει να έχει τόσο μεγάλη ανάγκη την επιβεβάιωση των άλλων και το να περιμένει να πάρει σημασία από τους άλλους. Συνεπώς, μαθαίνει να αποδέχεται και τους άλλους ως έχουν, και να μην προσπαθεί να τους αλλάξει.

Πίστεψέ με, το'χω χιλιοπροσπαθήσει να αλλάξω τον κόσμο. Είναι υπερβολικά ευκολότερο να αλλάξεις τον εαυτό σου και τις προσδοκίες σου.

Ανάγκες του Πνεύματος:

5) Ανάπτυξη / Ανάγκη για Δημιουργική Εκφραστικότητα:

Εάν δεν αναπτύσσεσαι, αργοπεθαίνεις.

Εάν δεν κινείσαι μπροστά, κινείσαι πίσω ή χειρότερα: παραμένεις στάσιμος (τουλάχιστον με το να κινείσαι πίσω κάνοντας λάθη, μαθαίνεις).

Εάν δεν αναπτύσσεσαι, είναι σαν να ξαναζείς τη ζωή σου ξανά και ξανά. Απαντάς με τον ίδιο τρόπο, ζεις με τον ίδιο τρόπο, σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο.

"Εάν δεν κυνηγήσεις αυτό που θες, ποτέ δεν θα το'χεις. Εάν δεν ζητήσεις, η απάντηση πάντα θα είναι όχι. Εάν δεν κάνεις βήμα μπροστά, πάντα θα βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο." ~Nora Roberts

"Εάν διαβάζεις μόνο ότι διαβάζει ο οποιοσδήποτε γύρω σου, θα μπορείς να σκεφτείς μόνο ό,τι σκέφτεται ο οποιοσδήποτε γύρω σου. ~Haruki Murakami

Κάθε άνθρωπος όταν αναπτύσσεται είναι καλωδιωμένος εκ φύσεως να αισθάνεται ωραία. Αλλά για να αναπτυχθείς, θα πρέπει να μάθεις κάτι καινούριο, να ζήσεις κάτι καινούριο, να δοκιμάσεις κάτι καινούριο, ή να εφαρμόσεις κάτι καινούριο, ώστε στη συνέχεια να έχεις κάτι αξίας να προσφέρεις στους γύρω σου:

6) Ανάγκη για Προσφορά: 

“Βγάζουμε τα προς το ζην με αυτά που παίρνουμε. Έχουμε Ζωή με αυτά που δίνουμε."
(We make a living by what we get. We make a life by what we give.) ~Winston Churchill

“Η ευτυχία δεν έρχεται από αυτά που παίρνουμε, αλλά από αυτά που δίνουμε."
("Happiness doesn't result from what we get, but from what we give.” )
~Ben Carson

Έτσι θα αισθάνεσαι γεμάτος. Κάθε άνθρωπος πάνω στον πλανήτη, όταν προσφέρει, ΟΧΙ γιατί τον αναγκάζουν, και ΟΧΙ λόγω ΛΥΠΗΣΗΣ, αλλά λόγω γενναιοδωρίας, αγάπης και συμπόνιας, σίγουρα θα νοιώσει ένα αίσθημα πληρότητας μέσα του.

Είμαστε καλωδιωμένοι να αισθανόμαστε έτσι κάθε φορά που προσφέρουμε. Γιατί είναι νόμος της φύσης τα δύο παραπάνω: "ό,τι δεν αναπτύσσεται, πεθαίνει, και ό,τι δεν προσφέρει, εξαλείφεται."

Προσωπική Ιεράρχηση 

Παραδείγματα

Για μένα για παράδειγμα, οι 3 κορυφαίες μου ανάγκες είναι φαινομενικά συγκρουόμενες:

  1. Σύνδεση και αγάπη (συμπεριλαμβανομένης της προσφοράς για αυτά τα άτομα).
  2. Ανάπτυξη, μάθηση και εξέλιξη.
  3. Περιπέτεια και ποικιλία.

Αυτό σημαίνει ότι ο τρόπος με τον οποίο προσπαθώ να εκπληρώσω την #1 ανάγκη μου, δηλαδή να αισθανθώ στιγμές σύνδεσης και αγάπης, είναι μέσω του να εξελίσσομαι, να αλλάζω και να βελτιώνομαι συνεχώς (#2) και μέσω της περιπέτειας, της εξερεύνησης, της ποικιλίας, του νέου, του διαφορετικού (#3).

Οι γύρω μου θα σκέφτονται σύμφωνα με τον δικό τους τρόπο σκέψης και σειρά αναγκών, οπότε τρέχα γύρευε όταν μου λένε ότι "φοβάμαι" τη δέσμευση (λόγω του #2+3), ή ότι είμαι ασταθής (λόγω του #2+3) ή ότι αλλάζω πολύ γρήγορα (λόγω του #2). Για μένα αυτή η σειρά βγάζει νόημα και μπορώ να την εξηγήσω σε όποιον θέλει ν'ακούσει. Αλλά όλοι προτιμούν να μιλάνε αντί να ακούνε.

Γιατί έτσι όπως εγώ τα έχω ερμηνεύσει, στη δική μου ζωή, πραγματική σύνδεση και αγάπη (και προσφορά) σημαίνει ελευθερία, και όχι δέσμευση. Γίνεται μόνο όταν κάποιος αναπτύσσεται και ταυτόχρονα εξελίσσει και τους γύρω του μαζί του, χωρίς να τον περιορίζουν. Μαζί μαθαίνουν και μοιράζονται και προσφέρουν ο ένας στον άλλον νέα πράγματα. Και οι νέες εμπειρίες, η ποικιλία και η περιπέτεια είναι το κύριο μέσο κάποιος να μάθει καλύτερα, περισσότερα, και να ζήσει μαγικές στιγμές που θα τον ενώσει ακόμη περισσότερο με τους γύρω του.

Ο καθένας έχει πλέξει όλα τα συστήματα πεποιθήσεών του για τον κόσμο, τους ανθρώπους κλπ, με βάση αυτές τις ανάγκες, επομένως για τον καθέναν, η δική του λίστα βγάζει νόημα.

Ο καθένας έχει μια προσωπική ιεράρχηση των παραπάνω 6 αναγκών η οποία αντικατοπτρίζει και όλη του τη ζωή και τις επιλογές του:

Κάποιοι προτιμούν ένα μεγάλο σπίτι (ανάγκη για ασφάλεια) και έχουν μικρή ποικιλία στη ζωή τους, ενώ παράλληλα απεχθάνονται την περιπέτεια και το καινούριο. Άλλοι προτιμούν μικρό σπίτι (λιγότερη άνεση) και να έχουν χρήματα να ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο (ανάγκη για ποικιλία και περιπέτεια - βαριούνται εύκολα - εγώ είμαι ένας από αυτούς!). 

Κάποιοι προτιμούν να προσφέρουν όλα όσα έχουν (μεγάλη ανάγκη για προσφορά). Για κάποιους το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο είναι να μαθαίνουν και να εξελίσσονται. Για άλλους είναι οι σχέσεις τους με την οικογένειά τους, τους δικούς τους και τους φίλους τους.

Αλληλοσυγκρουόμενες Ανάγκες

Το πρόβλημα είναι όταν πολλές φορές δεν τα έχουμε ξεκάθαρα όλα αυτά στο μυαλό μας, και έχουμε πολύ ψηλά ανάγκες αλληλοσυγκρουόμενες.

Οι μεγάλες αντιθέσεις είναι: η ανάγκη για άνεση με την ανάγκη για ποικιλία, και η ανάγκη για σύνδεση & αγάπη με την ανάγκη για σημαντικότητα.

Όμως υπάρχουν και μικρότερες αντιθέσεις που δημιουργούν προβλήματα:

Όπως για παράδειγμα κάποιος που έχει #1 την ανάγκη για σύνδεση και αγάπη, αλλά #2 την ανάγκη για ποικιλία και περιπέτεια. Εάν δεν βρει και άλλους ανθρώπους με ανάγκη για ποικιλία και περιπέτεια, είμαι σίγουρος ότι θα αισθάνεται κενός. Γιατί είτε θα πρέπει να συμβιβάζεται με μια ζωή μικρότερης ποικιλίας και λίγης περιπέτειας, ή για μια ζωή με πολλή ποικιλία, αλλά επιφανειακές σχέσεις και λίγη αγάπη και σύνδεση.

Επίσης κάποιος άλλος που έχει #1 ανάγκη Σιγουριά και Ασφάλεια, αλλά #2 ανάγκη Ποικιλία και Περιπέτεια. Πολλές φορές θα πολεμάει εσωτερικά με τον εαυτό του, θα βρίσκεται συνεχώς σε διλήμματα, και θα είναι αγανακτησμένος και μπερδεμένος συχνά γιατί όταν θα εκπληρώνεται η μια ανάγκη μπορεί να καταπατά την άλλη και αντίθετα.

Αποκτώντας μια ξεκάθαρη εικόνα για τον εαυτό μας, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε γιατί βρισκόμαστε ΤΩΡΑ στο σημείο που βρισκόμαστε, ποιες ανάγκες μας έφεραν εδώ, ποιες συγκρούονται συχνά, και γιατί συμβαίνουν πολλά απ'αυτά που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας.

Και στις Σχέσεις:

Ένα πολύ κλασσικό παράδειγμα είναι όταν κάνουν σχέση δυο άτομα με τελείως αντίθετες ανάγκες. Αρχικά είναι όλος ο ενθουσιασμός της αρχής, και της διαφορετικότητας, και μετά από λίγες μέρες/βδομάδες ή μήνες αρχίζουν να γίνονται πολύ πιο φανερές οι διαφορές και οι προτεραιότητες του καθενός.

