Το καλό του να είσαι “κακός” με τον εαυτό σου

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Αν δεν είμαι κακιά με τον εαυτό μου δεν θα κινητοποιηθώ να κάνω τίποτα” μου είπε η Κατερίνα, φοιτήτρια της Νομικής.

“Τα μπερδεύεις” της είπα. “Δεν είσαι κακιά, και ούτε χρειάζεται… Μία δασκάλα που είναι απαιτητική από τα παιδιά σημαίνει πως πρέπει να είναι και κακιά;”

“Ίσα ίσα, μπορεί να είναι αυστηρή και σκληρή μαζί τους, αλλά ταυτόχρονα καλή, να τα αγαπά πολύ, να τα σέβεται και να τα προσέχει. Και για αυτό να θέλει να είναι τόσο αυστηρή τους. “

Η αγάπη έχει να κάνει με το εάν νοιάζεσαι για τον άλλον, πόσο τον σέβεσαι, πόσο τον υποστηρίζεις και πόσο τον εκτιμάς (= τι αξία πιστεύεις πως έχει).

Και εκεί κρύβεται η διαφορά μεταξύ καλοσύνης και κακίας – στο αν υπάρχει αγάπη ή όχι.

Δεν έχει να κάνει με το πόσο αυστηρά και απαιτητικά συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου ή στους άλλους.

Το να μπορείς να αγαπάς κάποιον, και ταυτόχρονα να τον πιέζεις και να είσαι αυστηρός μαζί του, για να καταφέρει να αποκτήσει και να γίνει όλα αυτά που θέλει, είναι από τα πιο σημαντικά και δύσκολα πράγματα στον κόσμο.

Το να είσαι υποχωρητικός και ανεκτικός με κάποιον, να του κάνεις όλα τα χατίρια, να υπακούς σε κάθε απαίτηση, να ανέχεσαι κακές συμπεριφορές και συνήθειες… δείχνει πως δεν περιμένεις και πολλά από αυτόν. Πως δεν έχεις υψηλές προσδοκίες.

Δείχνει πως του επιτρέπεις να παραμένει κατώτερος από όλα αυτά που θα μπορούσε να είναι.

Αλλά, ναι, είναι ο πιο εύκολος και βραχυπρόθεσμα ευχάριστος δρόμος… Για πολλούς ανθρώπους, η εκπλήρωση επιθυμιών, η υποχωρητικότητα και η ανεκτικότητα είναι η μόνη μορφή αγάπης που πιστεύουν πως υπάρχει, δυστυχώς.

Ακολουθεί ένα πείραμα που, πέρα από το προφανές, θα σε βοηθήσει να καταλάβεις τι εστί μια διαφορετική όψη της αγάπης – η “Σκληρή Αγάπη“.

Το Πείραμα

Έχεις ακούσει για το πείραμα που έδειξε το “Pygmalion Effect” (φαινόμενο του Πυγμαλίωνα*);

Το πείραμα είχε γίνει σε δασκάλους. Κάποιοι ερευνητές πήγαν και κάνανε τεστ σε διάφορες τάξεις πολλών σχολείων.

Στη συνέχεια, ενημέρωσαν τους δασκάλους για κάποια παιδιά της τάξης τους πως είναι ιδιοφυΐες. Τους είπαν πως έχουν πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης και να περιμένουν θαυμαστά πράγματα από αυτά στο μέλλον.

Απλά, τους προειδοποίησαν πως θα αργήσουν να “ανθίσουν”, και γι’αυτό δεν έχει φανεί ακόμα, και χρειάζεται υπομονή.

Τα υπόλοιπα παιδιά, τους είπαν, είναι στο φυσιολογικό, μέτριο, μέσο όρο.

Τους προειδοποίησαν επίσης να μην πουν τίποτα για αυτό σε κανέναν, και ιδίως στα παιδιά.

Αυτό που δεν γνώριζαν οι καθηγητές, ήταν πως τα ονόματα των παιδιών για τα οποία ενημερώθηκαν πως είναι ιδιοφυΐες, βγήκαν τυχαία από ένα καπέλο που περιείχε τα ονόματα όλων των μαθητών.

Ναι, δεν ήταν ιδιοφυΐες.

Και αυτό ήταν το νόημα του πειράματος.

Οι ερευνητές ξαναπήγαν σε αυτές τις τάξεις μετά από ένα χρόνο, και επανέλαβαν σε όλους τα τεστ IQ. Και αυτό που είδαν ήταν απλά μαγικό.

Τα σκορ των παιδιών που ήταν “αργοπορημένες ιδιοφυΐες” για τους δασκάλους τους, είχαν ανέβει σημαντικά. Όχι απλά γιατί μεγάλωσαν κατά 1 χρόνο, αλλά πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο.

Ο δείκτης IQ των υπολοίπων παιδιών ήταν το ίδιο ή ίσως και να είχε πέσει λίγο σχετικά με το αναμενόμενο.

Το πείραμα επαναλήφθηκε πολλές φορές από τότε, και σε άλλα σχολεία, και από άλλους ερευνητές, καταλήγοντας  πάντα στα ίδια αποτελέσματα.

Τα παιδιά που πίστευαν οι καθηγητές για “αργοπορημένες ιδιοφυΐες”, είχαν γίνει σημαντικά πιο έξυπνα.

Μαγεία! Πώς έγινε αυτό; Αφού οι καθηγητές δεν είπαν τίποτα!

Τα συμπεράσματα του πειράματος

Αυτό που είδαν οι ερευνητές κατά τη διάρκεια του πειράματος, παρακολουθώντας τις τάξεις, ανά φάσεις, ήταν πως οι δάσκαλοι, είχαν μεγαλύτερες προσδοκίες από τις “αργοπορημένες ιδιοφυΐες”:

Τους συμπεριφέρονταν διαφορετικά – πιο σκληρά, αλλά και με μεγαλύτερη αγάπη.

  • Οι δάσκαλοί τους, πλέον, δεν ανέχονταν από αυτά να είναι αδιάβαστα
    ή να μην έχουν κάνει τις εργασίες τους.
  • Δεν ανέχονταν μέτριες απαντήσεις.
  • Τους έδιναν περισσότερες ευκαιρίες και πιο συχνά το λόγο.
  • Τα άκουγαν πιο υπομονετικά.
  • Είχαν πιο ενθαρρυντικά “μη-λεκτικά” μηνύματα και γλώσσα σώματος απέναντί τους.
  • Τα επιβράβευαν περισσότερο όταν έκαναν κάτι σωστά.
  • Δεν ανέχονταν κάτι λιγότερο από το τέλειο.
  • Ασχολούνταν περισσότερο μαζί τους.
  • Τα σέβονταν περισσότερο.

Γιατί πίστευαν πως αυτά τα παιδιά είναι ιδιοφυΐες. Και έτσι κι έγινε.

Για τους υπόλοιπους μαθητές:

  • Θα ανέχονταν και μέτριες απαντήσεις. “Έτσι και αλλιώς δεν είναι και πολύ έξυπνα”.
  • Τα διέκοπταν πιο εύκολα αν δεν τους άρεσε η απάντηση.
  • Έδιναν πιο αποθαρρυντικά “μη-λεκτικά” μηνύματα και γλώσσα σώματος.
  • Ασχολούνταν λιγότερο μαζί τους.

Επειδή πίστευαν πως αυτά τα παιδιά είναι μέτρια. Και έτσι κι έγινε.

Αυτό ήταν από τα πιο σημαντικά πειράματα που έγιναν στον χώρο της ψυχολογίας, και έδειξε τη δύναμη των “αυτο-εκπληρούμενων προφητειών“.

Δηλαδή, πώς αυτά που πιστεύουμε επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας, χωρίς να το καταλάβουμε και, εν συνεχεία, επηρεάζουν τους γύρω μας, εκπληρώνοντας την “προφητεία” – αυτά που πιστεύαμε εξ αρχής.

