Ο Νόμος που θα σε απελευθερώσει από την Αναβλητικότητα

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Ξέρεις ποια είναι η Νούμερο ΈΝΑ δικαιολογία που χρησιμοποιούμε για να μην κάνουμε αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε;

“Δεν προλαβαίνω.”

Αυτή η φράση είναι η μεγαλύτερη παγίδα. ​

Όμως πώς θα μπορούσαμε να μην πέφτουμε θύματα του ίδιους μας του μυαλού;;

Σου έχει τύχει στη σχολή, ή το σχολείο το παρακάτω;​

Να έχεις μία εργασία να παραδώσεις, ή ένα μάθημα να δώσεις, και να λες “θέλει 1 εβδομάδα”, και να το αναβάλλεις συνεχώς έως τελευταίας στιγμής... Και τελευταία στιγμή, όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι, βάζεις τα πάντα στην άκρη και κάθεσαι εκεί για μερικές (ή αρκετές) ώρες, πλήρως αφοσιωμένος και το τελειώνεις μέσα σε ένα βράδυ.

Σου θυμίζει κάτι αυτό; 

Νομίζω πως όλοι μας ανεξαιρέτως το έχουμε ζήσει.

Χτες άκουσα ένα podcast από το BrainHackingAcademy.gr (Επ. 56: Ο Νο. 1 νόμος για περισσότερα αποτελέσματα) που με έκανε να ξεχάσω όλες τις δικαιολογίες του γιατί δεν γράφω τόσο καιρό - κυρίως το “δεν προλαβαίνω” και το “έχω άλλες προτεραιότητες”, και με έκανε να το δω με νέα ματιά. 

Μία εργασία θα σου πάρει όσο χρόνο της αφιερώσεις. 

Μπορει να θέλει γύρω στις 15 ώρες. Η ίδια εργασία μπορεί να πάρει 1 μήνα αν έχεις πει ότι τόσο θα της αφιερώσεις. 

Όμως αν βαθιά μέσα σου πιστεύεις ότι θέλει λιγότερο, θα το αναβάλλεις. 

Θα το έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, αλλά δεν θα ασχοληθείς μέχρι τελευταία στιγμή. Και τότε, μαγικά, μέσα σε 5 ώρες την έχεις τελειώσει.

Όλοι μας το έχουμε ζήσει αυτό.

Υπάρχει μάλιστα ένας νόμος που το περιγράφει:

Ο νόμος του Parkinson

“Η δουλειά πάντα θα επεκτείνεται, ώστε να γεμίσει τον χρόνο που της δίνουμε για την εκπλήρωσή της”
~ Νόμος του Parkinson ~

Κάνε Tweet

Ξαναδιάβασέ το.

Είχα μιλήσει για αυτόν το νόμο περιληπτικά και σε προηγούμενο άρθρο, γράφοντας για το “καλό” στρες (ευ-στρες) - “Είναι η πίεση όντως κάτι κακό, ή πάλι μας ξεγέλασαν;”, όπως και στα “4 Αντίδοτα της Αναβλητικότητας”, στο 3ο αντίδοτο, που ανέφερα πως θα πρέπει να θέτουμε τις δικές μας “Ημερομηνίες Λήξης” και "Ποινές" σε ό,τι έχουμε να κάνουμε.

Βλέπεις, λειτουργούμε πολύ καλύτερα με περιορισμούς και όρια.

Σίγουρα, η “ελευθερία” είναι πολύ πιο σέξι από τους περιορισμούς. 

“Δε μου αρέσει να με περιορίζουν” λέμε. 

Όμως είναι διαφορετικό να περιορίζεσαι από άλλους, και διαφορετικό το να περιορίζεσαι από δική σου επιλογή.

Το σπίτι στο οποίο ζούμε, οι τοίχοι, είναι όρια προς τα έξω. Το δωμάτιο που κοιμόμαστε, έχει όρια σε σχέση με τα άλλα δωμάτια. Το ίδιο και η τουαλέτα.

Επιθυμούμε τα όρια γιατί μας δίνουν ελευθερίες, όσο παράδοξο και αν ακούγεται. Όταν κάποιος εισβάλει στον προσωπικό μας χώρο, μας ενοχλεί. Και αυτό γιατί δεν σέβεται τα προσωπικά μας όρια. 

