Είναι η πίεση όντως κάτι κακό, ή πάλι μας ξεγέλασαν;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης: ~5 λεπτά.

Πολλοί με ρωτούν γιατί το κάνω πολλές φορές αυτό στον εαυτό μου. Γιατί μου αρέσει να τον πιέζω. Γιατί επιδιώκω ακόμη περισσότερη πίεση;

Μοιάζει παράλογο και αυτοκαταστροφικό, έτσι; Ίσως να λέγαμε ότι σαμποτάρω τον εαυτό μου;

Και όμως, το κάνω, γιατί πιστεύω βαθύτατα στο ότι “η πίεση δημιουργεί τα Διαμάντια“.

Η πίεση είναι ΚΑΛΟ πράγμα. Ναι, σωστά διάβασες.

Πιστεύω ότι η πίεση και το στρες, είναι κάτι το πολύ θετικό, για εκείνον όμως που ξέρει πώς να τη διοχετεύσει και πώς να τη διαχειριστεί.

Ζούμε σε έναν κόσμο που θεωρεί την πίεση σαν κάτι το διαβολικό, σαν κάτι το οποίο θα πρέπει να αποφεύγουμε πάση θυσία, και όσοι το έχουν, θα πρέπει να το αποβάλλουν πλήρως. Θεωρούμε πως η πίεση είναι η πηγή του κακού, τόσων ασθενειών, σωματικών και ψυχικών, τόσης μιζέριας, κατάθλιψης και προβλημάτων του κόσμου.

Όμως ο κόσμος δεν έχει καταλάβει ότι η πίεση δεν είναι η αιτία. Η πίεση πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει στις ζωές όλων μας και κάθε όντος σε αυτόν τον πλανήτη, ζωντανού ή μη.

Όμως κάτω από αυτές τις καταστάσεις τεραστίων πιέσεων είναι πάντα που στη συνέχεια ξεπηδούν οι καλύτερες σχέσεις και φιλίες ζωής, οι μεγαλύτερες αλλαγές πορείας και οι μεγαλύτερες πηγές προσφοράς στην ανθρωπότητα.

Γιατί στον αντίποδα, κάποιος που δεν έχει καθόλου πίεση να κάνει το οτιδήποτε, μπορεί να θεωρούμε ότι είναι καλύτερο, αλλά κατά βάση, δεν κάνει ποτέ τίποτα. Τα παίρνει όλα στο χαλαρό, και εν τέλει δεν κινητοποιείται, αφήνοντας μια τεράστια δύναμη να φύγει μέσα από τα χέρια του, άθελά του.

Ο κόσμος δε βλέπει ότι η πίεση έχει μία πολύ θετική όψη: αυτή της εργατικότητας, της αποτελεσματικότητας, της κινητοποίησης να αλλάξουμε πράγματα και καταστάσεις και να μετακινήσουμε βουνά.

Όλοι οι πολιτισμοί, και όλοι οι άνθρωποι, για να εξελιχθούν σε κάτι ανώτερο, πρέπει και έπρεπε να περάσουν πρώτα από πολύ πιεστικές καταστάσεις που κόντεψαν να τους αφανίσουν.

Κανείς δεν φτιάχνει τη ζωή του απ’τη μία μέρα στην άλλη, όπως τη θέλει, χωρίς να υπάρχει κάποιο ερέθισμα που να τον κινητοποιήσει. Και συνήθως αυτό το ερέθισμα είναι ο πόνος και η πίεση.

Αν δεν είναι η πίεση το πρόβλημα, τότε ποιο είναι;

Το πρόβλημα, το “σαμποτάζ” εδώ, έγκειται στο ότι δεν αφήνουμε χρόνο για ξεκούραση και χαλάρωση μεταξύ των διαστημάτων της πίεσης!

Ο κόσμος δεν έχει μάθει να χαλαρώνει και να ξεκουράζεται.

Και όταν ο κόσμος λέει πως ξεκουράζεται, οι περισσότεροι εννοούν πως κάνουν κάτι για να ξεχάσουν τα προβλήματά τους.

Όχι μόνο δεν κάνουν πράγματα που τους ξεκουράζουν, αλλά αντιθέτως τους βάζουν παραπάνω πίεση. Πώς ξεκουράζεσαι βλέποντας ειδήσεις στην τηλεόραση;;!