Εσύ πώς συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου; Πώς συμπεριφέρεσαι στους γύρω σου;

Αυτό δείχνει το τι πραγματικά πιστεύεις για τον εαυτό σου και για τους άλλους.

Αν δεν σου αρέσει, κάνε τα πάντα για να το αλλάξεις. Δες τον εαυτό σου σαν “αργοπορημένη ιδιοφυΐα“.

Γιατί μπορεί να μην το ξέρεις, ΑΛΛΑ ΕΙΣΑΙ.

Γιατί το παραπάνω πείραμα έγινε με μαθητές μετρίου (φυσιολογικής) νοημοσύνης, και άρα ισχύει για ΟΛΟΥΣ μας.

Και αυτό συμπεριλαμβάνει και εσένα, τους φίλους σου, τους γνωστούς σου, και τον περισσότερο κόσμο.

Όλοι μας έχουμε τα σποράκια μέσα μας να γίνουμε ιδιοφυΐες σε κάτι, να εκφράσουμε ένα απεριόριστο δυναμικό και να επιταχύνουμε την εξέλιξη του κόσμου.

Ποια είναι τα δικά σου συμπεράσματα;

Θέλω να ξαναδιαβάσεις το πώς οι δάσκαλοι συμπεριφέρονταν στους μαθητές που θεωρούσαν “αργοπορημένες ιδιοφυΐες”.

Τους αγαπούσαν και τους σέβονταν περισσότερο; Ναι.

Αυτό σημαίνει πως ήταν πιο ανεκτικοί απέναντί τους; Όχι.

Τους καλομάθαιναν περισσότερο; Όχι.

Ανέχονταν μετριότητες; Όχι.

Αυτό είναι που ονομάζεται “σκληρή αγάπη“. Είναι μία μορφή αγάπης που κοιτάει όχι την προσωρινή καλοπέραση, αλλά το μακροχρόνιο και ουσιαστικό όφελος για τον άλλον.

Έχεις χαμηλές προσδοκίες από κάποιον; Τότε θα τον αφήνεις να επαναπαύεται. Θα τον καλομάθεις. Ο κόσμος μετά θα του φανεί άδικος και σκληρός, γιατί τίποτα δεν θα το καταφέρνει χωρίς να μοχθήσει.

Και κάποια στιγμή θα αποτύχει (αναπόφευκτα, όπως όλοι μας), και θα τα παρατήσει, αντί να συνεχίσει. Έτσι, ποτέ δε θα μπορέσει να εκφράσει πλήρως την ιδιοφυΐα, το τραγούδι, τις ιδέες, τη δημιουργικότητα που κρυβόταν πάντα μέσα του.

Εάν είσαι όμως σκληρός και αυστηρός μαζί του, θα τον έχεις εκπαιδεύσει, θα τον έχεις σκληραγωγήσει. Θα κουράζεται λιγότερο στην προσπάθειά του και θα παραιτείται πιο δύσκολα.

Τι είναι η “Σκληρή Αγάπη”

Σκληρή Αγάπη” (“tough love”): όταν αγαπάς κάποιον αλλά ξέρεις ότι κρύβει μέσα του ένα τεράστιο δυναμικό. Ξέρεις πως έχει κάποιες υποχρεώσεις προς τον εαυτό του και την κοινωνία. Οπότε για να τον βοηθήσεις να είναι συνεπής προς αυτές, πρέπει να είσαι ακλόνητος και αυστηρός μαζί του, αλλά και ταυτόχρονα να τον υποστηρίζεις και να τον αγαπάς.

Είσαι, λοιπόν, σκληρός με τον εαυτό σου; Αν ναι, καλά κάνεις, αλλά κάν’το με τον σωστό τρόπο και για τους σωστούς λόγους. Αγάπα τον εαυτό σου, λες και η ζωή σου εξαρτάται από αυτό. Γιατί έτσι είναι.

Αν όχι, ανέβασε τις προσδοκίες σου. Γίνε πιο σκληρός με τον εαυτό σου. Αγάπα τον αφόρητα μεν, αλλά εκπαίδευσέ τον. Μπες ηθελημένα σε καταστάσεις που θα σε σκληραγωγήσουν. Σε καταστάσεις με χρονικά όρια και υψηλό αντίτιμο αν δεν τα καταφέρεις. Γιατί εκεί εκδηλώνεται ο γίγαντας, ο θεός που έχεις μέσα σου, και ποτέ αλλιώς δε θα ξυπνήσει – γιατί δε τον χρειάζεσαι.

Οι δυνατότητες που κρύβονται μέσα σου, μπορούν να ξεκλειδωθούν μόνο όταν τις χρειαστείς – μέσα στις δυσκολίες.

Αν δεν γίνεις εσύ σκληρός με τον εαυτό σου, ηθελημένα, θα το κάνει η κοινωνία για σένα, και δε θα σου αρέσει. Θα σου φερθεί πολύ πιο σκληρά απ’όσο νομίζεις. Και θα το κάνει προς κατευθύνσεις που μπορεί να μη θες κιόλας να πας.

Έτσι, οι περισσότερες δυνατότητές σου μπορεί να μείνουν για πάντα ανέκφραστες – και θα αναρωτιέσαι “Ποιος είμαι;” και δε θα βρίσκεις απάντηση.

Έχω γράψει περισσότερα για αυτά τα σποράκια που φυτρώνουν μόνο υπό πίεση, σε προηγούμενο άρθρο που πρέπει να ξαναδείς – τι πιστεύεις για την πίεση; Ότι είναι κάτι καλό ή κάτι κακό;

Διάβασε το άρθρο: Είναι η πίεση όντως κάτι κακό, ή πάλι μας ξεγέλασαν;

Επίσης, θυμίσου, πως η αγάπη και οι καλές ανθρώπινες σχέσεις είναι η μεγαλύτερη ανάγκη για την ευτυχία μας.


Άλλα άρθρα που μπορείς να διαβάσεις:

Διάβασε παραπάνω για τα “Τα Δέκα Συναισθήματα Δύναμης και Ευτυχίας“, εδώ.
Πώς μπορώ να αγαπήσω περισσότερο τον εαυτό μου;


***Σημειώσεις του συγγραφέα***

Πού έμαθα για τη “Σκληρή Αγάπη”,
και ποιος ήταν ο Πυγμαλίων και ταιριάζει στο πείραμα;

Για μένα, η ιστορία της Marva Collins είναι αυτή που μου δίδαξε το τι είναι η Σκληρή Αγάπη, και είναι το αγαπημένο μου υπόδειγμα “σκληρής αγάπης”.

Δείχνει το πώς μία κοινή δασκάλα κατάφερε με αυτή την αφορητη, αν και σκληρή, αγάπη να ξεκινήσει με ένα δωμάτιο του σπιτιού της με τα παιδιά της, το οποίο ονόμαζε σχολείο, και να καταλήξει σε μία αλυσίδα από σχολεία-υπόδειγμα, με μαθητές που να διαβάζουν Σαιξπηρ από το δημοτικό (είναι πολύ υψηλού επιπέδου αγγλική φιλολογία που τη διδάσκονται στο Πανεπιστημίο, γενικά).

Πώς απ’το τίποτα, ξεκινώντας σε μια απ’τις πιο δύσκολες περιοχές, με συμμορίες, gangsters, ναρκωτικά και όπλα, κατάφερε να μεταμορφώσει τη ζωή των μαθητών της ολοκληρωτικά, προσφέροντάς τους νόημα, αγάπη, γνώσεις και ανατροφή που ούτε οι γονείς τους δεν μπορούσαν να τους δώσουν.

