ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ;

Τι έχει να σου προσφέρει το Neuro Self Mastery

Ζούμε σε μία εποχή με άπειρες επιλογές - Ό,τι ψάξουμε μπορούμε να το βρούμε.

  • Υπάρχουν 20 είδη απ'το κάθε προϊόν να επιλέξουμε και δεκάδες διαφορετικές υπηρεσίες ή επιχειρήσεις που εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό.
  • Περισσότερα βιβλία έχουν εκδοθεί πλέον μέσα στα τελευταία 20 χρόνια απ'οτι σε όλα τα προηγούμενα χρόνια ΜΑΖΙ.
  • Κατοικούνται τα περισσότερα μέρη στον πλανήτη και υπάρχουν άπειρα μέρη να δούμε και να εξερευνήσουμε.
  • Οι επιστήμες έχουν διακλαδωθεί και εξειδικευτεί πιο πολύ από ποτέ.

Τι λείπει, όμως, απ'τον κόσμο;

Με τις άπειρες επιλογές και ευκαιρίες που πλέον μας δίνονται, όμως, δημιουργούνται νέα προβλήματα και ανάγκες.

Τα πανεπιστήμια και τα πτυχία έχουν αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό, που πλέον το να έχεις πτυχίο είναι το δεδομένο, και πολλές φορές δεν λέει και τίποτα (τις περισσότερες φορές).

Ο κόσμος καταλήγει να μην το χρειάζεται ή να μην εφαρμόζει τίποτα από αυτά που τον μάθανε στο πεπαλαιωμένο πλέον εκπαιδευτικό σύστημα.

Έτσι καταλήγει να γίνεται όλο και πιο σύνηθες το να προοδεύουν άνθρωποι που παραιτήθηκαν από το Πανεπιστήμιο.

Γιατί αυτοί έμαθαν και είχαν καθημερινή τριβή με το επάγγελμα που θέλανε από πολύ πιο νωρίς - δε χάσανε χρόνο, και μαθαίναν μόνο χρήσιμα πράγματα μέσα από την πρακτική και την εξάσκηση, και την επαφή τους με τον εκάστοτε πελάτη, συνεργάτη και κατάσταση.

Μέσα από την υπερβολή και την αφθονία της σημερινής εποχής, αρχίζουν να αναδύονται οι εξής ανάγκες:

1. Απλούστευση και απλότητα

Στις μέρες μας υπάρχει μεγαλύτερη πολυπλοκότητα από ποτέ.

Ο κόσμος πλέον πληρώνει, επιζητά και αναζητά την απλότητα στη ζωή του.

Όταν κάποιος μπορεί να κάνει κάτι με ποιο απλό και αποτελεσματικό τρόπο, η κοινωνία τον πληρώνει, και τον σπρώχνει προς τα μπροστά.

Η απλότητα είναι κάτι που λείπει σε όλους μας. Το μυαλό μας αποζητά την απλότητα. Ζούμε σε μία κοινωνία που διαδίδει πως οι περισσότερες επιλογές μας φέρνουν την ευτυχία. Όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Η απλότητα είναι αυτή που οδηγεί στην ευτυχία. Όσες περισσότερες επιλογές έχουμε, τόσο πιο δυστυχισμένοι είμαστε, όπως έχουν δείξει οι έρευνες.

"Η απλότητα είναι η υπέρτατη πολυπλoκότητα" ~ Λεονάρντο Ντα Βίντσι~

Click to Tweet

Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να πιάσουμε κάτι να το αναλύσουμε και να το κάνουμε πολύπλοκο, ώστε να το καταλάβουμε, και να ξαναεπιστρέψουμε στην απλότητα, αυτή τη φορά κατανοώντας το εις βάθος.

2. Καθοδήγηση

Στις μέρες μας υπάρχει λιγότερη καθοδήγηση από ποτέ.

Τα παιδιά έως και τέλος του Λυκείου δεν ξέρουν τι να κάνουν με τη ζωή τους και τις άπειρες επιλογές που τους ανοίγονται. Δεν ξέρουν καν τις επιλογές τους πολλές φορές. Εάν συμπεριλάβεις και τις επιλογές στο εξωτερικό, πάει χάθηκες.