Πες ότι γυμνάζεις έναν μυ, τον δικέφαλο. Αυτός, όσο τον εξασκείς, αδειάζουν οι αποθήκες ενέργειάς του, και καταστρέφεται σιγά σιγά.

Είναι μετά από την άσκηση, στην περίοδο της ανάπαυσης που αναδιοργανώνεται, ξαναγεμίζει ενέργεια, και αυξάνει σε δύναμη και αντοχή.

Ο περισσότερος κόσμος όμως, για να ξεκουραστεί, αισθάνεται πως “πρέπει να κάνει κάτι”, γιατί αλλιώς, απλά χάνει τον χρόνο του, δεν είναι παραγωγικός!

Υπάρχουν δύο λεξούλες που μπορούν να περιγράψουν τι συμβαίνει. Η ελληνική γλώσσα είναι τόσο ωραία. Διασκέδαση και Αναψυχή. Πολλοί τις έχουν με την ίδια σημασία στο μυαλό τους. Δες όμως τη διαφορά τους άμα τις αναλύσεις:

Δια-σκέδαση και Ανα-ψυχή.

Η διασκέδαση είναι αυτή που θα σκεδάσει – θα διαχύσει – θα πετάξει προς όλες τις κατευθύνσεις την προσοχή σου, και όση ενέργεια σου έμεινε. Είναι αυτό που θα σε κάνει απλά να ξεχαστείς.

Η αναψυχή είναι αυτή που θα ανα-νεώσει την ψυχή σου, που θα την ανατείνει, που θα την αναπτύξει.

Από τη λέξη και μόνο μπορείς να δεις τι σε ξεκουράζει πραγματικά όταν είσαι κουρασμένος, και τι προϋποθέτει ότι έχεις ήδη περίσσεια ενέργειας. Και διασκεδάζοντας περνάς καλά, και προφανώς είναι και αυτό απαραίτητο για μια ισορροπημένη ζωή.

Όχι όμως όταν είσαι ήδη κουρασμένος. Όχι όταν έχεις ήδη πολύ πίεση πάνω σου. Ίσα ίσα, διασκεδάζεις (εξ’ορισμού) πολύ περισσότερο όταν έχεις ήδη ενέργεια.

Αυτά δεν είναι μια κατάσταση άσπρου – μαύρου. Για παράδειγμα δεν είναι κάθε κοινωνική μας αλληλεπίδραση, ή διασκέδαση ή αναψυχή. Κυμαίνεται σε ένα μεγάλο φάσμα.

Υπάρχουν άνθρωποι και καταστάσεις που σου απομιζούν ενέργεια, και στη συνέχεια σε αφήνουν άδειο χωρίς να το καταλάβεις – και εσύ ακόμη να θεωρείς ότι περνάς καλά, αλλά κάτι να σου φταίει…

Και υπάρχουν άνθρωποι και καταστάσεις που τείνουν να σου δίνουν περισσότερη ενέργεια, να σε γεμίζουν.

Δεν μιλάω για “new agey stuff” τώρα, και για ενέργειες του σύμπαντος, the Force κλπ.

Μιλάω για κάτι που είμαι σίγουρος ότι όλοι μας το’χουμε βιώσει: με κάποια άτομα όποτε συναναστρεφόμαστε να αδειάζουμε σιγά σιγά, και να κλείνει ο εγκέφαλός μας, και να μην μπορούμε να σκεφτούμε καθαρά, ή να μην μπορούμε να διατυπώσουμε ακόμα και την απλούστερη σκέψη μας.

Και αντιθέτως, με κάποιους άλλους έχει τύχει να αισθανόμαστε μια κατάσταση διαύγειας, που ο εγκέφαλος αρχίζει και παίρνει πολύ πιο γρήγορες στροφές, και να μας κάνει εφικτό να διατυπώσουμε ακόμα και τις πιο δύσκολες έννοιες.

Το ίδιο συμβαίνει και με διάφορες δραστηριότητες, με το διάβασμα διαφόρων βιβλίων, με διαφορετικές ταινίες, σειρές, ασχολίες, χόμπι κλπ.

Συμπερασματικά

Από τα παραπάνω, θέλω να καταλήξω στο εξής:

Η πίεση είναι κάτι το ΠΟΛΥ ΘΕΤΙΚΟ και θα πρέπει να την επιδιώκουν, μάλιστα, αλλά μόνο αυτοί που:

(1) ξέρουν πώς να τη διοχετεύσουν – έχουν στόχους, όνειρα και δημιουργούν – και

(2) ξέρουν πώς να αποτραβιούνται και να ξεκουράζονται, εναλλάσσοντας τις περιόδους ισχυρής έντασης με περιόδους βαθειάς χαλάρωσης.