Για όποιον δεν έχει διαβάσει το βιβλίο “Marva Collins’ Way“, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

* Ο Πυγμαλίων, κατά μία ιστορία, ήταν ένας γλύπτης (κατά μία άλλη ιστορία βασιλιάς) που ερωτεύτηκε ένα γυναικείο άγαλμα που είχε φτιάξει, και ζήτησε από την Αφροδίτη να του δώσει μία γυναίκα σαν αυτό. Την επόμενη μέρα, στη θέση του αγάλματος βρήκε μία γυναίκα, τη Γαλάτεια, την οποία και παντρεύτηκε και ο γιος τους ονομάστηκε Πάφος – ο ιδρυτής της Πάφου στην Κύπρο.

Το φαινόμενο πήρε το όνομά του Πυγμαλίωνα πολύ ταιριαστά, γιατί βλέπουμε πως στην αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, σμιλεύουμε σύμφωνα με αυτά που πιστεύουμε, και το δημιούργημα γίνεται πραγματικότητα.

Μήπως χαραμίζεις τα ταλέντα σου;

Σημείωση: Αυτό το άρθρο έπρεπε να το έχω ανεβάσει εδώ και πολύ καιρό, μιας και το θεωρώ απ’τα πιο σημαντικά ζητήματα και φαινόμενα που συμβαίνουν στην Ελλάδα – αλλά και γιατί είμαι ευγνώμων που γνώρισα τον Σπύρο. Τα υπόλοιπα παρακάτω.

Μιλώντας με πολύ κόσμο, βλέπω στις μέρες μας όλο και περισσότερους ανθρώπους να κάνουν δουλειές που δεν τους ικανοποιούν για να βγάλουν το μεροκάματο, και πασχίζουν να επιβιώσουν κάνοντας κάτι που δεν αγαπούν.

Αυτή η ρουτίνα και το να πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα, τους έχει κάνει να χάσουν τα όνειρά τους και να γίνουν “ρεαλιστές”, και να περιορίσουν έτσι κατά πολύ τα όρια του εφικτού. Θεωρούν τα όνειρα και τους στόχους κάτι εξωγήινο.

Στόχοι όμως μπαίνουν αυτόματα – το “να τα βγάλω πέρα και αυτή την εβδομάδα”, στόχος είναι ο οποίος -σωστά μάντεψες- επιτυγχάνεται.

Αν πας λίγο παραπέρα – βάλεις ξανά στόχους και όνειρα, και πιστέψεις σε αυτά, θα δεις πως θα επανέλθει και το χαμόγελο και η ζωντάνια σου.

Όμως αυτή η πάλη για επιβίωση είναι που κόβει τα φτερά του περισσότερου κόσμου. Αυτή η συνεχής τριβή με πράγματα που δεν του αρέσουν, και η απορία “γιατί το κάνω αυτό;”…

Όλα αυτά όμως θα μπορούσαν να έχουν αποφεχθεί από νωρίς.

Όχι μόνο αυτό, αλλά μπορούν να θεραπευτούν και τώρα, σε όποιο σημείο της ζωής μας και αν βρισκόμαστε.

Ο κόσμος δε χρειάζεται να χάσει το χαμόγελό του, τα όνειρά του, το πάθος του, τους στόχους του, για να ξανα-“πατήσει στην πραγματικότητα”.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρει το θάρρος να κάνει το άλμα, παρά το φόβο του για τον γκρεμό.

Επιτυχία που δε σε γεμίζει, είναι αποτυχία~Tony Robbins.

Και για να φτάσει να γίνει κάποιος “επιτυχημένος”, όπως το ορίζει αυτός, και ταυτόχρονα να είναι ευτυχισμένος, θα πρέπει να αγαπάει ΠΟΛΥ αυτό που κάνει. Θα πρέπει πραγματικά να μπορεί να δουλεύει και να ζει και να μη μπορεί να ξεχωρίσει τη ζωή του από τη δουλειά του. Τόσο πολύ να την αγαπάει.

Η ζωή μας είναι, απ’την αρχή μέχρι το τέλος, γεμάτη δυσκολίες και αποτυχίες. Αλλά αν αγαπάς αυτό που κάνεις, δεν σε νοιάζουν όλα αυτά.

Κοστίζουν λιγότερο.

Αν δεν σου αρέσει πραγματικά, δεν το θες πραγματικά, και δεν έχεις κάποιο λόγο να επιμείνεις, τότε με την πρώτη ή τη δέκατη δυσκολία, τα παρατάς.

Πώς πνίγονται τα ταλέντα…

Όταν ήμουν στο λύκειο, θυμάμαι το μάθημα του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΣΕΠ) που ήταν “ώρα του παιδιού” και ουσιαστικά διάλειμμα απ’όλο το τρέξιμο της 3ης λυκείου.

Δεν έμαθα τίποτε για τον εαυτό μου ή για τις σχολές που υπάρχουν στην Ελλάδα, ή έστω για τη σχολή της Ιατρικής που σκόπευα να επιλέξω.

Δεν πιστεύω καν ότι οι καθηγητές ήξεραν τι ακολουθεί μετά το σχολείο στον κάθε τομέα και επάγγελμα.

Είναι ένας τομέας που ήθελε κάποιον ειδικό να το κάνει και να μας κατευθύνει, έτσι ώστε να γνωρίσουμε τις δυνάμεις  και τις αδυναμίες μας, τις κλίσεις μας, και εν τέλει, τι μας ταιριάζει από τις εκατοντάδες σχολές που υπάρχουν.

Για τον μέσο Έλληνα μαθητή, είναι καθαρά επιλογή που παίρνεται με τις συμβουλές των γονέων και με βάσει αυτά που ξέρουν και μπορεί να ίσχυαν πριν από πολλά χρόνια.

Τις περισσότερες φορές δεν εκλαμβάνονται υπόψιν ούτε οι κλίσεις των παιδιών, ούτε οι συνθήκες της τωρινής εποχής – συνθήκες που συνεχώς μεταβάλλονται και εξελίσσονται.

Προφανώς όχι λόγω έλλειψης αγάπης από μεριάς των γονέων, αλλά περισσότερο από άγνοια του ποια είναι η καλύτερη επιλογή που μπορούν να πάρουν.

Υπάρχει η νοοτροπία, το σχολείο – και οι γονείς – να εστιάζει στα μαθήματα που πέρναμε 12 ή 8 ή ακόμα και 5, και να προσπαθούμε μανιωδώς να τα βελτιώσουμε, ενώ εκ των πραγμάτων ποτέ δεν θα γίνουμε οι καλύτεροι σε αυτά, αφού μας αρέσουν και δεν μας τραβάνε σαν μαθήματα.

Αντίθετα, δεν εστιάζει καθόλου, σχεδόν, στα 18 – 19 και 20 που ήταν οι πραγματικές δυνάμεις μας, καθώς “ήδη είμασταν καλοί σε αυτά, οπότε δεν θέλαν πολύ δουλειά“.

Και αυτό είναι τελείως λάθος, γιατί είναι αυτά τα μαθήματα, κλίσεις και επιλογές που πιθανότατα θα είναι το μέλλον που θα μας κάνει όλους – μαθητές, οικογένειες και κοινωνίες – πιο ευχαριστημένους και αποδοτικούς στη δουλειά μας.

Αντί να πατήσει σε αυτά και πάνω σε αυτά να κολλήσει ικανότητες και μαθήματα που θα είναι ΧΡΗΣΙΜΑ, αλλά και ανώτερου επιπέδου, επιμένει να προσπαθεί να μάθει τα παιδιά αχρείαστα πράγματα (για την παρούσα τους ζωή, εποχή και ανάγκες – όχι γενικότερα αχρείαστα, μη με παρερμηνεύσεις) σε τομείς που δεν τους ενδιαφέρουν καν – γιατί δεν έχουν ένα πλαίσιο στο μυαλό τους να τα ταιριάξουν. Δεν βλέπουν πώς θα τους χρησιμεύσουν και, επομένως, μηδέν ενδιαφέρον, μηδέν προσοχή, μηδέν μάθηση!

Θυμάμαι τον Αλέξανδρο, έναν συμμαθητή που είχα και ήταν εκπληκτικός στα Μαθηματικά.