Το αποτέλεσμα είναι ένας συνεχής συμβιβασμός και των δύο, ή η πλήρης καταπάτηση του ενός από τους δύο, μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούν να κατανοήσουν τον άλλον, τον τρόπο που σκέφτεται και το ποιες είναι οι πραγματικές του ανάγκες.

Ακόμα και οι λεπτομέρειες, όπως το τι δωράκια κάνει ο ένας στον άλλον, όταν τα βλέπεις από αυτή τη σκοπιά, καταλαβαίνεις το πραγματικό τους μέγεθος. Αυτό που για κάποιον μπορεί να σημαίνει ενδιαφέρον και όμορφο, για κάποιον άλλον μπορεί να σημαίνει αδιαφορία και καταπίεση.

Όλοι μας τείνουμε να πιστεύουμε ότι αυτό που φαίνεται φυσιολογικό για μας, φαίνεται και για τους άλλους. Ότι έτσι όπως σκεφτόμαστε εμείς, έτσι θα πρέπει να σκέφτονται και να λειτουργούν και οι άλλοι. Έτσι αρχίζουν οι μάχες ποιου οι ανάγκες είναι πιο σημαντικές και ποιου όχι, και καταλήγει σε ένα παιχνίδι ελέγχου και εξουσίας. Άλλοι παραδίδουν. Άλλοι συμβιβάζονται. Άλλοι χωρίζουν. Λίγοι είναι αυτοί που θα αποδεχθούν πραγματικά τις ανάγκες του άλλου ως έχουν και δεν θα προσπαθήσουν να τον αλλάξουν ή να τον επηρεάσουν ή να του επιβληθούν ή να τον περιορίσουν.

Πόσες φορές έχω τσακωθεί με άτομα που ο τρόπος να αισθανθούν συνδεδεμένα και αγαπητά είναι η δέσμευση και η σιγουριά, όταν αισθάνομαι να με περιορίζουν και να μου απομυζούν άπειρο χρόνο και ενέργεια... Απλά δεν αισθάνομαι ο εαυτός μου. Δεν αισθάνομαι καλά. Αισθάνομαι ένα τεράστιο κενό μέσα μου.

Αντίθετα όταν μπορώ και καλύπτω την #1 ανάγκη μου μέσω της #2 και της #3, είναι οι φορές που αισθάνομαι πιο ζωντανός από ποτέ... Ότι όλα λειτουργούν ρολόι.

Ασκηση 1:

Αυτό που σου προτείνω λοιπόν είναι να κάτσεις και να σκεφτείς τις προτεραιότητές σου: Σύγκρινέ τα ένα ένα και βάλε ποιο είναι μεγαλύτερο από το άλλο. Ξεκίνα από το πρώτο, και σύγκρινέ το με τα υπόλοιπα. Τι είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή για σένα; Αφού σκεφτείς ένα, σύγκρινέ το με όλα τα υπόλοιπα για να δεις αν όντως είναι το #1. Θα πρέπει να είναι ο λόγος για τον οποίο κάνεις ΟΛΑ τα υπόλοιπα.

Βρες το #2, και στη συνέχεια το #3. Οι πιο εύκολες ερωτήσεις για να μπορέσεις να ξεκαθαρίσεις τη σειρά τους, είναι "για να γεμίσεις ΠΟΙΑ ανάγκη κάνεις αυτό και αυτό;" Γιατί ο λόγος που κάνουμε αυτά που κάνουμε είναι η #1. Ο τρόπος με τον οποίον θα εκπληρώσουμε την #1 είναι η #2 (κυρίως) και εν συνεχεία οι υπόλοιπες. Όπως επίσης η #3 είναι μέσο να εκπληρώσουμε την #1 και την #2, κ.ο.κ.

Βρίσκοντας την κορυφαία #1 και στη συνέχεια την #2 (και την #3 άμα θες),  που είναι και αυτές που σε κινητοποιούν και περισσότερο, ήδη θα έχεις ένα μεγάλο κλειδί στα χέρια σου για να καταλάβεις πολλά πράγματα για τον εαυτό σου, για το παρόν και το παρελθόν σου, αλλά και για το μέλλον σου, καθώς με βάσει αυτές τις ανάγκες θέτεις τους στόχους σου και σε κινητοποιούν.

Κάτσε σκέψου πώς το #2 και το #3 σε κινητοποίησαν πολλές φορές να δράσεις για να εκπληρώσεις την #1.

Σκέψου επιλογές που έκανες με βάση αυτές τις προτεραιότητες. Σκέψου πώς αισθανόσουν όταν έλλειπε κάτι από αυτά. Πόσο κενός και δίχως νόημα ένιωθες, πράγμα που σε κινητοποιούσε άμεσα να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου.

Και σκέψου πώς ένιωθες όταν γέμιζες αυτές τις ανάγκες με τον δικό σου τρόπο. Πόσο γεμάτος/η ένιωθες, πώς τα πάντα φαινόντουσαν πιο όμορφα και γεμάτα νόημα.

Ασκηση 2:

Το δεύτερο που μπορείς να κάνεις, είναι να ψάξεις για αυτούς που έχεις γύρω σου. Μπορείς να σκεφτείς πολλά που ζήσατε μαζί στο παρελθόν ή διάφορες διαμάχες σας και να δεις γιατί έγιναν. Ή μπορείς να κάτσεις να το συζητήσεις μαζί τους. Σίγουρα θα σε βοηθήσει στη σχέση σου με τον οποιονδήποτε να έχεις έναν χάρτη τόσο για τις δικές σου ανάγκες όσο και για τις  ανάγκες του άλλου.

Αυτό που θέλω να περάσω μέσα από όλο αυτό το τεράστιο άρθρο, είναι

  1. να κατανοήσεις περισσότερο τον εαυτό σου, γιατί κάνεις αυτά που κάνεις, και τι σε κινητοποιεί περισσότερο, αλλά και
  2. να κατανοήσεις περισσότερο τους άλλους, γιατί κάνουν αυτά που κάνουν, να αποδεχτείς και να σεβαστείς ότι έχουν διαφορετικό τρόπο σκέψης, και να κατανοήσεις ότι για αυτούς και τον κόσμο τους, έτσι έχουν τα πράγματα και δεν θα τους τα αλλάξεις εσύ.

Τέλος:

Έρχεται σύντομα και επόμενα μέρη με περεταίρω εξήγηση του υπόλοιπου βίντεο, με τα υπόλοιπα 5 βήματα :) Για όποιον θέλει να το δει ολόκληρο, εδώ είναι. Για να μπορείς να βάλεις και ελληνικούς υπότιτλους, πάτα στον σύνδεσμο εδώ, στο TED.

Συνοπτικά τα 6 βήματα της Μεταμόρφωσης είναι τα εξής:

  1. Αναγνώρισε και Ιεράρχησε τις 6 Ανάγκες σου.
  2. Βρες τις τοποθεσίες στον χάρτη σου.
  3. Παρατήρησε την πορεία σου στον χάρτη.
  4. Ξαναφτιάξε τον χάρτη σου, συνειδητά αυτή τη φορά.
  5. Βάλε καύσιμα για το ταξίδι.
  6. Αποφάσισε ότι θα το κάνεις, και ξεκίνα με σιγουριά.

Εάν σου άρεσε το παραπάνω άρθρο, πραγματικά θα με ευχαριστούσε πολύ να το μοιραστείς με άλλα άτομα που πιστεύεις ότι θα τα βοηθούσε ή θα τα ενδιέφερε… Δεν το έγραψα για να μείνει κρυφό, αλλά για να διαδοθεί σε όλους αυτούς που ενδιαφέρονται και να βοηθήσει όσους περισσότερους γίνεται! :)

Τα άρθρα της σειράς "τα 6 βήματα της μεταμόρφωσης" είναι τα εξής:

Η σπουδαιότερη ικανότητα στον κόσμο: Μάθηση

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~6 λεπτά

Πρόσφατα άκουσα κάποιον να λέει “δεν διαβάζω τίποτα άλλο πέρα απ’αυτά της σχολής μου… ούτως ή άλλως, γιατί να ασχοληθώ; δεν είναι δουλειά μου…”

Και εγώ ήμουν κάπως “τι;;; Δεν είναι δουλειά σου; Τι σόι δικαιολογία είναι αυτή;”…

Δεν έχει με το εάν είναι δουλειά σου ή όχι. Έχει να κάνει με εσένα! Τα πάντα έχουν να κάνουν με σένα. Μαθαίνεις για να εξελιχθείς. Μαθαίνεις για να μπορείς να ανταγωνίζεσαι και να έχεις το πλεονέκτημα. Μαθαίνεις για να προσφέρεις. Μαθαίνεις για να βελτιώνεις κάθε τομέα της ζωής σου. Μαθαίνεις για να δημιουργείς.

Είμαστε στον 21ο αιώνα. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε Ιντερνετ. Και εκεί μπορείς να βρεις ό,τι θέλεις, από το πώς να δημιουργείς ένα ραδιόφωνο, μέχρι τις πιο πολύπλοκες εξηγήσεις για την βιολογική λειτουργία ενός ανθρωπίνου οργάνου. Πώς να βγάλει κάποιος λεφτά, πώς να μαθαίνει γρηγορότερα, πώς να μάθει Kung Fu ή Parkour, πώς να βελτιώσει κάθε πτυχή της ζωής του, πώς να κάνει κάτι να λειτουργεί, πώς να εμπνέεται. Την αλήθεια για την Ιστορία όλου του κόσμου, και την κάθε θρησκεία. Και ψάχνοντας όλο και παραπάνω, μπορείς να βρεις κα-τα-πλη-κτι-κά πράγματα εκεί μέσα, πράγματα που ούτε καν φανταζόσουν πως υπάρχουν.

