Ο Λόγος που Αυτο-Σαμποτάρεσαι, και πώς να το σταματήσεις

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher | 

Spotify | Castbox |

Πιστεύεις πως ο άνθρωπος είναι ικανός να καταφέρει τα πάντα;

Το πιστεύεις πραγματικά, ή σαν άλλη μία κλισέ / στερεότυπη έκφραση;

Γιατί αν το πιστεύεις πραγματικά, σημαίνει πως το πιστεύεις και για τον εαυτό σου και για τους γύρω σου.

Το πιστεύεις μόνο στα λόγια, ή το δείχνεις και με τις πράξεις σου, προς τους άλλους και προς τον εαυτό σου;

Συμπεριφέρεσαι στον κόσμο λες και έχει άπειρες δυνατότητες; Συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου έτσι;

  • Τι εικόνα έχεις για τον εαυτό σου;
  • Πιστεύεις ότι θα γίνεις σπουδαίος;
  • Πιστεύεις ότι θα επιτύχεις, θα είσαι ευτυχισμένος, θα έχεις ευημερία, ηρεμία, ή οτιδήποτε άλλο επιθυμείς;

Γιατί αν όχι, περιορίζεις τον εαυτό σου, χωρίς το ξέρεις, με τρόπους που ούτε καν μπορείς να διανοηθείς.

Εάν, όντως, πιστεύεις ότι είσαι γεννημένος για μεγάλα πράγματα και έχεις άπειρες δυνατότητες... Τότε βλέπεις το κάθε εμπόδιο, δυσκολία και αναποδιά που αντιμετώπισες ποτέ σου ως κάτι αναγκαίο;

Το βλέπεις ως το μονοπάτι σου που σε οδήγησε και θα σε οδηγήσει να γίνεις αυτός που πρόκειται να γίνεις;

Το χρησιμοποιείς σα σκαλοπάτι για να ανέβεις ψηλότερα, να καταφέρεις περισσότερα και να γίνεις κάτι περισσότερο από αυτό που ήσουν χτες;

Εάν όχι... Ξανασκέψου το, και βάλε αυτή την εικόνα στον υπολογιστή σου και κοίτα την καθημερινά...

Πώς πιστεύεις ότι θα είσαι στα 30 σου;

Ή στα 40 ή στα 80 σου; Γιατί ό,τι πιστεύεις, προς τα εκεί βαδίζεις.

Αν δεν τα έχεις σκεφτεί όλα αυτά, και δεν έχεις κάποιο ξεκάθαρο όραμα προς το οποίο βαδίζεις, τότε όλα αυτά έχουν μπει αυτόματα από τους γύρω σου (και πίστεψέ με, συνήθως δεν είναι καλά).

Από πού προέρχονται και τι είναι οι πεποιθήσεις μας;

Όλες μας οι πεποιθήσεις είναι επίκτητες και όχι συγγενείς.

Δηλαδή, ΔΕΝ γεννηθήκαμε με αυτές, αλλά τις αποκτήσαμε στην πορεία.

Όλες οι πεποιθήσεις είναι αυτο-ύπνωση.

Τις έχουμε επαναλάβει τόσες φορές στο μυαλό μας που τις έχουμε πιστέψει εν τέλει. Ό,τι επαναλαμβάνουμε, στο μυαλό μας, στις συζητήσεις και τα μηνύματα που στέλνουμε και στις πράξεις μας, γίνεται συνήθεια και εν τέλει εγκαθίσταται μέσα μας.

Τις περισσότερες πεποιθήσεις που έχουμε τις έχουμε ενσωματώσει στον τρόπο σκέψης μας και στην καθημερινότητά μας, κατά τύχη.

Μας τις έχει επαναλάβει τόσες φορές ο περίγυρός μας, τις έχουμε δεχτεί αφιλτράριστα, και τις έχουμε κάνει κτήμα μας και μέρους του τρόπου που ζούμε, παίρνουμε αποφάσεις και ενεργούμε.

Υπνωτιστήκαμε είτε ηθελημένα είτε κατά λάθος, από μικροί, αποδεχόμενοι φράσεις, νοοτροπίες, και ιδέες χωρίς να τις φιλτράρουμε, γιατί θεωρήσαμε “αυθεντία” αυτόν που μας το είπε, ή γιατί, απλά, τον εμπιστευόμασταν.

Ουσιαστικά δουλειά του υπνωτιστή, των ψυχιάτρων και των ψυχοθεραπευτών είναι να "απο-υπνωτίσουν" τους ασθενείς τους από τις περιοριστικές τους πεποιθήσεις, και να τους "υπνωτίσουν" σε νέες, καλύτερες, πιο ενδυναμωτικές εναλλακτικές.

Επίσης αυτά που έχεις ακούσει για τα θεάματα με τους υπνωτιστές… Ή είναι στημένα, ή οι θεατές ΘΕΛΟΥΝ να υπνωτιστούν:

Μία αρχή που έχει γίνει γνωστή εδώ και καιρό, είναι πως ένας υπνωτιστής δεν μπορεί να σε υπνωτίσει σε κάτι που δεν το θέλεις ή σε κάτι που είσαι αντίθετος.

(Δηλαδή; Δε θα πιστέψεις πως είσαι κοτόπουλο αν δεν θες να πιστέψεις πως είσαι κοτόπουλο.)

Άρα είμαστε όλοι υπνωτισμένοι;

Η σύντομη απάντηση είναι ΝΑΙ.
Είμαστε όλοι μας υπνωτισμένοι στις πεποιθήσεις μας και ο καθένας ζει στο δικό του όνειρο - κόσμο.

Και μάντεψε ποιος καθορίζει τα όρια του ονείρου...

Ξέρεις τι είναι οι αυτο-περιοριστικές πεποιθήσεις;

Περιληπτικά, είναι αυτό που λέει η λέξη: Πεποιθήσεις που περιορίζουν τον ίδιο μας τον εαυτό.

Πράγματα που πιστεύουμε και μας κρατούν πίσω, μας εμποδίζουν να καταφέρουμε τους στόχους μας.

Κάτι όμως που δεν έχω ξανα αναφέρει: οι αυτοπεριοριστικές μας πεποιθήσεις είναι ο κυριότερος λόγος για τον οποίον σαμποτάρουμε τον εαυτό μας!

Γενικά έχω ξαναμιλήσει για το πώς υπάρχει ένας άγνωστος πόλεμος μέσα μας, και πώς πολλές φορές σαμποτάρουμε τον εαυτό μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε ή χωρίς να το θέλουμε, και μετά απορούμε τι συνέβη. Είναι συνηθισμένα, μεταξύ της πλειοψηφίας, τα παρακάτω φαινόμενα:

  1. Δεν πιστεύουμε ότι είμαστε άξιοι.
  2. Δεν έχουμε παίξει ποτέ, στο μυαλό μας, με το ενδεχόμενο να είμαστε στη Γη για κάποιο μεγαλύτερο σκοπό, πόσο μάλλον να το συζητήσουμε με φίλους η την οικογένειά μας.
  3. Πιστεύουμε ότι χρειάζεται αντοχή, δυνάμεις, και ενέργεια αφύσικα περισσότερη απ'όση έχουμε.
  4. Πιστεύουμε ότι τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για εμάς.
  5. Πιστεύουμε ότι οι μικρές μας πράξεις και η καθημερινότητά μας, και όσα λίγα μπορεί να προλάβουμε να κάνουμε στη σύντομη ζωή μας δεν θα έχουν κανένα μεγάλο αντίκτυπο στην κοινωνία μας, στην ανθρωπότητα και στη ροή της ιστορίας...

Έτσι, με βάση αυτές τις πεποιθήσεις, όποτε πάμε να κάνουμε κάτι, πούμε κάτι, ή δούμε κάτι που να τις διαψεύδει αυτές, αισθανόμαστε άσχημα...

Ή αλλάζουμε ξαφνικά γνώμη και κάνουμε την επιλογή ή ερμηνεύουμε την κατάσταση με τρόπο που να συμβαδίζει με αυτές τις πεποιθήσεις...

Τι και αν όλοι αυτοί οι περιορισμοί είναι ΛΑΘΟΣ;

Τι και αν όλα αυτά είναι λάθος πεποιθήσεις και συμπεράσματα στα οποία καταλήξαμε εν αγνοία μας, ασυνείδητα, μετά από κάποια αποτυχία μας, ή μετά από κάποια αποτυχία κάποιου γνωστού μας προσώπου;

Ή τι και αν ήταν απλά μια παρερμήνευση μιας κατάστασης;

Ή αν ήταν οι περιορισμοί κάποιου άλλου που, άθελά του, προκειμένου να προστατευτεί τους μετέδωσε και σε εμάς για να μην απειλούνται τα όριά του;

Τι και αν βγάλαμε το λάθος συμπέρασμα και τόσο καιρό ζούσαμε ένα ψέμα;

Μπορούμε να τις αλλάξουμε;

Πάλι η σύντομη απάντηση είναι ΝΑΙ. Εάν το θέλουμε.

Βλέπεις, κάθε πεποίθηση είναι σαν ένα τραπέζι.

Μία μεγάλη επιφάνεια που ισορροπεί πάνω σε κάποια πόδια. Κάθε “πόδι” είναι μια εμπειρία που εμείς έχουμε χρησιμοποιήσει σαν υποστηρικτικό στοιχείο αυτής της πεποίθησης.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν γύρω μας όλων τον ειδών “πόδια”. Εάν θέλουμε, μπορούμε να βρούμε αρκετές εμπειρίες και αναμνήσεις απ’τη ζωή μας που να υποστηρίζουν είτε πχ πως όλος ο κόσμος είναι υπέρ μας, είτε πως όλος ο κόσμος είναι εναντίον μας.

Ο καθένας βρίσκει αυτό που ψάχνει.

Έτσι λοιπόν, για να αλλάξουμε μία περιοριστική πεποίθηση θα πρέπει πρώτα να σκεφτούμε μία αντίστοιχη ενδυναμωτική πεποίθηση - για να ξέρουμε ΤΙ ψάχνουμε.

Ποιες είναι οι ενδυναμωτικές εναλλακτικές των παραπάνω πεποιθήσεων;

  1. Το “δεν αξίζω ευτυχία και επιτυχία” μπορεί να γίνει
    • “Είμαι όσο άξιος πιστεύω πως είμαι, και καθημερινά ανεβάζω την αξία μου όλο και περισσότερο”.
  2. Το “δεν έχω έρθει για κάποιο σκοπό ή αν έχω, δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός” μπορεί να γίνει
    • “Ό,τι υπάρχει πάνω στη Γη εξυπηρετεί κάποιο σκοπό, και προετοιμάζομαι για να αποκαλύψω τον δικό μου”.
  3. Το “δεν έχω δύναμη, αντοχές και ενέργεια για να καταφέρω αυτά που θέλω, οπότε γιατί να μπω στον κόπο;” μπορεί να γίνει:
    • “Οι αντοχές, η δύναμη και η ενέργεια που χρειάζομαι για να τα καταφέρω είναι όντως πολύ περισσότερα απ'αυτά που έχω τώρα, και γι'αυτό επιλέγω αυτό το στόχο, για να γίνω κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη είμαι.”
  4. Το “Τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για εμένα” μπορεί να γίνει:
    • “Όλα τα όνειρα και οι στόχοι έχουν ένα κόστος, και ΕΙΝΑΙ για μένα μόνο αυτά που εγώ δύναμαι και θέλω να πληρώσω το αντίτιμο.”
  5. Το “Πιστεύω πως αυτά που κάνω καθημερινά δε μετράνε πουθενά και δεν έχουν κάποιο αντίκτυπο στον κόσμο, οπότε εγώ θα κάνω ό,τι θέλω, και ας κάνουν οι άλλοι ό,τι θέλουν”, μπορεί να γίνει:
    • “Οι μικρές πράξεις είναι αυτές που χτίζουν τη δύναμη για μεγαλύτερες και μεγαλύτερες και μεγαλύτερες. Πιστεύω ότι κάθε μου πράξη έχει ένα αποτέλεσμα ντόμινο στον κόσμο.”

Δες το βίντεο με τα ντόμινο και μείνε άναυδος (1 λεπτό).