Πραγματικά, ένα μυαλό απ’τα λίγα, να λύνει από μόνος του ασκήσεις με δημιουργικούς τρόπους στο μισό του χρόνου, ή Φυσική μόνο με αρχές των Μαθηματικών.

Όμως επειδή δεν τα πήγαινε καλά στα υπόλοιπα, οδηγήθηκε στο να ακολουθήσει ένα μέλλον και μια σταδιοδρομία που καθόλου δεν τον ικανοποιούσε, ενώ αν ακολουθούσε τα Μαθηματικά ίσως να γινόταν και ο καλύτερος στον κόσμο.

Στις Πανελλήνιες πήρα 14.5 στην έκθεση…

Βλέπεις ένα παιδί από 3η γυμνασίου παίρνει συνεχώς 20 στα μαθηματικά. Τι κάθεσαι και επιμένεις να το μάθεις πώς να γράφει εκθέσεις, όταν μπορείς να το διδάξεις μαθηματικά λυκείου και πανεπιστημίου μία ώρα αρχύτερα, ή να “κουμπώσεις” πάνω σε αυτά μαθήματα όπως η Φυσική ή ο Προγραμματισμός;

Και όταν του φανούν χρήσιμες οι εκθέσεις, θα εκπαιδεύσει και τη γραφή του.

Έπαιρνα συνεχώς μέχρι 14-15 στις εκθέσεις (το μέγιστο) – και στις πανελλήνιες πήρα μάλιστα 14.5. Αυτό με έστειλε Ιατρική στα Ιωάννινα αντί για στρατιωτική Ιατρική στη Θεσσαλονίκη (και το ευχαριστώ!!!).

Όμως όταν ήρθε η ώρα να θέλω να μεταδώσω κάποια πράγματα από όλα αυτά που μάθαινα, με προβλημάτιζαν, διάβαζα, άκουγα και βίωνα, άρχισα να γράφω. ΠΟΛΥ.

Και αυτό με βελτίωσε δραματικά όχι μόνο στην έκθεση, αλλά και γενικότερα στην ομιλία, την εκφραστικότητα, την κοινωνικότητα και πόσους άλλους τομείς.

5 χρόνια μετά το 14.5 στην έκθεση:

  • είχα γράψει βιβλίο 200 σελίδων νούμερο ένα στην κατηγορία του στο Amazon για 3 εβδομάδες,
  • είχα δημιουργήσει δικό μου site με πάνω από 300 επισκέψεις ημερησίως και
  • το άρθρο μου “15+ Συμβουλές για ταχύτερο και αποτελεσματικότερο διάβασμα“, που το είχα γράψει από το 3ο έτος, υπάρχει εδώ και 4 χρόνια νούμερο 1 στο Google (εάν γράψεις τη λέξη διάβασμα ή οποιαδήποτε έκφραση με αυτό)…

Για να μη σχολιάσω περεταίρω τις αχανείς πρόχειρες σημειώσεις και ημερολόγια που κράταγα από όσα μάθαινα και δοκίμαζα.

Τι να πω για τη βαθμολόγηση ή στις φιλολόγους μου;;;

Πήγε ένας Ιστορικός στον Παράδεισο…

Ένας λάτρης της Ιστορίας πεθαίνει και πάει στον Παράδεισο. Εκεί, στην πύλη, βρίσκει τον Άγιο Πέτρο. Προτού μπει, λοιπόν, μέσα στον Παράδεισο, στέκεται για μια στιγμή, κοιτάει τον Πέτρο και του λέει:

– Να σε ρωτήσω Πέτρο κάτι που το είχα μεγάλη απορία τα τελευταία χρόνια; Μου άρεσε πολύ η Iστορία, όπως ξέρεις, και διάβασα πολλά για τα κατορθώματα του Μ.Αλεξάνδρου, αλλά και άλλων μεγάλων και τρανών στρατηγών. Όμως αναρωτιώμουν, εν τέλει, ποιος ήταν ο μεγαλύτερος στρατηγός της σημερινής εποχής;

Εκείνη τη στιγμή, ερχόταν άλλος ένας στον Παράδεισο σιγά σιγά. Τον βλέπει ο Πέτρος, και του λέει “Να η απάντησή σου. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος στρατηγός της εποχής σου”.

Τον κοιτάει ο ιστορικός άναυδος…

– Μα καλά, τον ξέρω αυτόν, ήταν ο μανάβης της γειτονιάς μου… Τι μου λες τώρα…?

– Αλήθεια, αυτός θα ήταν ο μεγαλύτερος στρατηγός της εποχής σου… ΑΝ γινόταν στρατηγός.

Οι κλίσεις μας θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, αν καλλιεργούσαμε τις σωστές συνθήκες

Το μυαλό που έχουμε, με τις κλίσεις του και τα ταλέντα του (που όλοι μας έχουμε κάποια), θέλει και τις κατάλληλες συνθήκες για να εκδηλωθεί.

Αν ένας γεννημένος στρατηγός πάει και γίνει μανάβης γιατί η οικογένειά του ήθελε να συνεχίσει την οικογενειακή επιχείρηση, τότε όλοι μαζί φέρουν την ευθύνη της στέρησης απ’τον κόσμο ενός απ’τους καλύτερους στρατηγούς, και θα βιώνουν το τίμημα συναισθηματικά και οικονομικά.

Στην Αμερική, η εφημερίδα New York Times αναφέρει πως τα προβλήματα υγείας που σχετίζονται με το στρες απ’τη δουλειά κοστίζουν στην Αμερικανική οικονομία $200 δισεκατομμύρια ετησίως – σχεδόν το οικονομικό κόστος του Τυφώνα Κατρίνα…

Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα, εδώ και εκεί για διάφορα φαινόμενα που συμβαίνουν αν δεν αγαπάς τη δουλειά που κάνεις, και θα γράψω περισσότερα σε άλλο άρθρο σχετικά με τις διακοπές και την υγεία – πληροφοριακά: αν δεν κάνεις διακοπές για ένα χρόνο, έχεις στατιστικά σημαντική μεγαλύτερη πιθανότητα εμφράγματος.

Όπως και να’χει, πιστεύω ακράδαντα ότι όλοι μας θα έπρεπε να κάνουμε δουλειά που να την αγαπάμε, γιατί αυτός είναι ο πιο άμεσος τρόπος να προσφέρουμε στον κόσμο, στην οικογένειά μας, αλλά και στον εαυτό μας. 

Το να είσαι ένας δυσαρεστημένος, μέτριος (ή και κακός) υπάλληλος μόνο και μόνο γιατί φοβάσαι να κάνεις αυτό που σου αρέσει, κοστίζει και σε εσένα, και στην οικογένειά σου, και στην κοινωνία, ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από χρήματα.

Δυσαρεστημένος και απογοητευμένος κόσμος είναι αυτός που:

Θα πληγώνει τους γύρω του γιατί δε θα μπορεί να τους καταλάβει, και θα βρίσκεται χαμένος στο μυαλό του, στις σκέψεις του και στον πόνο του.

Είναι αυτός που θα κόψει τα φτερά στους νέους και θα τους πει να μην ονειρεύονται αλλά να “πατήσουν στην πραγματικότητα”.

Είναι αυτός που θα μεγαλώσει τα παιδιά του με τη νοοτροπία “κάνε αυτό που σου λένε και μην ξεχωρίζεις” και δε θα τα μάθει να ονειρεύονται και να κυνηγούν αυτό που θέλουν – θα τα μεγαλώσει με τη νοοτροπία “να κάνουν κάτι για να τα βγάλουν πέρα”.

Είναι αυτός που θα γκρινιάζει για το οτιδήποτε και θα χαλάει τη διάθεση των γύρω του, και θα προσπαθεί να κάνει όσο λιγότερα μπορεί προκειμένου να μην τον καταλάβουν και τον διώξουν (εν ολίγοις – όση περισσότερη λούφα γίνεται).