Ναι, υπάρχουν και πολλά άχρηστα, λανθασμένα και ατεκμηρίωτα πράγματα εκεί μέσα. Ο καθένας έχει άποψη για το οτιδήποτε. Αλλά γι’αυτό θα πρέπει να βελτιωθείς και στην αμφισβήτηση επίσης, στο να ζητάς ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ για αυτά που μαθαίνεις! Μπορείς επίσης όμως να βρεις επιστημονικές αποδείξεις για πεδία που σε ενδιαφέρουν. Υπάρχει αφθονία του οτιδήποτε εκεί μέσα!

Η άγνοια είναι επιλογή.

Είναι πράγματι επιλογή, όχι κάτι που συνέβη κατά λάθος! ΕΣΥ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ εάν θα μάθεις κάτι καινούριο για να βελτιώσεις τον εαυτό σου και τη ζωή σου, ή εάν θα μείνεις με αυτά που ξέρεις και θα συνεχίσεις να ζεις την καθημερινότητά σου έτσι όπως τη ζεις μέχρι τώρα.

Η μάθηση είναι μια δια βίου διαδικασία.

Τα παιδιά πάνε στα σχολεία για να εκτεθούν σε μια γιγάντια γκάμα πεδίων και μαθημάτων, από ιστορία και τέχνες, μέχρι μαθηματικά και άλλες επιστήμες.

Αλλά τα σχολεία κάνουν ένα θανάσιμο λάθος. Παίρνουν την φυσική τάση των παιδιών να εξερευνούν και να είναι περίεργα, και την κατακρεουργούν. Τα παιδιά θα έπρεπε να βγαίνουν από το σχολείο ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ερωτηματικά απ’ότι μπήκαν, όχι λιγότερο. Όπως και νά’χει, τα σχολεία κάνουν ό,τι κάνουν.

Και τότε σαν ενήλικες, χρειαζόμαστε να παίρνουμε νέες πληροφορίες συνεχώς, ώστε να καταλάβουμε γεγονότα που συμβαίνουν ανά τον κόσμο, ώστε να βελτιωθούμε και να επιτύχουμε στον τομέα μας και στη ζωή μας.

Τα πράγματα πλέον δεν είναι όπως ήταν παλιά στην εποχή των γονιών μας ή των παππούδων μας. Πλέον μπορούμε να μάθουμε το οτιδήποτε για το οτιδήποτε από την άλλη άκρη του πλανήτη σε ζωντανή αναμετάδοση. Μπορούμε να δημιουργήσουμε δικά μας πλάνα εκπαίδευσης, δικά μας σετ ικανοτήτων.

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας χτίζουμε ένα δικό μας οικοδόμημα δουλειάς, ένα οικοδόμημα που θα αποτελείται από πολλές διαφορετικές υπο-δουλειές, προσωπικές εργασίες, υποειδικότητες, γνώσεις και παρελθοντικές εμπειρίες που πήραμε στον Χ και στον Υ τομέα και περίοδο της ζωής μας, ταλέντα, μαθήματα κλπ, που όλα θα δένουν τόσο τέλεια μεταξύ τους χτίζοντας αυτό το δικό μας οικοδόμημα εργασίας που θα αντιπροσωπεύει και την κληρονομιά μας στους συνανθρώπους μας αφού φύγουμε. 

Τα πράγματα είναι όσο δύσκολα εμείς πιστεύουμε ότι είναι.

Το πείραμα αυτό βασίστηκε στην ακόλουθη ερώτηση:

“Πώς η δυσκολία του να μάθουμε για κάτι επηρεάζει τις πεποιθήσεις μας για το πόσα μπορούμε να μάθουμε για αυτό;”

Ας το εξηγήσω:

Οι ερευνητές ενδιαφέρονταν για τον ρόλο των πεποιθήσεων του κόσμου για την νοημοσύνη, στη μάθηση. Με λίγα λόγια, εάν κάποιος πιστεύει ότι είναι έξυπνος, επηρεάζει την ικανότητά του να μαθαίνει; Και το ανάποδο.

Αυτή η έρευνα προτείνει ότι πτυχές της ψυχολογίας μας είναι είτε ταλέντα είτε ικανότητες. Όταν πιστεύεις ότι η ευφυΐα είναι ταλέντο, τότε πιστεύεις ότι έχοντας έναν Χ βαθμό νοημοσύνης, καθορίζει το πόσο καλά μαθαίνεις. Όταν όμως πιστεύεις ότι η νοημοσύνη είναι ικανότητα, τότε υποθέτεις ότι οτιδήποτε μπορεί να επιτευχθεί εάν δουλέψεις αρκετά σκληρά για να το επιτύχεις.

Αυτές οι πεποιθήσεις επηρεάζουν τι συμβαίνει όταν συναντάς πληροφορίες που αισθάνεσαι ότι είναι δύσκολες να τις μάθεις.

Αυτό που βρήκαν, είναι ότι εάν οι άνθρωποι πίστευαν ότι η μάθηση είναι ταλέντο, θα προσπαθούσαν λιγότερο από αυτούς που πίστευαν ότι η μάθηση είναι μια ικανότητα σαν όλες τις άλλες: χρειάζεται εξάσκηση. Εσύ τη ΧΤΙΖΕΙΣ. 

Η πρώτη ομάδα, πιστεύοντας ότι είναι ταλέντο, έδωσε περισσότερη έμφαση σε αυτά που θεωρούσαν εύκολα, και λιγότερη σε αυτή που θεωρούσαν δύσκολα. Η δεύτερη ομάδα, πιστεύοντας ότι είναι ικανότητα, προσπάθησαν σκληρότερα στο τεστ, δίνοντας περισσότερη έμφαση στα “σκληρά” κομμάτια, και στο τέλος μπορούσαν να θυμηθούν περισσότερα πράγματα από την πρώτη ομάδα.

Η ΜΑΘΗΣΗ είναι ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ και ΌΧΙ ΤΑΛΕΝΤΟ.

Αυτό το αποτέλεσμα, αν και για μερικούς είναι κοινή λογική, είναι πολύ σημαντικό.

Ένα βουνό αποδείξεων προτείνει ότι η νοημοσύνη (η μαθησιακή νοημοσύνη) είναι πράγματι ικανότητα. Δηλαδή, όσο σκληρότερα προσπαθήσεις, τόσο περισσότερα θα μάθεις. Έτσι, όταν συναντήσεις κάτι δύσκολο, είναι καλύτερο να το αντιμετωπίσεις σαν πρόκληση, παρά σαν σημάδι ότι έφτασες στα νοητικά σου όρια.

Βάζοντας παραπάνω προσπάθεια στις δύσκολες έννοιες, βγαίνεις με περισσότερη γνώση. Εντέλει, αυτή η πτυχή της μάθησης ταΐζει τον εαυτό της. Όσα περισσότερα μαθαίνεις, τόσο ευκολότερο σου γίνεται να μάθεις νέα πράγματα στο μέλλον. Η προσπάθεια που βάζεις για να ΜΑΘΕΙΣ, ανταμείβεται με το να στο κάνει ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΟ να μάθεις ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ πράγματα στο μέλλον. Πηγή: εδώ.

Και γι’αυτό είναι καλό για μας να μαθαίνουμε όλο και περισσότερα, σε όποιον τομέα μπορούμε, έτσι ώστε να αυξάνουμε την όρεξή μας για παραπάνω μάθηση και γνώση.

Για κάποιον που δεν διαβάζει γενικότερα, είναι καλό ν’αρχίσει να διαβάζει το οτιδήποτε (κόμιξ, διηγήματα/ιστορίες κλπ) σιγά σιγά, απλά για να μπει στο συνήθειο του διαβάσματος και να ξεκινήσει να “αφυπνίζει” την όρεξή του για γνώση! :)

Σίγουρα, είναι ΠΟΛΥ καλύτερο να διαβάζεις κάτι το οποίο σε ενδιαφέρει, και έχει κάποιον απώτερο σκοπό. Ξεκίνα να χτίζεις την περιέργειά σου, και ΚΑΝΕ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ. Αυτό είναι το μυστικό της μάθησης:

Περιέργεια!

Είναι επίσης και το Αντίδοτο της Βαρεμάρας! Ρώτα! Ρώτα! Και τότε ρώτα ακόμα περισσότερο!! Βρες πράγματα που σε ιντριγκάρουν, που σε προκαλούν, και κάνε πολλές ερωτήσεις για αυτά. Μην ντρέπεσαι. Δεν υπάρχουν χαζές ερωτήσεις. Ακόμα καλύτερα, διερωτήσου, αλλά παρακολούθα, μελέτα, μιμήσου και αντέγραψε αυτούς που ήδη επιτυγχάνουν. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσεις μπροστά. Μην ντρέπεσαι.

Είναι πολύ σημαντικό επίσης, καθώς προχωράς, να διαβάζεις για πολλές διαφορετικές πτυχές του τομέα που σε ενδιαφέρει ή ακόμα και διαφορετικούς τομείς. Και τότε να ξεκινήσεις να τις συνδέεις μεταξύ τους. Θυμίσου: “τα πάντα συνδέονται”, και εσύ πρέπει να βρεις αυτές τις συνδέσεις, ώστε να μαθαίνεις, να κατανοείς και να θυμάσαι καλύτερα.