Οι κανόνες και οι νόμοι είναι μία μορφή ορίων

  • Σκέψου λίγο την οδήγηση χωρίς κανόνες. Θα επικρατούσε χάος. Δε θα τολμούσες να βγεις από το σπίτι σου. 
  • Σκέψου τη φυσική χωρίς νόμους. Τα πάντα θα ήταν τυχαία, κάθε βήμα μας θα είχε τυχαίο αποτέλεσμα.
  • Σκέψου τη γλώσσα χωρίς κανόνες. Ο καθένας θα μιλούσε όπως να’ναι.
  • Ή σκέψου τη μουσική χωρίς νόμους. Θα επικρατούσε μόνο θόρυβος.
  • Σκέψου να παίξεις ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες, που ο καθένας κάνει ότι θέλει όποτε θέλει. Θα αγανακτούσες, ή θα το βαριόσουν κατευθείαν.

Δεν μας αρέσει να μας θέτουν όρια. Αλλά όταν φαντάζεσαι μία ζωή απελευθερωμένη και δίχως όρια, δεν νομίζω να φαντάζεσαι τα αποπάνω. 

Ωστόσο είναι διαφορετικό το να μάθουμε να θέτουμε εμείς οι ίδιοι όρια στον εαυτό μας. Είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο.

Και γι’αυτό το λόγο ο περισσότερος κόσμος λειτουργεί καλύτερα σε οργανωμένα πλαίσια που οι άλλοι του βάζουν όρια - όπως ως υπάλληλοι σε επιχειρήσεις, ή δημόσιοι υπάλληλοι, και γι'αυτό ο περισσότερος κόσμος όταν αποκτήσει απότομα δύναμη ή χρήματα λένε πως "βλέπεις ποιος πραγματικά είναι". Δε γνωρίζει πώς και γιατί να οριοθετεί τον εαυτό του και τους άλλους. Όμως ξεφεύγω. Αυτό είναι συζήτηση για άλλο άρθρο.

Ο νόμος του Parkinson είναι μορφή οριοθέτησης

Αυτός ο νόμος που ανέφερα, ο Νόμος του Πάρκινσον, μας λέει πως ό,τι επιθυμούμε να κάνουμε, θα μας πάρει όσο χρόνο του αφιερώσουμε. Είναι μία μορφή αυτο-οριοθέτησης.

Και αυτό μπορούμε να αρχίσουμε να το χρησιμοποιούμε υπέρ μας, αντί να το αφήνουμε στην τύχη.

Εάν αναβάλλεις συχνά κάτι που θα ήθελες να κάνεις, επειδή “δεν έχεις χρόνο”, δοκίμασε να βάλεις κάποια χρονικά όρια για κάτι συγκεκριμένο. Όπως για αυτό το άρθρο, είπα: θα πάω σε μία καφετέρια χωρίς καλώδιο για το λάπτοπ, και θα έχω Χ χρόνο (1.5 ώρα) να παράγω ένα άρθρο (το έγραψα όταν ήταν ακόμη ανοιχτές οι καφετέρειες!! #μένουμεσπίτι).

Σίγουρα θα μπορούσα να του αφιερώσω παραπάνω χρόνο, όμως αν δεν το οριοθετήσω εγώ, δεν θα το κάνω ποτέ. Οπότε είπα απλά να ξεκινήσω, με αυτούς τους περιορισμούς.

Παρεπιπτόντως, αυτή ήταν μία πάρα πολύ ωραία ιδέα από το podcast που ανέφερα παραπάνω, από τη Φύλλις Γαβριηλίδου.

Υπολόγισε πόσο χρόνο θα σου έπαιρνε κάτι, και δοκίμασε να το κάνεις στα ⅔ του χρόνου, ή στο μισό χρόνο.

Ποια είναι μερικά από τα πράγματα που θα ήθελες να κάνεις, αλλά αναβάλλεις συνεχώς; Πόσο χρόνο πιστεύεις θα σου έπαιρναν;

Τι και αν τα έκανες στον μισό χρόνο;

Τι θα γινόταν αν εκείνη η αναφορά που πρέπει να γράψεις, είχες 30’ να την γράψεις; Ή αν είχες 10 λεπτά να κατεβάσεις ιδέες για το νέο σου project; Ή είχες 3 ώρες να διαβάσεις εκείνο το βιβλίο που λες εδώ και τόσο καιρό και δεν έχεις προλάβει να το ακουμπήσεις; Σίγουρα υπό χρονική πίεση, το μυαλό σου θα σου δείξει νέους τρόπους να τα καταφέρεις. 