Τα σχολεία δεν ασχολούνται ουσιαστικά με το μέλλον των παιδιών, αλλά με το "να βγάλουμε την ύλη που μας υποχρεώνει το Υπουργείο". Αντικαθιστούν τη Δημιουργικότητα των παιδιών με την Υπακοή, προετοιμάζοντάς τα για ένα δυσλειτουργικό Δημόσιο που είναι πλέον δεινόσαυρος, και καταπατώντας τις ικανότητες που χρειάζονται για το επιχειρείν - ή για να επιχειρίσουν το οτιδήποτε ουσιαστικό για τη ζωή τους.

Το Δημόσιο είναι ένας δεινόσαυρος που περιμένει να πεθάνει. Είναι το τελευταίο σύστημα που θα εξελιχθεί, αφού παραβιάζει βασικούς νόμους της φύσης, και δεν υπάρχει η ευγενής άμιλλα του ανταγωνισμού που υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα και τον υποχρεώνει να εξελιχθεί ώστε να επιβιώσει (όπως κάθε ζωντανός οργανισμός).

Οι γονείς και οι παππούδες δεν μπορούν προσφέρουν καθοδήγηση στις επιλογές των νεώτερων γενεών για πολλούς λόγους:

  • λόγω της άγνοιας των νέων δρώμενων,
  • λόγω της ταχύτητας με την οποία γίνονται τα άλματα στις επιστήμες και στην τεχνολογία, 
  • λόγω των εργαλείων (και του ιντερνετ) που μέχρι πριν 50 χρόνια δεν υπήρχαν
  • λόγω έλλειψης χρόνου και της ανάγκης να εργάζονται συνεχώς ώστε να παρέχουν τα απαραίτητα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σκεφτούν ήρεμα και μακροχρόνια.

Οι επιχειρήσεις ζητούν υπαλλήλους με ικανότητες που δεν τις λαμβάνεις από καμία σχολή, αλλά πρέπει να τις αναζητήσεις και να τις εκπαιδεύσεις από μόνος σου.

Οι περισσότερες σχολές δεν έχουν καμία επαφή πλέον με το τι συμβαίνει στον "έξω κόσμο" και δεν σε προετοιμάζουν καταλλήλως, εστιάζοντας φουλ στην θεωρία, και καθόλου στην πράξη.

Γίνονται καθηγητές άτομα που δεν "το'χουν", δεν έχουν μεταδοτικότητα, δεν έχουν υπομονή ή δημιουργικότητα, και συχνά είτε έγιναν για λάθος λόγους και με λάθος τρόπο καθηγητές, και δεν έχουν ιδέα απο διδασκαλία.

3. Κριτική σκέψη

Στις μέρες μας υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη για κριτική σκέψη από ποτέ.

  • Ώστε ο κάθε άνθρωπος να μπορεί να ξεδιαλύνει μόνος του το περιττό από το χρήσιμο.
  • Ώστε να μπορεί να βρει την ποιότητα μέσα στην ποσότητα και να πετάξει ό,τι δεν του χρειάζεται ή δε λειτουργεί για αυτόν
  • Ώστε να αγκαλιάσει τις δικές του απαντήσεις και να χαράξει το δικό του δρόμο.

Σε μία εποχή που δημοσιεύονται πάνω από 400.000 - 600.000 βιβλία κάθε χρόνο (μόνο στην Αμερική), και γράφονται πάνω από 70.000.000 νέα άρθρα κάθε μήνα, και να θες να τα διαβάσεις όλα, δεν σου φτάνουν ούτε 1.000 χρόνια.

Ο όγκος της πληροφορίας που βγαίνει συνεχώς είναι τόσο τεράστιος, και υπάρχει τόσο μεγάλη ανακύκλωση της πληροφορίας, αλλά και παραπληροφόρηση, που εάν κάποιος δεν μπορεί να σκεφτεί από μόνος του και να ξεσκαρτάρει το καλό από το περιττό, είναι καταδικασμένος να κυνηγάει την ουρά του.

4. Εποικοδομητική αμφισβήτηση

Στις μέρες μας υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη για εποικοδομητική αμφισβήτηση και διάλογο από ποτέ.

Το να μην πιστεύουμε ό,τι μας λένε και να ζητούμε αποδείξεις.