Αυτό που θέλω να σε παρακινήσω να κάνεις, είναι να εξετάσεις τον εαυτό σου.

Να κατανοήσεις ότι δεν έχει να κάνει με το στρες πολλές φορές που δεν αποδίδεις, αλλά με το ότι δεν έχεις επιτρέψει στον εαυτό σου να κάνει ένα διάλειμμα, ώστε να ξαναμπεί με δύναμη.

Διαβάζοντας βιβλία όπως το Power of Full Engagement του Tony Schwartz, κατανοείς πώς ο άνθρωπος είναι σαν μια Lamborghini: δεν μπορείς να την τρέχεις συνέχεια με 300… Κάποια στιγμή θα κλατάρει.

Λειτουργείς καλύτερα σε κύκλους, σαν τους σπρίντερς.

Τρέχεις, αποδίδεις, είσαι παραγωγικός και στη συνέχεια επιστρέφεις στο κουκούλι σου, δυναμώνεις, αναδιοργανώνεσαι, ανασυντάσσεις τις δυνάμεις σου. Επανάληψη. Επανάληψη.

Αναλογίσου πότε ήταν η τελευταία φορά που ήσουν πραγματικά ξεκούραστος, και τι έκανες τότε;

Από όσα έχεις ζήσει μέχρι τώρα, τι ήταν για σένα διασκέδαση, και τι αναψυχή; (Κριτήριο είναι το κατά πόσον μετά ένιωθες ακόμη περισσότερη ενέργεια ή όχι.)

Ποιοι άνθρωποι στη ζωή σου σε γεμίζουν ενέργεια όταν συναναστρέφεσαι μαζί τους, και ποιοι μπορούν να χαρακτηριστούν “Βαμπίρ” για σένα;

Δεν έχει να κάνει με αυτούς, έχει απλά να κάνει με το ότι “δεν συντονίζεστε” σε αυτή τη φάση. Μπορεί ένα άτομο που τώρα αισθάνεσαι να σε αδειάζει, μεθαύριο να αισθάνεσαι ότι σε γεμίζει, και αντίθετα.

Οπότε, απέφυγε καλύτερα τις “ταμπέλες μακράς διαρκείας”, και απλά έχει την επίγνωση να βλέπεις μέσα σου τι συμβαίνει ανά πάσα στιγμή, γιατί τα πάντα αλλάζουν.

Κάνε μια λίστα με τι σε γεμίζει και τι σε αδειάζει, και πειραματίσου. Επισκέψου την και ανανέωσέ την καθημερινά ή έστω εβδομαδιαία.

Φρόντισε κάθε μέρα να έχεις έστω και κάποιες λίγες ώρες που να απαγορεύεται η δουλειά, και μία ή δύο μέρες την εβδομάδα που επίσης απαγορεύεται η δουλειά. Ίσως και τρεις.

Και εκείνες τις 2-3 μέρες κάνε μόνο πράγματα που σε ψυχαγωγούν – εξασκούν την ψυχή σου. Πήγαινε σινεμά. Κάτσε διάβασε. Βάλε ήρεμη μουσικούλα. Κάτσε γράψε τους προβληματισμούς σου, τα όνειρά σου, τις σκέψεις σου – άδειασε το μυαλό σου. Πήγαινε για μασάζ. Γίνε τουρίστας στην πόλη σου (thanks, TripAdvisor και FourSquare). Κανόνισε βραδιά φαγητού.

Οι άλλοι θα λένε “κοίτα τον τον τεμπέλη, δουλεύει μόνο όποτε θέλει, συνέχεια ξεκουράζεται και “χαλαρώνει”, και εμείς δουλεύουμε και τρέχουμε σαν τρελοί…” (το ξέρω γιατί για μένα συνέχεια τα λέγαν αυτά…)

Και εσύ θα μπορείς να απαντήσεις χαλαρός (αν θες να απαντήσεις) “είμαι σαν τους επαγγελματίες αθλητές. Μετά από κάθε αγώνα, ξεκουράζομαι, γιατί τώρα είναι που αναπτύσσομαι και γίνομαι πιο ικανός“.