Πολλές φορές μάλιστα, υπό τέτοια πίεση, ξυπνάνε μέσα μας δυνάμεις που ποτέ δεν πιστεύαμε πως είχαμε. Και δεν ξέραμε πως τις είχαμε γιατί δεν είχαν χρειαστεί να αφυπνιστούν. Υπό τις κατάλληλες συνθήκες όμως, βρίσκονται εκεί.

Κάπως έτσι, έφτασα την περίοδο που διάβαζα πάρα πολύ εντατικά για εξετάσεις για ειδικότητα στην Αμερική (USMLE) να διαβάζω και 10 και 12 και 14 ώρες την ημέρα, καθημερινά για μεγάλο διάστημα - πάνω από μήνα.

Ήταν μία μορφή αυτοπεριορισμού και αυτο-οριοθέτησης που έπρεπε να το κάνω, ώστε να καταφέρω αυτά τα οποία ήθελα. Και είχα επενδύσει ήδη πάρα πολύ, το κόστος ήταν πάρα πολύ υψηλό, και ΕΠΡΕΠΕ να τα βγάλω πέρα, έπρεπε να βρω κάποιον τρόπο να τα καταφέρω.

Και έτσι, στην ανάγκη, ξύπνησαν οι δυνάμεις που χρειάζονταν. Τις οποίες, δεν ήξερα ότι τις έχω, ή ότι βρίσκονταν εκεί για όταν τις χρειαστώ.

Και αν τα κατάφερα εγώ, μπορούν να τα καταφέρουν όλοι.

Και ακριβώς αυτό είναι το νόημα: όλοι μας έχουμε δυνάμεις μέσα μας, αλλά κοιμούνται, γιατί δεν χρειάζεται να αφυπνιστούν - δεν είναι τέτοια η πίεση, οι ανάγκες, οι καταστάσεις που να τις απαιτούν.

“Η δουλειά πάντα θα επεκτείνεται, ώστε να γεμίσει τον χρόνο που της δίνουμε για την εκπλήρωσή της”
~ Νόμος του Parkinson ~

Κάνε Tweet

Σίγουρα, αυτό θα σου προκαλέσει παραπάνω στρες. Όμως αν το κάνεις με δική σου επιλογή και είναι κάτι που εσύ θες, θα είναι καλό στρες (ευστρες - διάβασε το άρθρο παραπάνω).

Επίσης με αυτόν τον τρόπο θα έχεις περισσότερο χρόνο για βαθύτερη και καλύτερη ξεκούραση.

Θέσε χρονικά όρια, και απλά ξεκίνα.

Σου υπενθυμίζω και πάλι (όπως εμένα μου υπενθυμίζει πολλές φορές από το αποπάνω podcast ο Δημήτρης και η Φύλλις), πως "το μέτριο που θα κάνεις, θα είναι πολύ καλύτερο από το τέλειο που δεν θα κάνεις."

Τέλος, αν σου φαίνεται χρήσιμο αυτό το άρθρο, μοιράσου το με φίλους/φίλες σου που πιστεύεις ότι θα τους ενδιαφέρει ή θα τους βοηθήσει.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

Παλαιότερα άρθρα μου για την αναβλητικότητα:

Εγγράψου στους συνδρομητές και κατέβασε τα Δώρα!

Κάνε εγγραφή στους συνδρομητές για να λαμβάνεις 1 email την εβδομάδα (max) για όλα τα νέα άρθρα και προτάσεις / έξτρα υλικό.

Επίσης μπορείς να κατεβάσεις τη δωρεαν "εργαλειοθήκη των συνδρομητών", με το βιβλιαράκι - ερωτηματολόγιο αυτο-ανακάλυψης "Γνώρισε τον Εαυτό σου", καθώς και άλλα εκτυπώσιμα (πόστερ).

Θετική Αναβλητικότητα: Μια ασυνήθιστη λύση σε ένα συνηθισμένο πρόβλημα!

Αυτό το άρθρο αρχικά αναρτήθηκε από εμένα εδώ (στο ViralNews)- στις 8 Ιουνίου του 2015

ΌΛΟΙ μας πάσχουμε από αναβλητικότητα. Μπορεί να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε. Μπορεί να το παραδεχόμαστε, αλλά να έχουμε παραιτηθεί και να μην παλεύουμε να της αντισταθούμε άλλο. Άλλοι μπορεί να έχουν αναλαμπές που μάχονται, και που ξανακατρακυλούν.

Ο περισσότερος κόσμος, σε όλη του τη ζωή αναβάλλει τα πιο σημαντικά πράγματα.

