Τι δε σου λένε για την “Αισιοδοξία”;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Πήγαινα στα ΚΕΠ σήμερα να κάνω μερικές δουλειές που έλεγα καιρό τώρα να κάνω…

Και καθώς πάω να μπω, μαζί με μια άλλη κυρία που πέτυχα στην πόρτα, ανακαλύπτουμε ότι έχουν απεργία.

Ενοχλήθηκε πολύ, και άρχισε να γκρινιάζει.

Εγώ της το γυρνάω και της λέω γελώντας “μία φορά είπα και γω να κάνω τα γραφειοκρατικά και έχουν απεργία χαχαχαχα”.

Και μου λέει θλιμμένη “πήρα άδεια για να τα κάνω…” – και της απαντάω – “ωραία, άρα έχετε ελεύθερη μέρα, μπορείτε να κάνετε ό,τι άλλο θέλετε!” και με κοιτάει περίεργα και φεύγει…

Αυτή έφυγε ενοχλημένη, εγώ έφυγα γελώντας, και σκεφτόμενος ΟΚ, ελεύθερο πρωινό τελικά, πάμε για διάβασμα ή συγγραφή.

Είχα backup plan.

Και εκεί μου έρχεται η ιδέα της διαφοράς “θετικής σκέψης”, με τη “θετική νοοτροπία” (που δε λένε στα βιβλία “αυτοβελτίωσης” και του “θετικού κινήματος”).

Πολλοί νομίζουν ότι “αισιοδοξία” και η “θετική σκέψη” είναι η επανάληψη θετικών φράσεων:

  • Είμαι ο καλύτερος. Είμαι ο καλύτερος. Είμαι ο καλύτερος.
  • Γίνομαι πλούσιος. Γίνομαι πλούσιος. Γίνομαι πλούσιος.
  • Είμαι υγιής. Κάθε μέρα γίνομαι καλύτερος” κλπ κλπ κλπ και να τα επαναλαμβάνουν συνεχώς μέχρι τελικής πτώσεως.

Όμως ξέρουν ότι κοροϊδεύουν τον εαυτό τους μέσα τους.

Το νοιώθουν (και έχει αποδειχτεί ότι αυτό αυξάνει την πιθανότητα για κατάθλιψη και αρνητικά συναισθήματα γενικότερα). 

Γιατί;

Γιατί τα αποτελέσματα, οι πράξεις τους και όλη τους η πραγματικότητα πάει κόντρα σε αυτά που λένε.

Δεν είναι “ρεαλιστικά”.

Και επιπλέον, με το να τα λένε αυτά, θυμίζουν στον εαυτό τους ότι δεν κάνουν κάτι για αυτά που λένε!

Ή [τα βιβλία αυτοβελτίωσης] τους λένε το να σκέφτονται συνεχώς αυτά που θέλουν, να περνάνε ώρες “οραματιζόμενοι” τους στόχους τους να πραγματοποιούνται, και την χαρά που θα έχουν τότε… (πράγμα που μερικές φορές μειώνει το κίνητρο να κάνεις τη δουλειά που απαιτείται).

Κάτι που επίσης δεν λειτουργεί (από μόνο του και έτσι όπως το περιγράφουν).

Αυτό που δε λένε είναι ότι υπάρχει και ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ αισιοδοξία.

Ω, ναι.

Ο ρεαλισμός δεν είναι απαραίτητα απαισιόδοξος και μπορεί να συνδιαστεί άψογα με τη θετική σκέψη.

***Βασικά είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα ο ρεαλισμός με τη θετική σκέψη, που αν δεν υπάρχει το ένα, το άλλο κάνει περισσότερο ΚΑΚΟ, παρά καλό από μόνο του.***

Θες να δεις μερικά παραδείγματα θετικών ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΩΝ αισιόδοξων φράσεων (= φράσεις if this, then that);

Θέλω να είμαι υγιής (να φτάσω τα Χ κιλά, Ψ λίπος, Υ άλλα χαρακτηριστικά – ευλυγισία, δύναμη κλπ).

  • Όκ, αυτή τι στιγμή κάνω τα …., …. και ….. . Τι άλλο μπορώ να κάνω;
  • Τι μπορώ να βελτιώσω;
  • Τι πρόβλημα μπορεί να προκύψει στις Χ περιστάσεις; (Όταν πάω μία βόλτα, όταν βγω με τους φίλους μου, όταν τύχει να κάνουμε παραγγελία, όταν είμαι έξω στις 6 το πρωί και θέλω κάτι να φάω; Όταν είμαι κουρασμένος και δεν μπορώ να πάω γυμναστήριο; Όταν πάω γυμναστήριο αλλά είναι κλειστό; Όταν πονάω σε όλο μου το σώμα και δεν μπορώ να πάω; Όταν έχω κανονίσει και δεν προλαβαίνω;)
  • Ο καλύτερος τρόπος να τα αντιμετωπίσω όταν προκύψουν είναι……. (και βρίσκεις 3+ διαφορετικές λύσεις για κάθε πρόβλημα).

Θέλω να κατακτήσω πλήρη οικονομική ελευθερία.

  • Οκ, τι κάνω για αυτό τώρα;
  • Γιατί δεν είμαι ήδη οικονομικά ανεξάρτητος; Τι με εμποδίζει; Τι με τραβάει κάτω; Τι με κρατάει δεμένο στη θέση μου;
  • Τι πιστεύω / κάνω / τι συνήθειες έχω που με έχουν οδηγήσει εδώ που είμαι;
  • Τι λάθη κάνω, πώς μπορώ να τα εντοπίσω, τι μπορώ να διαβάσω να ξεστραβωθώ, και ποιος μπορεί να με βοηθήσει;
  • Τι δεν γνωρίζω που με καταστρέφει και πώς μπορώ να το φτιάξω αυτό;
  • Πού είμαι δυνατός και τι προβλήματα μπορώ να λύσω για τον κόσμο;
  • Τι μπορώ να κάνω όταν προκύψει το Χ Ψ Ω; Τι θα κάνω αν προκύψει ελεύθερος χρόνος;
  • Τι μπορώ να ακούω όσο θα είμαι στα ΜΜΜ ή στο αυτοκίνητο ή σε αναμονή ή σε νεκρό χρόνο (πιάτα, σφουγγάρισμα, δουλειές χωρίς πολλή σκέψη) –  (υπάρχουν τόσα podcasts, videos, audio)
  • Πού μπορώ να γνωρίσω περισσότερα άτομα με τα Χ χαρακτηριστικά που θέλω; Ποιους γνωρίζω ήδη που να έχουν αυτά;
  • Ποιες είναι 3+ διαφορετικές λύσεις για κάθε ένα από τα παραπάνω “πρόβληματα”

Βλέπεις τη διαφορά;

Βλέπεις ότι οι πρωτες “θετικές φράσεις” δεν έχουν κανένα νόημα και είναι σαν να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου γιατί ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να μεταφραστούν σε ΠΡΑΞΕΙΣ;

Βλέπεις ότι στη δεύτερη περίπτωση οι φράσεις είναι “ρεαλιστικές” μεν, δηλαδή σου λένε πως “φίλε, ο δρόμος δεν είναι εύκολος, θα αντιμετωπίσεις δυσκολίες”, ΑΛΛΑ είναι και αισιόδοξες, δε, δηλαδή “όταν αντιμετωπίσεις αυτές τις δυσκολίες, θα κάνεις αυτο και εκείνο και το παρ’άλλο”.