Είναι αυτός που θα καταλήξει σε εξαρτήσεις και καταχρήσεις για κακό δικό του και της οικογένειάς του, γιατί θα θέλει κάπως να ξεφύγει απ’την πραγματικότητα που θα έχει δημιουργήσει (ναι, εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητά μας).

Είναι αυτός που θα διαιωνίζει πολλούς φαύλους κύκλους κακών συνηθειών, νοοτροπιών και συμπεριφωρών.

Για να ξεφύγουμε όλων αυτών θα πρέπει να μάθουμε να ακολουθούμε τις κλίσεις μας και να ακούμε την εσωτερική μας φωνούλα – τι μας αρέσει και τι όχι, τι θα ανεχτούμε και τι όχι – και όχι απλά να καθόμαστε ήσυχοι.

Φαντάσου για λίγο, έναν κόσμο που οι άνθρωποι που αγαπούν τη δουλειά τους είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση…

Ανέφερα στην αρχή, πως για να γίνεις καλός σε κάτι, θα πρέπει να το αγαπάς και να έχεις έναν λόγο που να σε πεισμώνει, ώστε να μπορείς να ξεπερνάς όλες τις δυσκολίες που θα βρεις στην πορεία σου.

Αυτό σημαίνει βέβαια, ότι όσο αγαπάς αυτό που κάνεις, τόσο καλύτερος θα γίνεσαι, τόσο περισσότερο θα βελτιώνεσαι, και τόσο περισσότερη αξία θα μπορείς να προσθέσεις στη ζωή του κόσμου, εν γένει, βελτιώνοντας και την υγεία των σχέσεων, του σώματός σου, αλλά και την οικονομική σου άνεση.

Πώς μπορούμε να βρούμε τι αγαπάμε και να το κάνουμε σαν επάγγελμα αντί για χόμπι;

Θέλω, προσωπικά, να ευχαριστήσω τον Σπύρο Μιχαλούλη και όλη τη δουλειά που έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει με την ORIENTUM.gr.

Δεν έχω κάποιο όφελος από τους συνδέσμους (links) παρακάτω, ούτε το λέω για κερδοσκοπικούς λόγους. Όσα γράφω, όπως ξέρετε και μέχρι τώρα, τα γράφω γιατί τα πιστεύω.

Πιστεύω λοιπόν πραγματικά ότι η Orientum μπορεί να σε βοηθήσει να μάθεις τις κλίσεις σου και τον εαυτό σου παραπάνω, καθώς και να σε βοηθήσει να επιλέξεις κατευθύνσεις που δεν ήξερες καν μέχρι τώρα ότι μπορείς να ακολουθήσεις στο μέλλον σου.

Αυτό λοιπόν που έγινε το 2012 πραγματικά άλλαξε τα σχέδιά μου και πολλά από αυτά που ήθελα να κάνω, ήταν όταν γνώρισα τον Σπύρο Μιχαλούλη που προανέφερα και την ORIENTUM.gr, που μαζί με τον Νίκο Παυλάκο έχουν γράψει το Πάμε Πανεπιστήμιο.

Σε συνεργασία με την Δρ. Γεωργία Κουμουνδούρου, δημιούργησαν ένα τεστ με 190 ερωτήσεις που μελετά κατά πόσον σου ταιριάζουν, ποιες σχολές απ’όλη την Ελλάδα. Έψαξαν τι γίνεται σε όλες τις σχολές τις Ελλάδας και τι γίνεται μέσα, αλλά και μετά από αυτές (τι πιστοποιήσεις παίρνεις), και μετά από αυτό το τεστ συζητάς μαζί τους και σου εξηγούν τα αποτελέσματα.

Όταν το έκανα και πήρα τα αποτελέσματα του Horizon και του Profiler, καθώς και ύστερα που έκατσα και το συζήτησα με τον Σπύρο, ήταν από τις πιο διαφωτιστικές στιγμές της ζωής μου.

Κατάλαβα γιατί έκανα πολλά απ’αυτά που έκανα, γιατί δυσκολευόμουν σε άλλα, τι πραγματικά ήθελα, και ποιος πραγματικά ήμουν.

Μου ήρθαν νέες ιδέες για συνδυασμούς που θα’θελα να κάνω, για αδυναμίες που είχα και τι θα έπρεπε να αποφύγω, ή με τι άτομα θα έπρεπε να συνεργαστώ που να με καλύψουν στους συγκεκριμένους τομείς που εγώ υστερώ.

Δεν μπορούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου. Είχα τα αποτελέσματα μπροστά μου, στο χαρτί, να με κοιτάνε κατάματα.

Και είναι άλλο να τα έχεις στο μυαλό σου γενικά, “Ναι, ΟΚ, μου αρέσει αυτό και εκείνο, πάνω κάτω”, και άλλο να τα βλέπεις μπροστά σου με νούμερα και ποσοστά τι σου ταιριάζει και πόσο.

Αυτό το τεστ ήταν ένας απ’τους λόγους που υπάρχει αυτό το site τώρα, και ο Σπύρος ήταν αυτός που με ώθησε να το μεταφρασω στα Ελληνικά και να το στρέψω προς τα Ελληνικά δεδομένα.

Επίσης να αναφέρω ότι αυτό το τεστ το έκανα ΑΦΟΥ είχα τελειώσει το σχολείο, και σίγουρα με ωφέλησε πολυ. Δηλαδή ΔΕΝ είναι μόνο για μαθητές του Λυκείου, και θέλω να το τονίσω αυτό, γιατί πραγματικά πιστεύω ότι όλοι μας θα έπρεπε να κάνουμε δουλειά ή καριέρα που να αγαπάμε, ή τουλάχιστον τη δουλειά στην οποία ήδη βρισκόμαστε, να της προσθέσουμε στοιχεία και να τη στρέψουμε προς τα εκεί που μας αρέσει.

Αυτά λοιπόν που περιλαμβάνονται στο Πάμε Πανεπιστήμιο και στο τεστ της Orientum (το τεστ λέγεται Horizon, και υπάρχει και για Masters – Horizon Masters, καθώς τεστ προσωπικότητας το Profiler) είναι πράγματα που θα έπρεπε να υπάρχουν στο λύκειο σαν μάθημα, ώστε τουλάχιστον να ξέρουμε προς τα που να βαδίσουμε.

Αφού δεν υπάρχει λοιπόν, αισθάνομαι μετά από όλα αυτά που μου προσέφερε, την υποχρέωση να τονίσω το έργο του, και να σας το αναφέρω σε έναν άρθρο τουλάχιστον, ώστε αντί να λέω τα ίδια και τα ίδια σε καφέδες με διάφορους ανθρώπους, να μπορώ να τους δείξω/στείλω αυτό το άρθρο :)

Το τεστ επαγγελματικών κλίσεων Horizon μπορείτε να το βρείτε εδώ, και πραγματικά η αξία που δίνει είναι τουλάχιστον 10.000χ του κόστους του (θα έπρεπε να αξίζει τουλάχιστον το δεκαπλάσιο πιστεύω).

– Προσοχή: το masters είναι για τους φοιτητές (επιλογή master), και το σκέτο είναι για τους μαθητές (επιλογή σχολής), αλλά και τα 2, καθώς και το τεστ χαρακτήρα είναι για όλους, καθώς από όλα θα μάθεις περισσότερα για τον εαυτό σου και τις δυνητικές επιλογές σου.

Κλείνοντας, μία άσκηση:

Προς το παρόν, άρχισε να ψάχνεις και να ανακαλύπτεις περισσότερο τον εαυτό σου, τις κλίσεις σου, τα ενδιαφέροντά σου, τις δυνάμεις σου.