Αναβάλλουμε να ασκηθούμε, αναβάλλουμε να παράγουμε πραγματικό έργο, αναβάλλουμε να μάθουμε περισσότερα και να γίνουμε καλύτεροι, αναβάλλουμε ακόμα και να κάνουμε τα ταξίδια ή να ζήσουμε τις εμπειρίες που πάντα θέλαμε να ζήσουμε.

Σε προηγούμενό μου άρθρο στη σειρά με τους Σαμποτέρ, με τίτλο “Ο Συχνότερος Σαμποτέρ: Αναβλητικότητα” είχα μιλήσει εκτενώς για το Αυτο-Σαμποτάζ της Αναβλητικότητας, τι είναι, από που πηγάζει, και είχα προτείνει 4 “αντίδοτα”, τρόπους να την αντιμετωπίσουμε. Όμως όλα αυτά μιλάνε για την “κακή” όψη της αναβλητικότητας. Την πασιφανή και κοινή άποψη του κόσμου ότι είναι κάτι κακό και δεν θα έπρεπε να το έχουμε. Είναι όμως έτσι;

Τα πάντα έχουν τη θετική και την αρνητική τους όψη, και έτσι θεωρώ πως και η Αναβλητικότητα έχει δύο όψεις. Εάν δεν μπορείς να τη δαμάσεις, μήπως μπορείς να στρέψεις αυτή τη μεγάλη δύναμή της υπέρ σου;

Πιστεύω πως αρκεί να είσαι παρατηρητικός για να μάθεις πώς να τη χρησιμοποιήσεις θετικά και να τη βάλεις να δουλέψει για σένα.

ΠΩΣ είναι δυνατόν η Αναβλητικότητα να μετατραπεί σε κάτι Θετικό;

Αυτό που συνειδητοποίησα είναι ότι υπάρχουν διάφορα είδη Αναβλητικότητας, και ΔΕΝ είναι όλα αρνητικά! Τα τελευταία 4-5 χρόνια παρατηρώ στον εαυτό μου ένα είδος αναβλητικότητας που αξίζει να αναφερθεί!

Ενώ δεν το έκανα συνειδητά, αυτό το πράγμα μου έφερνε δύναμη. Εάν το αξιοποιήσεις, μπορεί να σου φέρει απίστευτα παραγωγικές ώρες, μέρες, ή ακόμα και μήνες. Και υπάρχει εξήγηση για αυτό το είδος της Θετικής Αναβλητικότητας, καθώς φαίνεται ότι συμβαίνει σε ΟΛΟΥΣ μας ανά περιόδους, φαινομενικά κατά λάθος.

Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να βρίσκεται σε μια κατάσταση με κάτι ΜΕΓΑΛΟ που θα πρέπει να κάνεις και να σε πλακώνει ψυχολογικά, με ΞΕΚΑΘΑΡΗ ημερομηνία “λήξης”, και να έχεις μια νοοτροπία “Δεν θέλω να το κάνω αλλά ΠΡΕΠΕΙ…!” προς αυτά που πρέπει να κάνεις;

Ξαφνικά, όλα τα “όχι-και-τόσο-σημαντικά” πράγματα που έπρεπε ή ήθελες να κάνεις τόσο καιρό, γίνονται σημαντικά και ελκυστικά! Και από εκεί που προηγουμένως βαριόσουν οικτρά να κάνεις το οποιοδήποτε από τα παρακάτω, ήρθε επιτέλους η ώρα τους!

  • Θυμάσαι να καθαρίσεις το σπίτι σου.
  • Να τακτοποιήσεις τη ντουλάπα σου.
  • Να διαβάσεις εκείνο ή το άλλο βιβλίο.
  • Να πας γυμναστήριο ή για τρέξιμο ή για μπάλα.
  • Να βρεις ενδιαφέροντα άρθρα και βίντεο πάνω σε ό,τι σε προβληματίζει και να κοιτάς/διαβάζεις με τις ώρες.
  • Να βρεις τρόπους να κάνεις πιο αποδοτική τη δουλειά σου και να είσαι πιο παραγωγικός.
  • Να βρεις τρόπους να μάθεις να οργανώνεις το χρόνο σου.
  • Θυμάσαι παλιούς σου φίλους και αρχίζεις τα τηλέφωνα και τους καφέδες.
  • Ξεκινάς να δοκιμάζεις και να καλλιεργείς νέα σου ταλέντα, όπως η συγγραφή, η ζωγραφική και το τραγούδι.
  • Ασχολείσαι με τη βεράντα σου και τις γλάστρες.
  • Πειραματίζεσαι στη μαγειρική.
  • Βγαίνεις όλη τη μέρα για ψώνια.