ΑΥΤΟ είναι η πραγματική, ρεαλιστική αισιοδοξία.

Η σιγουριά που σου δίνει αυτό είναι 1.000.000 φορές μεγαλύτερη από την πρώτη περίπτωση.

Όταν έχεις ένα μεγαλύτερο πλάνο για τη ζωή σου, πράγματα που θες να κάνεις, να καταφέρεις και να ζήσεις, κάθε αναποδιά μπορείς να την εκμεταλευτείς για το καλύτερο, αρκεί να έχεις ανοιχτό το μυαλό σου στις λύσεις και να πιστεύεις στον εαυτό σου ώστε ό,τι πρόβλημα και να εμφανιστεί να ξέρεις ότι μπορείς να το λύσεις.

Γιατί;

Γιατί το έχεις ξανακάνει, ή έχεις προνοήσει.

Αν όχι, κάτι σε μαθαίνει για το τι θα κάνεις την επόμενη φορά. ;)

Σας εύχομαι να είστε ή να γίνετε ρεαλιστικά αισιόδοξοι σε όλους τους τομείς.

***Προσοχή: η θετική σκέψη χωρίς ρεαλισμό, και ο ρεαλισμός χωρίς θετική σκέψη είναι σαμποτέρ από μόνοι τους, και οδηγούν στην αναβλητικότητα και τη στασιμότητα.***

Αν θες να μάθεις περισσότερα για τους εσωτερικούς μας Σαμποτέρ, διάβασε εδώ:

Επίσης μπορεί να σε ενδιαφέρει αυτό:

Πώς θα ξέρεις ποιος είναι ο Αληθινός σου Προορισμός; (ιστορία Γιώργου part 4)

Σε έναν του καφέ τους ο Γιώργος με τον διευθυντή του, πιάσαν την κουβέντα που είχαν αφήσει στη μέση την προηγούμενη φορά

«Δεν μου λες ρε Παναγιώτη, είπαμε ότι δε μετράει τόσο ο προορισμός, όσο το ταξίδι, και ότι ο δρόμος, οι λύσεις και οι ευκαιρίες θα εμφανίζονται καθ’οδόν.

Αλλά πώς ξέρεις ότι έχεις τον σωστό προορισμό;

Πώς ξέρω εγώ ότι από όοοολα αυτά που μου αρέσουν, αυτός είναι ο αληθινός προορισμός μου;

Πώς μπορώ να τον ξεχωρίσω από τον θόρυβο που κάνουν όλα τα υπόλοιπα που θέλω;

Και πάνω απ’όλα – πώς ξέρω ότι δε θα το μετανοιώσω στην πορεία;» ρωτάει ο Γιώργος.

Ο Παναγιώτης ανακάθεται λίγο στην καρέκλα του και του λέει χαμηλόφωνα, ψιθυρίζοντας σχεδόν, σαν να του αποκαλύπτει ένα μεγάλο μυστικό:

«Ο αληθινός προορισμός είναι αυτό που θες περισσότερο απ’όλα τ’άλλα, και δε θα το μετανοιώσεις όσες δυσκολίες και να αντιμετωπίσεις.

Ο αληθινός προορισμός είναι αυτός που θα σε γεμίσει μεν, αλλά σε φοβίζει περισσότερο απ’όλους τους άλλους.

Είναι αυτός που έχει τον πιο δύσκολο δρόμο για σένα

Δεν θα τον παραδεχτείς και δε θα σου φανερωθεί αμέσως.

Αλλά είναι αυτό που εάν δεις κάτι αντίστοιχο σε κάποια ταινία δακρύζεις.

Εάν δεις κάποιον να το έχει, να το ζει ή να παλεύει προς τα εκεί, τον ζηλεύεις μέσα σου.

Όχι με την κακή έννοια, αλλά με την καλή – αυτή που λες στον εαυτό σου «θέλω και εγώ…».

Είναι αυτό που μπορεί να το ήθελες από μικρός, αλλά αργότερα όσο μεγάλωνες, ήρθαν οι ενήλικες με τις δικές τους ανασφάλειες και περιορισμούς για τον κόσμο και σου είπαν “καλά τα όνειρα, αλλά γίνε ρεαλιστής, ο κόσμος δε δουλεύει τόσο απλά, πρέπει να κάνεις κάτι για να επιβιώσεις.”

Ή μπορεί να μη σε περιόρισαν άμεσα, αλλά έμμεσα – να προέβαλαν πάνω σου τις δικές τους επιθυμίες, απωθημένα και όνειρα που είχαν μικροί αλλά αγνοήσαν για πάρα πολύ καιρό, και να σε σπρώξαν προς τα εκεί – προς τον δικό τους δρόμο.

Έναν δρόμο που δεν είναι δικός σου.

Πρόσεχε μην ακολουθήσεις τους δρόμους τους άλλους, γιατί μπορεί να μην είναι ο δικός σου δρόμος.

Ο αληθινός σου δρόμος είναι αυτό που αναβάλλεις συνεχώς..

…Και προσπαθείς να ξεχαστείς με πιο εύκολους μικρο-προορισμούς και επιτυχίες, προκειμένου να αποσπάσεις την προσοχή σου από αυτό που είναι το δύσκολο και το καλύτερο για σένα…

Γιατί νομίζεις ότι ο κόσμος καταλήγει σε τόσους εθισμούς που του μουδιάζουν το μυαλό;

Ίσως βέβαια να τον θεωρούσες υπεράνω των ικανοτήτων σου και γι’αυτό να τον απέρριπτες μονομιάς μέχρι τώρα. 

Και επειδή τον θεωρούσες ακατόρθωτο, αυτό συνεχίζει να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Ενώ ξέρεις πολύ καλά μέσα σου ότι αυτό είναι αυτό που ήθελες εξ αρχής.

Ξέρεις ότι αυτό θα σου φέρει τη μεγαλύτερη χαρά, ικανοποίηση, πληρότητα, αυτοσεβασμό και αναγνώριση.

Όμως σου λέω: αυτός είναι η Νέα σου Ιθάκη.

Το επόμενο βήμα για σένα λοιπόν, είναι να καθορίσεις αυτό:

Τι φοβάσαι περισσότερο απ’όλα;

Τι θα ήθελες, αλλά έχει τόσο πολύ κόπο, ενέργεια και δυσκολίες που σε αποθαρρύνει;

Τι είναι αυτό που σε θολώνει από τη δυσκολία, και καταλήγεις να ασχολείσαι με δευτερεύοντα και τριτεύοντα πράγματα και επιτυχίες;

Τι είναι ο μεγαλύτερος και πιο δύσκολος στόχος που θα μπορούσες να θέσεις;

Τι είναι αυτό που λες – ναι, θα το ήθελα, αλλά αποκλείεται εγώ να τα καταφέρω;

Πίστεψε στον εαυτό σου.
Άνοιξε τα φτερά σου και πέτα.
Γιατί αν δεν το κάνεις εσύ,
κανένας άλλος δεν πρόκειται να το κάνει για εσένα.