Γιατί όταν θα επιστρέφεις στη δουλειά θα είσαι ικανός να παράγεις τα διπλάσια από το εάν ήσουν κουρασμένος, θα έχεις περισσότερη ενέργεια, θα μπορείς να εμψυχώσεις περισσότερο κόσμο, να κλείσεις περισσότερες πωλήσεις, και να έχεις περισσότερες φρέσκες ιδέες που θα πάνε ακόμα πιο μπροστά τη δουλειά σου και τη ζωή σου.

Και πάνω απ’όλα, θα το ευχαριστιέσαι, γιατί θα έχεις ξαναβρεί το χαμόγελό σου.

“Μπορώ να κάνω τη δουλειά ενός έτους σε 9 μήνες, αλλά όχι σε 12.”
~ J.P. Morgan ~

“Η δουλειά πάντα θα επεκτείνεται ώστε να γεμίσει τον χρόνο που της δίνουμε για την εκπλήρωσή της”
~ Νόμος του Parkinson ~

Ποιο είναι το επόμενο εκτελέσιμο βήμα σου;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~5 λεπτά

Αυθαίρετες προϋποθέσεις

Μίλησα στο προηγούμενό μου άρθρο για “αυθαίρετες” προϋποθέσεις”. Προϋποθέσεις δηλαδή που βάζουμε στον εαυτό μας από μόνοι μας, χωρίς απαραίτητα για να ισχύουν, ώστε απλά να νοιώσουμε καλύτερα. Λειτουργούν, δηλαδή, σαν αμυντικός μηχανισμός που θα μας κερδίσει λίγο χρόνο, μέχρι το αναπόφευκτο: να χρειαστεί να δράσουμε. Και έτσι ξεκινάει το “σύνδρομο της Δευτέρας“.

“Απο Δευτέρα θα εφαρμόσω αυτές τις πολύ ωραίες ιδέες που άκουσα/διάβασα.”

“Από Δευτέρα ξεκινάω δίαιτα.”

“Απο Δευτέρα θα είμαι αλλιώς.”

Είμαι σίγουρος ότι μπορείς να διακρίνεις το στοιχείο της Αναβλητικότητας, έτσι;

Πόσοι από εμάς για παράδειγμα λέμε να ξεκινήσουμε γυμναστική.. Από δευτέρα, θα ξεκινήσω γυμναστήριο, προπονητή κλπ. Οκ, άσε το τι θα κάνεις τη δευτέρα, και κάνε 5 έλξεις ή 5 κάμψεις ή τρέξε 30 δευτερόλεπτα, ΤΩΡΑ. Δεν έχει σημασία τι ΘΑ κάνεις, έχει μόνο το τι ΚΑΝΕΙΣ.

Αλλά όόόχι, εμείς είμαστε για μεγάλα πράγματα. Θέλουμε 1-2 ώρες άσκηση κάθε μέρα, με 500 επαναλήψεις, τρέξιμο και δεν ξέρω τι άλλο. Αλλά ούτε τα απλά μικρά δεν κάνουμε.

Επόμενο εκτελέσιμο βήμα (ΕΕΒ)

Ωραία τα μεγάλα όνειρα και οι στόχοι, αλλά όταν είναι ώρα να δράσεις, δεν μπορείς να τα κάνεις τίποτα. Αυτά είναι μόνο μια πυξίδα, που σου δείχνει το δρόμο, και εάν όντως τα θες πραγματικά, σε φορτίζουν με ενέργεια. Όμως τα μόνα που μπορείς να κάνεις είναι τα μικρά, επόμενα, εκτελέσιμα βηματάκια.

Βλέπεις, οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να κάνουν αλλαγές, ή να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, γιατί πιστεύουν ότι είναι μεγάλη δέσμευση, και θα πάρει πολύ δουλειά, κόπο, προσπάθεια και χρόνο. Τα βλέπουν σαν κάτι ΤΕΡΑΣΤΙΟ, και επομένως, λογικό είναι να θεωρούν ότι θέλουν και τεράστια βήματα για να επιτευχθούν. 