Γνωρίζεις ποιες είναι οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ πεποιθήσεις σου;

Υπάρχει ένας αλάνθαστος τρόπος για να εντοπίσεις τις πραγματικές σου πεποιθήσεις, οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι άλλες από αυτές που “πιστεύουμε” πως έχουμε ή “θα θέλαμε” να έχουμε.

Ο αλάνθαστος αυτός τρόπος είναι απλός:

Κοίτα τις πράξεις και τα αποτελέσματά σου.

Οι πράξεις και τα αποτελέσματα μιλάνε ΠΟΛΥ δυνατότερα απ'τα οποιαδήποτε λόγια:

  • Τα αποτελέσματα μας αποκαλύπτουν τις πεποιθήσεις και τις πράξεις του παρελθόντος.
  • Οι πράξεις μας αποκαλύπτουν τις πεποιθήσεις που έχουμε τώρα.

Αν δεν άλλαξε τίποτε τον τελευταίο καιρό (το πιο πιθανό για την πλειονότητα), τότε πράξεις και αποτελέσματα πάνε μαζί - δηλαδή:

Τα αποτελέσματα που έχεις σε οποιονδήποτε τομέα, 
απορρέουν απ' τις πράξεις που κάνεις
και τις πεποιθήσεις που έχεις αυτή τη στιγμή.

Πάρε για παράδειγμα τις σχέσεις:

Για να δεις ποια άτομα είναι πραγματικά προτεραιότητες βλέπεις ποιους βάζεις τακτικά στο πρόγραμμα και ποιους όχι. Χωρίς να κρίνεις τίποτα, μπορεί πολλές φορές να τυχαίνει να συντονίζεσαι με κάποιους και να αποσυντονίζεσαι από άλλους, αυτό συμβαίνει.

  • Αλλά ποιοι μπαίνουν στο πρόγραμμά σου; 
  • Ποιους έχεις προτεραιότητα;
  • Έχεις τις σχέσεις σου σε υψηλότερη προτεραιότητα απ'τη δουλειά σου; Τις έχεις υψηλότερα από τον εαυτό σου και την προσωπική σου βελτίωση;
  • Πόσο ψηλά έχεις την καλλιέργεια των σχέσεων και των ατόμων γύρω σου, πέρα απ'τον εαυτό σου;
  • Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι είναι δυνατόν να αλλάξουν;
  • Πιστεύεις ότι βελτιώνεις τους ανθρώπους γύρω σου;

Πάρε για παράδειγμα τα οικονομικά / καριέρα:

Θες να διπλασιάσεις ή τριπλασιάσεις ή δεκαπλασιάσεις τον μισθό σου;

Τότε κοίτα οι συμπεριφορές σου με ποια πεποίθηση συνάδουν και αν υπάρχουν οι αντίστοιχες πράξεις.

Βάζεις τον αντίστοιχο κόπο; Είναι προτεραιότητά σου;

Χτίζεις τις σχέσεις σου με τους συναδέλφους σου;

Πατάς τον εγωισμό σου για να χτίσεις σχέσεις;

Λύνεις προβλήματα στη θέση που είσαι;

Κάνεις άλλες θυσίες για αυτό;

Βελτιώνεσαι καθημερινά και συνειδητά;

Εν ολίγοις - πιστεύεις ότι τ'αξίζεις;


Λες πως είναι προτεραιότητά σου να πάρεις το πτυχίο; 

Τότε, γιατί στο πρόγραμμά σου βλέπω περισσότερες ώρες καφέδες με φίλους και βόλτες απ'ότι διάβασμα; Ή γιατί στο μεγάλο γραφείο είναι ο υπολογιστής και κάθεται, και εσύ κάθεσαι και διαβάζεις στο κρεββάτι ή στο μικρό τραπεζάκι, όταν και αν;

Εν ολίγοις - πιστεύεις ότι τ'αξίζεις το πτυχίο;

Μα όλα αυτά δεν είναι λεπτομέρειες;;;

Ναι, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες, όμως μέσα στις λεπτομέρειες κρύβονται οι βαθύτερες πεποιθήσεις σου για το πόσο σημαντικό είναι για εσένα κάτι. Μέσα απ'τις λεπτομέρειες και τις θυσίες φαίνονται οι πραγματικές μας προτεραιότητες και τα "θέλω" μας.

Ναι, εδώ οι λεπτομέρειες ΜΕΤΡΑΝΕ.

Είχα ακούσει κάποιον να λέει “εγώ θέλω γίνω ο καλύτερος στο τάδε επάγγελμα, και οικονομική ανεξαρτησία, καταπληκτική οικογένεια και παρέες, και υγεία και ενέργεια και ωραίο σώμα, και χρόνο για τον εαυτό μου”.

Ναι, ΟΚ, ξέρεις τι αντίτιμο θέλει αυτό που ζητάς; Ξέρεις πόσα χρόνια πόνο, προετοιμασία, προσπάθεια θέλει αυτό; Και αν ναι, τι κάνεις για αυτό; Γιατί αν δεν τα έχεις ήδη, και αν δεν κάνεις ήδη δραματικές αλλαγές, τότε τίποτα από αυτά δεν θα έρθει από μόνο του.

Αν ήταν τόσο εύκολο και “φτηνό” στις απαιτήσεις του σαν στόχος, όλοι θα το έκαναν! Όταν όμως βλέπεις μετρημένους στα δάχτυλα αυτούς που έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο, κάτι σημαίνει αυτό για το κόστος και τη δυσκολία του.

Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τις περιοριστικές μας πεποιθήσεις για πάντα;

1ο βήμα: Κοίτα τα αποτελέσματα που έχεις. Αν δεν έχεις τα αποτελέσματα που θες, τότε υπάρχουν από πίσω περιοριστικές πεποιθήσεις που σε εμποδίζουν να τα καταφέρεις.

2ο βήμα: Γιατί πιστεύεις πως δεν έχεις αυτά που θες, ακόμα;

Αυτή είναι η ιστορία που λες στον εαυτό σου και στους άλλους όταν σε ρωτάνε “πώς και δεν τα έχεις καταφέρει ακόμα;". Γράψ’ την σε ένα χαρτί, και κράτα το μπροστά σου.

3ο βήμα: Δες την κατάματα. Αυτή η ιστορία που έχεις μπροστά σου, αυτή που λες στον κόσμο και στον εαυτό σου για το “γιατί δεν τα έχω καταφέρει ακόμα”, είναι που σε περιορίζει.

Αυτή η ιστορία σε εμποδίζει να τα καταφέρεις.

Πρόσεξε: Το ότι πιστεύεις πως αυτή η ιστορία είναι αλήθεια είναι αυτό που σε κρατάει πίσω! Τι και αν όμως ήταν απλά μία παρερμήνευση και δεν ισχύει;

Αυτή η ιστορία είναι οι περιοριστικές σου πεποιθήσεις. Ανέπτυξε αυτούς τους λόγους για τους οποίους δεν τα έχεις καταφέρει ακόμα.

4ο βήμα: Αναγνώρισε τις περιοριστικές σου πεποιθήσεις μέσα σε αυτή την ιστορία, βάλ’τες σε σειρά προτεραιότητας. Στη συνέχεια

5ο βήμα: Κάνε δύο λίστες: Βάλε τις κορυφαίες 5 πεοιθήσεις που σε περιορίζουν στην πρώτη στήλη.

6ο βήμα: Γράψε τα αντίθετά τους στη δεύτερη λίστα. Για κάθε μία περιοριστική σου πεποίθηση γράψε μία διπλανή λίστα με ενδυναμωτικές εναλλακτικές πεποιθήσεις. Έχε για όλες τις περιοριστικές τουλάχιστον από μία ενδυναμωτική εναλλακτική.

7ο βήμα - Ανάλυση (σε γενικές γραμμές):

Ακολουθούν αρκετά βήματα, αλλά ξεκίνα με αυτά τα 5 που σου έγραψα, και στη συνέχεια, σε γενικές γραμμές, σκέψου γιατί οι περιορισμοί αυτοί είναι ψευδείς περιορισμοί και πως είχες την ελευθερία να επιλέξεις κάτι διαφορετικό, αλλά δεν το έκανες.

Στη συνέχεια σκέψου πού σε εξυπηρέτησαν αυτές οι πεποιθήσεις και τι σου προσέφεραν - και τι σου προσφέρουν ακόμα, και τι χάνεις - πώς σε περιορίζουν, και τι έχεις να κερδίσεις με τις νέες πεποιθήσεις.

Όσο περισσότερο τις αναλύσεις, τόσο περισσότερο θα κατανοήσεις τον εαυτό σου, τις πράξεις που έχεις κάνει, τις επιλογές που έχεις πάρει, τι σου προσέφεραν, τι έχασες, και τι γενικά έχεις να κερδίσεις με την αλλαγή.

8ο βήμα: Αν αυτές οι νέες πεποιθήσεις ήταν αλήθεια...

Τι θα άλλαζες αμέσως;

Να συμπεριφέρεσαι και να σκέπτεσαι βάσει των νέων σου πεποιθήσεων. Λες και αυτές οι νέες πεποιθήσεις είναι 100% αληθινές.

Αν ήταν, τι θα έκανες διαφορετικά; Τι αποφάσεις θα έπαιρνες; Τι επιλογές θα έκανες; Τι συνήθειες θα έχτιζες; Τι θα άλλαζες στη ζωή σου;

Βρες μία πράξη, μικρή ή μεγάλη, για την κάθε νέα σου πεποίθηση, που μπορείς να κάνεις και είναι σύμφωνη με την κάθε μία και κάν’το ΕΠΙΤΟΠΟΥ.

Μην το αφήσεις για αργότερα και χάσεις την ορμή.

Πρέπει όσο πιο σύντομα γίνεται να κάνεις κάτι για να “σφραγίσεις” αυτή τη νέα συμφωνία με τον εαυτό σου -κάτι που να δείξει στον εαυτό σου ότι πραγματικά θες να αλλάξεις αυτές τις πεποιθήσεις και να αρχίσεις να έχεις διαφορετικά αποτελέσματα.

Τι δε σου λένε για την “Αισιοδοξία”;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Πήγαινα στα ΚΕΠ σήμερα να κάνω μερικές δουλειές που έλεγα καιρό τώρα να κάνω…

Και καθώς πάω να μπω, μαζί με μια άλλη κυρία που πέτυχα στην πόρτα, ανακαλύπτουμε ότι έχουν απεργία.

Ενοχλήθηκε πολύ, και άρχισε να γκρινιάζει.

Εγώ της το γυρνάω και της λέω γελώντας “μία φορά είπα και γω να κάνω τα γραφειοκρατικά και έχουν απεργία χαχαχαχα”.

Και μου λέει θλιμμένη “πήρα άδεια για να τα κάνω…” – και της απαντάω – “ωραία, άρα έχετε ελεύθερη μέρα, μπορείτε να κάνετε ό,τι άλλο θέλετε!” και με κοιτάει περίεργα και φεύγει…

Αυτή έφυγε ενοχλημένη, εγώ έφυγα γελώντας, και σκεφτόμενος ΟΚ, ελεύθερο πρωινό τελικά, πάμε για διάβασμα ή συγγραφή.

Είχα backup plan.

Και εκεί μου έρχεται η ιδέα της διαφοράς “θετικής σκέψης”, με τη “θετική νοοτροπία” (που δε λένε στα βιβλία “αυτοβελτίωσης” και του “θετικού κινήματος”).

Πολλοί νομίζουν ότι “αισιοδοξία” και η “θετική σκέψη” είναι η επανάληψη θετικών φράσεων:

  • Είμαι ο καλύτερος. Είμαι ο καλύτερος. Είμαι ο καλύτερος.
  • Γίνομαι πλούσιος. Γίνομαι πλούσιος. Γίνομαι πλούσιος.
  • Είμαι υγιής. Κάθε μέρα γίνομαι καλύτερος” κλπ κλπ κλπ και να τα επαναλαμβάνουν συνεχώς μέχρι τελικής πτώσεως.

Όμως ξέρουν ότι κοροϊδεύουν τον εαυτό τους μέσα τους.