Κάτσε και συζήτησέ το με τον εαυτό σου.

Κάνε τις ερωτήσεις* των κλίσεων και των δυνάμεών σου (για τους συνδρομητές έχω pdf 25+33extra ερωτήσεων, μερικές εκ των οποίων είναι οι παρακάτω – γράφεσαι στη δεξιά στήλη).

Σκέψου και απάντα τις εξής ερωτήσεις για να βρεις πού είσαι δυνατός.

  • Τι σε κάνει πιο ευτυχισμένο στη ζωή σου; Τι σε ενθουσιάζει;
  • Τι θα έκανες εάν ήξερες ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχεις;
  • Τι φοβάσαι περισσότερο για την επόμενη γεννεά;
  • Εάν μπορούσες να είσαι μέρος του κοινού, στην δική σου κηδεία (100+ χρονών), τι θα ήθελες να ακούσεις τους ανθρώπους να λένε για εσένα;
  • Ποιας Επανάστασης θα ήθελες να ηγηθείς;

Όλες αυτές τις ερωτήσεις, γράψ’τες κάπου, και πάρ’τες μαζί σου σε ένα ήρεμο μέρος.

Που ξέρεις ότι δε θα σε ενοχλήσουν για τουλάχιστον μία ώρα.

Μπορείς στο δάσος, ή σε μία ωραία καφετέρια ή έναν κήπο στο κέντρο ή σε μία βιβλιοθήκη.

Όπου σε εμπέει περισσότερο.

Και κάτσε και γράψε ασταμάτητα.

Άφησε ελεύθερο το μυαλό σου.

Μη κριτικάρεις καμία ιδέα. Μην κριτικάρεις τίποτα.

Το νόημα είναι να τα βγάλεις από μέσα σου στο χαρτί απευθείας, με όσο λιγότερη λογοκρισία γίνεται.» κατέληξε ο Παναγιώτης.

Μετά από όλες αυτές τις ερωτήσεις, ο Γιώργος είχε μείνει άναυδος.

Απαντήσεις είχαν αρχίσει να ξεπηδούν στο μυαλό του, σκέψεις, ιδέες και όνειρα από καιρού ξεχασμένα.

Αφού τις κατέγραψε ο Γιώργος και τις συζήτησαν λίγο, τον ευχαρίστησε και έφυγε.

Στον δρόμο για τον γυρισμό άρχισε να σιγοσφυρίζει χαρούμενος.

Είχε πολύ καιρό να το κάνει.

Σημειώσεις:

**Αυτές, και αρκετές ακόμα ερωτήσεις, έχω στο (ανανεωμένο) pdf για τους συνδρομητές – 25 βασικές (+33 έξτρα) ερωτήσεις για να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου – και έτσι να μπορείς να κάνεις πιο συνειδητά τα επόμενά σου βήματα.

Συνδρομητής μπορείς να γίνεις στα δεξιά βάζοντας το email σου και επιβεβαιώνοντάς το θα σου αποσταλλεί το link να τα κατεβάσεις.**

Αν σου άρεσε, like + share στο Facebook (ή όπου αλλού θες) :)

Αν θες να διαβάσεις περισσότερα για το ποιοι είναι οι 4 πιο συνηθισμένοι λόγοι που φοβόμαστε να πάρουμε αποφάσεις και το αναβάλλουμε συνεχώς – και πώς μπορούμε να τους ξεπεράσουμε, κοίτα εδώ: Οι 4 κύριοι λόγοι που δεν παίρνουμε αποφάσεις

Προηγούμενη ιστορία εδώ – Μέρος 3: Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι;

Επόμενη ιστορία εδώ – Μέρος 5: Τι και αν το μετανοιώσω αυτό που επέλεξα;

Η σπουδαιότερη ικανότητα στον κόσμο: Μάθηση

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~6 λεπτά

Πρόσφατα άκουσα κάποιον να λέει “δεν διαβάζω τίποτα άλλο πέρα απ’αυτά της σχολής μου… ούτως ή άλλως, γιατί να ασχοληθώ; δεν είναι δουλειά μου…”

Και εγώ ήμουν κάπως “τι;;; Δεν είναι δουλειά σου; Τι σόι δικαιολογία είναι αυτή;”…

Δεν έχει με το εάν είναι δουλειά σου ή όχι. Έχει να κάνει με εσένα! Τα πάντα έχουν να κάνουν με σένα. Μαθαίνεις για να εξελιχθείς. Μαθαίνεις για να μπορείς να ανταγωνίζεσαι και να έχεις το πλεονέκτημα. Μαθαίνεις για να προσφέρεις. Μαθαίνεις για να βελτιώνεις κάθε τομέα της ζωής σου. Μαθαίνεις για να δημιουργείς.

Είμαστε στον 21ο αιώνα. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε Ιντερνετ. Και εκεί μπορείς να βρεις ό,τι θέλεις, από το πώς να δημιουργείς ένα ραδιόφωνο, μέχρι τις πιο πολύπλοκες εξηγήσεις για την βιολογική λειτουργία ενός ανθρωπίνου οργάνου. Πώς να βγάλει κάποιος λεφτά, πώς να μαθαίνει γρηγορότερα, πώς να μάθει Kung Fu ή Parkour, πώς να βελτιώσει κάθε πτυχή της ζωής του, πώς να κάνει κάτι να λειτουργεί, πώς να εμπνέεται. Την αλήθεια για την Ιστορία όλου του κόσμου, και την κάθε θρησκεία. Και ψάχνοντας όλο και παραπάνω, μπορείς να βρεις κα-τα-πλη-κτι-κά πράγματα εκεί μέσα, πράγματα που ούτε καν φανταζόσουν πως υπάρχουν.

Ναι, υπάρχουν και πολλά άχρηστα, λανθασμένα και ατεκμηρίωτα πράγματα εκεί μέσα. Ο καθένας έχει άποψη για το οτιδήποτε. Αλλά γι’αυτό θα πρέπει να βελτιωθείς και στην αμφισβήτηση επίσης, στο να ζητάς ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ για αυτά που μαθαίνεις! Μπορείς επίσης όμως να βρεις επιστημονικές αποδείξεις για πεδία που σε ενδιαφέρουν. Υπάρχει αφθονία του οτιδήποτε εκεί μέσα!

Η άγνοια είναι επιλογή.

Είναι πράγματι επιλογή, όχι κάτι που συνέβη κατά λάθος! ΕΣΥ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ εάν θα μάθεις κάτι καινούριο για να βελτιώσεις τον εαυτό σου και τη ζωή σου, ή εάν θα μείνεις με αυτά που ξέρεις και θα συνεχίσεις να ζεις την καθημερινότητά σου έτσι όπως τη ζεις μέχρι τώρα.

Η μάθηση είναι μια δια βίου διαδικασία.

Τα παιδιά πάνε στα σχολεία για να εκτεθούν σε μια γιγάντια γκάμα πεδίων και μαθημάτων, από ιστορία και τέχνες, μέχρι μαθηματικά και άλλες επιστήμες.