Με εκπλήσσει το πόσο δημιουργικοί και παραγωγικοί μπορούμε να γίνουμε όταν αφορά τρόπους να αποφύγουμε αυτό το ένα σημαντικότερο πράγμα που ΞΕΡΟΥΜΕ μέσα μας ότι πρέπει να κάνουμε…

Γιατί κατά βάθος αγαπώ τις εξεταστικές και τις περιόδους πίεσης…

Στην περίοδο εξεταστικής δημιούργησα το site μου. Έγραφα καθημερινά. Ασκούμουν περισσότερο. Διάβαζα περισσότερα βιβλία, άρθρα σε blogs, επιστημονικές έρευνες ή οτιδήποτε μου κινούσε την περιέργεια (κανένα απ’αυτά δεν είχε σχέση με τις εξετάσεις μου, προφανώς…). Έβλεπα περισσότερα βίντεο, ταινίες, TED talks κλπ. Ήθελα να παίξω περισσότερο. Είχα όρεξη να βγω περισσότερο. Κοινωνικοποιούμουν περισσότερο.

Οι εξεταστικές για μένα ήταν υπερ-παραγωγικές περίοδοι. Έμαθα πράγματα για τις επιχειρήσεις. Για τα οικονομικά και τη διαχείρισή τους. Για την άσκηση. Για τη διατροφή. Για το marketing. Πώς να χειρίζομαι το Photoshop. Πώς να φτιάξω στο wordpress δικό μου site.Έκανα παραστάσεις λάτιν χορού. Έμαθα περισσότερα για την διαχείριση του χρόνου μου. Για τη διαχείριση των συναισθημάτων μου και τη συναισθηματική και κοινωνική νοημοσύνη. Γνώρισα καταπληκτικά και πολύ αξιόλογα άτομα. Πέρασα καταπληκτικά.

Επίσης ολοκλήρωσα πολλά πράγματα που από καιρού είχα αφήσει ανεκπλήρωτα:

Εν όψει εξεταστικής ήταν που έγραψα το πρώτο μου βιβλίο (Μάιο 2014), και εν όψει εξεταστικής ήταν που μετέφρασα και εξέδωσα το βιβλίο μου στα Ελληνικά, ενώ το είχα μισοτελειωμένο για μήνες χωρίς να το τελειοποιώ. Εν όψει εξετάσεων ήταν που πήγα στο Λονδίνο, στο UPW του Tony Robbins που το ανέβαλλα επί χρόνια τώρα, και τόσο καιρό έλεγα ότι ήθελα να πάω (ήταν εκπληκτική εμπειρία) – εν όψει εξετάσεων κίνησα ουρανό και γη για να μπορέσω να πάω. Σε εξεταστικές επίσης ήταν που είχα ετοιμάσει και είχα κάνει σεμινάρια για την Συναισθηματική Νοημοσύνη. Και τόσα άλλα.

Μάλλον εν τέλει τις αγαπώ πολύ τις εξεταστικές και δε θέλω να το παραδεχτώ!

Εν όψει εξεταστικών, δηλαδή σημαντικής Ημερομηνία Λήξεως με πολύ βαρύ πρόγραμμα και πράγματα που έπρεπε να κάνω, έκανα ό,τι τρέλα μπορείς να φανταστείς, σημαντική ή όχι, εύκολη ή δύσκολη, ακόμα και πράγματα τα οποία ανέβαλα για ΜΗΝΕΣ, αρκεί να ήταν ΑΣΧΕΤΑ με το Πιο Σημαντικό Πράγμα που είχα να κάνω (να διαβάσω για την εξεταστική)…

Φυσικά να αναφέρω ότι οι καλύτερες εξεταστικές μου ήταν αυτές που ξεκινούσα όλη αυτή την υπερπαραγωγικότητα πιο νωρίς, και ναι μεν λειτουργούσα όπως προανέφερα, αλλά μπορούσα να το κρατήσω σε μια υγειή ισορροπία και διάβαζα αρκετά παράλληλα (3-7+ ώρες καθημερινά για τη σχολή).

Ένας πολύ καλός μου φίλος τις προάλλες, μοιράστηκε μαζί μου αυτό τον όρο – της ΘΕΤΙΚΗΣ Αναβλητικότητας, και ξαφνικά ήταν λες και όλα τα κομμάτια μπήκαν στη θέση τους. Εύρηκα!