Το νοιώθουν (και έχει αποδειχτεί ότι αυτό αυξάνει την πιθανότητα για κατάθλιψη και αρνητικά συναισθήματα γενικότερα). 

Γιατί;

Γιατί τα αποτελέσματα, οι πράξεις τους και όλη τους η πραγματικότητα πάει κόντρα σε αυτά που λένε.

Δεν είναι “ρεαλιστικά”.

Και επιπλέον, με το να τα λένε αυτά, θυμίζουν στον εαυτό τους ότι δεν κάνουν κάτι για αυτά που λένε!

Ή [τα βιβλία αυτοβελτίωσης] τους λένε το να σκέφτονται συνεχώς αυτά που θέλουν, να περνάνε ώρες “οραματιζόμενοι” τους στόχους τους να πραγματοποιούνται, και την χαρά που θα έχουν τότε… (πράγμα που μερικές φορές μειώνει το κίνητρο να κάνεις τη δουλειά που απαιτείται).

Κάτι που επίσης δεν λειτουργεί (από μόνο του και έτσι όπως το περιγράφουν).

Αυτό που δε λένε είναι ότι υπάρχει και ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ αισιοδοξία.

Ω, ναι.

Ο ρεαλισμός δεν είναι απαραίτητα απαισιόδοξος και μπορεί να συνδιαστεί άψογα με τη θετική σκέψη.

***Βασικά είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα ο ρεαλισμός με τη θετική σκέψη, που αν δεν υπάρχει το ένα, το άλλο κάνει περισσότερο ΚΑΚΟ, παρά καλό από μόνο του.***

Θες να δεις μερικά παραδείγματα θετικών ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΩΝ αισιόδοξων φράσεων (= φράσεις if this, then that);

Θέλω να είμαι υγιής (να φτάσω τα Χ κιλά, Ψ λίπος, Υ άλλα χαρακτηριστικά – ευλυγισία, δύναμη κλπ).

  • Όκ, αυτή τι στιγμή κάνω τα …., …. και ….. . Τι άλλο μπορώ να κάνω;
  • Τι μπορώ να βελτιώσω;
  • Τι πρόβλημα μπορεί να προκύψει στις Χ περιστάσεις; (Όταν πάω μία βόλτα, όταν βγω με τους φίλους μου, όταν τύχει να κάνουμε παραγγελία, όταν είμαι έξω στις 6 το πρωί και θέλω κάτι να φάω; Όταν είμαι κουρασμένος και δεν μπορώ να πάω γυμναστήριο; Όταν πάω γυμναστήριο αλλά είναι κλειστό; Όταν πονάω σε όλο μου το σώμα και δεν μπορώ να πάω; Όταν έχω κανονίσει και δεν προλαβαίνω;)
  • Ο καλύτερος τρόπος να τα αντιμετωπίσω όταν προκύψουν είναι……. (και βρίσκεις 3+ διαφορετικές λύσεις για κάθε πρόβλημα).

Θέλω να κατακτήσω πλήρη οικονομική ελευθερία.

  • Οκ, τι κάνω για αυτό τώρα;
  • Γιατί δεν είμαι ήδη οικονομικά ανεξάρτητος; Τι με εμποδίζει; Τι με τραβάει κάτω; Τι με κρατάει δεμένο στη θέση μου;
  • Τι πιστεύω / κάνω / τι συνήθειες έχω που με έχουν οδηγήσει εδώ που είμαι;
  • Τι λάθη κάνω, πώς μπορώ να τα εντοπίσω, τι μπορώ να διαβάσω να ξεστραβωθώ, και ποιος μπορεί να με βοηθήσει;
  • Τι δεν γνωρίζω που με καταστρέφει και πώς μπορώ να το φτιάξω αυτό;
  • Πού είμαι δυνατός και τι προβλήματα μπορώ να λύσω για τον κόσμο;
  • Τι μπορώ να κάνω όταν προκύψει το Χ Ψ Ω; Τι θα κάνω αν προκύψει ελεύθερος χρόνος;
  • Τι μπορώ να ακούω όσο θα είμαι στα ΜΜΜ ή στο αυτοκίνητο ή σε αναμονή ή σε νεκρό χρόνο (πιάτα, σφουγγάρισμα, δουλειές χωρίς πολλή σκέψη) –  (υπάρχουν τόσα podcasts, videos, audio)
  • Πού μπορώ να γνωρίσω περισσότερα άτομα με τα Χ χαρακτηριστικά που θέλω; Ποιους γνωρίζω ήδη που να έχουν αυτά;
  • Ποιες είναι 3+ διαφορετικές λύσεις για κάθε ένα από τα παραπάνω “πρόβληματα”

Βλέπεις τη διαφορά;

Βλέπεις ότι οι πρωτες “θετικές φράσεις” δεν έχουν κανένα νόημα και είναι σαν να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου γιατί ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να μεταφραστούν σε ΠΡΑΞΕΙΣ;

Βλέπεις ότι στη δεύτερη περίπτωση οι φράσεις είναι “ρεαλιστικές” μεν, δηλαδή σου λένε πως “φίλε, ο δρόμος δεν είναι εύκολος, θα αντιμετωπίσεις δυσκολίες”, ΑΛΛΑ είναι και αισιόδοξες, δε, δηλαδή “όταν αντιμετωπίσεις αυτές τις δυσκολίες, θα κάνεις αυτο και εκείνο και το παρ’άλλο”.

ΑΥΤΟ είναι η πραγματική, ρεαλιστική αισιοδοξία.

Η σιγουριά που σου δίνει αυτό είναι 1.000.000 φορές μεγαλύτερη από την πρώτη περίπτωση.

Όταν έχεις ένα μεγαλύτερο πλάνο για τη ζωή σου, πράγματα που θες να κάνεις, να καταφέρεις και να ζήσεις, κάθε αναποδιά μπορείς να την εκμεταλευτείς για το καλύτερο, αρκεί να έχεις ανοιχτό το μυαλό σου στις λύσεις και να πιστεύεις στον εαυτό σου ώστε ό,τι πρόβλημα και να εμφανιστεί να ξέρεις ότι μπορείς να το λύσεις.

Γιατί;

Γιατί το έχεις ξανακάνει, ή έχεις προνοήσει.

Αν όχι, κάτι σε μαθαίνει για το τι θα κάνεις την επόμενη φορά. ;)

Σας εύχομαι να είστε ή να γίνετε ρεαλιστικά αισιόδοξοι σε όλους τους τομείς.

***Προσοχή: η θετική σκέψη χωρίς ρεαλισμό, και ο ρεαλισμός χωρίς θετική σκέψη είναι σαμποτέρ από μόνοι τους, και οδηγούν στην αναβλητικότητα και τη στασιμότητα.***

Αν θες να μάθεις περισσότερα για τους εσωτερικούς μας Σαμποτέρ, διάβασε εδώ:

Επίσης μπορεί να σε ενδιαφέρει αυτό:

Ο καθοριστικός παράγοντας της ευτυχίας σου

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher Spotify | Castbox

image courtesy by mattis koh and his vimeo "A look within" - Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~ 8 λεπτά.

Ο μικρός Κωστάκης δεν το είχε με τις κοπέλες.

Όσο και να προσπαθούσε, όσο να ήθελε, δεν μπορούσε.

Ντρεπόταν.

Αλλά ακόμα και αν ξεπέρναγε το φόβο του και πήγαινε να μιλήσει, δεν έπαιρνε τις αντιδράσεις που ήθελε.

Οι φίλοι του τον ρωτούσαν κάθε φορά "Πώς πήγε;;;"

Και αυτός με θλιμμένο ύφος απαντούσε:

"Εμμ δεν της άρεσε έτσι όπως την προσέγγισα και έφαγα άκυρο..." ή

"μου ξίνισε στην αρχή, και αν και μετά κάπως το έσωσα, πάλι εν τέλει το έκαψα"

ή "Δεν μπορούσε να μου μιλήσει παραπάνω γιατί έπρεπε να φύγει...".

Έτσι, σε κάθε του προσέγγιση αυτός αισθανόταν να εξαντλείται η ενέργειά του όλο και γρηγορότερα, και ήταν όλη την υπόλοιπη μέρα στις μαύρες του.

Ερώτηση: Τι κάνει λάθος;

...

...

...

Απάντηση:

Περιμένει μια συγκεκριμένη ανταπόκριση, και όταν η απάντηση της άλλης δεν είναι αυτή που περιμένει, αισθάνεται άσχημα.

Περιμένει την άλλη να τον αποδεχτεί για να καθορίσει ο ίδιος το πόση αξία έχει και πώς θα αισθανθεί για τον εαυτό του.

Και με αυτό το μικρό παράδειγμα, θέλω να θίξω ένα τεράστιο θέμα της Ψυχολογίας.

Αυτό που λέμε "Κέντρο Αναφοράς", που με απλά λόγια είναι το "κέντρο του κόσμου σου", δηλαδή αυτό που θα καθορίσει το τι θα κάνεις, πώς θα λειτουργήσεις, τι θα σκεφτείς, αν θα αντιδράσεις ή όχι, και πώς.

Ξεκινάμε με την απλή ερώτηση:

Πού έχεις το κέντρο του κόσμου σου;

Το έχεις "έξω";

  • Στις αντιδράσεις των άλλων,
  • στα γεγονότα που γίνονται γύρω σου,
  • στα αποτελέσματα που έχεις και
  • στις ανταμοιβές ή ποινές που θα πάρεις;

Ή το έχεις "μέσα" σου;

  • Στο ποιος είσαι,
  • τι θα κάνεις εσύ,
  • τι θα πεις,
  • τι θα δοκιμάσεις,
  • πόση ενέργεια θα αφιερώσεις,
  • τι θα μάθεις,
  • ποιες είναι οι δυνάμεις σου και
  • πόσο θα βάλεις τον καλύτερό σου εαυτό στο κάθε τι που κάνεις;

Ας ξαναδούμε τον μικρό Κωστάκη σε ένα άλλο σενάριο.

Κάνει αυτά που κάνει και οι φίλοι του τον ρωτάνε "Πώς πήγε;"

Και αυτός απαντάει όλο ενθουσιασμό:

"Ρε φίλε πήγα και έκανα Το και Το και το Παράλλο. Μπορεί να έφαγα άκυρο, αλλά μου άρεσε που το δοκίμασα, και που τόλμησα και πήγα και μίλησα. Ποιος από σας θα είχε τα @@ να το κάνει αυτό;!;!"

Τι κάνει τη διαφορά;

Στο δεύτερο σενάριο, έβλεπε αυτός τι έκανε και τι δοκίμαζε, και δεν τον ένοιαζε τόσο η ανταπόκριση. Σκέψου to λίγο:

  • Σε ποιο σενάριο πιστεύεις περνούσε καλύτερα και σε ποιο χειρότερα;
  • Σε ποιο σενάριο πιστεύεις ότι θα του άρεσε να συνεχίσει την "τριβή", μέχρι που εν τέλει θα τα κατάφερνε και σε ποιο όχι;
  • Σε ποιο σενάριο πιστεύεις ότι αναπόφευκτα θα γίνει καλύτερος και σε ποιο ότι θα τα παρατήσει σύντομα αν συνεχίσει έτσι;
  • Σε ποιο σενάριο πιστεύεις ότι είχε περισσότερη ενέργεια, και σε ποιο ότι αισθανόταν άδειος μετά από κάθε του "αλληλεπίδραση/δοκιμή";

Όμως, εσύ, εγώ όλοι μας είμαστε ο μικρός Κωστάκης καθημερινά, και σε όλους μας τους τομείς!

Δεν ξέρω αν το είδες και αν το κατάλαβες, αλλά έθιξα αυτό το θέμα στο προηγούμενό μου άρθρο, στην αλληγορία "Πόσο θα μου πάρει να πετύχω τη Φώτιση;".

~Κάθε στιγμή έχουμε μία επιλογή.~

Ι: Αντιδραστικό Μοντέλο

Μπορούμε να επιλέξουμε να κατηγορήσουμε τις συνθήκες, τους άλλους ανθρώπους, την κυβέρνηση, την Ε.Ε., μέχρι και τα αστέρια (!).

Και να βρισκόμαστε στο πρώτο σενάριο.