Αλλά τα σχολεία κάνουν ένα θανάσιμο λάθος. Παίρνουν την φυσική τάση των παιδιών να εξερευνούν και να είναι περίεργα, και την κατακρεουργούν. Τα παιδιά θα έπρεπε να βγαίνουν από το σχολείο ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ερωτηματικά απ’ότι μπήκαν, όχι λιγότερο. Όπως και νά’χει, τα σχολεία κάνουν ό,τι κάνουν.

Και τότε σαν ενήλικες, χρειαζόμαστε να παίρνουμε νέες πληροφορίες συνεχώς, ώστε να καταλάβουμε γεγονότα που συμβαίνουν ανά τον κόσμο, ώστε να βελτιωθούμε και να επιτύχουμε στον τομέα μας και στη ζωή μας.

Τα πράγματα πλέον δεν είναι όπως ήταν παλιά στην εποχή των γονιών μας ή των παππούδων μας. Πλέον μπορούμε να μάθουμε το οτιδήποτε για το οτιδήποτε από την άλλη άκρη του πλανήτη σε ζωντανή αναμετάδοση. Μπορούμε να δημιουργήσουμε δικά μας πλάνα εκπαίδευσης, δικά μας σετ ικανοτήτων.

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας χτίζουμε ένα δικό μας οικοδόμημα δουλειάς, ένα οικοδόμημα που θα αποτελείται από πολλές διαφορετικές υπο-δουλειές, προσωπικές εργασίες, υποειδικότητες, γνώσεις και παρελθοντικές εμπειρίες που πήραμε στον Χ και στον Υ τομέα και περίοδο της ζωής μας, ταλέντα, μαθήματα κλπ, που όλα θα δένουν τόσο τέλεια μεταξύ τους χτίζοντας αυτό το δικό μας οικοδόμημα εργασίας που θα αντιπροσωπεύει και την κληρονομιά μας στους συνανθρώπους μας αφού φύγουμε. 

Τα πράγματα είναι όσο δύσκολα εμείς πιστεύουμε ότι είναι.

Το πείραμα αυτό βασίστηκε στην ακόλουθη ερώτηση:

“Πώς η δυσκολία του να μάθουμε για κάτι επηρεάζει τις πεποιθήσεις μας για το πόσα μπορούμε να μάθουμε για αυτό;”

Ας το εξηγήσω:

Οι ερευνητές ενδιαφέρονταν για τον ρόλο των πεποιθήσεων του κόσμου για την νοημοσύνη, στη μάθηση. Με λίγα λόγια, εάν κάποιος πιστεύει ότι είναι έξυπνος, επηρεάζει την ικανότητά του να μαθαίνει; Και το ανάποδο.

Αυτή η έρευνα προτείνει ότι πτυχές της ψυχολογίας μας είναι είτε ταλέντα είτε ικανότητες. Όταν πιστεύεις ότι η ευφυΐα είναι ταλέντο, τότε πιστεύεις ότι έχοντας έναν Χ βαθμό νοημοσύνης, καθορίζει το πόσο καλά μαθαίνεις. Όταν όμως πιστεύεις ότι η νοημοσύνη είναι ικανότητα, τότε υποθέτεις ότι οτιδήποτε μπορεί να επιτευχθεί εάν δουλέψεις αρκετά σκληρά για να το επιτύχεις.

Αυτές οι πεποιθήσεις επηρεάζουν τι συμβαίνει όταν συναντάς πληροφορίες που αισθάνεσαι ότι είναι δύσκολες να τις μάθεις.

Αυτό που βρήκαν, είναι ότι εάν οι άνθρωποι πίστευαν ότι η μάθηση είναι ταλέντο, θα προσπαθούσαν λιγότερο από αυτούς που πίστευαν ότι η μάθηση είναι μια ικανότητα σαν όλες τις άλλες: χρειάζεται εξάσκηση. Εσύ τη ΧΤΙΖΕΙΣ. 

Η πρώτη ομάδα, πιστεύοντας ότι είναι ταλέντο, έδωσε περισσότερη έμφαση σε αυτά που θεωρούσαν εύκολα, και λιγότερη σε αυτή που θεωρούσαν δύσκολα. Η δεύτερη ομάδα, πιστεύοντας ότι είναι ικανότητα, προσπάθησαν σκληρότερα στο τεστ, δίνοντας περισσότερη έμφαση στα “σκληρά” κομμάτια, και στο τέλος μπορούσαν να θυμηθούν περισσότερα πράγματα από την πρώτη ομάδα.

Η ΜΑΘΗΣΗ είναι ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ και ΌΧΙ ΤΑΛΕΝΤΟ.

Αυτό το αποτέλεσμα, αν και για μερικούς είναι κοινή λογική, είναι πολύ σημαντικό.

Ένα βουνό αποδείξεων προτείνει ότι η νοημοσύνη (η μαθησιακή νοημοσύνη) είναι πράγματι ικανότητα. Δηλαδή, όσο σκληρότερα προσπαθήσεις, τόσο περισσότερα θα μάθεις. Έτσι, όταν συναντήσεις κάτι δύσκολο, είναι καλύτερο να το αντιμετωπίσεις σαν πρόκληση, παρά σαν σημάδι ότι έφτασες στα νοητικά σου όρια.

Βάζοντας παραπάνω προσπάθεια στις δύσκολες έννοιες, βγαίνεις με περισσότερη γνώση. Εντέλει, αυτή η πτυχή της μάθησης ταΐζει τον εαυτό της. Όσα περισσότερα μαθαίνεις, τόσο ευκολότερο σου γίνεται να μάθεις νέα πράγματα στο μέλλον. Η προσπάθεια που βάζεις για να ΜΑΘΕΙΣ, ανταμείβεται με το να στο κάνει ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΟ να μάθεις ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ πράγματα στο μέλλον. Πηγή: εδώ.

Και γι’αυτό είναι καλό για μας να μαθαίνουμε όλο και περισσότερα, σε όποιον τομέα μπορούμε, έτσι ώστε να αυξάνουμε την όρεξή μας για παραπάνω μάθηση και γνώση.

Για κάποιον που δεν διαβάζει γενικότερα, είναι καλό ν’αρχίσει να διαβάζει το οτιδήποτε (κόμιξ, διηγήματα/ιστορίες κλπ) σιγά σιγά, απλά για να μπει στο συνήθειο του διαβάσματος και να ξεκινήσει να “αφυπνίζει” την όρεξή του για γνώση! :)

Σίγουρα, είναι ΠΟΛΥ καλύτερο να διαβάζεις κάτι το οποίο σε ενδιαφέρει, και έχει κάποιον απώτερο σκοπό. Ξεκίνα να χτίζεις την περιέργειά σου, και ΚΑΝΕ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ. Αυτό είναι το μυστικό της μάθησης:

Περιέργεια!

Είναι επίσης και το Αντίδοτο της Βαρεμάρας! Ρώτα! Ρώτα! Και τότε ρώτα ακόμα περισσότερο!! Βρες πράγματα που σε ιντριγκάρουν, που σε προκαλούν, και κάνε πολλές ερωτήσεις για αυτά. Μην ντρέπεσαι. Δεν υπάρχουν χαζές ερωτήσεις. Ακόμα καλύτερα, διερωτήσου, αλλά παρακολούθα, μελέτα, μιμήσου και αντέγραψε αυτούς που ήδη επιτυγχάνουν. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσεις μπροστά. Μην ντρέπεσαι.