Ξεκίνα να καταγράφεις σε μια συνεχώς εξελισσόμενη λίστα/ημερολόγιο, πράγματα που βλέπεις ότι σε έλκουν, πιάνεις τον εαυτό σου να δακρύζει ή να σκέφτεται “και γω θα το ήθελα αυτό”, και δες ΑΚΡΙΒΩΣ ποιο στοιχείο είναι αυτό που θα ήθελες. Μπορεί να μη σου ταιριάζει όλο αυτό που βλέπεις. Ή μπορεί αυτό που βλέπεις να σου θυμίζει – να σε κάνει να φαντάζεσαι κάτι άλλο. Ξεκαθάρισέ τα όλα.

Σε παρακαλώ το συγκεκριμένο θέμα να το πάρεις στα σοβαρά. Δεν τα λέω θεωρητικά όλα αυτά. 

Έχουν πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα απ’όση πιστεύεις, σε όλους τους τομείς και τις εκφάνσεις της ζωής σου –  την υγεία (νοητική, σωματική και συναισθηματική), τις σχέσεις (με οικογένεια, φίλους και ερωτικές) και τον πλούτο (εσωτερικό και εξωτερικό).

Εάν θες, δες και το βίντεο του Σπύρου απ’το TEDx :)

——————————————

Για τους συνδρομητές είναι ήδη έτοιμο το pdf: “Γνώρισε τον εαυτό σου – Ένας οδηγός 58 ερωτήσεων για να ανακαλύψεις τις κρυφές απαντήσεις του εαυτού σου” με ερωτήσεις για να ανακαλύψεις καλύτερα το ποιος είσαι και τι θέλεις απ’τη ζωή σου, και μπορείς να το βρεις στην “εργαλειοθήκη” που θα πάρεις, μαζί με λοιπά δωράκια. :)

Μπορείς να γίνεις συνδρομητής στη δεξιά στήλη, ή στην αρχική σελίδα.

Τα 7 μεγαλύτερα Οφέλη του Διαλογισμού και γιατί να τον ξεκινήσεις σήμερα!

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Image courtesy of Desktopography.com

Πόσοι κάθονται σε σχέσεις που δεν τους αρέσουν, ενώ όλα τα σημάδια να φύγουν ήταν εξ’αρχής εκεί;

Πόσοι κάθονται σε δουλειές ή σε θέσεις που δεν τους προσφέρουν και δεν τους αρέσουν, ενώ όλα τα σημάδια να φύγουν ήταν εξ’αρχής εκεί;

Πόσες φορές, ενώ ξέρουμε πως θέλουμε να χάσουμε λίγα κιλά, τρώμε μέχρι να σκάσουμε, γιατί το μυαλό μας ήταν αλλού όσο τρώγαμε; Και ξαφνικά σκάμε και λέμε “ωχ! έσκασα, δεν το περίμενα!”

Ας το πάρουμε όμως απ’την αρχή.

Είσαι στο παρόν;

Πόσες φορές, ενώ κάνεις κάτι - ενώ διαβάζεις, σου μιλάει κάποιος ή οδηγείς, δεν είσαι στο παρόν;

Το σώμα σου είναι εκεί, αλλά το μυαλό σου έχει φύγει και είναι τελείως αλλού;

Αυτή η απώλεια της εστίασης, οι περαστικές σκέψεις που χάνεσαι μέσα τους και ξαφνικά επιστρέφεις και βλέπεις ότι πέρασαν 5 λεπτά ή μισή ώρα και αναρωτιέσαι πότε έφτασες…

Είναι κάτι φυσιολογικό, έτσι;

Ναι. Είναι κάτι φυσιολογικό και αναγκαιότατο. 

Χρειαζόμαστε μία ανάπαυλα, φάσεις που το μυαλό να μη σκέφτεται τίποτα συγκεκριμένο και απλώς να πλανάται. 

Ονομάζεται και “Diffuse Mode” ή “Διάχυτη κατάσταση σκέψης”, και έχει μείζονα ρόλο στη μάθηση και την αποθήκευση πληροφοριών. 

Το άγριο άλογο της σκέψης μας

Όμως, το να αφήνεις έναν ανεκπαίδευτο νου να πάει όπου εκείνος θέλει, είναι σαν να αφήνεις ένα άγριο άλογο να τρέχει μόνο του σε ένα λιβάδι.

Δεν ξέρεις που θα πάει, και μπορεί να σε πάει σε ζοφερά και άσχημα μέρη πριν καν το καταλάβεις, αργοκαταστρέφοντάς σε, χωρίς να μπορείς να το δαμάσεις και να το ανασύρεις πίσω. 

Επειδή όλες οι μεγάλες αλήθειες φαίνονται μέσα από απλά πράγματα και παραδείγματα, μέσα απ’το παραπάνω παράδειγμα μπορείς να καταλάβεις πως κάτι τόσο απλό και φαινομενικά ασήμαντο, όπως το να αφήσεις τη σκέψη σου να σε πηγαίνει όπου θέλει χωρίς να έχεις την ικανότητα να την ελέγξεις, ενέχει από μικρούς έως και αρκετά μεγαλύτερους κινδύνους. 

Και όπως δρούμε στα μικρά πράγματα, έτσι δρούμε και στα μεγαλύτερα.

Εύκολα θα τύχει να είσαι σε μία σχέση – ή μια δουλειά – ή μία κατάσταση γενικότερα, και θα κάνεις επιλογές μικρές και μεγάλες, χωρίς να είσαι παρών – χωρίς να το κάνεις συνειδητά και ηθελημένα. 

Το άγριο άλογο έχει τον έλεγχο και σε πάει βόλτα στα μονοπάτια που αυτό ξέρει και θέλει να πηγαίνει.

Και αυτό σίγουρα επηρεάζει τη ζωή σου σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι μπορείς να διανοηθείς. Με μικρούς και μεγάλους τρόπους, και ακόμη χειρότερα - χωρίς να το καταλαβαίνεις καν.

Όμως, το να τιθασεύσεις αυτό το άγριο άλογο, δηλαδή το μυαλό σου, και να αναλάβεις τα ηνία και να μπορείς εσύ να το κατευθύνεις όπου θες, όποτε και για όσο θες, είναι μία πανίσχυρη ικανότητα που καλλιεργείται με εξάσκηση. 

Με την εξάσκηση, μπορείς να γίνεις πολύ πιο ισχυρός ή ισχυρή από το άγριο αυτό άλογο. 

Τι κάνουμε όταν χάνουμε τον έλεγχο;

Πολλοί όταν χάνουν τον έλεγχο του αλόγου και αυτό αρχίσει να πηγαίνει όπου θέλει, λένε “εγώ αυτός είμαι, και σε όποιον αρέσω”, και δεν κάνουν την παραμικρή προσπάθεια να το δαμάσουν.

Άλλοι, συνειδητοποιώντας ότι δεν τους πάει κάπου ευχάριστα, αλλά επειδή είναι πολύ ισχυρό και άγριο, δε θέλουν να του εναντιωθούν, αλλά με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο προσπαθούν να το αποδυναμώσουν, με χρήση ουσιών, τσιγάρων, υπερβολικού φαγητού, ή με το να ξεσπούν σε σειρές και βίντεογκέιμς προκειμένου να το ναρκώσουν και να του μειώσουν την ενέργεια.

Όμως, δε θες να μειώσεις τη δύναμη του πανίσχυρου αυτού αλόγου, καθώς το θες να τρέχει γεμάτο δύναμη και ζωντάνια, αλλά προς τα εκεί που εσύ επιλέγεις, και όχι όπου θέλει αυτό.

Το θες για σύμμαχο.

Θες να έχεις καλή σχέση με το άλογο αυτό και να το έχεις ικανοποιημένο, καθώς είναι ο σύντροφός σου καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής σου αυτής.

Αυτό το πανίσχυρο αλλά άγριο και ατίθασο άλογο είναι το μυαλό σου, η σκέψη σου, τα συναισθήματά σου. 

Εάν αυτό σε κάνει ότι θέλει, τότε είναι ο πιο φρικτός αφέντης του κόσμου. 