Πλέον, με τόσες νέες έρευνες που βγαίνουν συνεχώς (εκ των οποίων κάποιες σωστές, κάποιες με στατιστικά λάθη, κάποιες με "μαγειρεμένα" νούμερα προκειμένου να δημοσιευτούν, που ξεγελάνε τον κόσμο), ο κόσμος χρειάζειται κάπως να μπορεί να ελιχθεί μέσα σε αυτό τον λαβύρινθο.

Πλέον υπάρχουν βάσιμες ενστάσεις για τις περισσότερες ιδέες και σκέψεις. Υπάρχουν έρευνες που υποστηρίζουν όλες τις αντίπαλες απόψεις.

Χρειάζεται να μπορείς να αμφισβητείς τα όσα ακούς ακόμα και αν προέρχονται απο "αυθεντίες" στο χώρο, και να μπορείς να επεξεργάζεσαι την "μασημένη τροφή" που σου δίνουν.

Και χρειάζεται να χτίσεις την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου και την αυτοπεποίθησή σου, ώστε

  1. καταρχάς να μην προσβάλλεσαι εύκολα,
  2. να μπορείς να δεις την αντίθετη όψη και τους ισχυρισμούς του άλλου και να καταλάβεις τι εννοεί
  3. να μπορείς να κάνεις οικοδομητική κουβέντα ώστε να πάρεις κάτι από αυτήν
  4. να είσαι αρκετά ευέλικτος ώστε να μπορείς να αλλάξεις τις απόψεις σου εάν κάπου έχεις λάθος
  5. να είσαι υπεράνω των απόψεών σου, ώστε να μπορείς να αναγνωρίσεις και να παραδεχτείς ότι κάνεις λάθος.

Αλλά πάνω απ'όλα:

5. ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Ή αλλιώς, η ανάγκη του να κατανοούμε τον εαυτό μας, να τον μάθουμε όσο καλύτερα μπορούμε, ώστε εν συνεχεία να μπορούμε να πάρουμε τον έλεγχο της ζωής μας.​

Για να μπορέσεις να κατακτήσεις τον οποιοδήποτε στόχο, θα πρέπει να μπορέσεις πρώτα να καταλάβεις τον εαυτό σου, και να ξεπεράσεις τον παλιό σου εαυτό και τρόπο σκέψης, με κάποιο τρόπο.

Η Αυτογνωσία είναι το πρώτο και σημαντικότερο βήμα για να σταματήσεις να "πυροβολάς τα πόδια σου", και να σαμποτάρεις τον εαυτό σου και τις προσπάθειές σου.

Τη θες για να μπορείς να μάθεις από τα λάθη που επαναλαμβάνονται  με το μικρότερο δυνατό κόστος (ψυχολογικό ή υλικό), και να μπορέσεις να πετύχεις τον στόχο σου, μικρό ή μεγάλο, και να προχωρήσεις στο επόμενο κεφάλαιο.

Τη χρειάζεσαι για να ξέρεις τα αδύναμα σημεία σου, και τι θα εκμεταλλευτούν οι άλλοι για να σε παρασύρουν έξω από τον δρόμο σου.

Υπάρχουν πλέον τόσα άπειρα ερεθίσματα γύρω μας που είναι πανεύκολο αποπροσανατολιστείς, να "σκοντάψεις" και να χαθείς σε επικίνδυνα σκοτεινά δρομάκια ή να καταλήξεις να κάνεις κύκλους χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Έχει ήδη ξεκινήσει ένας πόλεμος για την προσοχή μας. 

Τηλέφωνα, μηνύματα, ειδοποιήσεις, απαιτήσεις, καθήκοντα, διαφημίσεις όπου και να κοιτάξεις. Όλοι κυνηγάνε να αποσπάσουν μέρος της προσοχής μας.

Η προσοχή μας, όπως και η ενέργεια και ο χρόνος μας είναι από τα αγαθά που πρέπει να διαφυλάσσεις ως κόρη οφθαλμού, γιατί όποιος ελέγχει την προσοχή σου, ελέγχει και τη ζωή σου.

Ο κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη κάποιας καθοδήγησης μέσα στο σκοτάδι του χάους.