Είναι πολύ σημαντικό επίσης, καθώς προχωράς, να διαβάζεις για πολλές διαφορετικές πτυχές του τομέα που σε ενδιαφέρει ή ακόμα και διαφορετικούς τομείς. Και τότε να ξεκινήσεις να τις συνδέεις μεταξύ τους. Θυμίσου: “τα πάντα συνδέονται”, και εσύ πρέπει να βρεις αυτές τις συνδέσεις, ώστε να μαθαίνεις, να κατανοείς και να θυμάσαι καλύτερα.

“Τα πάντα είναι ένα και μοναδικό πράγμα” ~Paolo Coelho

Self-Portrait-in-Old-Age,-Leonardo-da-Vinci,-1512

Στο προηγούμενό μου άρθρο μίλησα για τον Leonardo Da Vinci. Μερικοί λένε ότι γεννήθηκε ταλέντο και ιδιοφυΐα. Άλλοι λένε το αντίθετο, και υποστηρίζω εκείνους. Τι στο καλό; Εκ γεννετής φυσικό ταλέντο σε τόσους διαφορετικούς τομείς; Δεν το νομίζω. Όσο περισσότερο μελετάς το πώς μεγάλωσε, τόσο περισσότερο μπορείς να δεις ότι ήταν σαν όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, με 3 εξαιρέσεις που έκαναν όλη τη διαφορά: (1) ακολουθούσε το πάθος του συνεχώς μέχρι που γινόταν αυθεντία, (2) μάθαινε δίπλα στους καλύτερους, και (3) έβρισκε τρόπους να ωφελήσει και να προσφέρει σε αυτούς που θα τον υποστήριζαν στις εφευρέσεις και τις ανακαλύψεις του.

Γινόταν αυθεντία στον οποιονδήποτε τομέα έμπαινε, γιατί τον πάθιαζε η διαδικασία της ανακάλυψης, της μάθησης και της αναζήτησης της αλήθειας.

Η τυπική εκπαίδευση θα σου βγάλει τα προς το ζην.
Η αυτο-εκπαίδευση θα σου βγάλει μια περιουσία.
~Jim Rohn

Δεν πήγε σχολείο, αλλά μάθαινε ό,τι μάθαινε μέσα από προσωπική αναζήτηση, έρευνα, συνεχώς ρωτώντας και παρατηρώντας. Μάθαινε τόσα πράγματα τόσο γρήγορα, γιατί επέτρεπε στα πάντα στον δρόμο του να είναι οι δάσκαλοι του. Μάθαινε από τα πάντα. Μελετούσε μέχρι και τη φύση. Τις αναλογίες, τα σχήματα, τα χρώματα και τις γεύσεις.

Σχεδίαζε, ζωγράφιζε, έπαιζε μουσική (δεξί ημισφαίριο εγκεφάλου) αλλά και μελετούσε την ανατομία, την αστρονομία, τα μαθηματικά, τη φυσική και τόσες άλλες επιστήμες (αριστερό ημισφαίριο εγκεφάλου), και προσπαθούσε να τα συνδέσει μεταξύ τους.

Κατά τύχη είχε πολλές συνήθειες που αύξαναν την συνδεσιμότητα των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων (αύξαναν το πάχος του “μεσολοβίου“, ή αλλιώς της γέφυρας καλωδίων που ενώνει τα δύο ημισφαίρια), όπως το να είναι αμφίχειρας στο οτιδήποτε, είτε στην ξιφασκία, είτε στο σχέδιο, ή το να γράφει ανάποδα, κατοπτρικά, ή και βουστροφιδών (εναλλάξ μπρος πίσω τις γραμμές). Μάθαινε από τη φύση (το πέταγμα των πουλιών πχ) και το εφάρμοζε στην μηχανική (ιπτάμενες μηχανές).

Connectedness Da Vinci

Έτσι εξελίχθηκε και όλη η ανθρωπότητα, κάνοντας συνδέσεις μεταξύ φαινομενικά άκυρων πεδίων και τομέων.

Και θεωρώ ότι αυτό οφείλεται στην Μοναδικότητα-Ενότητα για την οποία μιλούν όλες οι θρησκείες. Δεν είναι τυχαίο. Από τα αρχαία χρόνια, όλοι οι σπουδαίοι και σοφοί άνθρωποι ήξεραν ότι τα πάντα συνδέονται και είχαν τόσες γνώσεις σε τόσα διαφορετικά επιστημονικά πεδία, όπως τα μαθηματικά, τη γεωμετρία, τη ρητορική, τη ψυχολογία, τη φιλοσοφία, την ιστορία, την ποίηση, την τέχνη, κ.α.

Επέτρεψε στην εσωτερική σου ιδιοφυΐα να ξεκινήσει να αναπτύσσεται, μαθαίνοντας, χτίζοντας την περιέργειά σου, και θα αρχίσεις να βλέπεις σπουδαία πράγματα να αρχίζουν να συμβαίνουν στη ζωή σου.

Ακόμα και τα πιο (φαινομενικά) ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα, συνδέονται με κάποιον τρόπο.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα Πανεπιστήμια ονομάζονται έτσι από τότε που ξεκίνησαν να υπάρχουν (Παν-επιστήμη=όλες οι επιστήμες)

Έπρεπε να καλύπτουν όλες τις επιστήμες και να εξελίσσουν τους φοιτητές τους πολύπλευρα και σε πολλούς τομείς, αντί να τους απομονώνουν (πχ “είμαι γιατρός, δεν πιστεύω σε μαγικά βοτάνια”, αλλά παρ’όλα αυτά χρησιμοποιώ φάρμακα που προέρχονται από “μαγικά” βοτάνια).

Μαθαίνοντας κάποιες από αυτές τις συνδέσεις, οι φοιτητές θα έβρισκαν τα πάντα πιο ενδιαφέροντα και πιο ΧΡΗΣΙΜΑ για τη ζωή τους.

Η Πυραμίδα της Μάθησης

Για να θυμάσαι κάτι καλύτερα, ο καλύτερος τρόπος είναι να το ΔΙΔΑΞΕΙΣ σε κάποιον άλλον (ακόμα και 1 άτομο είναι αρκετό), επειδή για να το κάνεις αυτό, πρώτα πρέπει να κατακτήσεις βαθύτερη κατανόηση γι’αυτό.  Έτσι, κάθε μεγάλη ιδέα, και κάθε “ΕΥΡΗΚΑ” που έρχεται στο νου σου, μοιράσου το κατευθείαν! Ή οτιδήποτε θεωρείς δύσκολο να μάθεις, προσπάθησε να το εξηγήσεις σε κάποιον άλλον.

Όπως βλέπεις στα δεξιά, δέυτερη έρχεται η ΠΡΑΞΗ, οπότε, το δεύτερο καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις, είναι να βάλεις σε εφαρμογή ό,τι έμαθες, ή να δημιουργήσεις ένα πλάνο και να προβάρεις στο μυαλό σου κάθε κίνησή σου περιλαμβάνοντας όσες περισσότερες λεπτομέρειες και αισθήσεις μπορείς.