Άλλο ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την “Εργαλειοθήκη της Παραγωγικότητάς μας”! :)

Ώρα για Δράση:

1. Εάν έχεις ήδη κάτι ΜΕΓΑΛΟ σαν στόχο ή υποχρέωση που σε πιέζει, τότε προσπέρνα αυτό το βήμα. Εάν όχι, κανόνισε ένα-δυο πολύ δύσκολα και μεγάλα επιτεύγματα / στόχους /πράγματα να κάνεις, στην κορυφή των προτεραιοτήτων σου:

Σημαντικά πράγματα, με έναν αέρα (σχετικού) επείγοντος και μια συγκεκριμένη “Ημερομηνία Λήξεως ή εκπλήρωσης ή παραδόσεως κλπ. Πράγματα που ξέρεις ότι θα υπάρξουν επιπτώσεις εάν δεν τα κάνεις, σε σένα, στην οικογένειά σου, στους φίλους σου, και είναι σημαντικά. 

Με το να τα κάνεις αρκετά μεγάλα, πυροδοτείς την αναβλητικότητα! Ξαφνικά, τα πάντα γίνονται πιο ενδιαφέροντα και ευχάριστα, παραδόξως!

2. Κάνε μια λίστα με πολλά μικρά (ή μεγάλα) πράγματα που ήθελες να κάνεις όλον αυτόν τον καιρό, αλλά ποτέ δεν έβρισκες τον “χρόνο” ή την όρεξη να τα κάνεις… Πράγματα που θα πρέπει να είναι ΑΣΧΕΤΑ, ή φαινομενικά άσχετα από τη Νούμερο Ένα προτεραιότητά σου (κοίτα Βήμα 1). Κάνε projects, σχεδίασε αποδράσεις/ διακοπές, βρες βιβλία που σου κινούν το ενδιαφέρον, ενδιαφέροντα βίντεο, άρθρα και sites. Βρες τους τομείς που χωλαίνεις και θες να βελτιώσεις.

Φτιάξε μια μεγάλη μακροσκελή λίστα, βάλε προτεραιότητες, και άρχισε να ΚΑΝΕΙΣ πράγματα απ’αυτή τη λίστα – ναι μεν φαινομενικά άκυρα σε σχέση με την κορυφαία σου προτεραιότητα, η οποία θα έχει και κυρώσεις, αλλά και πάλι σημαντικά για σένα!

Δε σε παρακινεί αρκετά η αίσθηση του να πηγαίνεις “ΠΡΟΣ” τους στόχους σου; Τότε η αίσθηση του να “ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΣΑΙ” από αυτά που δε θες να κάνεις, σίγουρα θα δουλέψει περισσότερο!

Βρίσκοντας τρόπους να διοχετεύσεις παραγωγικά την αναβλητικότητά σου, θα αυξήσεις την παραγωγικότητά σου στο 100απλάσιο, και ξαφνικά θα έχεις περισσότερη Θέληση για ζωή και ελευθερία.

Ρίξε μια ματιά σε αυτό εδώ το άρθρο (της NYtimes) εάν θες περισσότερες λεπτομέρειες επί του θέματος της Θετικής Αναβλητικότητας! :)

“Ευτυχώς, αναφέρει, αυτοί που αναβάλλουν, μπορούν να είναι πολύ καλοί στην αυτο-εξαπάτηση, μια ικανότητα που παρατηρήθηκε και από τον Dr. Steel.“Η Παραγωγική Αναβλητικότητα είναι λίγο προσποιητή, όπως το να βάζεις το ρολόι σου 5 λεπτά μπροστά,” μου είπε. “Ξέρεις ότι το έκανες, αλλά και πάλι προσποιήσαι ότι δεν το έκανες.””

“Δεν μπορούν όλοι να το κάνουν. Νομίζω πως δουλεύει καλύτερα για αυτούς που νοιώθουν ενοχές για την αναβλητικότητά τους, και θέλουν να τις καταπραΰνουν. Εάν είσαι από τους ανθρώπους που καθαρίζουν το δωμάτιό τους την ημέρα πριν απ’τις εξετάσεις, τότε σίγουρα θα δουλέψει.”

Θα ήθελα να διαβάσω τις απόψεις σου και τις σκέψεις σου, οπότε γράψε μία-δυο λέξεις στα σχόλια!

Ευχαριστώ!