Ας το πούμε ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ μοντέλο (σενάριο).

Σε αυτό το σενάριο:

- Το κέντρο του κόσμου σου (κέντρο αναφοράς) βρίσκεται κάπου "εκεί έξω"

Το επίκεντρο του πού εστιάζεις καθημερινά για να ερμηνεύσεις το οτιδήποτε, βρίσκεται κάπου "εκεί έξω".

- Υπάρχει κάποιος "νταής" (bully) που φταίει για όλα:

Είπαμε αυτός μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος, το αντίθετο φύλο, κάποια εταιρία, οργάνωση, σύστημα, εταιρεία, το κράτος, η νοοτροπία του κόσμου, ή οποιοσδήποτε/οτιδήποτε θεωρείς πως φταίει για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι.

Μέχρι και τ'αστέρια μπορούν να παίζουν το ρόλο του νταή και να σε "τραμπουκίζουν" αν δεν είναι σωστά ευθυγραμμισμένα έτσι όπως τα θες.

Και αυτός ο "νταής" θα φταίει που όλα είναι έτσι στραβά.

- Είσαι το "θύμα" των περιστάσεων και όλων αυτών που συμβαίνουν "εκεί έξω": 

Αισθάνεσαι φυλακισμένος του παρελθόντος σου και θύμα των περιστάσεων.

Δεν κάνεις τίποτε άλλο πέρα απ'το να τονίζεις με τα λόγια σου, τις ιστορίες σου και τις πράξεις σου το

  • πόσο ανήμπορος είσαι,
  • πόσο λίγο έλεγχο της ζωής σου έχεις, και
  • πόσα πράματα δεν μπορείς να αλλάξεις,
  • πόσα σε χαλάνε, και
  • πόσα δεν είναι έτσι όπως θα έπρεπε.

Γενικότερα να παραπονιέσαι και να σου φταίνε τα πάντα.

Έχεις χάσει κάθε ίχνος ευθύνης της ζωής σου και των προβλημάτων σου, και κοιτάς αμέτοχος και παθητικά.

Πηγαίνεις "με τη ροή του ποταμού" (όπου και αν σε πηγαίνει αυτός).

- Περιμένεις έναν "Σωτήρα" να έρθει να σε σώσει: 

Περιμένεις κάποιος άλλος να αναλάβει την ευθύνη της κατάστασής σου, της ζωής σου και των προβλημάτων σου.

Περιμένεις κάποιον να έρθει να σε ξελασπώσει.

Μας έχουν αναθρέψει με τόσα λάθος πρότυπα (ή και καθόλου πρότυπα) για να στηριζόμαστε και να περιμένουμε να εμφανιστεί μία ηγετική φιγούρα να μας σώσει: 

  • ένας πολιτικός ηγέτης,
  • ένας υπερήρωας,
  • ένας γιατρός,
  • ένας επιστήμονας,
  • ένα μαγικό χάπι,
  • μία μαγική τροφή,
  • μία μαγική φόρμουλα,
  • μια μαγική επιστήμη,
  • μία μαγική τεχνική,
  • η εκκλησία ή κάποιο θείο μέλος της, ή
  • ο Χριστός με τη δευτέρα παρουσία
  • και τόσα άλλα παραδείγματα που θα παίξουν το ρόλο του "Σωτήρα" που θα έρθει να μας ξελασπώσει.

Αυτή η νοοτροπία σε οδηγεί στο να παραιτείσαι και να μην κάνεις ενεργά κινήσεις.

Παραμένεις παθητικός και αμέτοχος, "κοιτώντας την οθόνη της ζωής σου" και περιμένοντας κάτι να γίνει.

Το να κάθεσαι να προσεύχεσαι και να παρακαλάς με τη σκέψη σου δεν μετράει ως πράξη αλλά ως επαιτεία.

Εν τέλει:

  • Δίνεις στους άλλους τον έλεγχο της ζωής σου.
  • Είσαι ένας κομπάρσος στην ίδια την ταινία της ζωής σου, και οι "άλλοι" (κάπου εκεί έξω - "Νταήδες/Τραμπούκοι" και "Σωτήρες") είναι οι πρωταγωνιστές.
  • Εστιάζεις στα προβλήματα (τι πάει στραβά με αυτόν τον κόσμο) και όχι στις λύσεις (τι μπορεί να γίνει για αυτό) - με συνέπεια να γίνεσαι και συ μέρος του προβλήματος.

Το χαρακτηριστικό τρίπτυχο του αντιδραστικού μοντέλου είναι:

Όμως υπάρχει ένα άλλο μοντέλο, όπως είπαμε. Το δεύτερο:

ΙΙ: Προνοητικό Μοντέλο

Αντίθετα με το πρώτο, το δεύτερο σενάριο είναι που ο Κωστάκης εστιάζει στο:

  • τι έκανε σωστά ή λάθος,
  • τι μπορεί να βελτιώσει,
  • πειραματίζεται και δοκιμάζει, και
  • περνάει καλά με τον εαυτό του ανεξαρτήτως των "έξω" αποτελεσμάτων.

Ας το ονομάσουμε "Προνοητικό" μοντέλο (σενάριο). 

Κάθε φορά που κάνει κάτι, έχει ορίσει ως κάτι εσωτερικό, κάτι στον δικό του έλεγχο ως "Επιτυχία", και κυνηγάει αυτό.

Έτσι, σε αυτό το σενάριο έχουμε τα εξής χαρακτηριστικά:

Το κέντρο του κόσμου σου (κέντρο αναφοράς) βρίσκεται κάπου "μέσα" σου:

Το επίκεντρο που εστιάζεις καθημερινά για να ερμηνεύσεις το οτιδήποτε, βρίσκεται κάπου "μέσα" σου.

- Εσύ είσαι ο κεντρικός Ήρωας, Πρωταγωνιστής και Σκηνοθέτης της ταινίας της ζωής σου:

και οι "άλλοι" (οι κάπου εκεί έξω) είναι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, οι υποστηρικτές, οι προκλήσεις και οι κομπάρσοι.

Κανένας ήρωας όμως δεν έγινε ήρωας απ’το πουθενά.

Αν το καλοσκεφτείς, ακόμη και με τους σουπερ-ήρωες, όλοι περάσαν περιόδους τεράστιας πίεσης, έντασης, στρες και αναπροσαρμογών:

  • άλλον τον τσίμπησε μεταλλαγμένη αράχνη,
  • άλλος έφυγε απ’τον πλανήτη του την ώρα που καταστρεφόταν,
  • άλλου πήγε κάποιο πείραμα πολύ στραβά
  • και κάποιου άλλου του καταστράφηκε όλη η ζωή - σχέσεις, οικονομικά και υγεία ταυτόχρονα.

Όμως...

- Δεν υπάρχουν Νταήδες - υπάρχουν μόνο προκλήσεις, μεγάλες και μικρές:

  • Αναλαμβάνεις την ΠΛΗΡΗ ευθύνη της ζωής σου,
  • είσαι υπεύθυνος των επιλογών σου, και
  • αρνείσαι να αποδώσεις το "φταίξιμο" σε άλλους εκτός από εσένα.

Ξέρεις ότι ρίχνοντας το φταίξιμο αλλού, δίνεις και τον έλεγχο της ζωής σου, μαζί.

Ξέρεις πως «ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει δυνατότερο», και αποδέχεσαι τις προκλήσεις και τις αντιμετωπίζεις αντί να κάθεσαι να περιμένεις κάποιον να σε σώσει, γιατί...

- Δεν περιμένεις κάποιον Σωτήρα να έρθει να σε σώσει.
Δεν πιστεύεις στους Σωτήρες.
Αλλά πάντα χρειάζεσαι και έχεις στο πλευρό σου Διδασκάλους:

  • Ξέρεις ότι δεν θα έρθει κανένας.
  • Δεν περιμένεις κάποιον ή κάτι να σου αλλάξει τη ζωή, αλλά ενεργά κυνηγάς καταστάσεις να αντιμετωπίσεις.
  • Παίρνεις μαθήματα.
  • Βρίσκεις άτομα που έχουν αντιμετωπίσει τα ίδια προβλήματα και τους συμβουλεύεσαι.
  • Είσαι ανοιχτός σε ιδέες και λύσεις.

Ξέρεις ότι τα «μαγικά χάπια», τα σεμινάρια, τα βιβλία, η θρησκεία και όλα τα υπόλοιπα δεν θα σου αλλάξουν τη ζωή από μόνα τους.

Αλλά αν μπορούν να σε βοηθήσουν κάπως, θα τα αξιοποιήσεις σα διδασκάλους σου και φίλους σου.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι εκεί για να σου λύσουν τα προβλήματα και να αναλάβουν τις ευθύνες της δικής σου εξέλιξης.

Όσους διδασκάλους και να'χεις, ξέρεις ότι εσύ φέρεις τον τελευταίο λόγο για τη ζωή σου.

Ό,τι και να γίνει, εν τέλει, εσύ είσαι αυτός που θα πρέπει να κάνεις κάτι για να αλλάξουν τα πράματα.

Και ξεκινάς πρώτα από τον εαυτό σου.

"Γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο"
~Γκάντι~
(ναι, αυτό εννοούσε, μην ζητάς ν'αλλάξουν οι άλλοι, αλλά άλλαξε τον εαυτό σου πρώτα.
Απ'αυτό είναι και το "σύνθημα" του site πάνω πάνω)

Εν τέλει:

  • Ξέρεις ότι είσαι ελεύθερος κάθε στιγμή να επιλέξεις το πού θα εστιάσεις και το πώς θα ερμηνεύσεις το κάθε τι για να γυρίσεις την ιστορία υπέρ σου. Και μπορείς να επιλέξεις να δεις το οτιδήποτε σαν πρόκληση που πρέπει να βρεις μια λύση και να ανταπεξέλθεις, και ότι αυτό θα σε κάνει καλύτερο.
  • Εστιάζεις στις λύσεις και όχι στα προβλήματα - με συνέπεια να γίνεσαι και συ μέρος της λύσης.

Το χαρακτηριστικό τρίπτυχο του προνοητικού μοντέλου είναι:

Κλείνοντας με τον μικρό Κωστάκη...

Ο Κωστάκης λοιπόν, διαβάζει αυτό εδώ το άρθρο.

Έτσι, αποφασίζει να ακολουθήσει το δεύτερο, το προνοητικό μοντέλο, και αρχίζει να πειραματίζεται στην προσέγγισή του.

Αρχίζει περισσότερο να παρατηρεί τι κάνει αυτός και να σπρώχνει τον εαυτό του όσο μπορεί.

Σταματά να νοιάζεται για αυτά που δεν μπορει να ελέγξει όπως πχ. το τι θα σκεφτούν οι άλλοι και τι προβλήματα έχει η κυβέρνηση ή η εκάστοτε κοινωνία...

Και κάνει το καλύτερο με αυτά που έχει.

"Λένε πως η ζωή είναι σαν ένα παιχνίδι με χαρτιά: Δεν μπορείς να ελέγξεις τι σου έρχεται στο χέρι, αλλά θα πρέπει να παίξεις όσο καλύτερα μπορείς με το "χέρι" που σου ήρθε."

Click to Tweet

Μεταθέτει την "Επιτυχία" (δες προηγούμενο άρθρο "Τι είναι η πραγματική επιτυχία για εσένα;") και τους στόχους του από κάτι εξωτερικό και εκτός του δικού του ελέγχου, σε κάτι εσωτερικό, σε κάτι που μπορεί να ελέγξει, και μπορεί εν τέλει να φτάσει.

Έτσι αυτός συνεχίζει να βελτιώνεται.

Όσοι αργότερα βλέπουν τα αποτελέσματά του και τη συμπεριφορά του, τους αγγίζει.

Δημιούργησε αρκετούς επικριτές - ανθρώπους που τον σχολιάζουν αρνητικά γιατί δεν είναι σαν κι αυτούς, διαφέρει - είναι τρελός, είναι ανώμαλος λένε.

Αυτή είναι η εξήγησή τους, που δεν επαναπαυόταν και πίεζε συνεχώς τον εαυτό του τόσο πολύ (να γίνει καλύτερος).