“Τα πάντα είναι ένα και μοναδικό πράγμα” ~Paolo Coelho

Self-Portrait-in-Old-Age,-Leonardo-da-Vinci,-1512

Στο προηγούμενό μου άρθρο μίλησα για τον Leonardo Da Vinci. Μερικοί λένε ότι γεννήθηκε ταλέντο και ιδιοφυΐα. Άλλοι λένε το αντίθετο, και υποστηρίζω εκείνους. Τι στο καλό; Εκ γεννετής φυσικό ταλέντο σε τόσους διαφορετικούς τομείς; Δεν το νομίζω. Όσο περισσότερο μελετάς το πώς μεγάλωσε, τόσο περισσότερο μπορείς να δεις ότι ήταν σαν όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, με 3 εξαιρέσεις που έκαναν όλη τη διαφορά: (1) ακολουθούσε το πάθος του συνεχώς μέχρι που γινόταν αυθεντία, (2) μάθαινε δίπλα στους καλύτερους, και (3) έβρισκε τρόπους να ωφελήσει και να προσφέρει σε αυτούς που θα τον υποστήριζαν στις εφευρέσεις και τις ανακαλύψεις του.

Γινόταν αυθεντία στον οποιονδήποτε τομέα έμπαινε, γιατί τον πάθιαζε η διαδικασία της ανακάλυψης, της μάθησης και της αναζήτησης της αλήθειας.

Η τυπική εκπαίδευση θα σου βγάλει τα προς το ζην.
Η αυτο-εκπαίδευση θα σου βγάλει μια περιουσία.
~Jim Rohn

Δεν πήγε σχολείο, αλλά μάθαινε ό,τι μάθαινε μέσα από προσωπική αναζήτηση, έρευνα, συνεχώς ρωτώντας και παρατηρώντας. Μάθαινε τόσα πράγματα τόσο γρήγορα, γιατί επέτρεπε στα πάντα στον δρόμο του να είναι οι δάσκαλοι του. Μάθαινε από τα πάντα. Μελετούσε μέχρι και τη φύση. Τις αναλογίες, τα σχήματα, τα χρώματα και τις γεύσεις.

Σχεδίαζε, ζωγράφιζε, έπαιζε μουσική (δεξί ημισφαίριο εγκεφάλου) αλλά και μελετούσε την ανατομία, την αστρονομία, τα μαθηματικά, τη φυσική και τόσες άλλες επιστήμες (αριστερό ημισφαίριο εγκεφάλου), και προσπαθούσε να τα συνδέσει μεταξύ τους.

Κατά τύχη είχε πολλές συνήθειες που αύξαναν την συνδεσιμότητα των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων (αύξαναν το πάχος του “μεσολοβίου“, ή αλλιώς της γέφυρας καλωδίων που ενώνει τα δύο ημισφαίρια), όπως το να είναι αμφίχειρας στο οτιδήποτε, είτε στην ξιφασκία, είτε στο σχέδιο, ή το να γράφει ανάποδα, κατοπτρικά, ή και βουστροφιδών (εναλλάξ μπρος πίσω τις γραμμές). Μάθαινε από τη φύση (το πέταγμα των πουλιών πχ) και το εφάρμοζε στην μηχανική (ιπτάμενες μηχανές).

Connectedness Da Vinci

Έτσι εξελίχθηκε και όλη η ανθρωπότητα, κάνοντας συνδέσεις μεταξύ φαινομενικά άκυρων πεδίων και τομέων.

Και θεωρώ ότι αυτό οφείλεται στην Μοναδικότητα-Ενότητα για την οποία μιλούν όλες οι θρησκείες. Δεν είναι τυχαίο. Από τα αρχαία χρόνια, όλοι οι σπουδαίοι και σοφοί άνθρωποι ήξεραν ότι τα πάντα συνδέονται και είχαν τόσες γνώσεις σε τόσα διαφορετικά επιστημονικά πεδία, όπως τα μαθηματικά, τη γεωμετρία, τη ρητορική, τη ψυχολογία, τη φιλοσοφία, την ιστορία, την ποίηση, την τέχνη, κ.α.

Επέτρεψε στην εσωτερική σου ιδιοφυΐα να ξεκινήσει να αναπτύσσεται, μαθαίνοντας, χτίζοντας την περιέργειά σου, και θα αρχίσεις να βλέπεις σπουδαία πράγματα να αρχίζουν να συμβαίνουν στη ζωή σου.

Ακόμα και τα πιο (φαινομενικά) ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα, συνδέονται με κάποιον τρόπο.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα Πανεπιστήμια ονομάζονται έτσι από τότε που ξεκίνησαν να υπάρχουν (Παν-επιστήμη=όλες οι επιστήμες)

Έπρεπε να καλύπτουν όλες τις επιστήμες και να εξελίσσουν τους φοιτητές τους πολύπλευρα και σε πολλούς τομείς, αντί να τους απομονώνουν (πχ “είμαι γιατρός, δεν πιστεύω σε μαγικά βοτάνια”, αλλά παρ’όλα αυτά χρησιμοποιώ φάρμακα που προέρχονται από “μαγικά” βοτάνια).

Μαθαίνοντας κάποιες από αυτές τις συνδέσεις, οι φοιτητές θα έβρισκαν τα πάντα πιο ενδιαφέροντα και πιο ΧΡΗΣΙΜΑ για τη ζωή τους.

Η Πυραμίδα της Μάθησης

Για να θυμάσαι κάτι καλύτερα, ο καλύτερος τρόπος είναι να το ΔΙΔΑΞΕΙΣ σε κάποιον άλλον (ακόμα και 1 άτομο είναι αρκετό), επειδή για να το κάνεις αυτό, πρώτα πρέπει να κατακτήσεις βαθύτερη κατανόηση γι’αυτό.  Έτσι, κάθε μεγάλη ιδέα, και κάθε “ΕΥΡΗΚΑ” που έρχεται στο νου σου, μοιράσου το κατευθείαν! Ή οτιδήποτε θεωρείς δύσκολο να μάθεις, προσπάθησε να το εξηγήσεις σε κάποιον άλλον.

Όπως βλέπεις στα δεξιά, δέυτερη έρχεται η ΠΡΑΞΗ, οπότε, το δεύτερο καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις, είναι να βάλεις σε εφαρμογή ό,τι έμαθες, ή να δημιουργήσεις ένα πλάνο και να προβάρεις στο μυαλό σου κάθε κίνησή σου περιλαμβάνοντας όσες περισσότερες λεπτομέρειες και αισθήσεις μπορείς.

Και τρίτη έρχεται η Συζήτηση. Εάν δεν μπορείς άμεσα να εφαρμόσεις αυτό που έμαθες, ή να το διδάξεις σε κάποιον γιατί δεν το έχεις καταλάβει ακόμα, τότε προσπάθησε να το επικοινωνήσεις, και να το συζητήσεις με άλλους. Και ας είσαι έτοιμος να σε αμφισβητήσουν και να σε ρωτήσουν πράγματα… Αυτό θα πυροδοτήσει περισσότερη σκέψη και κατανόηση.

“Ακούω και ξεχνάω. Βλέπω και θυμάμαι. Κάνω και καταλαβαίνω.” ~ Confucius

Επίσης, μπορεί να σε ενδιαφέρει αυτό εδώ το άρθρο μου που είχε μεγάλη επιτυχία: 15+ Συμβουλές για ταχύτερο και αποτελεσματικότερο διάβασμα

Εάν σου άρεσε το παραπάνω άρθρο, πραγματικά θα με ευχαριστούσε πολύ να το μοιραστείς με άλλα άτομα που πιστεύετε ότι θα τα βοηθούσε ή θα τα ενδιέφερε :) Δεν το έγραψα για να μείνει κρυφό! :)

7 πράγματα που μου έμαθε ένας γλάρος για τις Σχέσεις και την Εξέλιξη.

Ενημέρωση από 14 Μαΐου 2020: το podcast περιέχει κάποιες αλλαγές από το αρχικό άρθρο του 2014​​​​.

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Διάβαζα τον Γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον τις προάλλες (2 μήνες πριν).

Ένα πραγματικά καταπληκτικό βιβλίο.

Και πολλές ιδέες άρχισαν να ξεπηδούν.

Πραγματικά έμεινα αποσβολωμένος από αυτά που μου έλεγε ο γλάρος…

Πιστεύω ότι τον είχα μέσα μου εξ αρχής. Όλοι μας τον έχουμε.

Αλλά πόσοι από μας μπορούμε να τον ακούσουμε;

Αυτόν τον μικρό ιπτάμενο που διψά για ταξίδια, να μαθαίνει καινούρια πράγματα, για κυριαρχία και μαεστρία, αλλά επίσης για σύνδεση, αποδοχή και αγάπη…

Ένας μικρός γλάρος που διψά να ανακαλύψει όλον τον κόσμο, επειδή μπορεί να δει ότι ο κόσμος είναι μέρος, αντανάκλαση, του εαυτού του…

Αυτό το βιβλίο δείχνει, στο τέλος, πολύ ισχυρά, το πώς ο μαθητής γίνεται ο διδάσκαλος, το πώς κατανοεί την βαθύτερη αλήθεια: ότι αυτόν που πιστεύουμε ως ιδιοφυΐα, ώς έναν δάσκαλο “εκεί έξω”, είναι στην πραγματικότητα ο ίδιος μας ο εαυτός, απλά σε τελείως διαφορετικό επίπεδο

Το ότι δεν τον είδαμε καθ’όλη του την εξελικτική πορεία, δεν σημαίνει ότι δεν την πέρασε και αυτός.

Δεν είναι πιο ξεχωριστός απ’όσο είσαι ΕΣΥ. Δεν έκανε κάτι που δεν μπορείς εσύ.

Είναι απλά ένας κοινός γλάρος που αγαπούσε αυτά που μάθαινε και μάθαινε αυτά που αγαπούσε, και συνέχισε να το κάνει αυτό παρ’όλες τις δυσκολίες, και με τον καιρό, έφτασε αυτό το επίπεδο.

Αυτό είναι απλά.