Και τρίτη έρχεται η Συζήτηση. Εάν δεν μπορείς άμεσα να εφαρμόσεις αυτό που έμαθες, ή να το διδάξεις σε κάποιον γιατί δεν το έχεις καταλάβει ακόμα, τότε προσπάθησε να το επικοινωνήσεις, και να το συζητήσεις με άλλους. Και ας είσαι έτοιμος να σε αμφισβητήσουν και να σε ρωτήσουν πράγματα… Αυτό θα πυροδοτήσει περισσότερη σκέψη και κατανόηση.

“Ακούω και ξεχνάω. Βλέπω και θυμάμαι. Κάνω και καταλαβαίνω.” ~ Confucius

Επίσης, μπορεί να σε ενδιαφέρει αυτό εδώ το άρθρο μου που είχε μεγάλη επιτυχία: 15+ Συμβουλές για ταχύτερο και αποτελεσματικότερο διάβασμα

Εάν σου άρεσε το παραπάνω άρθρο, πραγματικά θα με ευχαριστούσε πολύ να το μοιραστείς με άλλα άτομα που πιστεύετε ότι θα τα βοηθούσε ή θα τα ενδιέφερε :) Δεν το έγραψα για να μείνει κρυφό! :)

Το αντίδοτο της Ανίας: Περιέργεια

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~5 λεπτά

Τελευταία ανανέωση: 12/11/2014

Μπορείς να θυμηθείς την τελευταία φορά που ήσουν γεμάτος ενέργεια και όρεξη για ζωή; Μπορείς να μου περιγράψεις γιατί;

Περίμενες κάτι; Έκανες κάτι που περίμενες πολύ καιρό να το κάνεις; Έκανες κάτι το οποίο σε παθιάζει; Έκανες κάτι το οποίο είχε ξυπνήσει το σώμα σου;

Όλοι μας έχουμε ζήσει πολλές τέτοιες στιγμές, αλλά συνεχώς τις ξεχνάμε.

Πολλές φορές έχω νοιώσει αυτή την περίεργη ζωτική ενέργεια να με κατακλύζει:

  • Όταν το πρωί ξυπνάω και ετοιμάζομαι να πάω εκδρομή ή ταξίδι. 
  • Όταν περιπλανιέμαι στους δρόμους μιας άγνωστης πόλης.
  • Όταν έπαιζα ένα νέο βιντεοπαιχνίδι κάποιο σαββατοκύριακο χωρίς να έχω καμία υποχρέωση στο μυαλό μου, ή εξερευνούσα νέες περιοχές.
  • Όταν ξυπνούσα νωρίς στις εξεταστικές και ανέβαινα στην ταράτσα να χαζέψω την Ανατολή του ηλίου με το καφεδάκι μου.
  • Όταν σήκωνα το κεφάλι μου και έλεγα το ΟΧΙ σε αυτά που δεν θα ανεχόμουν άλλο, γιατί ήξερα ποιο είναι το σωστό για μένα και τι θέλω πραγματικά.
  • Όταν χορεύω στα λάτιν πάρτυ.
  • Όταν κατεβαίνω μια βουνοπλαγιά με snowboard.
  • Όταν γράφω ένα άρθρο πάνω σε κάτι που μου αρέσει πολύ.
  • Όταν διαβάζω κάτι τελείως καινούριο που μου δημιουργεί ερωτηματικά και με βάζει σε έναν δρόμο αναζήτησης για πολλές ώρες ή και μέρες.

Και πολλά άλλα τέτοια παραδείγματα και στιγμές…

Πιστεύω ότι αυτή η αίσθηση της Ζωτικής Ενέργειας, του μεγάλου Πάθους μέσα μας, είναι η πραγματική ουσία της Ζωής. Όλοι μας το έχουμε νοιώσει για κάτι.

Αλλά τότε γιατί δεν ζούμε την κάθε μας μέρα με αυτό το αίσθημα; Θα πρέπει να’χουμε τρελαθεί, έτσι; Ή και όχι…

Αυτό που δεν γνωρίζει ο άνθρωπος είναι το αργό δηλητήριο που οι κοινωνίες (ίσως και άθελά τους ευελπιστώ) δίνουν στους πολίτες τους, μετατρέποντάς τους σε εργαζόμενους αντί για εργοδότες. Σε ακόλουθους αντί για ηγέτες. Σε καταναλωτές αντί για παραγωγούς. Σε βαριεστημένα Ζόμπι αντί για Παθιασμένους Δημιουργούς.

Αυτό που κάνει το συγκεκριμένο δηλητήριο, είναι το να σκοτώνει την έμφυτη Δημιουργικότητα της ανθρώπινης ψυχής. Το να μας σταματάει απ’το να ακολουθούμε το πάθος μας και αυτό που μας δίνει ζωντάνια και σκοπό. Το 90% + του κόσμου, κάνει δουλειά που δεν αγαπάει πραγματικά.

Το όνομα του δηλητηρίου; Ανία (βαρεμάρα).

Ποιο είναι το Αντίδοτο για αυτό το δηλητήριο; Η Περιέργεια.

Την είχες έμφυτη σαν παιδί, όταν όλα τα όνειρά σου ήταν εφικτά, αλλά την έχασες στο δρόμο σου προς την ενηλικίωση, που τα όνειρα έγιναν “Ας είμαστε ρεαλιστές” και “Σοβαρέψου”.

Τι είναι η περιέργεια;

Παραθέτω τον πρώτο νόμο του βιβλίου “Σκέψου σαν τον Leonardo Da Vinci”:

Curiosità (Περιέργεια) είναι μία “ακόρεστη προσέγγιση της ζωής και μια αδυσώπητη αναζήτηση για συνεχή μάθηση”. Τα σπουδαία μυαλά έχουν ένα χαρακτηριστικό κοινό: θέτουν συνεχώς ερωτήσεις κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Η ατέλειωτη αναζήτηση του Leonardo για την αλήθεια και το κάλλος το επιδεικνύει ξεκάθαρα. Αυτό που κάνει τα σπουδαία μυαλά να ξεχωρίζουν, είναι η ποιότητα των ερωτήσεών τους. Μπορείς να βελτιώσεις την ικανότητά σου να επιλύεις προβλήματα με το να βελτιώσεις την ικανότητά σου να διερωτάσαι καλές ερωτήσεις. Όπως ο Da Vinci, θα πρέπει να καλλιεργήσεις ένα ανοιχτό μυαλό το οποίο σου επιτρέπει να διευρύνεις το σύμπαν σου και να αυξήσεις την ικανότητά σου να το εξερευνάς.