Εάν όμως μπορείς να το διαχειριστείς, τότε μπορεί να γίνει ο πιο ισχυρός σύμμαχος που θα έχεις ποτέ σου.

Το να πιάνεις το άγριο αυτό άλογο κάθε φορά που αφαιρείται ή αρχίζει να πηγαίνει κάπου που δεν θες, και να το επαναφέρεις στον δρόμο που θες να ακολουθήσετε, είναι ικανότητα.

Το να πιάνεις το άγριο αυτό άλογο - το μυαλό σου, κάθε φορά που λοξοδρομεί απ’ το μονοπάτι που θες να ακολουθήσετε προς τους στόχους σου και τις επιλογές που έχεις πει ότι θα κάνεις, και να το επαναφέρεις ήρεμα στο δρόμο που θες.

Κάθε φορά που παίρνει τον εύκολο δρόμο της κακής συνήθειας, ή που απορροφάται για πόση ώρα με ό,τι λαμπερό του γυαλίσει και του τραβήξει την προσοχή, αντί να πηγαίνει στο δρόμο της συνειδητής επιλογής. Και να μπορείς να το επαναφέρεις στο δρόμο που θες.

Αυτό είναι μία σπουδαία ικανότητα.

Και όπως όλες οι ικανότητες, καλλιεργείται.

Εκπαιδεύοντάς την, αρχίζεις να παρατηρείς αυτό το φαινόμενο όλο και πιο συχνά.

Και να τον συμμαζεύεις [τον εαυτό σου - το άγριο άλογο] όλο και πιο σύντομα, σαν ένας καλός φίλος.

Το να καταλαβαίνεις ότι έχετε ξεφύγει από το μονοπάτι, να ξαναπαίρνεις τον έλεγχο. Το να βλέπεις ξεκάθαρα τις επιλογές που κάνεις, τη στιγμή που γίνονται σε πραγματικό χρόνο, και να μπορείς να επιλέξεις αυτές που σε ενισχύουν αντί για αυτές που σε αποδυναμώνουν.

Αυτό λέγεται διαλογισμός.


Όσο περίεργο και αν φαίνεται, ο διαλογισμός δεν έχει καμία σχέση με αυτό που έχουμε οι “Δυτικοί” στο μυαλό μας.

Η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό του μέσου ανθρώπου όταν λέω τη λέξη “διαλογισμός” είναι μερικοί μοναχοί να αιωρούνται, να φωτίζουν, ή δεν ξέρω και ‘γω τι, να μένουν σε κάποια τριτοκοσμική χώρα, ή να είναι σαν τους Jedi από τα StarWars….

Ωραία.

Καμία σχέση!

Αυτές οι εικόνες δεν θα μπορούσαν να απέχουν περισσότερο από την πραγματικότητα. (καλά, όχι και τόσο… :) )

Για πρώτη φορά τα ανακάλυψα στην έρευνά μου πάνω στη Θετική Ψυχολογία, τη Συναισθηματική Κυριαρχία και την εκπαίδευση της αυτο-πειθαρχίας μου.

Το έκανα στα διαλείμματα μεταξύ του διαβάσματος στις εξεταστικές μου στο Πανεπιστήμιο, ώστε το μυαλό μου να μπορούσε πλήρως να ξεκουραστεί, χωρίς ΚΑΝΕΝΟΣ είδους ερεθίσματα, ώστε να μπορέσω να συνεχίσω το διάβασμα για ώρες και ώρες, τελειώνοντας μεγαλύτερο όγκο διαβάσματος σε λιγότερο και πιο εστιασμένο χρόνο.

Αυτός ήταν ένας απ’τους παράγοντες που με βοήθησαν να περάσω εξεταστικές με ελάχιστη προσπάθεια, στον ελάχιστο χρόνο.

Μπορείς να διαβασεις περισσότερα για το πώς να βελτιώσεις τις επιδόσεις σου στο διάβασμα εδώ: 15+ Συμβουλές για ταχύτερο και αποτελεσματικότερο διάβασμα

Αλλά για τώρα, πρώτον και κύριον:

Τι ΕΙΝΑΙ διαλογισμος;

Όχι, δε χρειάζεται να είσαι σε ένα τέτοιο μέρος για να διαλογιστείς.

 “Διαλογισμός σημαίνει να μαθαίνουμε
πώς να βγαίνουμε από το ρεύμα (του ποταμού των σκέψεων),
να καθόμαστε στην όχθη και να το ακούμε,
να μαθαίνουμε από αυτό,
και να χρησιμοποιούμε την ενέργειά του για
να μας καθοδηγούν αντί να μας τυρρανούν [οι σκέψεις μας].
Αυτή η διαδικασία δεν συμβαίνει μαγικά από μόνη της.
Χρειάζεται ενέργεια.
Ονομάζουμε την προσπάθεια να καλλιεργήσουμε
την ικανότητά μας να βρισκόμαστε στην παρούσα στιγμή
«άσκηση» ή «άσκηση διαλογισμού»”

~από τον Jon Kabat-Zinn, στο βιβλίο του “Wherever You Go, There You Are
(όπου και να πας, εκεί είσαι)~

Jon Kabat-Zinn, είναι Καθηγητής της Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μασσαχουσέτης, ιδρυτής και γενικός Διευθυντής του «Center for Mindfulness in Medicine, Health Care, and Society»]

Το αστείο είναι, ότι αντίστοιχο της λέξης «διαλογισμός (meditation)» δεν υπάρχει στη γλώσσα του Βούδδα (την Pali).

Μια συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη που την πλησιάζει, είναι η λέξη bhavana που μεταφράζεται ως «ανάπτυξη μέσω νοητικής εκπαίδευσης», πράγμα που σχετίζεται πλήρως με το τι είναι ο «διαλογισμός».  :)

Ως Διαλογισμός μπορεί να ονομαστεί η κάθε νοητική άσκηση της εστίασης της προσοχής σε ΕΝΑ σημείο για μια χρονική περίοδο.

Κάθε φορά που το μυαλό σου ξεκινάει να ξεφεύγει –και θα ξεφύγει- επιστρέφεις την προσοχή σου σε αυτό το ΕΝΑ σημείο (πράγμα/ κερί/ φλόγα/ λέξη/ φράση/ ήχος/ σύμβολο (μάνταλα)/ αναπνοή/ χτύπος της καρδιάς/φώς κλπ).

Κάθε φορά που πιάνεις τον εαυτό σου να έχει ξεφύγει και τον επαναφέρεις, είναι σαν να κάνεις ένα ολόκληρο push-up για την Αυτο-Πειθαρχία σου.

Ξεκινάς από 1-2 λεπτά και τον αυξάνεις αργά και σταθερά στα 15-30’ την ημέρα (ή και παραπάνω).

Πολλά οφέλη και συναισθηματική γαλήνη θα αρχίσουν να έρχονται από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες.

Έχει πολλά οφέλη, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΣ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ από τα καλύτερα Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα ανά τον κόσμο.

Εκεί, μελέτησαν όχι μόνο τους Προχωρημένους «διαλογιζόμενους», αλλά και ερευνητικές /πειραματικές ομάδες που μόλις ξεκινούσαν να μαθαίνουν τα πώς και τα γιατί, και το κάναν για σύντομη περίοδο (πχ 6 εβδομάδες)..

Μερικά από τα οφέλη που βρήκαν:

1) Μεγαλύτερη Αυτοπειθαρχία

Όπως έχουμε ξαναπεί, και σίγουρα θα ξαναπούμε, από τα πιο εξελιγμένα μέρη του εγκεφάλου μας, στον νεότερο, ανθρώπινο εγκέφαλο (νεοφλοιό), είναι ο Προμετωπιαίος Φλοιός.