Θες να ξεκινήσεις να μαθαίνεις;

Πήγαινε να μάθεις κάτι που πραγματικά αγαπάς και σε ενδιαφέρει… :)

Και τότε πήγαινε δίδαξέ το σε κάποιον που και αυτός το αγαπάει.

Κράτα την ενέργεια σε ροή.

1) Θες να πας γρήγορα; Πήγαινε μόνος.

Έδειξε ξεκάθαρα πώς αν και η αρχική επιλογή είναι να πάρεις λιγότερο ταξιδεμένο δρόμο, πολλές φορές ίσως να αισθανθείς μόνος σου, και αυτό είναι ένας σημαντικός παράγοντας της εξίσωσης.

Σου επιτρέπει να μαθαίνεις ασταμάτητα και να βελτιώνεσαι απίστευτα.

“Θες να πας γρήγορα; Πήγαινε μόνος σου”, για αρχή.

Ειδικά εάν είσαι σε μια παρέα που αισθάνεσαι ότι σε τραβάει προς τα κάτω αντί για προς τα πάνω, που θα βρεις τον εαυτό σου να κλείνεται όλο και περισσότερο.

Όμως, είναι εντάξει για λίγο, αλλά:

Μην επαναπαύεσαι! -Ψάξε και θα βρεις-

2) Θες να πας μακριά; Πηγαίνετε μαζί.

Γιατί, κάποια στιγμή θα χρειαστεί να βρεις κάποια ομάδα για να μπορέσεις να συνεχίσεις.

Και θα είναι γλάροι που αγαπούν να πετάνε όσο και εσύ.

Και πίστεψέ με σε αυτό, το ΘΕΣ, ΔΙΨΑΣ να βρεις ένα θετικό Δίκτυο γύρω σου.

Και αυτό θα είναι το δύσκολο μέρος που θα δείξει εάν τελικά έμαθες κάτι από το μοναχικό σου ταξίδι ή όχι.

Τις προάλλες, συνειδητοποίησα βαθύτατα για άλλη μια φορά την πραγματική σημασία των Θετικών Δικτύων.

Το πρώτο μέρος του Αφρικανικού ρητού είναι “Εάν θες να πας γρήγορα, πήγαινε μόνος”, εντάξει, αλλά τα μάτια μου έμειναν διάπλατα ανοιχτά όταν συνειδητοποίησα το δεύτερο σκέλος, και συνεπώς και τι να κάνω με αυτό…

“Εάν θες να πας γρήγορα, πήγαινε μόνος. Αλλά εάν θες να πας μακριά πηγαίνετε μαζί”

3) Οι σχέσεις είναι ο Μεγεθυντικός Φακός

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι οι μεγεθυντικοί φακοί της ανθρώπινης εμπειρίας. Οι άνθρωποι χρειάζονται να ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΝ πράγματα, εμπειρίες, κλπ., όχι μόνο για την “αποδοχή”, αλλά και για να Μεγενθύνουν (γιγάντια) το συναισθηματικό βάθος της εμπειρίας!

Αλλά ποιόν έχεις δίπλα σου;

Επειδή,

Και αυτό το ρητό δεν αναφέρεται μόνο στους φίλους, αλλά σε κάθε άνθρωπο με τον οποίον περνάς τον χρόνο σου.

Η συνειδητοποίηση ήταν ότι ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ για το ποιοι αποτελούν το “μαζί” κομμάτι του αφρικανικού ρητού. Εμείς είμαστε αυτοί που επιλέγουμε τα δίκτυά μας, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα.

Αυτή η συνειδητοποίηση ήρθε από έναν συνδιασμό πηγών, όπως:

4) Δεν χρειάζεσαι πειθαρχία και θέληση

Αυτό βέβαια ισχύει μόνο εφόσον έχεις γύρω σου ανθρώπους που έχουν υψηλότερα στάνταρς για τον εαυτό τους απ’ότι έχεις εσύ. Θα προσπαθείς συνεχώς να τους προφτάσεις, θες δεν θες.

Αλλά όσο κάθεσαι τριγύρω στους ίδιους ανθρώπους ΟΛΗ την ώρα, η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου δεν θα μπορεί να αλλάξει, γιατί αυτοί οι άνθρωποι θα τείνουν να την επιβεβαιώνουν όλη την ώρα, ασυνείδητα!

Εκεί είναι που θα χρειαστείς όλη την θέλησή σου: στο να προσπαθήσεις να αντισταθείς στο ρεύμα, να κρατηθείς στη νέα εικόνα που έχεις (/θέλεις να έχεις) για τον εαυτό σου – ξέρεις ότι έχεις αλλάξεις, αλλά πώς μπορούν να πειστούν οι άλλοι όταν δεν μπορούν να το δουν;

Μόνο μέσα από επίμονη, συνεχή δράση. Και η δράση χρειάζεται δύναμη θέλησης εάν δεν είναι ήδη συνήθεια (βαθιά ριζωμένη στην εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου), και εάν είσαι στη διαδικασία της “προσπάθειας” αυτή τη στιγμή…

5) Θετικά VS Αρνητικά Κοινωνικά Δίκτυα

Είτε το θέλουμε είτε όχι, απλά πρέπει να αποδεχθούμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι όχι μόνο δεν θέλουν να εξελιχθούν, αλλά έχουν και τόσο πολύ φόβο μέσα τους για την αλλαγή, για το καινούριο, που θα προσπαθήσουν να σε σταματήσουν και εσένα.

Θα προσπαθήσουν να σε κρατήσουν στην παλαιά σου εικόνα, απλά και μόνο γιατί θεωρούν ότι αυτό ήταν πιο ασφαλές για σένα.

Μην με παρεξηγείς: Αγαπώ όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή μου, μέχρι και τον τελευταίο. Δεν υπάρχουν σκληρά ή κακά συναισθήματα για κανέναν τους.

Αλλά η μη-προσκόλληση είναι η κεντρική έννοια της πραγματικής αγάπης. Η μη-προσκόλληση βρίσκεται στην καρδιά της εξέλιξης.

Τους αφήνεις τους άλλους να κάνουν ό,τι θέλουν (ή νομίζουν ότι θέλουν), και εσύ κάνεις αυτό που ΕΣΥ θες.

Συμφωνώ με τον “Αλχημιστή” του Paolo Coelho που λέει ότι η μόνη πραγματική αγάπη είναι αυτή που είναι τόσο δυνατή που σε βοηθάει, και σου επιτρέπει να είσαι ελεύθερος – όχι αυτή που σε φυλακίζει και σε χαντακώνει λόγω ανασφάλειας.

Η πραγματική αγάπη σε βοηθάει στο να “πολεμήσεις τον Καλό Αγώνα” και να “ζεις τον Προσωπικό σου Μύθο”. 

Και η πραγματική αγάπη δεν είναι μόνο ερωτική αγάπη. Είναι και προς τα δύο φύλλα. Είναι το να σε νοιάζεται και να σε υποστηρίζει κάποιος δίχως να περιμένει αντάλλαγμα, δίχως να έχει να κερδίσει κάτι.

Εάν είσαι από τους ανθρώπους που εξελίσσονται και θέλουν να αλλάζουν και να προχωρούν, θα μπορέσουν να συμβαδίσουν μαζί σου μόνο οι άνθρωποι που συνεχώς εξελίσσονται και αλλάζουν και με την συνεχώς.

Επειδή μπορούν να σε αποδεχτούν σαν ύπαρξη, γιατί δεν φοβούνται την αλλαγή.

Στην πραγματικότητα ξέρουν ότι ενώ η αλλαγή συμβαίνει ούτως ή άλλως, η πρόοδος είναι επιλογή.

Αυτό συνέβη και με τον γλάρο Ιωνάθαν: επειδή ήταν “διαφορετικός” από τους υπόλοιπους, τον στείλαν στην εξορία.

Ανεξαρτήτως του τι ονειρευόταν για την ομάδα του, να επιστρέψει και να τους εμφυσήσει με νόημα για την ύπαρξή τους, να τους δείξει το πώς μπορούν πραγματικά να πετάνε και να σπάσουν τον κάθε τους φραγμό, ανεξαρτήτως των δυνατοτήτων που θεωρούσαν ότι έχουν….

Αλλά οι περισσότεροι γλάροι ΔΕΝ θέλουν να εξελιχθούν. Δεν είναι “ασφαλές” για αυτούς στο μυαλό τους. Αυτό συμβαίνει συνεχώς και σε αυτόν τον κόσμο.

“Εάν προσπαθήσεις να μάθεις αριθμητική στο γουρούνι, και τον χρόνο σου χάνεις, και το γουρούνι ενοχλέις.”(ο αδερφός μου το λέει συχνά αυτό :Ρ )

Όταν ήταν μόνος του στην εξορία, μπορούσε να εκπαιδευτεί όσο περισσότερο και καλύτερα μπορούσε.

Αλλά μόνο όταν βρήκε και άλλους γλάρους παθιασμένους με τις πτήσεις, περισσότερο σαν τον εαυτό του, μπόρεσε να βελτιωθεί ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ.

Η Δύναμη της Θέλησης χρειάζεται για όσο είσαι τριγύρω σε ανθρώπους με τους οποίους δεν θες να συμμορφωθείς. Σε “Αρνητικά” Δίκτυα.

Και εδώ είναι αυτό που πιστεύω:

Δεν χρειάζεται να είσαι καλά συμμορφωμένος σε μια πρωτοφανώς άρρωστη κοινωνία. (~Krishnamurti~)

Θα πρέπει να ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ τους ανθρώπους στους οποίους θες να μοιάσεις περισσότερο. (~Teo Kark~)

Μην επαναπαύεσαι. Δεν έχεις πολύ χρόνο. Ψάξε αυτό που αγαπάς, και μην επαναπαύεσαι. (~Steve Jobs~)

Φαντάσου να ήσουν συνεχώς μεταξύ ανθρώπων οι οποίοι τρέχουν 10χλμ κάθε πρωί για την πλάκα τους, και έχουν γενικότερα πολύ πιο υγιεινό τρόπο ζωής. 

Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου διαφορετικά μεταξύ τους; 

Θα χρειαζόσουν δύναμη θέλησης για να -ΜΗΝ- προσαρμοστείς.

Και μόλις αύξησες ραγδαία τις πιθανότητές σου να γίνεις δρομέας και να αποκτήσεις περισσότερη υγεία – εάν αυτά είναι που θες.

ή

Φαντάσου να ήσουν συνεχώς μεταξύ εκατομμυριούχων, επιχειρηματιών, φιλανθρωπιστών, ανθρώπων που δημιουργούν και προσφέρουν πραγματική αξία για τον κόσμο.

Ότι και να’κανες, οι ιδέες τους, η νοοτροπία τους θα βυθιζόταν όλο και περισσότερο στο μυαλό σου και στην εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.

ή

Φαντάσου να ήσουν συνεχώς μεταξύ επιστημόνων, ή συγγραφέων, ή οτιδήποτε, όλη την ώρα.

Ό,τι και να’κανες, κάποιο μέρος τους θα εντυπωνόταν στο ασυνείδητό σου.

– Φαντάσου να ήσουν συνεχώς μεταξύ των Χ ανθρώπων όλη την ώρα. Ότι και να’κανες, ασυνείδητα, ο εγκέφαλός σου θα προσπαθούσε να προσαρμοστεί, απλά και μόνο γιατί αυτό θα θεωρούσε το νέο “φυσιολογικό”!

Το “Φυσιολογικό” είναι αυτό που μας περιβάλλει, όχι αυτό που κάνει η πλειοψηφία του κόσμου πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Το “φυσιολογικό” είναι τελείως υποκειμενικό και δεν το έχουμε καταλάβει.

Οποιοσδήποτε θεωρεί ότι δεν είναι φυσιολογικό το να αλλάζει κάποιος τόσο γρήγορα ή τόσο πολύ, ας διαβάσει τις παρακάτω 2-3 παραγράφους, και εάν ακόμα το πιστεύει, μπορεί να πατήσει Ctrl+W.

6) Ευπροσαρμοστικότητα: Το κλειδί της ανθρώπινης εξέλιξης!

Απλά σκέψου για μια στιγμή. Τι έχουμε εμείς οι άνρθωποι περισσότερο απ’ότι όλα τ’άλλα ζώα και μπορέσαμε να κυριαρχήσουμε σε τόσο μεγάλη επιφάνειας της γης; (στεριά)

Θα μου πεις πως ήταν ο εγκέφαλός μας. Αλλά και ο ίδιος μας ο εγκέφαλος είναι ένα εύπλαστο όργανο!!! Ο εγκέφαλός μας αλλάζει τον εαυτό του το κάθε δευτερόλεπτο! Είναι η ευλυγισία του ανθρώπινου μυαλού, και η ευπροσαρμοστικότητά του που μας οδήγησε σαν είδος εδώ που βρισκόμαστε. Είτε αυτό είναι καλό είτε κακό.

Και είναι αυτή η ευλυγισία που θα κάνει τον άνθρωπο να ευδοκιμεί σε οποιαδήποτε εποχή, ανεξαρτήτως περιστάσεων και συγκυριών. Όπως έλεγε ο S. Covey, ο συγγραφέας του best-seller βιβλίου “Οι 7 συνήθειες των εξαιρετικά αποτελεσματικών ανθρώπων” στα παιδιά του όλη την ώρα, πραγματικά πιστεύω ότι υπάρχει μια λύση για όλα τα προβλήματα. Θες το μαγικό χαπάκι; Να το:

“Χρησιμοποίησε την Ευρηματικότητα και την Πρωτοβουλία σου” (Use your Resourcefulness and Initiative)”

Αυτό είναι το κλειδί της ανθρώπινης εξέλιξης, όχι μόνο σαν είδος, αλλά και σαν μονάδας.

Δεν υπάρχει η “Επιβίωση του Δυνατότερου” όταν μιλάμε για ανθρώπους, αλλά μάλλον η “Επιβίωση του πιο Ευπροσάρμοστου” (Δημιουργικού).

Και είναι αλήθεια!

Οι άνθρωποι που έγιναν Σπουδαίοι δεν είχαν περισσότερο χρόνο, ή περισσότερα λευτά, ή περισσότερο μυαλό, ή περισσότερο οτιδήποτε. Το ΜΟΝΟ πράγμα που θα χρειαστείς ΠΟΤΕ σου για να εξελιχθείς, είναι η ανθρώπινη Ευρηματικότητά σου!!!

Το να βρίσκεις τον δρόμο σου ανάμεσα στα προβλήματα. Άλλοι το λένε δημιουργικότητα. Αλλά είναι αυτό που παίρνει τον άνθρωπο και τον ανεβάζει πάνω από τα υπόλοιπα ζώα.

Και εδώ έρχεται και ο δεύτερος παράγοντας, που είναι η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ!!!

Θα πρέπει να ΔΡΑΣΕΙΣ σε αυτές τις δημιουργικές παρορμήσεις σου, ή απλώς θα σου φύγουν, και ίσως να μην σου ξαναέρθουν ποτέ.

Χωρίς ΠΡΑΞΗ, ποτέ δεν πήγε κανένας οπουδήποτε. Ακόμα και η λάθος “πράξη”, είναι καλύτερη από το να μην κάνεις τίποτε, γιατί το λάθος θα σου μάθει κάτι. Το να μην κάνεις, όμως, τίποτα, όχι.

7) Εσύ αποφασίζεις ποιον θα βάλεις δίπλα σου.

Λοιπόόόόόόν….

Ποίον έχεις δίπλα σου;

Και τι ανθρώπους δύνασαι να “απολύσεις” από τη ζωή σου; :)

Θυμίσου, όλοι μας έχουμε αυτή τη θανάσιμη ασθένεια εκ γενετής, που λέγεται θάνατος.

Ο χρόνος μας είναι πολύ περιορισμένος, είτε σ’αρέσει, είτε όχι, και απλά θα πρέπει να το αποδεχτούμε. Ίσως να μην μπορούμε να ελέγξουμε το πώς θα πεθάνουμε, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε το πώς θα ζήσουμε.

Λεπτό προς λεπτό προς λεπτό.

Να θυμάσαι και να ζεις με το παρακάτω ρητό για το Υπέρτατο ανθρώπινο Νόμισμα – την Ευτυχία:

Εάν σου άρεσε το παραπάνω άρθρο, πραγματικά θα με ευχαριστούσε πολύ να το μοιραστείς με άλλα άτομα που πιστεύεις ότι θα τα βοηθούσε ή θα τα ενδιέφερε… Επίσης:

Μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν το μικρό βιβλιαράκι αυτο-ανακάλυψης, με ερωτήσεις για να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου και να σκεφτείς (αυτό που βλέπεις στην πλαϊνή στήλη), καθώς και αρκετά άλλα δωρεάν εκτυπώσιμα  / εργαλεία για τους συνδρομητές.

Τα 7 μεγαλύτερα Οφέλη του Διαλογισμού και γιατί να τον ξεκινήσεις σήμερα!

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Image courtesy of Desktopography.com

Πόσοι κάθονται σε σχέσεις που δεν τους αρέσουν, ενώ όλα τα σημάδια να φύγουν ήταν εξ’αρχής εκεί;

Πόσοι κάθονται σε δουλειές ή σε θέσεις που δεν τους προσφέρουν και δεν τους αρέσουν, ενώ όλα τα σημάδια να φύγουν ήταν εξ’αρχής εκεί;

Πόσες φορές, ενώ ξέρουμε πως θέλουμε να χάσουμε λίγα κιλά, τρώμε μέχρι να σκάσουμε, γιατί το μυαλό μας ήταν αλλού όσο τρώγαμε; Και ξαφνικά σκάμε και λέμε “ωχ! έσκασα, δεν το περίμενα!”

Ας το πάρουμε όμως απ’την αρχή.

Είσαι στο παρόν;

Πόσες φορές, ενώ κάνεις κάτι - ενώ διαβάζεις, σου μιλάει κάποιος ή οδηγείς, δεν είσαι στο παρόν;

Το σώμα σου είναι εκεί, αλλά το μυαλό σου έχει φύγει και είναι τελείως αλλού;

Αυτή η απώλεια της εστίασης, οι περαστικές σκέψεις που χάνεσαι μέσα τους και ξαφνικά επιστρέφεις και βλέπεις ότι πέρασαν 5 λεπτά ή μισή ώρα και αναρωτιέσαι πότε έφτασες…

Είναι κάτι φυσιολογικό, έτσι;

Ναι. Είναι κάτι φυσιολογικό και αναγκαιότατο. 

Χρειαζόμαστε μία ανάπαυλα, φάσεις που το μυαλό να μη σκέφτεται τίποτα συγκεκριμένο και απλώς να πλανάται. 

Ονομάζεται και “Diffuse Mode” ή “Διάχυτη κατάσταση σκέψης”, και έχει μείζονα ρόλο στη μάθηση και την αποθήκευση πληροφοριών. 

Το άγριο άλογο της σκέψης μας

Όμως, το να αφήνεις έναν ανεκπαίδευτο νου να πάει όπου εκείνος θέλει, είναι σαν να αφήνεις ένα άγριο άλογο να τρέχει μόνο του σε ένα λιβάδι.