“Απλός άνθρωπος είμαι, ας έρθουμε στην πραγματικότητα, δεν μπορώ να κάνω τεράστια βήματα. Δεν μπορώ να κάνω τεράστιες αλλαγές. Δεν είναι αυτά για μένα. Και να το δοκίμαζα να το κάνω, δεν νομίζω να το πετύχαινα.. Και εκτός αυτού, δεν έχω χρόνο”. Ποιο χρόνο μωρέ δεν έχεις, τα 5 λεπτά;

Δεν βλέπουν, ότι το μέγεθος τους ξεγελά. Ο οποιοσδήποτε πραγματοποίησε το οποιοδήποτε όνειρό του, ήταν και αυτός απλός άνθρωπος, σαν και σένα και μένα. Δεν έκανε μεγάλες πράξεις. Και αυτός 24 ώρες μέσα στην ημέρα του είχε.

Βασικά, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν μεγάλες πράξεις. Μεγάλες σε σχέση με τι; Όλες οι πράξεις που μπορούμε να κάνουμε, μικρές είναι. Απλά, στο αντίκτυπο που έχουν, διαφέρουν.

Ίσως τότε το πρόβλημά μας να είναι όντως ο χρόνος έτσι; Τις περισσότερες φορές όπως λέει ο Ρόμπινς “υπερτιμούμε τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε μια μέρα, όμως υποτιμούμε ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ το τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε ένα χρόνο”.

Δεν είναι το μέγεθος των βημάτων μας που θα κάνει τη διαφορά. Είναι το ΠΟΣΑ βήματα θα κάνουμε. Μαζεμένα, εις βάθος χρόνου, ακόμα και μικρά απλά πραγματάκια, φέρνουν τόσο μεγάλες αλλαγές, που είναι αρκετές για να αφήσουν τον οποιονδήποτε άναυδο. Και πάλι φέρνω για παράδειγμα την άσκηση γιατί είναι πολύ ευκολονόητα, και γιατί είναι μια συνήθεια που λείπει από τόσους ανθρώπους. Κάνε 5 κάμψεις κάθε μέρα για 1 μήνα, 2 μήνες, ή και 6 μήνες, και πες μου τη διαφορά. Κάνε κάτι μικρό για μεγάλο διάστημα, καθημερινά, και θα δεις αποτελέσματα πολύ μεγαλύτερα από το να μην έκανες τίποτα.

Αναλωνόμαστε τόσο πολύ στην “τελειότητα”, που ξεχνάμε ότι τα πάντα έχουν να κάνουν με το τελικό αποτέλεσμα, και τα μικρά επόμενα βηματάκια είναι τα μόνα που θα σε φέρουν πιο κοντά στα επιθυμητά αποτελέσματα. Αντίστοιχα κάνε κάτι μικρό με αρνητικό αντίκτυπο, και πες μου τη διαφορά σε 1 μήνα, ή σε 1 χρόνο.

Κάνε μια λίστα με μικρά επόμενα εκτελέσιμα βήματα (ΕΕΒ)

Κάτσε γράψε μια λίστα με τα μικρά ΕΕΒ, και ξεκίνα να κάνεις μερικά κάθε μέρα. Εάν σου φαίνονται μεγάλα, τότε σπάσε τα ακόμα περισσότερο σε μικρότερα βήματα. Μέχρι να σου φαίνονται όλα άμεσα επιτεύξιμα. Ο κάθε τεράστιος στόχος μπορεί να σπάσει σε αρκετά μικρά ΕΕΒ που να σε οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια εκεί που θες.

Γράψε επιτόπου μια λίστα με 5 μικρά επόμενα εκτελέσιμα βήματα που μπορείς να κάνεις μέσα στα επόμενα 5 λεπτά, και κάν’ τα.

Κάθε μέρα κάνε έστω 1% πρόοδο – η Τέχνη του Καϊζέν

Οι Ιάπωνες έχουν λέξη για αυτό. Λέγεται Kaizen. Παραθέτω την Wikipedia:

“Το Kaizen υιοθετήθηκε πρώτα από πολλές Ιαπωνέζικες επιχειρήσεις μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, επηρεασμένη εν μέρει από Αμερικανούς δασκάλους διαχείρισης επιχειρήσεων και ποιότητας που επισκέφθηκαν τη χώρα. Από τότε διαδόθηκε σε όλον τον κόσμο και πλέον εφαρμόζεται και σε περιβάλλοντα εκτός των επιχειρήσεων και της παραγωγικότητας.” Μία από τις επιχειρήσεις που χρησιμοποίησαν αυτή τη φιλοσοφία στην καθημερινότητά τους ήταν η Toyota, η οποία από αφανής έγινε αυτή που έγινε σήμερα.