ΓΙΑΤΙ όμως τόση έμφαση στην περιέργεια; Τι την κάνει τόσο σπουδαία; Ορίστε 10 λόγοι:

  1. Η περιέργεια είναι μια έμφυτη ικανότητα που είχαμε σαν παιδιά, αλλά οι περισσότεροι από μας ξεχάσαν από τότε.
  2. Θα κάνει πιο χυμώδη όλη σου τη ζωή και κάθε της πτυχή, βγάζοντας προς τα έξω περισσότερα στοιχεία του ποιος πραγματικά είσαι.
  3. Θα σου φτιάξει τη Διάθεση και θα σου ενισχύσει πολύ τα επίπεδα ευτυχίας στη ζωή σου.
  4. Θα σου ενισχύσει φοβερά τη Δημιουργικότητα.
  5. Συνεπώς θα σου ενισχύσει και την ικανότητά σου να λύνεις προβλήματα. (για περισσότερους τρόπους να πετύχεις αυτό, διάβασε το βιβλίο μου που είναι μέρος των bonus όταν εγγραφείς συνδρομητής, δεξιά).
  6. Θα σου ενισχύσει εκπληκτικά την ικανότητά σου να Μαθαίνεις το οτιδήποτε.
  7. Θα σε θεραπεύσει από τη Ανία και θα σε κάνει να σηκωθείς από τον καναπέ και να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου.
  8. Θα βρεις λόγο και σκοπό για να υπάρχεις και θα σταματήσουν πολλά πράγματα να φαίνονται μάταια.
  9. Θα είσαι πιο ικανός να συνδέεις τις τελείες και να βρίσκεις συνδέσεις μεταξύ διαφορετικών θεμάτων και πεδίων.
  10. Θα είναι εκπληκτικός σύμμαχος στη πορεία σου να κατακτήσεις τους στόχους σου, το ποιος θες να γίνεις, και πώς θες η ζωή σου να είναι :)

Ιδιοφυΐα; Ούτε καν.

Λένε ότι ο Leonardo Da Vinci γεννήθηκε ταλέντο και ιδιοφυΐα. Ένα πολύ ωραίο ψέμα που μας έχει ταΐσει η κοινωνία μας για όσους κατάφεραν και καταφέρνουν το οτιδήποτε σπουδαίο σε αυτόν τον κόσμο. Από σπουδαίους καλλιτέχνες, και εφευρέτες, μέχρι σημερινούς πρωταθλητές και επιστήμονες. Παραθέτω το γιατί:

Ο Sarasate, ο σπουδαιότερος Ισπανός βιολιστής του 19ου αιώνα, μια φορά αποκαλέστηκε “ιδιοφυΐα” από έναν πολύ γνωστό κριτικό. Ο Sarasate απάντησε απότομα, “Ιδιοφυΐα! Για 37 χρόνια εξασκούμουν 14 ώρες την ημέρα, και τώρα με αποκαλούν ιδιοφυΐα!” Ξεκάθαρα ο Sarasate καταλάβαινε ότι δεν ήταν η ιδιοφυΐα του ή το ταλέντο του που τον έκανε τον σπουδαιότερο βιολιστή της εποχής του, αλλά η συνήθεια της καθημερινή επίμονης εξάσκησης που έκανε τη διαφορά.” ~ Jack D. Hodge from The Power of Habit

Πίσω από οποιονδήποτε θεωρείται “ταλέντο” ή “ιδιοφυΐα” και αν ψάξεις, θα βρεις πολλές, σκληρές, επαναλαμβανόμενες, επίμονες και επίπονες ώρες εξάσκησης.

Ώρες που εάν δεν σου αρέσει πραγματικά και βαθύτατα αυτό που κάνεις, δεν υπάρχει περίπτωση να τις αφιερώσεις στο οτιδήποτε.

Έτσι και με τον Da Vinci: δεν ήταν ιδιοφυΐα. Όλοι μας γεννιόμαστε ιδιοφυΐες. Απλά δεν της επιτρέπουμε να εκφραστεί, ή το περιβάλλον μας πολλές φορές δεν μας βοηθάει και πολύ. Ο καθένας μπορεί να βρει αμέτρητες δικαιολογίες για το γιατί. Αλλά ΟΛΟΙ μας μπορούμε να φτάσουμε αυτό το επίπεδο. Πώς;

Η “ιδιοφυΐα” του ήταν η παρενέργεια της συνεχούς και ατέλειωτης περιέργειάς του, που τον καθοδηγούσε συνεχώς σε αυτά που τον πάθιαζαν περισσότερο, και στο συνεχές ταξίδι της Μάθησης και εκπαίδευσης!

Ο Leo ήταν περίεργος για τα πάντα. Έτσι, ήταν σε μια αυτο-επιβαλλόμενη Αναζήτηση για να μάθει για το οτιδήποτε τον ενδιέφερε. Και συνεχώς συνέδεε τις τελείες μεταξύ των διαφορετικών πεδίων, κατανοούσε τις διασυνδέσεις και σκεφτόταν πράγματα πέρα της εποχής του επειδή έβλεπε την Ενότητα όλων των πραγμάτων και όλων των πεδίων.

Η Περιέργεια με κάνει να μαθαίνω Καλύτερα και Ταχύτερα;

Οποιοσδήποτε ενδιαφέρθηκε να διαβάσει για την νευροπλαστικότητα θα ξέρει έως τώρα τι θαύματα συμβαίνουν με αυτή την ικανότητα του εγκεφάλου. Και πιστεύω ότι η ευπλαστότητα αυτή και η δημιουργία νέων νευρώνων και δενδριτών, είναι σαν τις υπόλοιπες ικανότητες που έχουμε: “Ό,τι αφήνεις σε αφήνει“. Όταν ο εγκέφαλός μας κρατιέται εν ενεργεία και σε άψογη κατάσταση, μπορεί να επεξεργάζεται τις νέες πληροφορίες πολύ πιο γρήγορα. Όταν ο εγκέφαλός μας ξεπέφτει σε ανία και στασιμότητα, αρχίζει να “ξεχνάει” μέρος αυτής της ικανότητάς του.

Υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της Περιέργειας και του ταχύτερου σχηματισμού νέων νευρωνικών συνδέσεων; Συσχέτιση αιτίου και αποτελέσματος, ή συσχέτιση συνέργειας; Δεν ξέρω, και περισσότερες έρευνες θα πρέπει να διεξαχθούν επί του ερωτήματος αυτούς.

Καθώς η Μάθηση είναι Ικανότητα, η οποία μάλιστα μπορεί να βελτιωθεί (όπως αναφέρω εδώ), και αφού η Περιέργεια μας οδηγεί στο να μαθαίνουμε περισσότερα, ουσιαστικά μας αναπτύσσει και την Ικανότητα να μαθαίνουμε!

Με άλλα λόγια: όσο πιο περίεργος είσαι για κάτι, τόσο πιο περίεργος (curious, not odd) θα γίνεσαι γενικότερα. Όσο πιο περίεργος γίνεσαι, τόσο περισσότερο αναπτύσσεις πολύπλευρα τον εγκέφαλό σου.

Για περισσότερες λεπτομέρειες σου συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσεις το The Brain that Changes Itself”.

Η Θεραπεία της Ανίας!