Το να αρχίσεις να γνωρίζεις τον εαυτό σου, να ακούς την εσωτερική σου φωνή και να καταλάβεις τι σου ταιριάζει και τι όχι, είναι σαν να ρίχνεις φως σε σκοτεινά μέρη - σε εκείνα τα μέρη που ναι μεν μπορεί να κρύβουν τέρατα, όμως είναι τα τέρατα που θα κληθείς να αντιμετωπίσεις αργά ή γρήγορα, γιατί κρύβουν τον θησαυρό που ψάχνεις.

Έτσι, λοιπόν, ελπίζω να αρχίζεις να καταλαβαίνεις ποια η χρησιμότητα της αυτογνωσίας και της αυτοκυριαρχίας στις μέρες μας.

Χωρίς αυτογνωσία (και εντέλει αυτοκυριαρχία), ο εξωτερικός κόσμος θα κυριαρχήσει στη ζωή μας, και θα γίνουμε το κλασσικό χαριτωμένο σκυλάκι που κυνηγάει τα μπαλάκια που του πετάνε και δεν ξέρει πού να πρωτοπάει. Εάν δεν σταματήσει όμως αυτό, μετά από καιρό καταλήγει μία μίζερη ύπαρξη που κάθεται στη γωνία του γιατί δεν μπορεί να πιάσει κανένα μπαλάκι, και προσπαθεί να αποτρέψει και τους άλλους.

Το Neuro-Self-Mastery, λοιπόν, ασχολείται με το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να ανακαλύψει τον εαυτό του και σιγά σιγά να τον κατανοήσει και να αρχίσει να χρησιμοποιεί τα όσα μαθαίνει για να βελτιώσει την καθημερινή του ζωή.

Με αυτή την αναζήτηση της αυτο-κυριαρχίας, τους πειραματισμούς, και τις μικρές επιτυχίες να συσσωρεύονται, ξεκινάμε ένα φαινόμενο κύματος  (ripple effect), που εξαπλώνεται σε όλους τους τομείς της ζωής μας και όχι μόνο.

Εξαπλώνεται ταυτόχρονα στους ανθρώπους γύρω μας - στα αγαπημένα μας πρόσωπα, στις ομάδες που ανήκουμε, στην κοινωνία μας, στη χώρα μας, και τελικά σε όλον τον κόσμο.

Είπαμε - τα πάντα είναι ένα, και αυτό ισχύει και για τους ανθρώπους - ναι, ακόμη και ένας άνθρωπος είναι αρκετός για να επηρεάσει το σύνολο. Κανένας δεν είναι ξεχωριστός από το σύνολο, και κάθε τι που κάνεις ή δεν κάνεις, προσθέτει ή αφαιρεί από όλη την ανθρωπότητα.

Έτσι...

Για να μπορέσεις να αλλάξεις τον κόσμο αύριο,
θα πρέπει να ξεκινήσεις από τον εαυτό σου σήμερα. ~

Και αυτό που επιζητούμε, περισσότερο απ'όλα, είναι να ξαναβρούμε την ευτυχία μας, το χαμόγελό μας και το πάθος μας για ζωή.

Γιατί;

Γιατί είναι ο στόχος με τη μεγαλύτερη αξία, ο οποίος στη διαδρομή μας μετατρέπει σε κάτι παραπάνω, και μας οδηγεί στο να ανακαλύψουμε το ποιοι είμαστε, τι μπορούμε να κάνουμε και τι ρόλο ήρθαμε να παίξουμε σε αυτόν τον κόσμο.

Και στη συνέχεια, μπορούμε να εμφυσήσουμε και στους άλλους αυτή την ενέργεια και το πάθος, ώστε να τους υποστηρίξουμε και αυτούς στον αντίστοιχο αγώνα τους για εξέλιξη.

Τι έχει να σου προσφέρει το Neuro-Self-Mastery;

Θα μοιραστώ μαζί σου σκέψεις, ιδέες, άρθρα, βίντεο, σειρές μαθημάτων και ό,τι άλλο μπορεί να σε βοηθήσει (επιστημονικώς αποδεδειγμένα όσα περισσότερα μπορώ) που να αφορούν την υπέρτατη πρόκληση για τον κάθε άνθρωπο, όποιον στόχο και να έχει: την Αυτογνωσία, την Διαχείριση των καταστάσεων, και την Τελείωση, που είναι τα μεγάλα βήματα της εξελικτικής μας πορείας.

Νευρο- γιατί το στοιχείο κλειδί, εδώ, είναι ο Εγκέφαλος και το Νευρικό μας Σύστημα.