Άλλοι το απέδωσαν στα γονίδιά του ή στην ιδιαίτερα υψηλή ευφυΐα του, ή στην καλύτερη ανατροφή του ή στο ότι "είναι στο χαρακτήρα του", ή στην καλύτερη δικτύωση και "κοννέ" του.

"Είναι κάτι ξεχωριστό, δεν είναι άνθρωπος, είναι εξωγήινος αυτός" λένε.

"Οι υπόλοιποι θνητοί, εμείς, δεν μπορούμε να τα κάνουμε αυτά" λένε.

Όμως κάποιοι τον ακολούθησαν και του επέτρεψαν να τους επηρεάσει

Νέοι ορίζοντες και δυνατότητες άνοιξαν - είδαν τον εαυτό τους σε αυτόν.

Και έτσι έναν έναν άνθρωπο τη φορά, ο Κωστάκης αλλάζει τον κόσμο, γιατί ξεκίνησε από τον ίδιο του τον εαυτό - τον πρωταγωνιστή της ταινίας του, και τον μόνο ήρωα που μπορούσε να ελέγξει τι θα κάνει και τι θα σκεφτεί.

Και συνεχίζει να εξελίσσεται και να πειραματίζεται και να παίζει γιατί ΑΠΛΑ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ η διαδικασία.

Αισθάνεται Επιτυχής, ανεξαρτήτως του τι θα πουν ή κάνουν οι άλλοι.

Είναι τρόπος ζωής πλέον.

Αυτή η πορεία μπορεί να φαίνεται ή και να γίνεται ανά περιόδους επώδυνη, ή μοναχική, ή ζόρικη.

Μπορεί να πιεστεί, να κλάψει, να φτάσει μέχρι και σε σημεία απόγνωσης.

Όμως ξέρει πως όλα αυτά δε συγκρίνονται με αυτά που θα αισθανόταν αν έμενε αμέτοχος.

Δεν συγκρίνονται με όλα αυτά που θα αισθανόταν αν ξεγελούσε τον εαυτό του και έλεγε πως "έλα μωρέ, καλά είμαι και έτσι, υπάρχουν και χειρότερα" και καθόταν εξ αρχής και κλεινόταν στη σπηλιά του.

Σίγουρα εξ αρχής ήταν πιο εύκολο το να "χρυσώσει το χάπι", να επαναπαυθεί στις ανέσεις του και να αρχίσει να ρίχνει το φταίξιμο σε άλλους. 

Όμως αποφάσισε ότι θα δώσει διαφορετική τροπή και ερμηνεία στην ταινία της ζωής του.

Είχε δει τι είναι δυνατόν, είχε πάρει το "μπλε χάπι" (βλέπε Matrix #1, όχι τίποτ'άλλο...), και δεν υπήρχε πλέον επιστροφή.

Ήταν, βέβαια, "καταδικασμένος" όλη την υπόλοιπη ζωή του να προσπαθεί να φτάσει το όραμα, να καταφέρει τα ιδανικά του.

Σίγουρα δεν είναι μια ζωή για όλους, και είναι προσωπική η επιλογή του καθενός μας.

Όμως σιγά σιγά έμαθε πώς να "ψυχαγωγεί" τον εαυτό του, να βελτιώνεται και να περνάει καλά με την όλη διαδικασία και την καθημερινότητά του...

Πλέον έγινε πιο εύκολο να λειτουργεί έτσι, παρά να κάθετε αμέτοχος, κοιτώντας τους άλλους και περιμένοντας κάποιον να έρθει να τον σώσει...

Γιατί ήξερε πώς κανένας δεν θα έρθει.

Έτσι άρχισε να έχει όλο και πιο έντονες στιγμές ευτυχίας και κορυφαίες στιγμές (peak experiences).

Σίγουρα δεν ήταν όλα ρόδινα συνεχώς.

Αλλά τα κάτω του άρχισαν να είναι όλο και καλύτερα σε σχέση με πριν.

Και τα πάνω του άρχισαν να είναι σκέτη μαγεία. 

Και έτσι έζησε και ζει μια ευτυχισμένη ζωή... :)

Σειρά σου:

1. Ποιο μοντέλο πιστεύεις ότι χρησιμοποιείς για να ερμηνεύεις τα γεγονότα; Πού είναι το κέντρο του κόσμου σου; Έξω από εσένα, ή μέσα σου;

Ποιος ή τι παίζει τον κάθε ρόλο στο πρώτο σενάριο, και ποιος ή τι μπορεί να παίξει τον αντίστοιχο ρόλο στο δεύτερο σενάριο;

2. Θυμίσου τι είπα παραπάνω και τα χαρακτηριστικά του δεύτερου σεναρίου με εσωτερικό κέντρο αναφοράς.

Τι μπορείς να κάνεις για να αλλάξεις την τροπή της ιστορίας σου;

3. Τι θα μπορούσες να κάνεις σε τακτική βάση που να σε πήγαινε στο δεύτερο, σενάριο με εσωτερικό κέντρο αναφοράς;

Τι να σταματήσεις απ'αυτά που κάνεις και σε κρατάνε στο πρώτο σενάριο;

Καλή επιτυχία.

Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο μοιράσου το με τους φίλους σου ή στείλτο σε κάποιον που ξέρεις ότι θα τον βοηθήσει!

Τι είναι η πραγματική επιτυχία για εσένα;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~ 8 λεπτά.

Αν ρωτήσεις κάποιον “Τι είναι η πραγματική επιτυχία για εσένα;“, το πιθανότερο είναι να σε κοιτάξει σαν να ήρθες από άλλο πλανήτη.

Εάν σου απαντήσει, η πιο πιθανή απάντηση είναι “καλή ερώτηση, δεν την είχα σκεφτεί”.

Οπότε ας το προσεγγίσουμε από διάφορες μεριές.

Όταν ήμουν μικρός, έπαιζα ποδόσφαιρο.

Ήμουν ο τερματοφύλακας.

Όμως, για να πω την αλήθεια, το ποδόσφαιρο δε μου άρεσε καθόλου.

Ιδίως η θέση του τερματοφύλακα.

Πολλές φορές όταν η μπάλα ήταν στην άλλη μεριά του γηπέδου, θα καθόμουν κάτω και θα περίμενα.

Πολλές φορές είχα φάει γκολ προτού καν προλάβω να σηκωθώ.

Άλλες φορές θυμάμαι, όταν ήμουν σχολείο, έπαιζα DotA ή WoW – παιχνίδια στο Internet, ή με φίλους μου…

Όμως ούτε σε αυτά δεν ήμουν καλός – δε με ένοιαζε αν θα μπορούσα να κερδίσω άλλους, δεν τα έπαιζα καθόλου ανταγωνιστικά.

Αλλά δε με τραβούσε το αν θα κερδίσω ή αν θα χάσω.

Και γι’αυτό δεν έβαζα καθόλου το μυαλό μου να σκεφτεί και έκανα χαζά και τραγικά λάθη.

Το ότι δε με ένοιαζε, με έκανε να μη θέλω να βελτιωθώ, αλλά με εμπόδιζε και στο να διασκεδάσω τόσο πολύ όσο οι υπόλοιποι φίλοι μου.

Έχεις παίξει ποτέ κάποιο άθλημα ή κάποιο παιχνίδι που να μη σε ενδιαφέρει το να κερδίσεις;

Πόσο πολύ προσπάθησες να παίξεις;

Πόσο ήθελες να βελτιωθείς;

Το ευχαριστήθηκες με την καρδιά σου;

Προφανείς απαντήσεις σε προφανείς ερωτήσεις έτσι;

Όμως τότε γιατί το κάνουμε αυτό ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ;

Το να παίζουμε ένα παιχνίδι που δε μας νοιάζει να κερδίσουμε μοιάζει χαζό στα βιντεοπαιχνίδια ή στα αθλήματα, αλλά γιατί να θεωρείται ανεκτό και φυσιολογικό στη πραγματική ζωή;;;

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε παγιδευτεί στους κανόνες άλλων, και σίγουρα δε μας βγαίνει σε καλό.

Θα πρέπει να κόψουμε ταχύτητα, και να διερωτηθούμε – ΓΙΑΤΙ;

Γιατί πασχίζουμε καθημερινά, στη δουλειά που είμαστε, με τις υποχρεώσεις μας, να κυνηγάμε τους στόχους που πιστεύουμε ότι εμείς έχουμε θέσει για τον εαυτό μας;

Κάτσε για μια στιγμή και σκέψου – τι σημαίνει επιτυχία; Όχι για τους άλλους, αλλά για εσένα προσωπικά.

Τι ορίζει ως επιτυχία η Κοινωνία

Όλοι μας πιστεύω έχουμε μια αδρή εικόνα του τι λέει η κοινωνία πως είναι η επιτυχία. Όπως και να την ορίσουμε καταλήγει στα ίδια τρία στοιχεία:

  1. Τα λεφτά,
  2. την ομορφιά και
  3. το να είσαι διάσημος.

(wealth, hotness and fame)

Προφανώς αυτό προβάλλεται με τον Χ ή με τον Ψ τρόπο, μέσα από τις διαφημίσεις, τα ΜΜΕ, τις εκπομπές, τις σειρές και όλα τα σχετικά.

Όπως είπα και σε προηγούμενό μου άρθρο (Ο Συχνότερος Σαμποτέρ: Αναβλητικότητα), η κοινωνία προωθεί τη νοοτροπία της “αρπαχτής”, της εύκολης επιτυχίας μέσα σε ένα βράδυ.

Προωθεί τη νοοτροπία να γίνει κάποιος διάσημος ή πλούσιος μέσα σε μια μέρα, με μία “σοφή” επιλογή ή αρπάζοντας τη σωστή ευκαιρία.

Προωθεί τη νοοτροπία να γίνει κάποιος “όμορφος” μέσα σε ένα μία εβδομάδα ή ένα μήνα.

Προωθεί τη νοοτροπία να πάρει τα πάντα, δίχως να προσφέρει τίποτα και με ελάχιστη προσπάθεια.

Το αποτέλεσμα είναι, όλους αυτούς ο κόσμος να τους βάζει στο βάθρο, να τους θεοποιεί, να τους εξιδανικεύει και να τους κάνει να φαίνονται λες και είναι ένα ξεχωριστό είδος ανθρώπου πάνω στον πλανήτη.

“Σίγουρα εγώ δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Δεν είμαι σαν κι’αυτούς”.

Και μετά βγαίνουν στα κανάλια τα “σκάνδαλα” (αυτά κι αν πουλάνε…), που είναι οι λάθος επιλογές αυτών των ανθρώπων (που όλοι μας κάνουμε).

Όμως όταν ο κόσμος βλέπει μόνο με άκρα, αν δεν είσαι τέλειος, τότε είσαι ο χειρότερος απ’όλους.

Και “γκρεμίζουν” αυτή την τέλεια εικόνα που έχουμε σχηματίσει (ή προσθέτουν στη δημοσιότητα τους ανάλογα την περίπτωση).

Σίγουρα, αυτό, απ’τη μία μεριά, γίνεται σκόπιμα από τα ΜΜΕ γιατί ΑΥΤΟ ΠΟΥΛΑΕΙ.

Δε νοιάζει τον κόσμο πόσοι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πετάνε καθημερινά, ασφαλείς, με τα αεροπλάνα, αλλά νοιάζεται για το ένα αεροπλάνο που έπεσε.

Δε νοιάζει τον κόσμο οι προσπάθειες που έπρεπε να καταβάλει καθημερινά ή τα προβλήματα και τον πόνο που έπρεπε να αντιμετωπίσει σε καθημερινή βάση ο κάθε αθλητής, ή εφευρέτης, ή επιστήμονας, ή επιχειρηματίας που κατάφερε κάτι.

Τον κόσμο τον νοιάζει μόνο να δει ότι τα κατάφερε, τη στιγμή που έγινε η αλλαγή, που επιτεύχθηκε ο στόχος.

Αλλά, απ’την άλλη μεριά, δυστυχώς έτσι δημιουργείται στον κόσμο η ψεύτικη εικόνα ότι μπορεί να παίρνει χωρίς να δίνει.

“Έτσι δημιουργείται στον κόσμο η ψεύτικη εικόνα ότι μπορεί να παίρνει χωρίς να δίνει.”