Και έτσι, αντέγραψα την περιέργεια του Leonardo. Και μόνο αυτό. Και άλλαξε όλη μου η ζωή. Ξαφνικά σταμάτησα να βαριέμαι μια και καλή. Δεν έχω νοιώσει ανία τα τελευταία 5+ χρόνια. Υπερφόρτωση ίσως, που με έκανε να διαφεύγω σε πράγματα που εν τέλει που προκαλούσαν ανία ναι. Όμως συνεχώς έχω κάτι να κάνω. :)

Θες να θεραπεύσεις τη οκνηρία και την ανία σου; Κάνε ερωτήσεις και γίνε περίεργος! (ειδικά τις ΓΙΑΤΙ ερωτήσεις):

  • “Γιατί αυτό; Γιατί το άλλο;
  • “Γιατί θέλω να κάνω το X?” 
  • “Τι θέλω να πετύχω με αυτό; Τι αποτελέσματα θέλω να πάρω; Τι θέλω να βγει απ’αυτό;”
  • “Πώς αυτό συνδέεται με τους απώτερους στόχους μου, το όραμα και τον σκοπό μου;
  • “Πώς δουλεύει αυτό;”
  • “Τι σημαίνει αυτό για μένα;
  • “Τι θα έκανε ο καλύτερος του κόσμου στον τομέα μου αυτή τη στιγμή;”
  • “Τι μου αρέσει πραγματικά; Σε τι θέλω να εμβαθύνω περισσότερο;”
  • “Τι είναι το πιο σημαντικό για μένα; Τι μετράει στη ζωή μου;”
  • “Δημιουργώ υπεκφυγές για να αποφύγω αυτό που ξέρω ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα αυτή τη στιγμή;”
  • “Εάν σήμερα ήταν η τελευταία μου μέρα, θα έκανα αυτό που πρόκειται να κάνω; Τι θα διόρθωνα; Τι θα έκανα; Τι όχι;”
  • “Τι έχω αυτή τη στιγμή στα χέρια μου, και πώς μπορώ να το αξιοποιήσω καλύτερα για να φτάσω εκεί που θέλω;”
  • Και τα λοιπά και τα λοιπά….. Ξεκίνα!

Συνεχώς να θρέφεις το νου σου με νέα πράγματα. Υπάρχουν ΤΟΣΟΙ πολλοί τρόποι να μάθεις νέα πράγματα – με το Internet πρώτο και καλύτερο!!!:

mp3s & ακουστικά, βιβλία, e-books (ηλεκτρονικά βιβλία), σεμινάρια, παρουσιάσεις, βίντεο (μπορείς να βρεις το οτιδήποτε πλέον στο Youtube & στο TED!!), συζητήσεις που εξάπτουν το μυαλό σου, παθιασμένοι άνθρωποι, blogs (ιστολόγια), νέα (όχι από τις εφημερίδες ή την τηλεόραση ΠΡΟΦΑΝΩΣ, καθώς εκεί κάθε μέρα έρχεται το τέλος του κόσμου με κάποιον τρόπο… ) κλπ.

Θες πλατφόρμες εκμάθησης; Υπάρχουν πολλές πλέον, οπότε σου παραθέτω μερικές που θα μπορούσες να αρχίσεις να μαθαίνεις το οτιδήποτε σε ενδιαφέρει στον οποιονδήποτε τομέα:

Και τώρα ΠΕΣ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΚΑΛΟ ΛΟΓΟ που περιμένεις από δασκάλους/καθηγητές/γονείς/σχολή/αφεντικό/οποιονδήποτε άλλον, να σου πει τι να μάθεις, τι να μην μάθεις, τι να κάνεις, και τι να μην κάνεις, και δεν κάθεσαι από μόνος σου να ψάξεις τι σου κινεί το ενδιαφέρον για να το μάθεις!!!

Εάν δεν είσαι ικανοποιημένος με αυτά που σου μαθαίνουν, τότε πάρε την κατάσταση στα χέρια σου, και ξεκίνα από αυτά που σου αρέσουν!

Εδώ μπορείς να ρίξεις μια ματιά στα κατορθώματα των 10 κορυφαίων Σύγχρονων Αναγεννησιακών Ανθρώπων, που έκαναν ακριβώς αυτό: ανέλαβαν την εκπαίδευσή τους οι ίδιοι, χωρίς να ακούνε κανέναν να τους λέει “δεν μπορείς”, “δεν πρέπει”, “πρέπει να κάνεις το Χ ή το Υ”.

Δεν ξέρω εάν αυτές οι λίστες σας συγκινούν ή όχι, εμένα πάντως σίγουρα μου δείχνουν μερικούς ανθρώπους που “ακολούθησαν την καρδιά τους” και αφιέρωσαν τη ζωή τους στο Πάθος τους. Και αυτό προφανώς με ανατριχιάζει :)

(-Οπότε μαντεύω πως με ενθουσιάζει, και αυτό είναι καλό, αυτό είναι που ψάχνω, αυτό το συναίσθημα!)

Ξεκίνα να μαθαίνεις ό,τι σου αρέσει. Είναι τόσο βασικό και σημαντικό αυτό. Αλλά τι κάνει η κοινωνία μας για αυτό;

Φαίνεται σαν κοινή λογική ότι θα έπρεπε να το υιοθετήσουμε στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.. Αλλά ακόμα και τα σχολεία αντί να στοχεύουν να ενισχύσουν τα παιδιά στα μαθήματα που τους αρέσουν περισσότερο, τα τιμωρούνε και να τα πιέζουνε για τα μαθήματα στα οποία δεν είναι καλά και δεν τους ενδιαφέρουν στην παρούσα φάση.

Άσκηση

 Αφιέρωσε 1 ώρα στον εαυτό σου χωρίς διακοπές και αποσπάσεις.Κλείσε κινητό και facebook, και πάρε 2-3 φύλλα Α4.

Ξεκινά να γράφεις ερωτήσεις. Ότι σου έρχεται. Μην τις απαντήσεις. Δεν χρειάζεται καν να ξέρεις τις απαντήσεις. Σε νοιάζει να εκπαιδεύσεις το μυαλό σου να κάνει ερωτήσεις.

Στόχος; Γράψε 100 ερωτήσεις.

Ξέρω ότι θα κολλήσεις αρχικά γύρω στις 25, και μετά γύρω στα μισά. Μην τα παρατήσεις όμως.

Αν και απλοϊκή, είναι πολύ δυνατή άσκηση για το μυαλό σου.

Όταν τελειώσεις, αν θες, ψάξε για μοτίβα και κοινά στοιχεία μεταξύ των ερωτήσεών σου και για παρόμοιες ερωτήσεις.

Εάν θες κιόλας συγκέντρωσε τις κορυφαίες 5 ή 10, και κάτσε σκέψου τες. Άσ’τες να διαποτίσουν το μυαλό σου, και γράψε όποιες απαντήσεις σου έρχονται στο μυαλό. Μην κρατηθείς. Γράψε αυτό που σου έρχεται.

Εάν σας άρεσε το παραπάνω άρθρο, πραγματικά θα με ευχαριστούσε πολύ να το μοιραστείτε με άλλα άτομα που πιστεύετε ότι θα τα βοηθούσε ή θα τα ενδιέφερε :) Δεν το έγραψα για να μείνει κρυφό, αλλά για να διαδοθεί σε αυτούς που ενδιαφέρονται! :)

Connectedness Da Vinci