Ο εγκέφαλός σου είναι ο πιο φανταστικός υψηλής-τεχνολογίας υπερ-υπολογιστής και αυτόματος-μηχανισμός που υπάρχει στον πλανήτη μας αυτή τη στιγμή.

Το site αυτό ονομάζεται Neuro-Self-Mastery (Νευρο-αυτο-κυριαρχία) για 2 λόγους:

Πρώτον: Αφορά την Εξερεύνηση, την Κατανόηση και την Κυριαρχία ΕΠΙ του Νευρικού μας συστήματος (της μηχανής/υπολογιστή) και κατ'επέκταση στην κατανόηση και εκπαίδευση του Μυαλού μας (του χρήστη) - με απλά λόγια και χωρίς να χρειάζεστε εξοικίωση με περίεργους όρους!

Γιατί ΓΙΝΕΤΑΙ να γίνουμε εμείς οι κυρίαρχοι του μυαλού και της ζωής μας.

Δεύτερον: Πιστεύω ότι η Αυτοκυριαρχία είναι ο πιο δύσκολος αλλά και ο στόχος με την υψηλότερη ανταπόδοση. Είναι η μητέρα όλων των υπόλοιπων στόχων που κάποιος μπορεί να προσπαθήσει να επιτύχει.

Όλοι οι στόχοι από αυτόν περνάνε προκειμένου να επιτευχθούν.

Είτε κάποιος έχει όνειρο μία Lamborghini, είτε το ιδιωτικό του νησί, είτε οικονομική ανεξαρτησία, είτε την ωραιότερη κοπέλα (ή άντρα) στον πλανήτη, είτε να χάσει κιλά, είτε να αναπτυχθεί πνευματικά, είτε μία αγαπημένη οικογένεια, είτε το να βελτιώσει όλο τον κόσμο και να πολεμίσει την παγκόσμια φτώχια, αδικία και πείνα.

Ό,ΤΙ και να επιθυμείς, απαιτεί Αυτογνωσία και Αυτοκυριαρχία.

Όλοι οι στόχοι είναι διαφορετικά μονοπάτια που οδηγούν στον ίδιο σκοπό, σε διαφορετικό βαθμό και με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα μας.

Όπως είχε πει ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι (που θα διαβάσεις αρκετά για αυτό στο NeuroSelfMastery: "Δεν μπορεί κάποιος να έχει μικρότερη ή μεγαλύτερη κυριαρχία από την κυριαρχία που έχει επί του εαυτού του."

Ποτέ δεν θα έχεις μεγαλύτερη ή μικρότερη εξουσία απ'αυτή που έχεις πάνω στον εαυτό σου...
τα ύψη της επιτυχίας ενός ανθρώπου μετρώνται από την αυτο-κυριαρχία του,
και τα βάθη της αποτυχίας του από την αυτο-εγκατάλειψή του.
...Και αυτός ο νόμος είναι η έκφραση της αιώνιας δικαιοσύνης.
Αυτός που δεν μπορεί να εξουσιάσει τον εαυτό του, δεν θα έχει καμία εξουσία πάνω σε άλλους."

~ Leonardo da Vinci ~

Η φιλοσοφία του Neuroselfmastery είναι ο συνδιασμός των Νευροεπιστημών ("δύση") με την Αυτοκυριαρχία ("ανατολή").

Θα δεις πως τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο, και "ή αυτό ή το άλλο", αλλά και τα δύο - όλα αποχρώσεις του γκρι. ?

Δεν είναι ή "φιλοσοφία" Ή "επιστήμη", αλλά και τα δύο, καθώς η φιλοσοφία κρύβει επιστήμη, και η επιστήμη έχει φιλοσοφία.

Όλες οι επιστήμες και οι κλάδοι αρχίζουν σιγά σιγά να συνδέονται και να αναμειγνύονται, όπως και στα αρχαία χρόνια.

Είναι στην τάση των ανθρώπων να παίρνουν τα απλά και να τα κάνουν πολύπλοκα, να τα αναλύουν και να τα υπερ-αναλύουν, προκειμένου να καταλάβουν, να μάθουν και να εξασκηθούν, σαν "ασκήσεις επί χάρτου".