Αρχίζει να πιστεύει ότι μπορεί κάποια στιγμή και αυτός να σταθεί “τυχερός” ή “άτυχος”, και μέσα σε μια μέρα ή μέσα σε μια στιγμή, με μία “σωστή” ή “λάθος” επιλογή να αλλάξει η ζωή του, χωρίς να υπάρξει κόπος, προσπάθεια, αποτυχία, κλάμα και ιδρώτας.

Ποια, όμως, είναι η αλήθεια;

Αυτό είναι που πραγματικά θέλει ο κόσμος;

Και ας μην το δούμε μόνο απ’το πρίσμα της αλήθειας γιατί πολλές φορές η αλήθεια πονάει και δε θέλουμε να την ακούσουμε ολόκληρη.

Ας το δούμε τελείως ωφελιμιστικά:

Μας ωφελεί αυτή η νοοτροπία στο να προχωρήσουμε και να αναπτυχθούμε;

Ή ας το δούμε “αλτρουιστικά”:

Ωφελεί τους γύρω μας το να έχουμε μια τέτοια νοοτροπία;

Η απάντηση και στα τρία – όπως σωστά μάντεψες, είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ.

Και έχουμε αφθονία παραδειγμάτων να μας το υποστηρίξουν αυτό.

Έλβις Πρίσλει, Μέριλιν Μονρό, Μάικλ Τζάκσον για να κατονομάσουμε μόνο μερικά.

Έφτασαν να πετύχουν και τα 3 αυτά που η κοινωνία όριζε σαν επιτυχία.

Αν όμως ήταν ευτυχισμένοι, τότε γιατί όλοι τους κατέληξαν σε εθισμούς που εντέλει κατέστρεψαν τη ζωή τους;

Όπως  θα αναλύσω σε  άλλο άρθρο, ένας άνθρωπος καταλήγει σε  εθισμούς και εξαρτήσεις, μόνο όταν δεν είναι ικανοποιημένος αρκετά απ’τη ζωή του, και το κάνει κυρίως για να ξεσπάσει, για να ξεφύγει από τα αρνητικά συναισθήματα και το αίσθημα  κενού που βιώνει  καθημερινά.

Οπότε ας θέσω διαφορετικό ερώτημα:

Τι είναι αυτό που θέλει πραγματικά ο κόσμος;

Η απλούστερη απάντηση είναι τα συναισθήματα.

Θέλει τα συναισθήματα που ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι θα έχει όταν πετύχει τον Χ ή Ψ στόχο, όταν θα γίνει πλούσιος, ωραίος και διάσημος.

Δεν σε νοιάζει να έχεις περισσότερα λεφτά απ’όσα χρειάζεσαι – σε νοιάζει να έχεις ελευθερία, άνεση και ασφάλεια. Σε νοιάζει να ζεις νέες εμπειρίες, να έχεις ποικιλία στη ζωή σου και να ζεις ευχάριστες εκπλήξεις. Σε νοιάζει να είσαι ευγνώμων για τη ζωή σου και όλα τα καλά που αυτή εμπεριέχει.

Δε σε νοιάζει να γίνεις κορυφαίο μοντέλο, ή να γίνεις διάσημος, σε νοιάζει η αναγνώριση, η αυτοπεποίθηση, το θάρρος, το να σου δώσουν σημασία, οι ερωτικές επιτυχίες, η αγάπη και η σύνδεση με τους άλλους ανθρώπους.

Αυτα τα 3 που θεωρεί η  κοινωνία ως “επιτυχία”, δηλαδή (1) τα λεφτά, (2) η ομορφιά και (3) η δημοσιότητα, είναι μόνο ΣΥΜΒΟΛΑ , τα οποία μας έχει μάθει να σκεφτόμαστε ότι αυτός που τα κατέχει, ζει και τα παραπάνω συναισθήματα σε καθημερινή βάση.

Όμως, η επιστήμη της Ψυχολογίας, μέσα από τόνους ερευνών τα τελευταία χρόνια, έρχεται πλέον να μας πει πως όχι.

Αυτά τα 3 είναι μόνο αυτό.

Σύμβολα.

Δεν είναι τα συναισθήματα καθ’εαυτά.

Όμως αυτό που δεν έχει καταλάβει ο κόσμος, είναι ότι θέλει τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από αυτά τα σύμβολα, και όχι τα σύμβολα καθ’εαυτά.

Έτσι, γίνεται αμέσως ο διαχωρισμός των στόχων (άλλο μεγάλο κεφάλαιο που θα αναλύσω ξανά αλλού) σε Εσωτερικούς και Εξωτερικούς.

Εξωτερικοί θεωρούνται όλοι αυτοί που κυνηγούν τα παραπάνω 3 στοιχεία της επιτυχίας της κοινωνίας.

Οι Εσωτερικοί στόχοι, όμως, είναι αυτοί που θα σου φέρουν τα συναισθήματα που θες.

Και αυτοί χωρίζονται σε 3 μεγάλες αντίστοιχες κατηγορίες οι οποίες είναι:

  1. Προσωπική Ανάπτυξη
  2. Καλλιέργεια των Σχέσεων
  3. Προσφορά στους γύρω σου

Ελπίζω, με βάση τα παραπάνω, και με το παρακάτω ρητό να προβληματιστείς όσο είχα προβληματιστεί και εγώ όταν τα είχα δει πρώτη φορά- και να σε κάνουν να αναθεωρήσεις το τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι:

“Να γελάς συχνά και πολύ,
να κερδίζεις το σεβασμό 
έξυπνων ανθρώπων
και την αγάπη των παιδιών,
να κερδίζεις την εκτίμηση ειλικρινών κριτών
και να υπομένεις την προδοσία ψεύτικων φίλων,
να εκτιμάς την ομορφιά,
να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους,
να αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο,
είτε με ένα υγιές παιδί,
ένα όμορφο κομμάτι κήπου
ή μια καλή κοινωνική ζωή,
να ξέρεις ότι έστω μια ζωή ανέπνευσε ευκολότερα
επειδή έζησες.
Αυτό είναι το να έχεις Επιτύχει!”
~Ralph Waldo Emerson~

Ώχ! Ξέχασε να αναφέρει το κομμάτι με τα λεφτά. Γιατί;

164918Είναι τόσο εύκολο να πέσουμε στην παγίδα να δούμε κάποιον που βγάζει  περισσότερα από εμάς και να πιστέψουμε ότι αυτός είναι ευτυχισμένος.

Όπως εύκολο είναι επίσης και να δούμε κάποιον που βγάζει  λιγότερα από εμάς, και να πιστέψουμε ότι είναι πιο δυστυχισμένος.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η προσωπική επιτυχία και η ευτυχία, έχουν να κάνουν με πράγματα που έχουν ΑΞΙΑ για εμάς, και είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ των χρημάτων.

Αυτό σημαίνει πως μπορεί κάποιος, κάλλιστα, να βγάζει πολλά ή λίγα, και να είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος ανεξαρτήτως.

Όμως πολλοί καταπατούν τη ζωή τους, το χρόνο τους και την ελευθερία τους, ανταλλάσοντας τα για μια δουλειά που προσφέρει περισσότερα χρήματα ή κύρος.

Όχι γιατί αυτοί το επέλεξαν συνειδητά, αλλά γιατί άλλοι τους είπαν ότι έτσι θα επιτύχουν.

Πόσοι γίνονται ιατροί ή δικηγόροι ή δάσκαλοι για τελείως λάθος λόγους ή λόγω πίεσης από την οικογένεια (ή το χωριό!);

Εάν, όμως, δεν κάνεις κάτι για τους ΔΙΚΟΥΣ σου λόγους, όπως για παράδειγμα εάν βρεθείς στο λάθος επάγγελμα (όπως ανέφερα στο άρθρο Μήπως χαραμίζεις τα ταλέντα σου;), τότε θα είσαι από μέτριος έως κακός στη δουλειά σου, ή θα είσαι δυστυχισμένος, ή και τα δύο.

Πόσοι το κάνουν αυτό για να έχουν μεγαλύτερο μισθό, μόνο και μόνο για να καταλήξουν δυστυχισμένοι και “αποτυχημένοι”;

Μπορεί βέβαια να θεωρούνται “Επιτυχημένοι”, σύμφωνα με τα κριτήρια της κοινωνίας.

Όμως οι ίδιοι αναρωτιούνται:

“Αυτό είναι η Επιτυχία; Αυτό υπάρχει μόνο;”

Ίσως κάποιος που είναι καθαριστής να θεωρεί τον εαυτό του πολύ πιο επιτυχημένο από εσένα ή εμένα.

Μπορεί να βρίσκεται στην κορυφή του δικού του κόσμου, κάνοντας σωστή διαχείριση όλων τον τομέων, έχοντας καλές σχέσεις, προσφέροντας τον καλύτερό του εαυτό και ζώντας μια απλή ζωή.

Ποιοι είμαστε εμείς που θα τον κρίνουμε;

Ο καθένας από εμάς έχει το δικό του δρόμο να ακολουθήσει, και αυτό δε σημαίνει ότι επιτυχημένος είναι αυτός που παίρνει περισσότερα λεφτά ή που δουλεύει περισσότερες από 24 ώρες την ημέρα, ή αυτός που έχει τη μεγαλύτερη δημοσιότητα, ή αυτός που είναι πιο όμορφος.

Το ότι μας έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου ότι αυτό ισχύει, δε το κάνει και σωστό.

Έχουμε ασυνείδητα υιοθετήσει έναν ορισμό για την επιτυχία βασισμένο σε λάθος ιδέες, πεποιθήσεις και πρότυπα, και βασισμένο σε αυτό που μας έχουν πει οι άλλοι ότι είναι επιτυχία.

Όμως και αυτοί έχουν βασιστεί σε αυτά που έμαθαν από άλλους κ.ο.κ.

Εν ολίγοις, οι τυφλοί οδηγούν τους τυφλούς.

Και με βάση αυτόν τον λανθασμένο ορισμό που έχουμε συμμεριστεί βαθιά μέσα μας, παίρνουμε τις μεγαλύτερες επιλογές της ζωής μας:

  • τι καριέρα θα ακολουθήσουμε,
  • τι συνήθειες θα έχουμε,
  • τι υγεία θα έχουμε,
  • πώς θα διαχειριστούμε τα οικονομικά μας, 
  • τι οικογένεια (ή όχι) θα κάνουμε,
  • πώς θα συμπεριφερόμαστε,
  • τι ή πόσες σχέσεις θα έχουμε,
  • τι θα κυνηγάμε,
  • ποιες θα είναι οι ασχολίες μας ή τα χόμπυ μας,
  • τι θα θαυμάζουμε στους άλλους και
  • τι θα κάνουμε στον ελεύθερό μας χρόνο.

Όμως, κατανοώντας τη βαρύτητα όλων των παραπάνω, ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσεις τη λέξη “Επιτυχία”.

Όχι αυτό που σου είπε η κοινωνία ή οποιοσδήποτε άλλος ότι θεωρείται επιτυχία – αλλά τη ΔΙΚΗ σου, Προσωπική, Επιτυχία.

Πρώτα πρέπει να βάλεις στην άκρη τον παλιό ορισμό σου και να σταματήσεις να ακολουθείς το πλήθος.

Δεν θα μπορέσεις ποτέ  να βρεις κάτι το οποίο ούτε καν ξέρεις πώς είναι ή πώς μοιάζει περίπου.

Άσκηση

1. Τι όριζες ως τώρα ως “Επιτυχία”;

Από πού πήρες, πιστεύεις, αυτόν τον ορισμό;

Ποιες μεγάλες ή μικρές σου επιλογές βασίστηκαν σε αυτόν τον ορισμό, και ποιο ήταν το αποτέλεσμα μέχρι τώρα;

2. Ξέχνα τον παραπάνω ορισμό.

Άφησε τον στην άκρη.

Και ξεκίνα να σκέφτεσαι μερικές στιγμές που σε έκαναν περήφανο στη ζωή σου.

Τα πράγματα που σε κάνουν να γελάς και σε ενθουσιάζουν.