Δεν ξέρεις που θα πάει, και μπορεί να σε πάει σε ζοφερά και άσχημα μέρη πριν καν το καταλάβεις, αργοκαταστρέφοντάς σε, χωρίς να μπορείς να το δαμάσεις και να το ανασύρεις πίσω. 

Επειδή όλες οι μεγάλες αλήθειες φαίνονται μέσα από απλά πράγματα και παραδείγματα, μέσα απ’το παραπάνω παράδειγμα μπορείς να καταλάβεις πως κάτι τόσο απλό και φαινομενικά ασήμαντο, όπως το να αφήσεις τη σκέψη σου να σε πηγαίνει όπου θέλει χωρίς να έχεις την ικανότητα να την ελέγξεις, ενέχει από μικρούς έως και αρκετά μεγαλύτερους κινδύνους. 

Και όπως δρούμε στα μικρά πράγματα, έτσι δρούμε και στα μεγαλύτερα.

Εύκολα θα τύχει να είσαι σε μία σχέση – ή μια δουλειά – ή μία κατάσταση γενικότερα, και θα κάνεις επιλογές μικρές και μεγάλες, χωρίς να είσαι παρών – χωρίς να το κάνεις συνειδητά και ηθελημένα. 

Το άγριο άλογο έχει τον έλεγχο και σε πάει βόλτα στα μονοπάτια που αυτό ξέρει και θέλει να πηγαίνει.

Και αυτό σίγουρα επηρεάζει τη ζωή σου σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι μπορείς να διανοηθείς. Με μικρούς και μεγάλους τρόπους, και ακόμη χειρότερα - χωρίς να το καταλαβαίνεις καν.

Όμως, το να τιθασεύσεις αυτό το άγριο άλογο, δηλαδή το μυαλό σου, και να αναλάβεις τα ηνία και να μπορείς εσύ να το κατευθύνεις όπου θες, όποτε και για όσο θες, είναι μία πανίσχυρη ικανότητα που καλλιεργείται με εξάσκηση. 

Με την εξάσκηση, μπορείς να γίνεις πολύ πιο ισχυρός ή ισχυρή από το άγριο αυτό άλογο. 

Τι κάνουμε όταν χάνουμε τον έλεγχο;

Πολλοί όταν χάνουν τον έλεγχο του αλόγου και αυτό αρχίσει να πηγαίνει όπου θέλει, λένε “εγώ αυτός είμαι, και σε όποιον αρέσω”, και δεν κάνουν την παραμικρή προσπάθεια να το δαμάσουν.

Άλλοι, συνειδητοποιώντας ότι δεν τους πάει κάπου ευχάριστα, αλλά επειδή είναι πολύ ισχυρό και άγριο, δε θέλουν να του εναντιωθούν, αλλά με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο προσπαθούν να το αποδυναμώσουν, με χρήση ουσιών, τσιγάρων, υπερβολικού φαγητού, ή με το να ξεσπούν σε σειρές και βίντεογκέιμς προκειμένου να το ναρκώσουν και να του μειώσουν την ενέργεια.

Όμως, δε θες να μειώσεις τη δύναμη του πανίσχυρου αυτού αλόγου, καθώς το θες να τρέχει γεμάτο δύναμη και ζωντάνια, αλλά προς τα εκεί που εσύ επιλέγεις, και όχι όπου θέλει αυτό.

Το θες για σύμμαχο.

Θες να έχεις καλή σχέση με το άλογο αυτό και να το έχεις ικανοποιημένο, καθώς είναι ο σύντροφός σου καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής σου αυτής.

Αυτό το πανίσχυρο αλλά άγριο και ατίθασο άλογο είναι το μυαλό σου, η σκέψη σου, τα συναισθήματά σου. 

Εάν αυτό σε κάνει ότι θέλει, τότε είναι ο πιο φρικτός αφέντης του κόσμου. 

Εάν όμως μπορείς να το διαχειριστείς, τότε μπορεί να γίνει ο πιο ισχυρός σύμμαχος που θα έχεις ποτέ σου.

Το να πιάνεις το άγριο αυτό άλογο κάθε φορά που αφαιρείται ή αρχίζει να πηγαίνει κάπου που δεν θες, και να το επαναφέρεις στον δρόμο που θες να ακολουθήσετε, είναι ικανότητα.

Το να πιάνεις το άγριο αυτό άλογο - το μυαλό σου, κάθε φορά που λοξοδρομεί απ’ το μονοπάτι που θες να ακολουθήσετε προς τους στόχους σου και τις επιλογές που έχεις πει ότι θα κάνεις, και να το επαναφέρεις ήρεμα στο δρόμο που θες.

Κάθε φορά που παίρνει τον εύκολο δρόμο της κακής συνήθειας, ή που απορροφάται για πόση ώρα με ό,τι λαμπερό του γυαλίσει και του τραβήξει την προσοχή, αντί να πηγαίνει στο δρόμο της συνειδητής επιλογής. Και να μπορείς να το επαναφέρεις στο δρόμο που θες.

Αυτό είναι μία σπουδαία ικανότητα.

Και όπως όλες οι ικανότητες, καλλιεργείται.

Εκπαιδεύοντάς την, αρχίζεις να παρατηρείς αυτό το φαινόμενο όλο και πιο συχνά.

Και να τον συμμαζεύεις [τον εαυτό σου - το άγριο άλογο] όλο και πιο σύντομα, σαν ένας καλός φίλος.

Το να καταλαβαίνεις ότι έχετε ξεφύγει από το μονοπάτι, να ξαναπαίρνεις τον έλεγχο. Το να βλέπεις ξεκάθαρα τις επιλογές που κάνεις, τη στιγμή που γίνονται σε πραγματικό χρόνο, και να μπορείς να επιλέξεις αυτές που σε ενισχύουν αντί για αυτές που σε αποδυναμώνουν.

Αυτό λέγεται διαλογισμός.


Όσο περίεργο και αν φαίνεται, ο διαλογισμός δεν έχει καμία σχέση με αυτό που έχουμε οι “Δυτικοί” στο μυαλό μας.

Η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό του μέσου ανθρώπου όταν λέω τη λέξη “διαλογισμός” είναι μερικοί μοναχοί να αιωρούνται, να φωτίζουν, ή δεν ξέρω και ‘γω τι, να μένουν σε κάποια τριτοκοσμική χώρα, ή να είναι σαν τους Jedi από τα StarWars….

Ωραία.

Καμία σχέση!

Αυτές οι εικόνες δεν θα μπορούσαν να απέχουν περισσότερο από την πραγματικότητα. (καλά, όχι και τόσο… :) )

Για πρώτη φορά τα ανακάλυψα στην έρευνά μου πάνω στη Θετική Ψυχολογία, τη Συναισθηματική Κυριαρχία και την εκπαίδευση της αυτο-πειθαρχίας μου.

Το έκανα στα διαλείμματα μεταξύ του διαβάσματος στις εξεταστικές μου στο Πανεπιστήμιο, ώστε το μυαλό μου να μπορούσε πλήρως να ξεκουραστεί, χωρίς ΚΑΝΕΝΟΣ είδους ερεθίσματα, ώστε να μπορέσω να συνεχίσω το διάβασμα για ώρες και ώρες, τελειώνοντας μεγαλύτερο όγκο διαβάσματος σε λιγότερο και πιο εστιασμένο χρόνο.

Αυτός ήταν ένας απ’τους παράγοντες που με βοήθησαν να περάσω εξεταστικές με ελάχιστη προσπάθεια, στον ελάχιστο χρόνο.

Μπορείς να διαβασεις περισσότερα για το πώς να βελτιώσεις τις επιδόσεις σου στο διάβασμα εδώ: 15+ Συμβουλές για ταχύτερο και αποτελεσματικότερο διάβασμα

Αλλά για τώρα, πρώτον και κύριον:

Τι ΕΙΝΑΙ διαλογισμος;

Όχι, δε χρειάζεται να είσαι σε ένα τέτοιο μέρος για να διαλογιστείς.

 “Διαλογισμός σημαίνει να μαθαίνουμε
πώς να βγαίνουμε από το ρεύμα (του ποταμού των σκέψεων),
να καθόμαστε στην όχθη και να το ακούμε,
να μαθαίνουμε από αυτό,
και να χρησιμοποιούμε την ενέργειά του για
να μας καθοδηγούν αντί να μας τυρρανούν [οι σκέψεις μας].
Αυτή η διαδικασία δεν συμβαίνει μαγικά από μόνη της.
Χρειάζεται ενέργεια.
Ονομάζουμε την προσπάθεια να καλλιεργήσουμε
την ικανότητά μας να βρισκόμαστε στην παρούσα στιγμή
«άσκηση» ή «άσκηση διαλογισμού»”

~από τον Jon Kabat-Zinn, στο βιβλίο του “Wherever You Go, There You Are
(όπου και να πας, εκεί είσαι)~

Jon Kabat-Zinn, είναι Καθηγητής της Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μασσαχουσέτης, ιδρυτής και γενικός Διευθυντής του «Center for Mindfulness in Medicine, Health Care, and Society»]

Το αστείο είναι, ότι αντίστοιχο της λέξης «διαλογισμός (meditation)» δεν υπάρχει στη γλώσσα του Βούδδα (την Pali).

Μια συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη που την πλησιάζει, είναι η λέξη bhavana που μεταφράζεται ως «ανάπτυξη μέσω νοητικής εκπαίδευσης», πράγμα που σχετίζεται πλήρως με το τι είναι ο «διαλογισμός».  :)

Ως Διαλογισμός μπορεί να ονομαστεί η κάθε νοητική άσκηση της εστίασης της προσοχής σε ΕΝΑ σημείο για μια χρονική περίοδο.