Στη συνέχεια τείνουν να επανέρχονται σιγά σιγά στην απλότητα - αλλά αυτή τη φορά γνωρίζοντας - έχοντας πάρει το μάθημά τους.

Έτσι λοιπόν, όπως πάλι έλεγε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι:

"Τα πάντα είναι ένα, τα πάντα συνδέονται"
και
"Αν δεν βλέπεις τη σύνδεση, δεν κοιτάς αρκετά προσεκτικά."

Οι επιστήμες τείνουν να αναμυγνύονται πλέον και να αλληλο-ενισχύονται.

Και αν και πιστεύουμε πως διαχωρίζονται και διακλαδίζονται ακόμη περισσότερο, και υπο-εξειδικεύονται, μας ξεγελά το μυαλό μας - μας φαίνονται να διαχωρίζονται ενώ στην πραγματικότητα συνδέονται, και απλά εμείς δίνουμε νέες και διαφορετικές ταμπέλες.

Μπες να κατεβάσεις το Δωρεάν Πακέτο Εξερεύνησης του Εαυτού σου για να ξεκινήσεις το ταξίδι προς την Αυτο Κυριαρχία και μία ζωή εσύ όπως την επιθυμείς. 

Εδώ μπορείς να βρεις τις Βασικές Αρχές του Neuro-Self-Mastery.

Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι; (ιστορία Γιώργου part 3)

Στα προηγούμενα επεισόδια της ιστορίας:

Ο Γιώργος πέρασε μια δύσκολη περίοδο στη ζωή του.

Όμως, επέλεξε να γίνει ο κυβερνήτης της ζωής του και να αναλάβει τις ευθύνες του.

Αλλά πάνω απ’όλα, επέλεξε να συγχωρέσει τον εαυτό του για το παρελθόν που δεν μπορούσε να αλλάξει.

Έτσι, θέλοντας να μάθει περισσότερα για να βγει απ’τη «καταιγίδα» που αντιμετώπιζε, πήγε στον Παναγιώτη, τον διευθυντή και μέντορά του, για να τον ρωτήσει και να συζητήσουν ποιο είναι το επόμενο βήμα.

Βρήκε, λοιπόν, τον Παναγιώτη στο γραφείο του, να κάθεται πίσω από ένα σωρό βιβλία και χαρτιά και να μελετάει.


«Παναγιώτη, θέλω να μου πεις το επόμενο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.»

«Τη σωστή κατεύθυνση προς τα πού;» ρωτάει πονηρά ο Παναγιώτης, αφήνοντας κάτω τα χαρτιά.

«Τι εννοείς, προς τα εκεί που θέλω να πάω»

«Ώστε ξέρεις πού θες να πας;»

«Θέλω να βγω από την καταιγίδα, είχαμε πει την προηγούμενη φορά…»

«Γιώργο μου, μου λες που ΔΕΝ θες να πας. Εγώ σε ρώτησα πού ΘΕΣ να πας. Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.»

Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.

«Γιατί δεν αρκεί το να θέλω να βγω απ’την καταιγίδα;»

«Σκέψου λίγο.

Τι θα γίνει εάν βγεις απ’την καταιγίδα και καταλάβεις πως βρίσκεσαι στο διαμετρικά αντίθετο σημείο από αυτό που ήθελες να πας;…

Πέρα απ’αυτό, δυστυχώς η ψυχολογία μας δεν είναι τόσο απλή όσο ο καιρός (έστω ότι ο καιρός είναι κάτι απλό).

Όσο θα συνεχίζεις να εστιάζεις στην «καταιγίδα» μέσα σου, τόσο αυτή θα συνεχίζει να διαιωνίζεται και να υπάρχει, και τόσο περισσότερο, ασυνείδητα, θα κάνεις ενέργειες που θα σε κρατάνε παγιδευμένο μέσα της. Σου ξαναλέω:

Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.

Θα πρέπει να αντιληφθείς πως το πρόβλημα είναι μια ψευδαίσθηση:

Δεν υπάρχει καταιγίδα – εσύ τη δημιουργείς μέσα σου.

Τείνουμε να πηγαίνουμε προς τα εκεί που εστιάζουμε, και αυτά στα οποία εστιάζουμε τείνουν να μεγενθύνονται, στο μυαλό μας…»

Αυτά στα οποία εστιάζουμε τείνουν να μεγενθύνονται, στο μυαλό μας.