Βλέπεις, όταν κάνεις μικρές βελτιώσεις, έστω και του 1%, σε μερικές μέρες συσσωρεύεται, και συνεχίσεις να πορεύεσαι σε αυτή την 1% αλλαγή πορείας, σε 100 μέρες έχεις 100% βελτίωση, ή σε 360 μέρες, 360% βελτίωση.

Η Σταθερότητα είναι σημαντικότερη της Έντασης

Αυτό που ελπίζω να κατάλαβες από τα παραπάνω είναι ότι πραγματικά, το να κάνεις σταθερά κάτι, και ας είναι μικρό, θα επιφέρει ΠΟΛΎ μεγαλύτερες αλλαγές απ’ότι το να έκανες κάτι μεγαλύτερο αλλά μια φορά.  Το να πας μια φορά για τρέξιμο και να τρέχεις επί 30 λεπτά από εκεί που δεν έτρεχες καθόλου, πιο πολύ κακό θα σου κάνει, παρά καλό, και σου προκαλέσει τόσο πόνο, σωματικό και συναισθηματικό, που δεν πρόκειται να το ξανακάνεις.

Αλλά το να τρέχεις 1 λεπτό την ημέρα, και να το διατηρήσεις για 1 μήνα ή και παραπάνω, μπορεί να σου αλλάξει όλη τη ζωή.

Οι μικρές καθημερινές βελτιώσεις, εις βάθος χρόνου, θα σου επιφέρουν μαγικά αποτελέσματα.

Εάν άδειασε το ντεπόζιτό σου, κάνε μια στάση να το ξαναγεμίσεις με καύσιμα.

Σε προηγούμενα άρθρα της σειράς “τα 6 μυστήρια βήματα της μεταμόρφωσης”, μιλάω για το καύσιμο που έχουμε όλοι μας ως άνθρωποι που είναι τα συναισθήματά μας. Αυτά είναι που μας παρακινούν να πάρουμε την οποιαδήποτε απόφαση, είτε τη θεωρούμε λογική είτε όχι.

Εάν δεν αισθάνεσαι αρκετά δυνατός/ή ή να έχεις αρκετή δύναμη μέσα σου για να κάνεις το οτιδήποτε, τότε μάλλον έχει αδειάσει το ντεπόζιτό σου, και χρειάζεσαι γέμισμα ΑΜΕΣΑ. Σήκω, πιες νερό, και χοροπήδα λίγο, κάνε λίγο σκοινάκι. Ή βάλε το πρώτο τραγούδι που σου έρχεται στο μυαλό.  Ξεκίνα να κινείσαι με περισσότερη ένταση και ταχύτητα. Βάλε πάθος σε αυτό που κάνεις. Κάτσε πιο μεγαλοπρεπώς στην καρέκλα και χαμογέλα. Κάνε κάτι για να γεμίσεις λίγο τις μπαταρίες σου όσο πιο γρήγορα μπορείς. Και βούτα στο ΕΕΒ (επόμενο εκτελέσιμο βήμα).

Η Αποφασιστικότητα και η Σιγουριά είναι Συναισθήματα Δύναμης

Δύο απ’τα πιο ισχυρά συναισθήματα ενδυνάμωσης που υπάρχουν, είναι το συναίσθημα της αποφασιστικότητας και της σιγουριάς. Και είναι συναισθήματα που τα καλλιεργούμε μέσα μας, όσο πιο συχνά ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ να τα νιώσουμε. Στο οτιδήποτε κάνεις μπορείς να βάλεις σιγουριά.

Πολλές φορές λέμε ότι κάποιος έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση. Δηλαδή μήπως έχει αυτοπεποίθηση για το ότι δεν έχει αυτοπεποίθηση και δεν το έχει καταλάβει;

Δεν είναι αν το έχεις ή όχι. Και δεν χρειάζεται πάντα τα νούμερα και οι πιθανότητες να είναι υπέρ σου. Τις περισσότερες φορές που έγινε κάτι αξιόλογο, ήταν όταν ένας άνθρωπος κέρδισε τις πιθανότητες. Και αυτό έγινε γιατί ήταν σίγουρος για αυτό που έκανε. Δεν ήταν σίγουρος βάσει πιθανοτήτων. Ήταν σίγουρος, γιατί επέλεξε να είναι. Είναι μια επιλογή. Εάν θα επιτρέψεις στις πιθανότητες να σου λένε τι μπορείς να κάνεις και τι όχι, τότε μεμιάς επιλέγεις σε πιο μέρος των πιθανοτήτων θα είσαι.