Εκεί, βρίσκονται τα κέντρα των ανώτερων ανθρώπινων ικανοτήτων, όπως η ικανότητά μας για αυτο-έλεγχο, εγκράτεια, η χαλιναγώγηση των παρορμήσεών μας, η προσωπικότητά μας, το να μπορούμε να θέσουμε στόχους και να τους ακολουθήσουμε εις πέρας, προγραμματισμός, και πολλές άλλες ανώτερες “επιτελικές” λειτουργίες. 

Κράτα πως είναι από τα μέρη του εγκεφάλου που μας ξεχωρίζουν ως ανθρώπους - και εμπεριέχει τα κέντρα της Αυτοπειθαρχίας μας. Επίσης κράτα πως ουσιαστικά στο παραπάνω παράδειγμα με το άγριο άλογο, ο Προμετωπιαίος Φλοιός είναι ο "Καβαλάρης".

Με το διαλογισμό, αυτή η περιοχή αιματώνεται και οξυγονώνεται περισσότερο, και έτσι καλλιεργείται και δομείται ολοένα ισχυρότερη.

2) Καλύτερη Μνήμη 

Μέσω του διαλογισμού, έγιναν πιο πυκνοί και μεγάλος οι ιππόκαμποι του εγκεφάλου (2 περιοχές σαν ιππόκαμποι, που βρέθηκε να έχουν περισσότερη φαιά ουσία - δηλαδή μεγαλύτερο “επεξεργαστή”) στους οποίους βρίσκονται και μερικά από τα βασικότερα κέντρα μνήμης και μάθησης.

3) Χαμηλότερα ποσοστά άγχους και στρες, και χαμηλότερα ποσοστά πεσμένης διάθεσης.

Μέσω του διαλογισμού, οι συμμετέχοντες στα πειράματα ανέφεραν χαμηλότερα ποσοστά άγχους και στρες, που συνδέονται με μικρότερο μέγεθος των αμυγδαλοειδών πυρήνων. 

Αυτές οι περιοχές (amygdala) είναι σαν τον “συναγερμό” του εγκεφάλου μας - όταν ανάβουν, θέτουν τον οργανισμό μας σε κατάσταση συναγερμού και “μάχης ή φυγής ή παγώματος”, στέλνοντας σήμα να βγει αδρεναλίνη και να μπούμε σε εγρήγορση.

Στην παραπάνω αντίδραση, το “πάγωμα” - που παθαίνει το ελάφι όταν πέφτουν οι προβολείς του αυτοκινήτου πάνω του και δεν τρέχει, αλλά “παγώνει” στη θέση του, είναι επίσης γνωστό σαν “αναβλητικότητα“… 

Αυτό ήταν μια μεγάλη συνειδητοποίηση για μένα όταν κατάλαβα ότι η Αναβλητικότητα είναι αντανακλαστική απάντηση στον ΦΟΒΟ και στην ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ/ΥΠΕΡΦΟΡΤΩΣΗ…

4) Καλύτερη ενσυναίσθηση και συναισθηματικό έλεγχο.

Καλύτερη κατανόηση του τι νοιώθεις, τι νοιώθουν οι άλλοι, σε τι βαθμό, και τι να κάνεις για να διαχειριστείς τα συναισθήματα.

Όπως προανέφερα και στη “μνήμη” παραπάνω, πέρα από την αύξηση των “επεξεργαστών” μάθησης και μνήμης (ιππόκαμπους), βρήκαν αύξηση στο μέγεθος και σε περιοχές που έχουν να κάνουν με την αυτο-επίγνωση, συμπόνια και ενδοσκόπηση στα άτομα που διαλογίζονταν τακτικά για 3-6 μήνες. (Οι έρευνες είναι παρακάτω.)

5) Βελτίωση του ανοσοποιητικού μας. 

Μετά την περίοδο του COVID-19, και γενικότερα, αυτό το χρειαζόμαστε πολύ. Βρήκαν βελτιωμένο ανοσοποιητικό στα άτομα που διαλογίζονταν, κάτι το οποίο συσχετίζεται όχι μόνο με τον διαλογισμό, αλλά και με τη μείωση του στρες και του άγχους που προαναφέραμε παραπάνω.

6) Βελτίωση της Ποιότητας του Ύπνου

Με τον διαλογισμό αυξάνεται η έκκριση της ορμόνης του ύπνου και των φυσικών μας ρυθμών ύπνου-ξύπνιου, της γνωστής Μελατονίνης!

7) Εμβαθύνει την κατανόησή σου

Εμβαθύνει την κατανόησή σου για το ένα πράγμα στο οποίο εστιάζεις, εντυπώνοντάς το έτσι καλύτερα στον ασυνείδητό σου νου…

Έτσι, εάν το ένα πράγμα στο οποίο εστιάζεις έχει και κάποιο νόημα, όπως μία λέξη, μία αρετή, μια φράση, ένας στόχος, μία σκέψη… 

Σιγά σιγά αυτό θα ποτίσει τη σκέψη σου όλο και περισσότερο, θα το καταλάβεις περισσότερο, και θα γίνεις περισσότερο αυτό.

“Εάν κάθε οκτάχρονο του κόσμου διδασκόταν διαλογισμό, θα εξαλείφαμε την βία από τον κόσμο μέσα σε μία γενεά.”  ~Δαλάι Λάμα

Click to Tweet

Εάν έχεις 15 λεπτά, κοίτα το ακόλουθο βίντεο με τις “10 συμβουλές για το πώς να το κάνεις και 5 λόγους γιατί θα έπρεπε!” του Brian Johnson ο οποίος τα έχει μαζέψει πολύ ωραία σε αυτό το βίντεο.. :)

Σαν σημείωση, ο Brian Johnson έγραψε πάνω από 500+ “Σημειώσεις του Φιλοσόφου” (Philosopher’s Notes), δηλαδή περιληπτικά βιβλιαράκια των 6 σελίδων το καθένα, με μερικές από τις καλύτερες μεγάλες ιδέες του κάθε βιβλίου (=500+ βιβλία σε 6σέλιδες περιλήψεις..), σε pdf, 20άλεπτα ηχητικά mp3s, καθώς και σε Videos στο Youtube. Αυτά τα βίντεο αξίζουν το κάθε τους λεπτό σε χρυσό…

Αυτά ήταν ένας από τους μεγάλους παράγοντες που με ενέπνευσαν να ξαναπάρω τη ζωή μου στα χέρια μου και συνηστώ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ και αυτόν και τη δουλειά του, σε ΟΛΟΥΣ.

Μπορείς να βρεις τις "Φιλοσοφικές Σημειώσεις" ΕΔΩ.

Περισσότερες σκέψεις για το Διαλογισμό σε μελλοντικά άρθρα :) 

Αυτός και η εξάσκηση της αυτο-πειθαρχίας είναι πολύ καυτό θέμα, και θα τα αναλύσουμε περισσότερο!!!

"Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΦΥΤΕΨΕΙΣ ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΗΤΑΝ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ."
~ Κινέζικο Ρητό ~

Click to Tweet

Οπότε ξεκίνα σήμερα, για 1 λεπτό. Μην το αφήσεις γιατί αξίζει το χρόνο σου.

Εάν σου άρεσε το παραπάνω άρθρο, εγγράψου για να λαμβάνεις ενημερώσεις, καθώς και να κατεβάσεις δωρεάν pdf ασκήσεων και πόστερ που έχω αποκλειστικά για τους συνδρομητές.

Μερικές Πηγές:

Επίσης, μπορείς να δεις αποσπάσματα από τις διαλέξεις του Tal Ben Shahar, καθηγητή στο Πανεπιστημίου του Harvard, ο οποίος διδάσκει το πιο δημοφιλές μάθημα όλου του Πανεπιστημίου, τη Θετική Ψυχολογία (Positive Psychology Class). Τα παρακάτω βίντεο είναι στις διαλέξεις “σύνδεσης Μυαλού-Σώματος” (δυστυχώς τα βίντεο είναι στα αγγλικά και τα κινέζικα, όμως αν γνωρίζεις αγγλικά, αξίζει):