Σκέψου την οικογένειά σου, τις σχέσεις σου, τους φίλους σου και όλα αυτά που έχουν αξία για εσένα.

Γράψε, ελεύθερα, οτιδήποτε σημαίνει “επιτυχία” για εσένα.

Συνέχισε να το επαναπροσδιορίζεις, έως ότου έχεις έναν ορισμό για τον οποίον είσαι περήφανος.

Προσωπικά έχω καταλήξει σε έναν ορισμό, που ανά διαστήματα αναθεωρώ μερικά σημεία του, αλλά γενικότερα με ικανοποιεί πολύ, και σίγουρα είναι αυτό που θέλω να ακολουθήσω στη ζωή μου:

Τι σημαίνει για εμένα πραγματική επιτυχία;

Πραγματική Επιτυχία για μένα σημαίνει συστηματικά και καθημερινά να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου.

Καθημερινά να προσφέρω σε εκατομμύρια κόσμο μέσα απ’το έργο μου και τη ζωή μου.

Να εκπληρώνω και να ζω τα όνειρά μου, να έχω ξεκάθαρους και όλο και μεγαλύτερους στόχους και καθημερινά να κάνω βήματα για την επίτευξή τους.

Να με ωθούν να γίνομαι όλο και περισσότερο ο άνθρωπος που θέλω να γίνω.

Να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου πρώτα.

Οτιδήποτε  με ενοχλεί να το παραδέχομαι και να το αντιμετωπίζω, και να μη το κουκουλώνω ή το αγνοώ.

Να έχω τη δύναμη να το αλλάξω ή να κάνω κάτι γι’αυτό και ΠΟΤΕ να μην παραιτούμαι ή επαναπαύομαι.

Κάθε φορά που πέφτω, να έχω το σθένος να ξανασηκώνομαι.

Κάθε φορά που θα λοξοδρομώ, να έχω τη σύνεση και τους ανθρώπους γύρω μου να με επαναφέρουν στο δρόμο που θέλω να ακολουθήσω.

Να εξελίσσομαι και να προχωρώ συνεχώς, σπάζοντας τα όριά μου και διευρύνοντας το πεδίο των δυνατοτήτων μου, αλλά πάντα μένοντας πιστός στις αρχές και τις αξίες μου.

Να έχω εκπληκτική οικογενειακή ζωή και σχέσεις γύρω μου, ανθρώπους που να με αγαπούν και να τους αγαπώ απεριόριστα, να με σέβονται και να με υποστηρίζουν, και να έχω φίλους σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Να έχω επιτύχει ΠΛΗΡΗ οικονομική ελευθερία, αλλά να δουλεύω, να δημιουργώ και να προσφέρω ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, συνεχίζοντας να κάνω αυτό που μου αρέσει καθημερινά!

Να ζω με πολλή αγάπη, αμέριστο πάθος,  βαθειά ευγνωμωσύνη, και άπειρο δυναμισμό, ενέργεια και νοητική γαλήνη.

Να μπορώ να δω τη μαγεία και το μεγαλείο οπουδήποτε γύρω μου, να μαθαίνω συνεχώς, να ζω νέες συγκινήσεις, αλλά και να γελάω και να περνάω ευχάριστες στιγμές καθημερινά.

Αυτό για μένα είναι μια ΠΛΟΥΣΙΑ και ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ζωή.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σειρά σου λοιπόν.

Επανακαθόρισε τη δική σου επιτυχία, και άρχισε να παίζεις ένα παιχνίδι το οποίο πραγματικά να σε νοιάζει να κερδίσεις.

Ένα παιχνίδι στο οποίο να ΜΠΟΡΕΙΣ να αφοσιωθείς με όλη σου την καρδιά για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Γιατί, τις περισσότερες φορές, δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~6 λεπτά

 

Τι θα γινόταν εάν υπήρχε ένας Κυβερνήτης του κόσμου; μια μεγαλύτερη Συνείδηση;

Πες το Θεό, πες το Αλλάχ, πες “Αρχιτέκτονα” (όπως ήταν στο “Matrix”), πες το ό,τι θες, ή μην το πεις και τίποτα, αλλά ακολούθησε για μια στιγμή αυτά που γράφω. Ας τον λέμε απλά Κυβερνήτη.

Πες ότι αυτός ο Κυβερνήτης μπορούσε να ελέγξει όλη την “Τύχη” στη ζωή σου: το ποιόν θα συναντούσες, ποιόν όχι, πώς θα πήγαιναν οι αλληλεπιδράσεις σου με τους άλλους ανθρώπους, σε τι προβλήματα θα έμπαινες, ποια θα ήταν η κατάσταση της υγείας σου και του σώματός σου, τα οικονομικά σου, οι επαγγελματικές σου ευκαιρίες, και γενικότερα οτιδήποτε βρίσκεται στο Υλικό πεδίο, σε αυτόν τον κόσμο. Το λεγόμενο “Matrix“.

Το μόνο πράγμα που δεν θα μπορούσε να αλλάξει και να διαχειριστεί άμεσα, είναι ο εγκέφαλός σου, οι απαντήσεις σου, και η εστίασή σου. Τουλάχιστον έχεις και συ κάποιο επίπεδο ελέγχου πάνω σε αυτά!

Τι θα γινόταν εάν αυτός ο Κυβερνήτης υπήρχε;

Θα τον ήθελες για εχθρό σου ή για φίλο σου;

Ποια πιστεύεις ότι είναι η ΠΑΡΟΥΣΑ σχέση σου με αυτόν τον Κυβερνήτη;

Ποια πιστεύεις ότι είναι η σχέση σου με τον κυβερνήτη του περιβάλλοντός σου, των σχέσεών σου, της ίδιας σου της ζωής;

Ποια είναι η σχέση σου με τον κυβερνήτη της ζωής σου;

Είστε αντίπαλοι; Του αντιστέκεσαι; Είστε σε πόλεμο; Είστε κολλητοί; Είστε πρώην; Είστε σε συγχρονισμό; Ή και οι δυο σας θέλετε τελείως διαφορετικά πράγματα;

Γιατί η ουσία των σχέσεων (συνεπώς και της σχέσης σου με τον Κυβερνήτη) είναι κάτι το ανύπαρκτο στον υλικό κόσμο, δηλαδή ούτως ή άλλως υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό μας. Πραγματικά μπορείς να διαλέξεις με ποιόν θες να έχεις σχέση και σε ποιο βαθμό, και να βλέπεις σχέση εκεί που δεν υπάρχει, και αντίθετα να μην βλέπεις σχέση εκεί που υπάρχει.. Και εφόσον οι σχέσεις υπάρχουν μόνο μέσα στο μυαλό μας και δεν είναι κάτι το υλικό, αυτό που σκεφτόμαστε για αυτές, είναι και η αλήθεια που βιώνουμε!

Για μένα πολλές φορές η σχέση μου με αυτόν τον Κυβερνήτη είναι μια συνεχούς, επιμένουσας, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ: 

Αυτός τραβάει το σκοινί προς τη μια μεριά, και εγώ προς την άλλη.

Το αποτέλεσμα είναι να συμβιβαζόμαστε και οι δυο μας. Κανένας από τους δυο μας να μην παίρνει ακριβώς αυτό που θέλει.

Μπορώ να δω ότι με αγαπάει.

Υπάρχουν πολλές ευκαιρίες από δω και από κει τριγύρω μου, πολλές μαγικές στιγμές, πολλά πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων, και πολλές “συμπτώσεις” (μερικές φορές περισσότερες απ’όσες μπορεί να περιγράψει η στατιστική) που με βοηθούν να προχωρήσω προς τα εκεί που θέλω.

Αλλά, γαμώτο, υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν μπορώ να τα ανεχτώ.

Πράγματα και καταστάσεις που με κατατρώνε ολημερίς, αφήνοντάς με εντέλει με μια αίσθηση κενού μέσα μου. Πράγματα για τα οποία λέω “γιατί σε μένα ρε;”… Και πράγματα που δεν παίρνω ποτέ απ’τη ζωή.

Ζητάω, ζορίζομαι, προσπαθώ σκληρά, αλλά τα πράγματα δεν βελτιώνονται ΚΑΘΟΛΟΥ.

Ποια θα ήταν η ιδανική σου σχέση με αυτόν τον “Κυβερνήτη”;

Δε θα ήταν μια κατάσταση απόλυτου συγχρονισμού;

Μια κατάσταση που θέλω κάτι και ΜΠΑΜ, να το.

Μπορείς να μου δώσεις λίγο παραπάνω απ’αυτό; ή απ’τ’άλλο;

ΜΠΑΜ, και να το.

Οτιδήποτε να συμβαίνει ακριβώς όταν χρειάζεται, και όταν το θέλω περισσότερο.

Οι συγκυρίες και οι συμπτώσεις που να συμβαίνουν σε μένα και σ’όλο μου το περιβάλλον, να απαντούν σε αυτό που θέλω περισσότερο και να με βοηθούν με τους στόχους μου, τις σχέσεις μου, τις δυσκολίες μου, και την καθημερινή μου ζωή…

Και απ’την άλλη μεριά, θέλει αυτός κάτι; ΜΠΑΜ, του το δίνω αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Καλύτεροι φίλοι για μια ζωή. Αυτό δεν θα’ταν πραγματικά το ιδανικό;

Θυμάμαι μερικές φορές, που για λίγες μέρες, η ζωή μου ήταν ακριβώς έτσι, σαν να ήμασταν κολλητοί.

Και ήταν κορυφαίες στιγμές, που θα τις θυμάμαι για όσο ζω.

Συγχρονισμοί, συμπτώσεις, και “τύχη” που πραγματικά έμοιαζε σαν από όνειρο, λες και πραγματικά, όπως λέει και ο Paolo Coelho, το σύμπαν συνωμοτούσε υπέρ μου.

ΠΩΣ ΟΜΩΣ;;;

ΠΩΣ, όμως, μπορούμε να γίνουμε κολλητοί φίλοι με τον “κυβερνήτη/σύμπαν/οτιδήποτε κυβερνά τις εξωτερικές συνθήκες”; Αυτόν που ελέγχει την πραγματικότητά μας και το περιβάλλον μας;

(Ξέρω ότι επιχειρώ κάτι δύσκολο αυτή τη στιγμή, καθώς αυτή η ερώτηση βρίσκεται στην καρδιά της ύπαρξης των θρησκειών, αλλά και πάλι, χρησιμοποίησαν αυτή την ερώτηση για να προάγουν πολέμους, και να δώσουν εξουσία σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Αυτό που προσπαθώ να κάνω εδώ είναι να μείνω ΜΑΚΡΙΑ από το οποιοδήποτε θρησκευτικό κομμάτι, φανατισμούς κλπ, και να δω τα πράγματα από μια σκοπιά απλή, ενός παιδιού, με μια απλή, κοινή λογική…)

Πιστεύω πως πάει όπως και σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις:

ΕΣΤΙΑΣΕ στα ΚΑΛΑ πράγματα

Πρώτα, πρέπει να εστιάσουμε σε αυτά που ΘΕΛΟΥΜΕ και μας αρέσουν, και να μην δώσουμε και πολύ σημασία στα υπόλοιπα.

Δεν λέω να τα αγνοούμε, αλλά να τα αναγνωρίζουμε, και εφόσον μπορούμε να τα αλλάξουμε, να κάνουμε κάτι γι’αυτό.

Αν όχι, τότε να προσπαθούμε να τους δώσουμε διαφορετική ερμηνεία ή και ναι, αυτά να τα αγνοούμε εντελώς (εφόσον δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι).

Σίγουρα, υπάρχουν πολλοί λόγοι, μερικές φορές, να πεις “στο διάλο” σε πολλούς απ’τους φίλους σου και τους κολλητούς σου (και στον κυβερνήτη του matrix).

Αλλά για να είμαστε ακόμα κοντά τους, σημαίνει ότι εστιάζουμε ΠΟΛΥ περισσότερο σε αυτά που μας ΑΡΕΣΟΥΝ/ σε αυτά που αγαπάμε σε αυτούς και σε αυτά που μας προσφέρουν.