Εάν είναι να είσαι σίγουρος για κάτι, τότε είναι καλύτερο είναι να είσαι σίγουρος προς το μέρος που θες να πας. Ναι, μπορεί και να κάνεις και λάθος. Και ναι, μπορεί και όντως να μην είναι εφικτό. Όμως χωρίς να είσαι σίγουρος, δεν πρόκειται να το καταφέρεις ούτως ή άλλως.

Τα 2 βατραχάκια στο αφρόγαλο…

Εδώ σου προτείνω να δεις την παραπάνω ιστοριούλα που έβγαλα σε βίντεο… Θα σε κάνει να καταλάβεις καλύτερα αυτό που λέω, και θα σε προβληματίσει περισσότερο.

Ξεκίνα λοιπόν να καλλιεργείς την αποφασιστικότητα και τη σιγουριά μέσα στη μέρα σου. Περπάτα με σιγουριά. Διάβασε με αποφασιστικότητα. Μίλα με σιγουριά. Αυτά τα συναισθήματα είναι που θα σου δώσουν περισσότερη ψυχική δύναμη όσο περισσότερο τα εκπαιδεύεις.

“Θετικές αμφιβολίες”

Θα μπορέσεις να τα νιώσεις όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο αληθινά, όταν αρχίσεις να παίζεις με τις “θετικές αμφιβολίες”. Πολλοί όταν σκέφτονται κάτι -ίσως και ανέφικτο- να γίνει, ξεκινάνε να κάνουν μια λίστα στο μυαλό τους με όλους τους λόγους γιατί αυτό είναι ανέφικτο. “Και άμα συμβεί αυτό; Και άμα συμβεί και το άλλο; Τι και αν τα αστέρια δεν είναι ευθυγραμμισμένα και ο γείτονας άλλαξε σαμπουάν; Τότε εγώ τι θα κάνω;;;”

Αυτό που σου προτείνω είναι το αντίθετο: Ξεκίνα με το “τι και εάν ήταν εφικτά; τι και αν ήταν δυνατόν να γίνουν; Τι και εάν όντως μπορούσαν να γίνουν; Τι και εάν ΕΙΝΑΙ εφικτά;”

Επανέλαβέ το μερικές φορές, καθώς σκέφτεσαι αυτό που μέχρι πριν από λίγο σκεφτόσουν ότι δεν μπορεί να γίνει. Όσο περισσότερο παίζεις με την ιδέα ότι είναι εφικτό, τόσο πιο πραγματοποιήσιμο σου φαίνεται. Είναι ένας πολύ ισχυρός τρόπος να πιστέψεις πραγματικά σε αυτό που θες να κάνεις, καλλιεργώντας σιγά σιγά τη σιγουριά.

Βλέπεις ότι το μυαλό σου ξαναρχίζει τα “ναι, αλλά….. δεν το έχω ξανακάνει, και δεν έχω τον χρόνο, κλπ κλπ κλπ”. Δεν πειράζει. Συνέχισε, “ναι, αλλά, εάν ήταν εφικτό; εάν μπορούσε να γίνει;” Και συνέχισε να παίζεις με αυτή τη σκέψη.

Τέλος, πίστεψε το παρακάτω, και επανέλαβέ το κάθε φορά που βρίσκεσαι σε μια δύσκολη κατάσταση και δεν είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου:

“Πάντα υπάρχει κάποιος τρόπος αν είσαι αρκετά αφοσιωμένος και αποφασισμένος”

Τα 6 βήματα της μεταμόρφωσης

Αυτά ήταν (συνοπτικά!) τα 6 βήματα για την μεταμόρφωση του ανθρώπου και της ζωής του οποιουδήποτε σε ένα αριστούργημα. Ιδέες που εφαρμοζόμενες στην πράξη, αλλάζουν τα πάντα. Εδώ θα βρεις και τα υπόλοιπα βήματα, ώστε να τους ξαναρίξεις μια ματιά να τα θυμηθείς. Θυμήσου ότι η Μάθηση είναι κόρη της επανάληψης (όπως και η ιδιοφυΐα, και η ικανότητα!).