Κάθε φορά που το μυαλό σου ξεκινάει να ξεφεύγει –και θα ξεφύγει- επιστρέφεις την προσοχή σου σε αυτό το ΕΝΑ σημείο (πράγμα/ κερί/ φλόγα/ λέξη/ φράση/ ήχος/ σύμβολο (μάνταλα)/ αναπνοή/ χτύπος της καρδιάς/φώς κλπ).

Κάθε φορά που πιάνεις τον εαυτό σου να έχει ξεφύγει και τον επαναφέρεις, είναι σαν να κάνεις ένα ολόκληρο push-up για την Αυτο-Πειθαρχία σου.

Ξεκινάς από 1-2 λεπτά και τον αυξάνεις αργά και σταθερά στα 15-30’ την ημέρα (ή και παραπάνω).

Πολλά οφέλη και συναισθηματική γαλήνη θα αρχίσουν να έρχονται από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες.

Έχει πολλά οφέλη, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΣ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ από τα καλύτερα Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα ανά τον κόσμο.

Εκεί, μελέτησαν όχι μόνο τους Προχωρημένους «διαλογιζόμενους», αλλά και ερευνητικές /πειραματικές ομάδες που μόλις ξεκινούσαν να μαθαίνουν τα πώς και τα γιατί, και το κάναν για σύντομη περίοδο (πχ 6 εβδομάδες)..

Μερικά από τα οφέλη που βρήκαν:

1) Μεγαλύτερη Αυτοπειθαρχία

Όπως έχουμε ξαναπεί, και σίγουρα θα ξαναπούμε, από τα πιο εξελιγμένα μέρη του εγκεφάλου μας, στον νεότερο, ανθρώπινο εγκέφαλο (νεοφλοιό), είναι ο Προμετωπιαίος Φλοιός.

Εκεί, βρίσκονται τα κέντρα των ανώτερων ανθρώπινων ικανοτήτων, όπως η ικανότητά μας για αυτο-έλεγχο, εγκράτεια, η χαλιναγώγηση των παρορμήσεών μας, η προσωπικότητά μας, το να μπορούμε να θέσουμε στόχους και να τους ακολουθήσουμε εις πέρας, προγραμματισμός, και πολλές άλλες ανώτερες “επιτελικές” λειτουργίες. 

Κράτα πως είναι από τα μέρη του εγκεφάλου που μας ξεχωρίζουν ως ανθρώπους - και εμπεριέχει τα κέντρα της Αυτοπειθαρχίας μας. Επίσης κράτα πως ουσιαστικά στο παραπάνω παράδειγμα με το άγριο άλογο, ο Προμετωπιαίος Φλοιός είναι ο "Καβαλάρης".

Με το διαλογισμό, αυτή η περιοχή αιματώνεται και οξυγονώνεται περισσότερο, και έτσι καλλιεργείται και δομείται ολοένα ισχυρότερη.

2) Καλύτερη Μνήμη 

Μέσω του διαλογισμού, έγιναν πιο πυκνοί και μεγάλος οι ιππόκαμποι του εγκεφάλου (2 περιοχές σαν ιππόκαμποι, που βρέθηκε να έχουν περισσότερη φαιά ουσία - δηλαδή μεγαλύτερο “επεξεργαστή”) στους οποίους βρίσκονται και μερικά από τα βασικότερα κέντρα μνήμης και μάθησης.

3) Χαμηλότερα ποσοστά άγχους και στρες, και χαμηλότερα ποσοστά πεσμένης διάθεσης.

Μέσω του διαλογισμού, οι συμμετέχοντες στα πειράματα ανέφεραν χαμηλότερα ποσοστά άγχους και στρες, που συνδέονται με μικρότερο μέγεθος των αμυγδαλοειδών πυρήνων. 

Αυτές οι περιοχές (amygdala) είναι σαν τον “συναγερμό” του εγκεφάλου μας - όταν ανάβουν, θέτουν τον οργανισμό μας σε κατάσταση συναγερμού και “μάχης ή φυγής ή παγώματος”, στέλνοντας σήμα να βγει αδρεναλίνη και να μπούμε σε εγρήγορση.

Στην παραπάνω αντίδραση, το “πάγωμα” - που παθαίνει το ελάφι όταν πέφτουν οι προβολείς του αυτοκινήτου πάνω του και δεν τρέχει, αλλά “παγώνει” στη θέση του, είναι επίσης γνωστό σαν “αναβλητικότητα“… 

Αυτό ήταν μια μεγάλη συνειδητοποίηση για μένα όταν κατάλαβα ότι η Αναβλητικότητα είναι αντανακλαστική απάντηση στον ΦΟΒΟ και στην ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ/ΥΠΕΡΦΟΡΤΩΣΗ…

4) Καλύτερη ενσυναίσθηση και συναισθηματικό έλεγχο.

Καλύτερη κατανόηση του τι νοιώθεις, τι νοιώθουν οι άλλοι, σε τι βαθμό, και τι να κάνεις για να διαχειριστείς τα συναισθήματα.

Όπως προανέφερα και στη “μνήμη” παραπάνω, πέρα από την αύξηση των “επεξεργαστών” μάθησης και μνήμης (ιππόκαμπους), βρήκαν αύξηση στο μέγεθος και σε περιοχές που έχουν να κάνουν με την αυτο-επίγνωση, συμπόνια και ενδοσκόπηση στα άτομα που διαλογίζονταν τακτικά για 3-6 μήνες. (Οι έρευνες είναι παρακάτω.)

5) Βελτίωση του ανοσοποιητικού μας. 

Μετά την περίοδο του COVID-19, και γενικότερα, αυτό το χρειαζόμαστε πολύ. Βρήκαν βελτιωμένο ανοσοποιητικό στα άτομα που διαλογίζονταν, κάτι το οποίο συσχετίζεται όχι μόνο με τον διαλογισμό, αλλά και με τη μείωση του στρες και του άγχους που προαναφέραμε παραπάνω.

6) Βελτίωση της Ποιότητας του Ύπνου

Με τον διαλογισμό αυξάνεται η έκκριση της ορμόνης του ύπνου και των φυσικών μας ρυθμών ύπνου-ξύπνιου, της γνωστής Μελατονίνης!

7) Εμβαθύνει την κατανόησή σου

Εμβαθύνει την κατανόησή σου για το ένα πράγμα στο οποίο εστιάζεις, εντυπώνοντάς το έτσι καλύτερα στον ασυνείδητό σου νου…

Έτσι, εάν το ένα πράγμα στο οποίο εστιάζεις έχει και κάποιο νόημα, όπως μία λέξη, μία αρετή, μια φράση, ένας στόχος, μία σκέψη… 

Σιγά σιγά αυτό θα ποτίσει τη σκέψη σου όλο και περισσότερο, θα το καταλάβεις περισσότερο, και θα γίνεις περισσότερο αυτό.

“Εάν κάθε οκτάχρονο του κόσμου διδασκόταν διαλογισμό, θα εξαλείφαμε την βία από τον κόσμο μέσα σε μία γενεά.”  ~Δαλάι Λάμα

Click to Tweet

Εάν έχεις 15 λεπτά, κοίτα το ακόλουθο βίντεο με τις “10 συμβουλές για το πώς να το κάνεις και 5 λόγους γιατί θα έπρεπε!” του Brian Johnson ο οποίος τα έχει μαζέψει πολύ ωραία σε αυτό το βίντεο.. :)

Σαν σημείωση, ο Brian Johnson έγραψε πάνω από 500+ “Σημειώσεις του Φιλοσόφου” (Philosopher’s Notes), δηλαδή περιληπτικά βιβλιαράκια των 6 σελίδων το καθένα, με μερικές από τις καλύτερες μεγάλες ιδέες του κάθε βιβλίου (=500+ βιβλία σε 6σέλιδες περιλήψεις..), σε pdf, 20άλεπτα ηχητικά mp3s, καθώς και σε Videos στο Youtube. Αυτά τα βίντεο αξίζουν το κάθε τους λεπτό σε χρυσό…

Αυτά ήταν ένας από τους μεγάλους παράγοντες που με ενέπνευσαν να ξαναπάρω τη ζωή μου στα χέρια μου και συνηστώ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ και αυτόν και τη δουλειά του, σε ΟΛΟΥΣ.

Μπορείς να βρεις τις "Φιλοσοφικές Σημειώσεις" ΕΔΩ.

Περισσότερες σκέψεις για το Διαλογισμό σε μελλοντικά άρθρα :) 

Αυτός και η εξάσκηση της αυτο-πειθαρχίας είναι πολύ καυτό θέμα, και θα τα αναλύσουμε περισσότερο!!!

"Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΦΥΤΕΨΕΙΣ ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΗΤΑΝ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ."
~ Κινέζικο Ρητό ~

Click to Tweet

Οπότε ξεκίνα σήμερα, για 1 λεπτό. Μην το αφήσεις γιατί αξίζει το χρόνο σου.

Εάν σου άρεσε το παραπάνω άρθρο, εγγράψου για να λαμβάνεις ενημερώσεις, καθώς και να κατεβάσεις δωρεάν pdf ασκήσεων και πόστερ που έχω αποκλειστικά για τους συνδρομητές.

Μερικές Πηγές:

Επίσης, μπορείς να δεις αποσπάσματα από τις διαλέξεις του Tal Ben Shahar, καθηγητή στο Πανεπιστημίου του Harvard, ο οποίος διδάσκει το πιο δημοφιλές μάθημα όλου του Πανεπιστημίου, τη Θετική Ψυχολογία (Positive Psychology Class). Τα παρακάτω βίντεο είναι στις διαλέξεις “σύνδεσης Μυαλού-Σώματος” (δυστυχώς τα βίντεο είναι στα αγγλικά και τα κινέζικα, όμως αν γνωρίζεις αγγλικά, αξίζει):