«Άρα θα πρέπει να αρχίσω να εστιάζω πού θέλω να πάω αντί για πού δεν θέλω. Ωραία το κατάλαβα. Άρα θα πρέπει να το προσδιορίσω;» ρωτάει ο Γιώργος.

«Φυσικα! Χρειάζεσαι πρώτα να καθορίσεις έναν προορισμό, για να μπορέσεις να βγεις απ’την καταιγίδα.

Αυτό συζητούσαμε την προηγούμενη φορά, όταν σου έδωσα την προαγωγή. Χρειάζεσαι μια νέα Ιθάκη, έναν επόμενο προορισμό, ένα νέο όραμα για τη ζωή σου.

Τι να την κάνεις την “πυξίδα” και τους “χάρτες” να σου πουν πώς να πλοηγηθείς, εάν δεν ξέρεις ΚΑΝ ποιος είναι ο προορισμός σου;

Εσύ μου είπες την προηγούμενη φορά ότι νοιώθεις σα φτερό στον άνεμο. Οπότε προηγείται αυτό.

Πού πας;

Τι θες να κάνεις; 

Έθεσες ένα όραμα που είχαμε πει πριν από λίγο καιρό;» τον ρωτάει ο Παναγιώτης με περιέργεια.

«Όχι, σου είπα ότι δεν είχα καιρό για τέτοια πράγματα…

Άσχετα αν μετά κατάλαβα πως αυτά που σου έλεγα ήταν λάθος…

Ξέρω, κατά βάθος, ότι ο προορισμός δεν είναι μια βλακεία, αλλά κάνει τη διαφορά.

Απλά τα έλεγα αυτά για να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά μου, που δεν έκανα τίποτα το αξιόλογο τόσο καιρό.

Η αλήθεια είναι ότι απλά δεν ξέρω τι θέλω…

Ή για να το θέσω καλύτερα – δεν ξέρω τι, ΑΠΟ ΟΛΑ αυτά που θέλω, είναι ο σωστός προορισμός για μένα.

Έχω τόσα πράγματα που θα ήθελα να κάνω – και τα θέλω όλα…

Δεν ξέρω τι να πρωτο-επιλέξω και τι να πρωτο-κάνω

Αλλά και πάλι με πιέζει ο χρόνος οπότε δε μπορώ να αφιερωθώ αυτή στη στιγμή στο να ξεκαθαρίσω 100% τι θέλω…» τελειώνει με έναν μεγάλο αναστεναγμό ο Γιώργος.

«Άρα απ’ότι κατάλαβα απ’όσα μου λες, φοβάσαι μην κάνεις τη λάθος επιλογή, και γι’αυτό δεν παίρνεις καμία σοβαρή απόφαση…»

«Ναι, θα μπορούσες να το πεις και έτσι…»

«Πολύς κόσμος δεν παίρνει μια απόφαση γιατί φοβάται.

*(βλέπε το άρθρο: Οι 4 κύριοι λόγοι που δεν παίρνουμε αποφάσεις)

Φοβάται αν θα πάρει τη σωστή απόφαση.

Φοβάται πώς θα το πάρουν οι άλλοι.

Φοβάται τι θα σημαίνει αυτή.

Φοβάται μήπως κάνει λάθος και πρέπει να επιλέξει κάτι άλλο.

Ο μόνος λόγος για τον οποίον κάποιος δεν παίρνει αποφάσεις είναι, ουσιαστικά, ο φόβος.

Όμως θα’θελα να το βάλεις καλά στο μυαλό σου:

Το να έχεις τον οποιοδήποτε προορισμό είναι καλύτερο απ’το να μην έχεις καθόλου προορισμό.

Αν είναι να περιμένεις μέχρι να’σαι σίγουρος, ποτέ δε θα έρθει αυτή η στιγμή.

Πάντα παίζουμε με τις πιθανότητες και αυτά που έχουμε στα χέρια μας την εκάστοτε στιγμή.

Μαζεύεις τα δεδομένα που μπορείς για μια απόφαση, αλλά μετά έρχεται η ώρα που πρέπει να την πάρεις.

Η ώρα είναι τώρα.

Με αυτά που ξέρεις τώρα, τι αποφασίζεις;

Δε σου λέω να παίρνεις βιαστικές αποφάσεις.