Σίγουρα υπάρχουν πολλά πράγματα για τα οποία θα μπορούσαμε να πούμε “σε ευχαριστώ, ρε, αυτό ήταν πραγματικά τέλειο”.. Οπότε εστιάζουμε απλά στα δεύτερα, σωστά;

Ασκήσεις για να βελτιώσεις τη σχέση σου με τον “κυβερνήτη”

gratitudejournal-e1359688676693Για να εμβαθύνω λίγο στην αποπάνω παράγραφο, θα γράψω ένα ολόκληρο άρθρο πάνω στην Ευγνωμοσύνη και την Εκτίμηση, που είναι κάτι που λείπει πολύ απ’τις ζωές των περισσότερων, και είναι πραγματικά η πιο εύκολη και μικρή αλλαγή που θα είχε τα πιο μεγάλα αποτελέσματα από οτιδήποτε άλλο, από τις σχέσεις μας και τη διάθεσή μας, μέχρι την υγεία μας και τα επαγγελματικά μας.

Όμως προς το παρόν:

Ξεκίνα να παρατηρείς τι είναι καλό στη ζωή σου.

Για ΤΙ είσαι πραγματικά υπερήφανος στη ζωή σου; Τι εκτιμάς; Ποιες είναι 5 μαγικές στιγμές που έζησες σήμερα; Χτες; Προχτές; Αυτή τη βδομάδα; Τον προηγούμενο μήνα; Το περασμένο τρίμηνο; εξάμηνο; έτος; Τι αγαπάς στη ζωή σου αυτή τη στιγμή; Ποιον/α; και ποιος πιστεύεις ότι σε αγαπάει αυτή τη στιγμή και νοιάζεται για σένα; Πες το. Παραδέξου το.

Τι ανυπομονείς να έρθει; Σήμερα; Μέσα στην εβδομάδα; Μέσα στους ερχόμενους μήνες και χρόνια;

Ρώτα πιο θετικές ερωτήσεις, και θα λάβεις πιο θετικές απαντήσεις :)

Δίνε με όλη σου την καρδιά

Δεύτερο έρχεται το κομμάτι της “Προσφοράς“.

Όταν πρόκειται για τους κολλητούς μας και τους φίλους μας, δίνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Με όλη μας την καρδιά.

Δεν κρατάμε σκορ και δεν μετράμε πόσες φορές δώσαμε εμείς και πόσες φορές μας έδωσαν αυτοί.

Ούτε δίνουμε για να μας το ανταποδώσουν και αυτοί.

Επειδή, απλά, ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ότι υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, ΠΡΟΣΦΟΡΑ και από τις ΔΥΟ πλευρές, αμέτρητες φορές.

Το ερώτημα, νομίζω, που πρέπει να θέσουμε, είναι σε ΠΟΙΕΣ πτυχές αντιστεκόμαστε από αυτά που μας δίνονται, τακτικά, από τον κυβερνήτη;

Και ΤΙ ο κυβερνήτης ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ θέλει, τι πραγματικά μετράει για αυτόν, ώστε να του το δώσουμε με όλη μας την καρδιά;

Για να το βρούμε αυτό υπάρχει ένα μικρό τρικ. :)

Η άσκηση της Αντίστασης

Αυτό εδώ είναι το κομμάτι που ήθελα να μοιραστώ εξ αρχής και μου εντυπώθηκε περισσότερο. Όλα τα παραπάνω ήταν “εισαγωγή και προετοιμασία” για αυτό. Εδώ είναι το ζουμερό κομμάτι. Συγκεντρώσου για λίγο. Πάει κάπως έτσι:

Εάν ήταν να ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΔΗΜΟΣΙΩΣ (δηλαδή με τουλάχιστον 2 άτομα) αυτό που θέλω, θα το έκανα; Και κάτι πολύ πιο δύσκολο – Θα το μοιραζόμουν σαν “status” στο Facebook; θα το έκανα tweet, θα το μοιραζόμουν έτσι ώστε όλοι να μπορούσαν να το δουν ή να το ακούσουν;

Εν ολίγοις, θα μπορούσαμε να ΘΥΣΙΑΣΟΥΜΕ όλα τα υπόλοιπα;

Ευκαιρίες, προτάσεις, πειρασμούς, χρόνο, ενέργεια;

Θα θυσιάζαμε εν δυνάμει κάποιες σχέσεις μας με ανθρώπους γύρω μας που δεν θέλουν τα ίδια με εμας; Ανθρώπους που πολλές φορές εάν τους λέγαμε κιόλας αυτά που θέλουμε θα μας έλεγαν τρελούς και θα προσπαθούσαν να μας αποθαρρύνουν;

Νομίζω ότι η απάντηση πολλές φορές μάλλον είναι ΟΧΙ. Γιατί στρουθοκαμηλίζουμε, και κρυβόμαστε, αντί να ζητήσουμε ανοιχτά αυτό που θέλουμε.

Γιατί δεν τα θέλουμε αρκετά, και αμφιταλαντευόμαστε. Δεν τα ζητάμε ξεκάθαρα και με όλο μας το είναι.

Σε τι αντιστέκεσαι; Τι σε εμποδίζει;

– Οι λόγοι για τους οποίους δεν θα το μοιραζόσουν δημοσίως (ή με ορισμένους ανθρώπους), είναι και οι λόγοι που του αντιστέκεσαι, οι λόγοι που φοβάσαι ότι θα σε πληγώσουν.

– Οι φόβοι σου είναι τα πράγματα που σου μπλοκάρουν τον δρόμο να καταφέρεις αυτό που πραγματικά θέλεις.

– Αυτοί είναι οι λόγοι που σε κρατάνε κρυμμένο από τους άλλους ανθρώπους που πραγματικά θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν όσο δε φαντάζεσαι.

– Αυτοί είναι οι λόγοι που θα εμποδίσουν τον Κυβερνήτη απ’το να σου δώσει αβίαστα αυτό που θέλεις. Που θα πει “Αααα ώστε αυτό ήθελες;; Και γιατί δεν το έλεγες τόσο καιρό;”.

– Αυτοί είναι οι λόγοι που κάνουν τον Ασυνείδητό σου εαυτό να σαμποτάρει τις προσπάθειές σου. Ιδίως καθώς πλησιάζεις τον στόχο σου, ο ασυνείδητός σου εαυτός γίνεται όλο και περισσότερο ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΣ και πιο ισχυρός στην προσπάθειά του να σε εμποδίσει (όπως ανέλυσα στα άρθρα μου “Σαμποτέρ: Ο άγνωστος πόλεμος μέσα μας” και “Μήπως σαμποτάρεις τον εαυτό σου χωρίς να το καταλάβεις;“)

Αυτοί οι (συχνά ασυνείδητοι) φόβοι είναι που σε κρατούν απ’το να πετύχεις αυτό που θέλεις. Αυτοί είναι οι σαμποτέρς των προσπαθειών σου την τελευταία στιγμή! Ο φόβος για αλλαγή, ο φόβος της απόρριψης, ο φόβος της επιτυχίας, και τα λοιπά.

Ερώτηση: Τι θα συμβεί στη χειρότερη;

Σκέψου ποιο θα ήταν πραγματικά το χειρότερο πιθανό σενάριο; 

Κοιτώντας σε τι πραγματικά αντιστέκεσαι, μπορείς να φέρεις αυτούς τους φόβους στην επιφάνεια της συνείδησης, και να δεις ΓΙΑΤΙ υποσυνείδητα σαμπόταρες τον εαυτό σου εξ’αρχής.

Αυτά τα χειρότερα πιθανά σενάρια, ίσως, βέβαια, και να μην συμβούν ποτέ!…

Αλλά, στην πραγματικότητα, όταν τα αντιμετωπίζουμε κατά μέτωπο, τις περισσότερες φορές ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι ακόμα και να συνέβαιναν, δεν θα ήταν τόσο χάλια όσο σκεφτόμασταν στην αρχή ότι θα’ταν…

Ακόμα και αυτά θα κρύβουν διαμάντια μέσα τους, πράγματα που και πάλι θα μας έδιναν αφάνταστη ευχαρίστηση, ευτυχία και πληρότητα. Και με κάποιον τρόπο θα μπορούσαμε να προσαρμοστούμε, θα κάναμε και την πλάκα μας, και κάποιο τρόπο θα βρίσκαμε να ξαναβγούμε από εκείνη την κατάσταση.

Αυτό κάνουν οι άνθρωποι από τότε που πρωτοπερπάτησαν – λύνουν προβλήματα, προσαρμόζονται και εξελίσσονται.

Πραγματικά Συνειδητοποιώντας, Απελευθερώνοντας και Αποδεχόμενοι τα χειρότερα πιθανά σενάρια είναι το μυστικό κλειδί για να γίνουμε κολλητοί με τον “Κυβερνήτη”. 

Γιατί τότε του επιτρέπουμε να εκφραστεί ελεύθερος γύρω μας και να κάνει τα γεγονότα να συμβούν.

Κατανόησε ότι δεν υπάρχει τίποτα που στην πραγματικότητα να φοβόμαστε και που μπορεί να μας στερήσει την ευτυχία, εκτός από τα πράγματα που ΕΜΕΙΣ τους επιτρέπουμε να το κάνουν.

Θα πρέπει να θες κάτι τόσο πολύ που κανένα από τα “χειρότερα πιθανά σενάρια” να μην είναι χειρότερο από το να μην αποκτήσεις αυτό που πραγματικά θες, και να επαναπαυτείς σε οτιδήποτε λιγότερο.

Γιαυτό και πιστεύω στο ρητό που λέει:

“Όταν θα θες να επιτύχεις τόσο πολύ όσο θες να αναπνεύσεις ενώ πνίγεσαι, τότε θα πετύχεις, γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή.” ~Ανώνυμος

Και με το να “πετύχεις” δεν εννοώ με τα στάνταρ της κοινωνίας.

Εννοώ αυτό που είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ επιτυχία (δες το άρθρο Τι είναι η πραγματική επιτυχία για εσένα;) για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά, καθώς ο καθένας μας της δίνει και διαφορετικό ορισμό.

Όταν ο πόνος του να κρατήσεις μια συμπεριφορά είναι ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ από τον πόνο του να την αλλάξεις, τότε θα συμβεί η αλλαγή.

Όταν συνειδητοποιήσεις ότι μια συμπεριφορά σου προσέφερε μόνο πόνο, και θα συνεχίσει για πάντα στο μέλλον να σου προσφέρει μόνο πόνο, χωρίς να έχεις φρούδες ελπίδες ότι κάτι θ’αλλάξει από μόνο του. 

Το θέμα είναι ότι επιλέγοντας που να εστιάσουμε, μπορούμε μόνοι μας να μεγενθύνουμε ή να απαλύνουμε αυτόν τον πόνο, προκαλώντας ή αποφεύγοντας έτσι την αλλαγή.

Το κάνουμε κάθε μέρα με το να επαναπαυόμαστε σε πολλά πράγματα.

  • Με το να απαλύνουμε το πώς είναι η πραγματικότητα.
  • Με το να “χρυσώνουμε το χάπι” και να κουκουλώνουμε αυτά που βιώνουμε με απαλές λεξούλες.
  • Με το να μας “χαϊδεύουν” τα αυτιά οι γύρω μας.

Όμως για αυτό θα μιλήσω σε μελλοντικό μου άρθρο γιατί σηκώνει πολύ “κράξιμο”. :)

Έχε το Θάρρος να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου, να αποδεχτείς την κατάσταση ως έχει, και να δεις τι μπορείς να κάνεις με αυτά που έχεις τώρα, εστιάζοντας σε αυτά που πραγματικά μετράνε για σένα.

Ο ήρωας δεν είναι πιο θαρραλέος από έναν συνηθισμένο άνθρωπο, αλλά είναι πιο θαρραλέος για 5 λεπτά παραπάνω.
~ Ralph Waldo Emerson (1803-1882) ~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Εάν σας άρεσε το παραπάνω άρθρο, πραγματικά θα με ευχαριστούσε πολύ να το μοιραστείτε με άλλα άτομα που πιστεύετε ότι θα τα βοηθούσε ή θα τα ενδιέφερε :) Δεν το έγραψα για να μείνει κρυφό, αλλά για να διαδοθεί σε αυτούς που ενδιαφέρονται! :)