Σου λέω όμως ότι πρέπει να αρχίσεις να παίρνεις περισσότερες αποφάσεις.

Να τις σκέφτεσαι καλά, να τα βάζεις κάτω και να τα ζυγίζεις, αλλά μετά να παίρνεις αμέσως την απόφαση και να μην το αναβάλλεις παραπάνω απ’όσο χρειάζεται.

Και όσες περισσότερες αποφάσεις θα παίρνεις, τόσο καλύτερος θα γίνεσαι σε αυτό.

Είναι και αυτό μία ικανότητα η οποία χτίζεται, σαν όλες τις άλλες, και είναι μια ικανότητα που ξεχωρίζει τους καλούς ηγέτες από τους υπόλοιπους. Το καλύτερο θα στο πω σε λίγο.

Θέτεις, λοιπόν, για αρχή έναν προορισμό από όλους αυτούς που θες. Όσο προχωράς, όσο τον πλησιάζεις, βλέπεις αν σου ταιριάζει, αν είναι αυτό που ήθελες ή όχι.

Αν δεν σε ικανοποιεί, πας στον επόμενο.

Η ευλυγισία σκέψης είναι ό,τι πιο σημαντικό.

Αν πιστεύεις πως μπορείς να κρίνεις, αν πηγαίνεις προς την σωστή κατεύθυνση ή όχι, χωρίς να βρίσκεσαι σε κίνηση, απατάσαι.

Είπαμε το κλασσικό: Δεν μετράει τόσο ο προορισμός όσο το ταξίδι. Το ποιος γίνεσαι στην πορεία.

Ούτε χρειάζεται να είναι 100% ξεκάθαρος αυτός ο προορισμός στην αρχή.

Για αρχή σε νοιάζει να συνεχίσεις το ταξίδι σου προς νέους προορισμούς.

Σε νοιάζει να δεις προς τα πού θες να πας, και να ξαναρχίσεις να κάνεις μικρά και σταθερά βήματα προς τα εκεί.

Όσο προχωράς, τόσο περισσότερο το ξεκαθαρίζεις μέσα σου τι είναι αυτό που θες, και τόσο περισσότερο θα μπορείς να διακρίνεις τα επόμενα βήματα και την πορεία σου.

Το καλύτερο ξέρεις ποιο είναι; Ότι ο δρόμος θα σου φανερώνεται όσο προχωράς.

Όμως θα πρέπει να είσαι ήδη σε κίνηση προς τα εκεί που θες. Γιατί η ζωή και ο κόσμος βρίσκεται συνεχώς σε κίνηση προς τα κάπου, και αν δεν έχουμε επιλεξει – έστω και αδρά- εμείς αυτό το “κάπου” της δικής μας ζωής, τότε άλλοι το επιλέγουν για εμάς. Αν νομίζεις πως δεν είναι σε κίνηση η ζωή σου, τότε άλλος παίρνει τις επιλογές.

Χρειάζεται συνεχώς να έχεις έναν προορισμό κατά νου, γιατί αυτός είναι που σου καθορίζει την κατεύθυνση που θα πάρεις.

Ποιος, όμως, νομίζεις ότι είναι ο επόμενος, Μεγάλος σου Προορισμός; Και πώς ξέρεις ότι αυτός είναι πράγματι αυτό που θες;» καταλήγει ο Παναγιώτης.

«Έλα, ντε; Δεν ξέρω τι θέλω περισσότερο. 

Πώς μπορώ να ξέρω ΤΙ, απ’όλα αυτά, είναι αυτό που θέλω περισσότερο;

Πώς θα βρω ποιος είναι ο προορισμός που δε θα το μετανοιώσω στην πορεία και δε θα αλλάξω γνώμη;»

«Αυτό θα στο πω την άλλη φορά. Προς το παρόν σκέψου αυτά που είπαμε. Ξεκίνα να παίρνεις αποφάσεις, σκέψου αδρά την κατεύθυνση που θες να πας, και κάνε τα πρώτα βήματα.» του λέει με ένα πονηρό χαμόγελο ο Παναγιώτης κλείνοντας την κουβέντα.

 

Επόμενη ιστορία εδώ: Μέρος 4: Πώς θα ξέρεις ποιος είναι ο Αληθινός σου Προορισμός;

Προηγούμενη ιστορία εδώ: Μέρος 2: Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα;