Ο Λόγος που Αυτο-Σαμποτάρεσαι, και πώς να το σταματήσεις

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher | 

Spotify | Castbox |

Πιστεύεις πως ο άνθρωπος είναι ικανός να καταφέρει τα πάντα;

Το πιστεύεις πραγματικά, ή σαν άλλη μία κλισέ / στερεότυπη έκφραση;

Γιατί αν το πιστεύεις πραγματικά, σημαίνει πως το πιστεύεις και για τον εαυτό σου και για τους γύρω σου.

Το πιστεύεις μόνο στα λόγια, ή το δείχνεις και με τις πράξεις σου, προς τους άλλους και προς τον εαυτό σου;

Συμπεριφέρεσαι στον κόσμο λες και έχει άπειρες δυνατότητες; Συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου έτσι;

  • Τι εικόνα έχεις για τον εαυτό σου;
  • Πιστεύεις ότι θα γίνεις σπουδαίος;
  • Πιστεύεις ότι θα επιτύχεις, θα είσαι ευτυχισμένος, θα έχεις ευημερία, ηρεμία, ή οτιδήποτε άλλο επιθυμείς;

Γιατί αν όχι, περιορίζεις τον εαυτό σου, χωρίς το ξέρεις, με τρόπους που ούτε καν μπορείς να διανοηθείς.

Εάν, όντως, πιστεύεις ότι είσαι γεννημένος για μεγάλα πράγματα και έχεις άπειρες δυνατότητες... Τότε βλέπεις το κάθε εμπόδιο, δυσκολία και αναποδιά που αντιμετώπισες ποτέ σου ως κάτι αναγκαίο;

Το βλέπεις ως το μονοπάτι σου που σε οδήγησε και θα σε οδηγήσει να γίνεις αυτός που πρόκειται να γίνεις;

Το χρησιμοποιείς σα σκαλοπάτι για να ανέβεις ψηλότερα, να καταφέρεις περισσότερα και να γίνεις κάτι περισσότερο από αυτό που ήσουν χτες;

Εάν όχι... Ξανασκέψου το, και βάλε αυτή την εικόνα στον υπολογιστή σου και κοίτα την καθημερινά...

Πώς πιστεύεις ότι θα είσαι στα 30 σου;

Ή στα 40 ή στα 80 σου; Γιατί ό,τι πιστεύεις, προς τα εκεί βαδίζεις.

Αν δεν τα έχεις σκεφτεί όλα αυτά, και δεν έχεις κάποιο ξεκάθαρο όραμα προς το οποίο βαδίζεις, τότε όλα αυτά έχουν μπει αυτόματα από τους γύρω σου (και πίστεψέ με, συνήθως δεν είναι καλά).

Από πού προέρχονται και τι είναι οι πεποιθήσεις μας;

Όλες μας οι πεποιθήσεις είναι επίκτητες και όχι συγγενείς.

Δηλαδή, ΔΕΝ γεννηθήκαμε με αυτές, αλλά τις αποκτήσαμε στην πορεία.

Όλες οι πεποιθήσεις είναι αυτο-ύπνωση.

Τις έχουμε επαναλάβει τόσες φορές στο μυαλό μας που τις έχουμε πιστέψει εν τέλει. Ό,τι επαναλαμβάνουμε, στο μυαλό μας, στις συζητήσεις και τα μηνύματα που στέλνουμε και στις πράξεις μας, γίνεται συνήθεια και εν τέλει εγκαθίσταται μέσα μας.

Τις περισσότερες πεποιθήσεις που έχουμε τις έχουμε ενσωματώσει στον τρόπο σκέψης μας και στην καθημερινότητά μας, κατά τύχη.

Μας τις έχει επαναλάβει τόσες φορές ο περίγυρός μας, τις έχουμε δεχτεί αφιλτράριστα, και τις έχουμε κάνει κτήμα μας και μέρους του τρόπου που ζούμε, παίρνουμε αποφάσεις και ενεργούμε.

Υπνωτιστήκαμε είτε ηθελημένα είτε κατά λάθος, από μικροί, αποδεχόμενοι φράσεις, νοοτροπίες, και ιδέες χωρίς να τις φιλτράρουμε, γιατί θεωρήσαμε “αυθεντία” αυτόν που μας το είπε, ή γιατί, απλά, τον εμπιστευόμασταν.

Ουσιαστικά δουλειά του υπνωτιστή, των ψυχιάτρων και των ψυχοθεραπευτών είναι να "απο-υπνωτίσουν" τους ασθενείς τους από τις περιοριστικές τους πεποιθήσεις, και να τους "υπνωτίσουν" σε νέες, καλύτερες, πιο ενδυναμωτικές εναλλακτικές.

Επίσης αυτά που έχεις ακούσει για τα θεάματα με τους υπνωτιστές… Ή είναι στημένα, ή οι θεατές ΘΕΛΟΥΝ να υπνωτιστούν:

Μία αρχή που έχει γίνει γνωστή εδώ και καιρό, είναι πως ένας υπνωτιστής δεν μπορεί να σε υπνωτίσει σε κάτι που δεν το θέλεις ή σε κάτι που είσαι αντίθετος.

(Δηλαδή; Δε θα πιστέψεις πως είσαι κοτόπουλο αν δεν θες να πιστέψεις πως είσαι κοτόπουλο.)

Άρα είμαστε όλοι υπνωτισμένοι;

Η σύντομη απάντηση είναι ΝΑΙ.
Είμαστε όλοι μας υπνωτισμένοι στις πεποιθήσεις μας και ο καθένας ζει στο δικό του όνειρο - κόσμο.

Και μάντεψε ποιος καθορίζει τα όρια του ονείρου...

Ξέρεις τι είναι οι αυτο-περιοριστικές πεποιθήσεις;

Περιληπτικά, είναι αυτό που λέει η λέξη: Πεποιθήσεις που περιορίζουν τον ίδιο μας τον εαυτό.

Πράγματα που πιστεύουμε και μας κρατούν πίσω, μας εμποδίζουν να καταφέρουμε τους στόχους μας.

Κάτι όμως που δεν έχω ξανα αναφέρει: οι αυτοπεριοριστικές μας πεποιθήσεις είναι ο κυριότερος λόγος για τον οποίον σαμποτάρουμε τον εαυτό μας!

Γενικά έχω ξαναμιλήσει για το πώς υπάρχει ένας άγνωστος πόλεμος μέσα μας, και πώς πολλές φορές σαμποτάρουμε τον εαυτό μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε ή χωρίς να το θέλουμε, και μετά απορούμε τι συνέβη. Είναι συνηθισμένα, μεταξύ της πλειοψηφίας, τα παρακάτω φαινόμενα:

  1. Δεν πιστεύουμε ότι είμαστε άξιοι.
  2. Δεν έχουμε παίξει ποτέ, στο μυαλό μας, με το ενδεχόμενο να είμαστε στη Γη για κάποιο μεγαλύτερο σκοπό, πόσο μάλλον να το συζητήσουμε με φίλους η την οικογένειά μας.
  3. Πιστεύουμε ότι χρειάζεται αντοχή, δυνάμεις, και ενέργεια αφύσικα περισσότερη απ'όση έχουμε.
  4. Πιστεύουμε ότι τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για εμάς.
  5. Πιστεύουμε ότι οι μικρές μας πράξεις και η καθημερινότητά μας, και όσα λίγα μπορεί να προλάβουμε να κάνουμε στη σύντομη ζωή μας δεν θα έχουν κανένα μεγάλο αντίκτυπο στην κοινωνία μας, στην ανθρωπότητα και στη ροή της ιστορίας...

Έτσι, με βάση αυτές τις πεποιθήσεις, όποτε πάμε να κάνουμε κάτι, πούμε κάτι, ή δούμε κάτι που να τις διαψεύδει αυτές, αισθανόμαστε άσχημα...

Ή αλλάζουμε ξαφνικά γνώμη και κάνουμε την επιλογή ή ερμηνεύουμε την κατάσταση με τρόπο που να συμβαδίζει με αυτές τις πεποιθήσεις...

Τι και αν όλοι αυτοί οι περιορισμοί είναι ΛΑΘΟΣ;

Τι και αν όλα αυτά είναι λάθος πεποιθήσεις και συμπεράσματα στα οποία καταλήξαμε εν αγνοία μας, ασυνείδητα, μετά από κάποια αποτυχία μας, ή μετά από κάποια αποτυχία κάποιου γνωστού μας προσώπου;

Ή τι και αν ήταν απλά μια παρερμήνευση μιας κατάστασης;

Ή αν ήταν οι περιορισμοί κάποιου άλλου που, άθελά του, προκειμένου να προστατευτεί τους μετέδωσε και σε εμάς για να μην απειλούνται τα όριά του;

Τι και αν βγάλαμε το λάθος συμπέρασμα και τόσο καιρό ζούσαμε ένα ψέμα;

Μπορούμε να τις αλλάξουμε;

Πάλι η σύντομη απάντηση είναι ΝΑΙ. Εάν το θέλουμε.

Βλέπεις, κάθε πεποίθηση είναι σαν ένα τραπέζι.

Μία μεγάλη επιφάνεια που ισορροπεί πάνω σε κάποια πόδια. Κάθε “πόδι” είναι μια εμπειρία που εμείς έχουμε χρησιμοποιήσει σαν υποστηρικτικό στοιχείο αυτής της πεποίθησης.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν γύρω μας όλων τον ειδών “πόδια”. Εάν θέλουμε, μπορούμε να βρούμε αρκετές εμπειρίες και αναμνήσεις απ’τη ζωή μας που να υποστηρίζουν είτε πχ πως όλος ο κόσμος είναι υπέρ μας, είτε πως όλος ο κόσμος είναι εναντίον μας.

Ο καθένας βρίσκει αυτό που ψάχνει.

Έτσι λοιπόν, για να αλλάξουμε μία περιοριστική πεποίθηση θα πρέπει πρώτα να σκεφτούμε μία αντίστοιχη ενδυναμωτική πεποίθηση - για να ξέρουμε ΤΙ ψάχνουμε.

Ποιες είναι οι ενδυναμωτικές εναλλακτικές των παραπάνω πεποιθήσεων;

  1. Το “δεν αξίζω ευτυχία και επιτυχία” μπορεί να γίνει
    • “Είμαι όσο άξιος πιστεύω πως είμαι, και καθημερινά ανεβάζω την αξία μου όλο και περισσότερο”.
  2. Το “δεν έχω έρθει για κάποιο σκοπό ή αν έχω, δεν έχω ιδέα ποιος είναι αυτός” μπορεί να γίνει
    • “Ό,τι υπάρχει πάνω στη Γη εξυπηρετεί κάποιο σκοπό, και προετοιμάζομαι για να αποκαλύψω τον δικό μου”.
  3. Το “δεν έχω δύναμη, αντοχές και ενέργεια για να καταφέρω αυτά που θέλω, οπότε γιατί να μπω στον κόπο;” μπορεί να γίνει:
    • “Οι αντοχές, η δύναμη και η ενέργεια που χρειάζομαι για να τα καταφέρω είναι όντως πολύ περισσότερα απ'αυτά που έχω τώρα, και γι'αυτό επιλέγω αυτό το στόχο, για να γίνω κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη είμαι.”
  4. Το “Τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για εμένα” μπορεί να γίνει:
    • “Όλα τα όνειρα και οι στόχοι έχουν ένα κόστος, και ΕΙΝΑΙ για μένα μόνο αυτά που εγώ δύναμαι και θέλω να πληρώσω το αντίτιμο.”
  5. Το “Πιστεύω πως αυτά που κάνω καθημερινά δε μετράνε πουθενά και δεν έχουν κάποιο αντίκτυπο στον κόσμο, οπότε εγώ θα κάνω ό,τι θέλω, και ας κάνουν οι άλλοι ό,τι θέλουν”, μπορεί να γίνει:
    • “Οι μικρές πράξεις είναι αυτές που χτίζουν τη δύναμη για μεγαλύτερες και μεγαλύτερες και μεγαλύτερες. Πιστεύω ότι κάθε μου πράξη έχει ένα αποτέλεσμα ντόμινο στον κόσμο.”

Δες το βίντεο με τα ντόμινο και μείνε άναυδος (1 λεπτό).

Γνωρίζεις ποιες είναι οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ πεποιθήσεις σου;

Υπάρχει ένας αλάνθαστος τρόπος για να εντοπίσεις τις πραγματικές σου πεποιθήσεις, οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι άλλες από αυτές που “πιστεύουμε” πως έχουμε ή “θα θέλαμε” να έχουμε.

Ο αλάνθαστος αυτός τρόπος είναι απλός:

Κοίτα τις πράξεις και τα αποτελέσματά σου.

Οι πράξεις και τα αποτελέσματα μιλάνε ΠΟΛΥ δυνατότερα απ'τα οποιαδήποτε λόγια:

  • Τα αποτελέσματα μας αποκαλύπτουν τις πεποιθήσεις και τις πράξεις του παρελθόντος.
  • Οι πράξεις μας αποκαλύπτουν τις πεποιθήσεις που έχουμε τώρα.

Αν δεν άλλαξε τίποτε τον τελευταίο καιρό (το πιο πιθανό για την πλειονότητα), τότε πράξεις και αποτελέσματα πάνε μαζί - δηλαδή:

Τα αποτελέσματα που έχεις σε οποιονδήποτε τομέα, 
απορρέουν απ' τις πράξεις που κάνεις
και τις πεποιθήσεις που έχεις αυτή τη στιγμή.

Πάρε για παράδειγμα τις σχέσεις:

Για να δεις ποια άτομα είναι πραγματικά προτεραιότητες βλέπεις ποιους βάζεις τακτικά στο πρόγραμμα και ποιους όχι. Χωρίς να κρίνεις τίποτα, μπορεί πολλές φορές να τυχαίνει να συντονίζεσαι με κάποιους και να αποσυντονίζεσαι από άλλους, αυτό συμβαίνει.

  • Αλλά ποιοι μπαίνουν στο πρόγραμμά σου; 
  • Ποιους έχεις προτεραιότητα;
  • Έχεις τις σχέσεις σου σε υψηλότερη προτεραιότητα απ'τη δουλειά σου; Τις έχεις υψηλότερα από τον εαυτό σου και την προσωπική σου βελτίωση;
  • Πόσο ψηλά έχεις την καλλιέργεια των σχέσεων και των ατόμων γύρω σου, πέρα απ'τον εαυτό σου;
  • Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι είναι δυνατόν να αλλάξουν;
  • Πιστεύεις ότι βελτιώνεις τους ανθρώπους γύρω σου;

Πάρε για παράδειγμα τα οικονομικά / καριέρα:

Θες να διπλασιάσεις ή τριπλασιάσεις ή δεκαπλασιάσεις τον μισθό σου;

Τότε κοίτα οι συμπεριφορές σου με ποια πεποίθηση συνάδουν και αν υπάρχουν οι αντίστοιχες πράξεις.

Βάζεις τον αντίστοιχο κόπο; Είναι προτεραιότητά σου;

Χτίζεις τις σχέσεις σου με τους συναδέλφους σου;

Πατάς τον εγωισμό σου για να χτίσεις σχέσεις;

Λύνεις προβλήματα στη θέση που είσαι;

Κάνεις άλλες θυσίες για αυτό;

Βελτιώνεσαι καθημερινά και συνειδητά;

Εν ολίγοις - πιστεύεις ότι τ'αξίζεις;


Λες πως είναι προτεραιότητά σου να πάρεις το πτυχίο; 

Τότε, γιατί στο πρόγραμμά σου βλέπω περισσότερες ώρες καφέδες με φίλους και βόλτες απ'ότι διάβασμα; Ή γιατί στο μεγάλο γραφείο είναι ο υπολογιστής και κάθεται, και εσύ κάθεσαι και διαβάζεις στο κρεββάτι ή στο μικρό τραπεζάκι, όταν και αν;

Εν ολίγοις - πιστεύεις ότι τ'αξίζεις το πτυχίο;

Μα όλα αυτά δεν είναι λεπτομέρειες;;;

Ναι, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες, όμως μέσα στις λεπτομέρειες κρύβονται οι βαθύτερες πεποιθήσεις σου για το πόσο σημαντικό είναι για εσένα κάτι. Μέσα απ'τις λεπτομέρειες και τις θυσίες φαίνονται οι πραγματικές μας προτεραιότητες και τα "θέλω" μας.

Ναι, εδώ οι λεπτομέρειες ΜΕΤΡΑΝΕ.

Είχα ακούσει κάποιον να λέει “εγώ θέλω γίνω ο καλύτερος στο τάδε επάγγελμα, και οικονομική ανεξαρτησία, καταπληκτική οικογένεια και παρέες, και υγεία και ενέργεια και ωραίο σώμα, και χρόνο για τον εαυτό μου”.

Ναι, ΟΚ, ξέρεις τι αντίτιμο θέλει αυτό που ζητάς; Ξέρεις πόσα χρόνια πόνο, προετοιμασία, προσπάθεια θέλει αυτό; Και αν ναι, τι κάνεις για αυτό; Γιατί αν δεν τα έχεις ήδη, και αν δεν κάνεις ήδη δραματικές αλλαγές, τότε τίποτα από αυτά δεν θα έρθει από μόνο του.

Αν ήταν τόσο εύκολο και “φτηνό” στις απαιτήσεις του σαν στόχος, όλοι θα το έκαναν! Όταν όμως βλέπεις μετρημένους στα δάχτυλα αυτούς που έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο, κάτι σημαίνει αυτό για το κόστος και τη δυσκολία του.

Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τις περιοριστικές μας πεποιθήσεις για πάντα;

1ο βήμα: Κοίτα τα αποτελέσματα που έχεις. Αν δεν έχεις τα αποτελέσματα που θες, τότε υπάρχουν από πίσω περιοριστικές πεποιθήσεις που σε εμποδίζουν να τα καταφέρεις.

2ο βήμα: Γιατί πιστεύεις πως δεν έχεις αυτά που θες, ακόμα;

Αυτή είναι η ιστορία που λες στον εαυτό σου και στους άλλους όταν σε ρωτάνε “πώς και δεν τα έχεις καταφέρει ακόμα;". Γράψ’ την σε ένα χαρτί, και κράτα το μπροστά σου.

3ο βήμα: Δες την κατάματα. Αυτή η ιστορία που έχεις μπροστά σου, αυτή που λες στον κόσμο και στον εαυτό σου για το “γιατί δεν τα έχω καταφέρει ακόμα”, είναι που σε περιορίζει.

Αυτή η ιστορία σε εμποδίζει να τα καταφέρεις.

Πρόσεξε: Το ότι πιστεύεις πως αυτή η ιστορία είναι αλήθεια είναι αυτό που σε κρατάει πίσω! Τι και αν όμως ήταν απλά μία παρερμήνευση και δεν ισχύει;

Αυτή η ιστορία είναι οι περιοριστικές σου πεποιθήσεις. Ανέπτυξε αυτούς τους λόγους για τους οποίους δεν τα έχεις καταφέρει ακόμα.

4ο βήμα: Αναγνώρισε τις περιοριστικές σου πεποιθήσεις μέσα σε αυτή την ιστορία, βάλ’τες σε σειρά προτεραιότητας. Στη συνέχεια

5ο βήμα: Κάνε δύο λίστες: Βάλε τις κορυφαίες 5 πεοιθήσεις που σε περιορίζουν στην πρώτη στήλη.

6ο βήμα: Γράψε τα αντίθετά τους στη δεύτερη λίστα. Για κάθε μία περιοριστική σου πεποίθηση γράψε μία διπλανή λίστα με ενδυναμωτικές εναλλακτικές πεποιθήσεις. Έχε για όλες τις περιοριστικές τουλάχιστον από μία ενδυναμωτική εναλλακτική.

7ο βήμα - Ανάλυση (σε γενικές γραμμές):

Ακολουθούν αρκετά βήματα, αλλά ξεκίνα με αυτά τα 5 που σου έγραψα, και στη συνέχεια, σε γενικές γραμμές, σκέψου γιατί οι περιορισμοί αυτοί είναι ψευδείς περιορισμοί και πως είχες την ελευθερία να επιλέξεις κάτι διαφορετικό, αλλά δεν το έκανες.

Στη συνέχεια σκέψου πού σε εξυπηρέτησαν αυτές οι πεποιθήσεις και τι σου προσέφεραν - και τι σου προσφέρουν ακόμα, και τι χάνεις - πώς σε περιορίζουν, και τι έχεις να κερδίσεις με τις νέες πεποιθήσεις.

Όσο περισσότερο τις αναλύσεις, τόσο περισσότερο θα κατανοήσεις τον εαυτό σου, τις πράξεις που έχεις κάνει, τις επιλογές που έχεις πάρει, τι σου προσέφεραν, τι έχασες, και τι γενικά έχεις να κερδίσεις με την αλλαγή.

8ο βήμα: Αν αυτές οι νέες πεποιθήσεις ήταν αλήθεια...

Τι θα άλλαζες αμέσως;

Να συμπεριφέρεσαι και να σκέπτεσαι βάσει των νέων σου πεποιθήσεων. Λες και αυτές οι νέες πεποιθήσεις είναι 100% αληθινές.

Αν ήταν, τι θα έκανες διαφορετικά; Τι αποφάσεις θα έπαιρνες; Τι επιλογές θα έκανες; Τι συνήθειες θα έχτιζες; Τι θα άλλαζες στη ζωή σου;

Βρες μία πράξη, μικρή ή μεγάλη, για την κάθε νέα σου πεποίθηση, που μπορείς να κάνεις και είναι σύμφωνη με την κάθε μία και κάν’το ΕΠΙΤΟΠΟΥ.

Μην το αφήσεις για αργότερα και χάσεις την ορμή.

Πρέπει όσο πιο σύντομα γίνεται να κάνεις κάτι για να “σφραγίσεις” αυτή τη νέα συμφωνία με τον εαυτό σου -κάτι που να δείξει στον εαυτό σου ότι πραγματικά θες να αλλάξεις αυτές τις πεποιθήσεις και να αρχίσεις να έχεις διαφορετικά αποτελέσματα.

Τι δε σου λένε για τα αρνητικά συναισθήματα

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Δες τα υπόλοιπα επεισόδια εδώ.

Γιατί υπάρχουν τα αρνητικά συναισθήματα; Μας βοηθούν πουθενά;

Θυμός, Λύπη, Φόβος, Ενοχές, Βαρεμάρα, Ντροπή, Αηδία, Πόνος, Απώλεια, Περιφρόνηση, Κατωτερότητα...

Τόσα συναισθήματα, και ο λόγος;

Οι βιολόγοι έχουν δείξει πως ό,τι υπάρχει στη φύση έχει κάποιο λόγο ύπαρξης. Αν υπάρχει ακόμα μετά από πολλές γεννιές, αυτό σημαίνει ότι σίγουρα κάπου χρησιμεύει στην επιβίωση ή την αναπαραγωγή. Αν δεν βλέπουμε τη χρησιμότητά του, είναι επειδή δεν παρατηρούμε αρκετά καλά.

Αυτό το γνωρίζουν όλοι οι επιστήμονες και γι'αυτό μελετώντας τη φύση περισσότερο, κατανοούν (και εμείς εκ των υστέρων) ακόμη περισσότερα.

Τίποτα δεν είναι περιττό, αλλά εξυπηρετεί κάποιο σκοπό, διαφορετικά θα είχε εξαλειφθεί από την εξέλιξη.

Εξάλλου αυτός είναι ο ρόλος της εξέλιξης: η εξάλειψη του περιττού και η δημιουργία του νέου που είναι πιο λειτουργικό, και που εξυπηρετεί περισσότερους σκοπούς, καλύτερα και ταχύτερα.

Αυτή η συνεχής διαδικασία της "εκκαθάρισης", στην ουσία, αν και παίρνει πολλά χρόνια (αιώνες), αφήνει την ύπαρξη μόνο διαδικασιών που είναι απαραίτητες και δεν έχει βρεθεί κάτι καλύτερο να τις αντικαταστήσει.

Κατ'αυτόν τον τρόπο, αυτά που ονομάζουμε "Αρνητικά" συναισθήματα, κάποιο σκοπό εξυπηρετούν - διαφορετικά θα είχαν εξαλειφθεί προ πολλού.

Ίσως οι μηχανισμοί που τα ενεργοποιούν μερικές φορές να είναι φτιαγμένοι για μερικούς (πολλούς) αιώνες πριν - για τη ζούγκλα και τη σαβάνα, και να αγχωνόμαστε χωρίς στην πραγματικότητα να μας κυνηγάει καμία τίγρης. 

Όμως αυτά τα συναισθήματα κάτι σημαίνουν και ακόμη και σήμερα παίζουν το ρόλο τους.

Το καθένα είναι ένα σήμα για να σε κινητοποιήσει να κάνεις κάνεις κάτι!

Υπάρχουν τρεις λέξεις που μιλάνε για αυτά γενικότερα και θέλουν μια σύντομη εξήγηση για αποφυγή παρεξηγήσεων: Τα αισθήματα, τα συν-αισθήματα και η συγ-κίνηση.

Τα συναισθήματα διαρκούν λίγο (δευτερόλεπτα) και είναι ισχυρά σε ένταση.

  • συναίσθημα = συν+αίσθημα = συνοδεύονται από το υποβόσκων αίσθημα
  • συγκίνηση = συν+κίνηση = συνοδεύονται από κίνηση

Αίσθημα απ'την άλλη, είναι πάντα κάτι το υποβόσκον - έχει μικρή ένταση, μεγάλη διάρκεια (μέρες ή και εβδομάδες ή μήνες) και είναι ο φακός που φιλτράρει όλα τα εισερχόμενα μυνήματα, τι θα δούμε, τι όχι, τι θα πέσει στην αντίληψή μας και τι όχι.

Θα μιλήσω εκτενέστερα σε άλλο άρθρο για τη λειτουργεία τους σα φίλτρο φακού.

Γιατί τα αρνητικά συναισθήματα ΔΕΝ είναι αρνητικά, και τι ρόλο παίζουν;

Τα αρνητικά συναισθήματα είναι ΣΗΜΑΤΑ ΔΡΑΣΗΣ

Γιατί μιλάω για "σήματα δράσης";

Τα αρνητικά συναισθήματα μας πυροδοτούν κάτι να κάνουμε, μας ειδοποιούν ότι κάτι πάει καλά και μας κινητοποιούν να δράσουμε. Και όσο τα αγνοούμε και δεν κάνουμε αυτό που μας υποδεικνύουν, τόσο πιο έντονα αυτά θα συνεχίσουν να γίνονται.

Νόμιζες ότι γίνεται να τα καταπιέσεις ή να τα αγνοήσεις; Τόσο πιο δυνατά θα αρχίσουν να σου φωνάζουν, μέχρι να σου τραβήξουν την προσοχή.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι τα "αρνητικά" συναισθήματα καθ'εαυτά, αλλά:

  1. η ικανότητά μας να κατανοήσουμε ΤΙ σημαίνουν αυτά,
  2. να κάνουμε τις σωστές κινήσεις ώστε να βγούμε απ'τη δύσκολη θέση και να μας διευκολυνθεί η ζωή,
  3. και με τη σειρά του ένα θετικό συναίσθημα ικανοποίησης να αντικαταστήσει το αρνητικό συναίσθημα.

Άλλος τρόπος που μπορούμε να τα χειριστούμε είναι να χρησιμοποιήσουμε την ενέργεια που μας δίνουν και να τη στρέψουμε προς κάτι δημιουργικό (πχ τον θυμό να τον στρέψουμε προς δημιουργική επιθετικότητα προς κάτι άσχετο που πρέπει να κάνουμε - πχ να λύσουμε ασκήσεις μαθηματικών).

Ή να τα μετατρέψουμε σε άλλα συναισθήματα, πχ τον φόβο σε ανυπομονησία και εγρήγορση. (ναι γίνεται, θέλει τις κατάλληλες ερωτήσεις και αλλαγή στον ρυθμό της αναπνοής - αναπνέεις πιο βαθειά και αργά - για να γίνει μια τέτοια αλλαγή)

Το νόημα πάντως είναι το ίδιο:

Τα αρνητικά συναισθήματα υπάρχουν για να μας προειδοποιούν ότι κάτι πρέπει να αλλάξουμε.

Μπορείς να δεις τα παρακάτω συναισθήματα, αναλυτικά, τι σημαίνει το καθένα, καθώς και τα αντίδοτα σε αυτά:

Οι 4 κύριοι λόγοι που δεν παίρνουμε αποφάσεις

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

  • Πόσες φορές μας έχει τύχει να πρέπει να πάρουμε μια απόφαση αλλά να μην μπορούμε;
  • Πόσες φορές αναβάλλουμε τις αποφάσεις που ΞΕΡΟΥΜΕ πως πρέπει να πάρουμε;
  • Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των καλών ηγετών και του υπόλοιπου κόσμου;

Παρακάτω θα αναλύσουμε γιατί συμβαίνουν αυτά και το τι μπορείς να κάνεις για να το μειώσεις ή να σταματήσεις να το κάνεις αυτό.

Όμως, ας ξεκινήσουμε με το τελευταίο:

Η διαφορά μεταξύ των καλών ηγετών και του υπόλοιπου κόσμου

Είναι με λίγα λόγια το πόσο ενδίδουν στους φόβους τους ή όχι. 

Και αυτό φαίνεται στο πόσο γρήγορα παίρνουν τις αποφάσεις τους.

Δε μιλάμε για βιαστικές αποφάσεις εδώ.

Κύριο γνώρισμα των καλών ηγετών (και μιας ελκυστικής προσωπικότητας) είναι η "Παρουσία" = το να βρίσκονται στο παρόν.

Όταν βρίσκεσαι στο παρόν, μαγικά πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν:

  • Η επικοινωνία σου με τους άλλους ανθρώπους είναι πολύ πιο αποδοτική.
  • "Διαβάζεις" καλύτερα τον κόσμο, τις αντιδράσεις του, τις σκέψεις του, και μπορείς να δράσεις αναλόγως.
  • Γίνεσαι πιο αρεστός απ'τους άλλους και τους επηρεάζεις περισσότερο.
  • Είσαι περισσότερο ήρεμος, παρατηρείς και βλέπεις περισσότερα - ευκαιρίες, λύσεις και επιλογές.
  • Φοβάσαι και αγχώνεσαι λιγότερο - και τα δύο είναι παιχνίδια ενός μυαλού που βρίσκεται στο παρελθόν ή στο μέλλον - και όχι στο παρόν.
  • Παίρνεις καλύτερες αποφάσεις γιατί δεν αφήνεις το παρελθόν και το μέλλον να σου θολώσουν τη σκέψη - βλέπεις τα τωρινά δεδομένα και απαντάς καταλλήλως σε αυτά.

Έτσι, καταλήγουμε στη βασική διαφορά των καλών ηγετών: ζυγίζουν τις επιλογές τους και παίρνουν αποφάσεις γρήγορα.

Αυτός είναι ο ρόλος τους εξάλλου.

Το να ζυγίζεις τις επιλογές σου και να παίρνεις μια καλή απόφαση γρήγορα και υπό πίεση, είναι μία ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ.

Πώς όμως χτίσαν μια τέτοια ικανότητα;

Σαν οποιαδήποτε άλλη ικανότητα.

Την εκπαίδευσαν, "έφαγαν τα μούτρα τους", σίγουρα πήραν και (ΠΟΛΛΕΣ) λάθος αποφάσεις, όμως μάθανε, και κάθε φορά παίρναν όλο και καλύτερες.

Τι είναι αυτό, όμως, που σε εμποδίζει να γίνει σαν αυτούς;

Και εδώ ερχόμαστε στους 4 κύριους λόγους για τους οποίους αναβάλλουμε συνεχώς το να πάρουμε κάποια απόφαση:

Οι 4 λόγοι που αναβάλλουμε τις αποφάσεις μας

Πολλές φορές μας έχει τύχει να αποφεύγουμε να πάρουμε κάποια απόφαση.

Δεν είναι κάτι καινούριο.

Όλοι οι άνθρωποι το κάνουν και πάντα το κάνανε.

Και αυτό οφείλεται σε 4 κύριους φόβους που θα πρέπει κάποιος να ξεπεράσει ή να μάθει να διαχειρίζεται, εάν θέλει να παίρνει γρηγορότερες και καλύτερες αποφάσεις:

α. Φόβος Λάθος Επιλογής

Φοβόμαστε ότι θα κάνουμε την λάθος επιλογή.

Και γι'αυτό το λόγο παραμένουμε στάσιμοι, προτιμώντας έτσι, συνειδητά ή μη, να μην κάνουμε καμία επιλογή. Όμως,

Η μόνη αποτυχία, είναι η αποτυχία του να πάρουμε μια απόφαση και να παραμεινουμε στασιμοι.

Το να μην παίρνεις μια απόφαση, είναι και αυτό από μόνο του μια απόφαση - και μια μορφή αναβλητικότητας.

Περιμένεις "την κατάλληλη στιγμή", ή την "όρεξη" να σου'ρθει.

Όμως στην πραγματικότητα, απλά φοβάσαι να πάρεις μια απόφαση.

β. Αβεβαιότητα για το "Τι θα σημαίνει" η απόφαση

Άλλες φορές δεν παίρνουμε μια απόφαση, γιατί δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, και τι θα γίνει εάν επιλέξουμε αυτό ή το άλλο.

Το θέμα όμως είναι ότι ποτέ δεν θα είμαστε 100% βέβαιοι τι θα σημαίνει αυτό ή το άλλο.

Πάντα παίρνουμε τις αποφάσεις μας βάσει πιθανοτήτων - μας φαίνεται πιο πιθανό να συμβεί αυτό ή εκείνο.

Οπότε η επιλογή θα πρέπει να γίνει με βάση τις μεγαλύτερες πιθανότητες.

Αναγνωρίζοντάς  αυτό, καταλαβαίνουμε ότι όλες οι αποφάσεις του παρελθόντος μας,  είχανε ληφθεί βάσει πιθανοτήτων.

Πόσες φορές έχουμε πει "όχι ρε φίλε, έπρεπε να έχω διαλέξει το άλλο!" 

Προφανώς και δεν θα μπορούσαμε τότε να προβλέψουμε όλα αυτά που θα γίνονταν στη συνέχεια και πιο θα ήταν "σωστό". Και κάναμε αυτό που πιστεύαμε.

Καθυστερούμε γιατί πιστεύουμε ότι εάν αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν από μόνα τους, θα διακρίνουμε καλύτερα ποια είναι η καλύτερη απόφαση και θα την πάρουμε τότε.

Κάτι το οποίο δυστυχώς γίνεται πολύ πολύ σπάνια, και έτσι οδηγούμαστε στη στασιμότητα.

Αντίδοτο για (α) και (β):

"Εάν πάρω τη λάθος επιλογή, ποιο είναι
(1) το χειρότερο δυνατό,
(2) το πιο πιθανό και
(3) το καλύτερο δυνατό σενάριο;"

Κάνε μια λίστα με τα χειρότερα που μπορούν να συμβούν, και πώς μπορείς να τα ελαχιστοποιήσεις, τι μπορείς να κάνεις τότε.

Τις περισσότερες φορές, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι ΤΙΠΟΤΑ. Καλά διάβασες.

Τις περισσότερες φορές, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι ΤΙΠΟΤΑ.

Να παραμείνεις εκεί που ήσουν, και απλά να μην υπάρξει βελτίωση, να έχεις χάσει λίγο χρόνο ή/και μηδαμινά χρήματα και να έχεις πάρει ένα μάθημα βλέποντας κάτι αν λειτουργεί ή όχι.

Αυτό μπορεί να είναι και το πιο πιθανό.

Όμως στην καλύτερη;

Πες ότι σου αυξάνει τα κέρδη κατά ένα 5% το μήνα. Διόλου άσχημο.

Ή ότι δεν κερδίζεις τίποτε άμεσα, αλλά ότι έχει πολύ καλύτερες προοπτικές από αυτές που έχεις ήδη (στην τώρα δουλειά / σχέση / θέση κλπ)

Είναι αυτή η περίπτωσή σου;

Αν ναι, τότε συνειδητοποίησέ το, και προχώρα.

Θέσε ένα χρονικό περιθώριο (πχ 1 ώρα ή 1 εβδομάδα, ανάλογα με το πόσο κρίνεις απαραίτητο).

Μάζεψε όλες τις πληροφορίες που μπορείς.

Βάλ'τις κάτω στο χαρτί εάν είναι σημαντική απόφαση (γιατί το μυαλό μας τείνει να μπαίνει σε αιώνιους κύκλους).

Και πάρε μια απόφαση.

Το να το αναβάλλεις δεν αλλάζει τίποτα πέρα απ'το ότι χάνεις τον χρόνο σου, και πιθανές ευκαιρίες/αποτελέσματα που θα είχαν προκύψει αν το είχες ήδη ξεκινήσει.

γ. Μας λείπει η εκπαίδευση της ικανότητας λήψης αποφάσεων.

Ο μόνος τρόπος να ενδυναμώσουμε αυτή την ικανότητα, είναι όπως και κάθε άλλη: χρησιμοποιώντας τη όσο πιο συχνά γίνεται.

Χρησιμοποίησε την ικανότητα αυτή όσο πιο συχνά γίνεται!

Πρέπει να αρχίσουμε να παίρνουμε συνειδητά περισσότερες αποφάσεις.

Σίγουρα πολλές θα είναι λάθος.

Όμως ακόμα και αυτό είναι πολύ προτιμότερο από το να μείνουμε στάσιμοι. 

Οι λάθος αποφάσεις μας θα είναι αυτές που θα μας διδάξουν.

Όσο εκπαιδεύουμε την ικανότητα της αποφασιστικότητας και όσο περισσότερες αποφάσεις παίρνουμε, τόσο περισσότερο θα μαθαίνουμε να τις παίρνουμε πιο γρήγορα και να είναι πιο σωστές, βασισμένες στην πείρα που θα προσκομίζουμε καθ'οδόν.

“Η καλή κρίση είναι το αποτέλεσμα της εμπειρίας,
και η εμπειρία είναι το αποτέλεσμα της κακής κρίσης.”
~Mark Twain~

Αντίδοτο

Εκπαιδεύσου από τις απλές, μικρές, καθημερινές επιλογές, και παίρνε γρήγορα αποφάσεις.

Άρχισε να παίρνεις όλο και περισσότερες μικρές αποφάσεις για να χτίσεις αυτόν τον "μυ" (/ικανότητα).

δ. Αίσθημα Υπερφόρτωσης

Τελευταίος λόγος που δεν αποφασίζουμε, είναι ότι πολλές φορές αισθανόμαστε υπερφορτωμένοι, γιατί μας φαίνεται σαν ένα "τεράστιο βήμα" ή "μεγάλη αλλαγή" από τα συνηθισμένα.

Δεν ξέρουμε από που να πρωτο-ξεκινήσουμε, και γι'αυτό δεν ξεκινάμε καθόλου, και χανόμαστε σε ανούσιες λεπτομέρειες που απλά πιστεύουμε ότι θα μας κερδίσουν λίγο χρόνο, μέχρι να "μαζέψουμε το κουράγιο" να πάρουμε την απόφαση, ή μέχρι να "αισθανόμαστε έτοιμοι" ή να έρθει η "σωστή στιγμή". 

Εν ολίγοις, το αφήνουμε εντελώς στην τύχη και τις συγκυρίες και πιστεύουμε στα θαύματα.

Αντίδοτο

Σπάσε το "μεγάλο βήμα" σε μικρότερα.

Θες να βρεις μια ισορροπία, που να μην είναι άπειρα μικρά και χαθείς ακόμα περισσότερο, αλλά και ούτε πολύ μεγάλα που να σου φαίνονται ακατόρθωτα.

Σωστή τεμάχιση = μεγαλύτερη κινητοποίηση + περισσότερα αποτελέσματα.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα σύστημα/τρόπο σκέψης, μια νοοτροπία, που θα μας κάνει να εστιάζουμε στα αποτελέσματα που θέλουμε, αντί για τη (άσκοπη) δραστηριότητα.

Το ότι είσαι απασχολημένος δε σημαίνει ότι είσαι και παραγωγικός.

Θες να παράγεις ωφέλιμα αποτελέσματα μακροχρόνια.

Εν ολίγοις, γίνε πιο προσανατολισμένος στους στόχους σου (goal-oriented).

Άρχισε να κυνηγάς τα αποτελέσματα, και ξεκίνα απ'τα μικρά αποτελέσματα και στόχους.

Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο, σου συνιστώ να διαβάσεις το παρακάτω:

Γιατί ο εαυτός μας έιναι ο χειρότερός μας εχθρός;

Ποιο είναι ΤΟ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ που αν γνωρίσεις, μάθεις και αρχίσεις να αναλογίζεσαι περισσότερο, θα σου γλιτώσει ΠΟΛΛΑ χρόνια στασιμότητας;

Τι κίνδυνος παραμονεύει κάθε φορά που πάμε να κάνουμε το επόμενο βήμα;

Διάβασε αυτό εδώ: Αποφάσισε και ξεκίνα με δύναμη

Μήπως σαμποτάρεις τον εαυτό σου χωρίς να το καταλάβεις;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης: ~10 λεπτά.

Συνεχίζουμε απ’το προηγούμενο άρθρο που είχα γράψει σχετικά με το “αυτο-σαμποτάρισμα”: “Ο άγνωστος πόλεμος μέσα μας

Αρχικά, για να μπορέσεις να ξεχωρίσεις αν σαμποτάρεις τον εαυτό σου ή όχι, θα πρέπει να κατανοήσεις κάποια πράγματα πολύ βασικά, και ακριβώς στη ρίζα αυτού του θέματος.

Τι σημαίνει Υπευθυνότητα, ποιος είναι υπεύθυνος για το πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, όλα μας τα προβλήματα, επιτυχίες, τυχερά και ευκαιρίες.

Υπευθυνότητα και Νόμος Αιτίου – Αποτελέσματος

Πιστεύω ακράδαντα στην ΠΛΗΡΗ ευθύνη του καθενός μας για τον κάθε τομέα της ζωής του, σύμφωνα με τον νόμο του αιτίου και του αποτελέσματος – εμείς και οι επιλογές μας είμαστε που έχουμε φέρει τον κάθε τομέα της ζωής μας εκεί που είναι, είτε το έχουμε καταλάβει είτε όχι. Δεν πιστεύω στην τύχη. Η τύχη μπορεί να σου φέρει ένα τζόκερ. Το τι θα το κάνεις αυτό όμως και πώς θα είσαι μετά από έναν χρόνο, δεν έχει να κάνει με τύχη. Οι σχέσεις μας, τα οικονομικά μας, τα πάντα στη ζωή μας, είναι έτσι όπως είναι γιατί εμείς τα κάναμε έτσι. Γιατί για κάθε αποτέλεσμα υπάρχει από πίσω και ένα αίτιο.

Εδώ κρύβεται ένα μυστικό. Βλέπεις, στον οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας, εάν τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα θέλουμε, τότε κάτι πάει λάθος με τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Γιατί ο τρόπος που σκεφτόμαστε καθοδηγεί τις πράξεις μας, και αυτές στη συνέχεια μας φέρνουν τα αποτελέσματα. Τις περισσότερες φορές, ο χάρτης που έχουμε για την πραγματικότητα έχει πολλές ανακρίβειες και λάθη, και αυτό είναι το πρόβλημα. Ο χάρτης δεν είναι η πραγματικότητα. (βλέπε προηγούμενο άρθρο εδώ)

Επομένως, εάν τα πράγματα ΔΕΝ είναι έτσι όπως τα θέλουμε τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε το ΠΟΥ κάνουμε λάθος, τι πιστεύουμε που δεν ισχύει, και γενικά να αρχίσουμε να αμφισβητούμε διάφορες πεποιθήσεις που μας αποδυναμώνουν, βρίσκοντας ενδυναμωτικές εναλλακτικές.

(Πχ: Δεν έχω χρόνο = αποδυναμωτική πεποίθηση = λανθασμένη πεποίθηση –> Ο χρόνος μου είναι πάντα αρκετός για αυτά που είναι πιο σημαντικά για μένα, και ακόμα και να μην υπάρχει, θα τον βρω = ενδυναμωτική πεποίθηση = σωστή πεποίθηση).

Πολλοί άνθρωποι πάνω στον πλανήτη αυτή τη στιγμή ζουν τα όνειρά τους, καταφέρνουν τους στόχους τους, και ίσως και να έχουν καταφέρει πολλά απ’αυτά που θα ήθελες και εσύ να καταφέρεις :)

Το μέλλον και το παρελθόν, ο “Παράδεισος” και η “Κόλαση”, βρίσκονται ήδη πάνω στη Γη, απλά είναι ανίσως κατανεμημένα.

Η διαφορά αυτών που ζουν τα όνειρά τους και την ζωή που πάντα ήθελαν, με εσένα ποια είναι;

Ότι αυτοί, στον συγκεκριμένο τομέα, έχουν μια νοοτροπία που λειτουργεί σε τέλεια αρμονία με την πραγματικότητα, τη φύση των πραγμάτων, και με τα αποτελέσματα που θέλουν.

Αυτός που σε εμποδίζει να καταφέρεις εν τέλει όλα όσα θες, όλα για τα οποία αγωνίζεσαι να πετύχεις, όλα όσα ήθελες από μικρό παιδί και όσα όνειρα μπορεί να έχεις, είναι ο Σαμποτέρ σου.

Σε σαμποτάρει στη ζωή σου, στις σχέσεις σου, στη δουλειά σου, και στο να μην ξεκινήσεις πολλά που θα ήθελες να κάνεις. Μπορεί μάλιστα να σε βάλει να κάνεις ακριβώς τα αντίθετα απ’αυτά που θες, χωρίς να τον καταλάβεις καν.

Είναι αυτός που συνεχίζει και λέει συνεχώς την ίδια ιστορία: “γιατί αυτό δεν μπορεί να γίνει” ή “γιατί αυτό θα αποτύχει”, ή “γιατί δεν έχω χρόνο”, “λείπει το ένα”, “λείπει το άλλο”, “αυτό και εκείνο φταίνε που είναι ακόμα τα πράγματα έτσι”, κ.ο.κ.

Άλλοι τα ρίχνουν στην “τύχη”. Άλλοι μεμψιμοιρούν ότι έτσι γεννήθηκαν και έτσι είναι από μικροί, και δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Άλλοι κατηγορούν την κοινωνία, ή το σύστημα, ή τους γονείς τους, ή το πώς μεγάλωσαν. Στον ένα φταίει το ένα, στον άλλον το άλλο. Το θέμα όμως είναι ότι όπως και να’χει, δεν έχουν αυτά που θέλουν στη ζωή τους. Ενώ άλλοι ζουν ήδη το όνειρο.

“Οι άνθρωποι πάντα κατηγορούν τις συγκυρίες για αυτό που είναι. Εγώ δεν πιστεύω στις συγκυρίες. Οι άνθρωποι που προχωρούν σε αυτόν τον κόσμο είναι αυτοί που αναζητούν τις συνθήκες που επιθυμούν, κι αν δεν μπορούν να τις βρουν, τις δημιουργούν οι ίδιοι.”
~ George Bernard Shaw

Το θέμα είναι να αρχίσουμε να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. Ό,τι και να φταίει, χωρις να αναλάβουμε την ευθύνη της παρούσας κατάστασής μας, απαρνούμαστε τον βασιλικό θρόνο της εξουσίας της ζωής μας, και τον παραδίδουμε αμαχητί στο εξωτερικό περιβάλλον: ανθρώπους, γεγονότα και καταστάσεις. Έτσι, συμπεριφερόμαστε σαν 5άχρονα που περιμένουν τη μανούλα τους να τα ταΐσει και γκρινιάζουν, και την κατηγορούν που καθυστερεί, αντί να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με αυτά που έχουμε.

“Αν δεν κυνηγήσεις αυτό που θες, ποτέ δεν θα το’χεις. Αν δεν ρωτήσεις, η απάντηση θα είναι πάντα όχι. Αν δεν κινείσαι, είσαι πάντα στην ίδια θέση.” ~Nora Roberts

Όλοι οι επιτυχημένοι άνθρωποι στον κόσμο είχαν, έχουν, και θα έχουν το εξής κοινό: απο κάποιο σημείο και πέρα, αποφασίζουν να αναλάβουν την ΠΛΗΡΗ ευθύνη της ζωής τους, για τις επιλογές τους και τις ενέργειές τους, χωρίς δικαιολογίες, άλλοθι και κατηγόριες. Ούτως ή άλλως η οικονομία ίδια είναι για όλους, όλοι 24 ώρες έχουμε μέσα στην ημέρα μας, και πολλές συνθήκες είναι κοινές. Ίσως να αλλάζει λίγο η αφετηρία μας, αλλά αυτό δεν καθορίζει και την πορεία μας. Αυτό που αλλάζει είναι η αντίληψη και οι πράξεις μας.

Είναι ώρα λοιπόν να αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε τα λόγια και τις πράξεις του Σαμποτέρ μας, ώστε τουλάχιστον να αντιληφθούμε ποια είναι αντίδραση φόβου – η ψευδαίσθηση του ορίου – , και ποιο είναι πραγματικό όριο. Γιατί

Με καλύτερη επίγνωση, μπορείς να κάνεις καλύτερες επιλογές. Και με καλύτερες επιλογές, θα πάρεις καλύτερα αποτελέσματα.

Ποια είναι τα Σημάδια να καταλάβεις τον Σαμποτέρ;

Πώς μπορείς να ξέρεις ότι σαμποτάρεις τον εαυτό σου; Ποια είναι τα σημάδια που θα μπορούσες να αναγνωρίσεις, και να πεις, “Οπ! ο σαμποτέρ παίζει τώρα!”;

Κατ’αρχάς, γιατί θες να τα ξέρεις αυτά τα σημάδια;

Για να μπορείς να αντιληφθείς πότε έχεις πλησιάσει στα νοητά όριά σου. Στα όριά σου είναι που θα φωνάζει όλο και πιο δυνατά ο σαμποτέρ. Θα προσπαθεί όλο και πιο σκληρά να σε αποτρέψει, θα σου εμφανίζει όλο και περισσότερη αντίσταση και εμπόδια (συνήθως νοητά και ψευδή).

Αυτή η συνειδητότητα, δεν πρόκειται να εξαφανίσει τελείως τον φόβο. Θα σου δώσει όμως να καταλάβεις ότι είναι μια ψευδαίσθηση, ένα παιχνίδι του μυαλού που σου παίζει ο σαμποτέρ. Αυτό και μόνο είναι ικανό να σου δώσει το θάρρος να το αντιμετωπίσεις και να περάσεις από μέσα του, κατανοώντας ότι όσο τρομαχτικό και να’ναι, είναι ψεύτικο.

Θυμάμαι για παράδειγμα όταν έγραφα το βιβλίο μου για να το ανεβάσω αρχικά εδώ δωρεάν στο NSM. Όσο πιο κοντά έφτανα στο τέλος, τόσο περισσότερο φώναζε ο σαμποτέρ. Τόσο περισσότερες δικαιολογίες άκουγα το μυαλό μου να σκαρφίζεται. Τόσο περισσότερες δυσκολίες “τύχαινε” να μου εμφανίζονται. Όλο και περισσότερα πράγματα έλεγα ότι πρέπει να κάνω. Ήμουν σε πόλεμο και δεν το ήξερα.

Μετά από όλο αυτό το τελευταίο διάστημα και όλα αυτά που έμαθα, μπορώ να σου πω με σιγουριά, ότι ο σαμποτέρ σου παίζει παιχνίδια μαζί σου όταν:

1) Περιμένεις την τελειότητα για να κάνεις την κίνηση που θα αλλάξει το παιχνίδι.

Η ιδέα για το βιβλίο στο Amazon, υπήρχε 8 μήνες προτού το δημοσιεύσω. Όλο έλεγα θα το κάνω, όλο θα το κάνω, και θα το κάνω, αλλά συνεχώς έλεγα πως θέλει λίγη παραπάνω βελτίωση, λίγη παραπάνω διόρθωση, λίγο απ’αυτό, λίγο απ’τ’άλλο…. Ενώ απλά θα μπορούσα εν τέλει να το βγάλω έτσι όπως είναι – με τις ατέλειές του – και να το διορθώσω στην πορεία. Πράγμα που και εν τέλει έκανα απ’τη στιγμή που κατάλαβα το παιχνιδάκι του σαμποτέρ…

Πόσες φορές έχουμε μια ιδέα, που εάν την πραγματοποιήσουμε, ξέρουμε ότι θα αλλάξει η ζωή μας – ή κάποια πτυχή της – σε μεγάλο βαθμό; Και όμως το καθυστερούμε γιατί περιμένουμε να “τα φτιάξουμε όλα τέλεια” πρώτα; Και αυτή η τελειομανία γίνεται παιχνιδάκι του σαμποτέρ, που όλο και σε καθυστερεί, και εν τέλει το αφήνεις έτσι στο τέλος και δεν το κάνεις καν…

Ο ίδιος είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι δεν γυμνάζονται – περιμένουν την τελειότητα: να έχουν γυμναστή, να έχουν πρόγραμμα, να έχουν όρεξη, να είναι ξεκούραστοι, να έχουν ένα τρίωρο ελέυθερο, να έχουν το φαγητό έτοιμο για μετά, να έχουν παρέα, τα φεγγάρια να είναι ευθυγραμμισμένα και οι γάτες να νιαουρίζουν όλες μαζί. Το θέμα είναι ότι ποτέ δεν θα υπάρχει τελειότητα. Και εάν τύχει, τότε αυτό θα είναι εξαιρετικά λίγες φορές.

Εάν περιμένεις αυτές τις λίγες φορές, τότε να ξέρεις ότι και αυτά που θα κάνεις, και τα αποτελέσματά σου επίσης θα είναι εξαιρετικά λίγα.

Οι περισσότερες επιχειρήσεις περιμένουν μέχρι το νέο τους προϊόν να είναι τέλειο και έτοιμο, και μόνο τότε θα το παρουσιάσουν. Οι ηγετικές εταιρίες όμως, είναι αρχηγοί του να βγάζουν κάτι σε “πρωτότυπο”, σε “μπέτα έκδοση ή δοκιμαστική έκδοση”, και μέσα από την τριβή με τον πελάτη, μέσα από τα παράπονα, αυτά που τους αρέσουν, τις αλλαγές που θέλουν κλπ, το τροποποιούν και στη συνέχεια το κυκλοφορούν κανονικά.

Οι περισσότεροι όμως φοβούνται να παρουσιάσουν κάτι σε μη τελειωμένη έκδοση. Και αυτό είναι παιχνιδάκι του σαμποτέρ τους, γιατί -φοβάται-. Φοβάται “τι θα πει ο κόσμος”. Φοβάται μην χάσει την αγάπη και την εύνοια του κόσμου. Και αυτό είναι το τραγικό τους λάθος που δεν τους επιτρέπει να γίνουν από τις καλύτερες επιχειρήσεις στον κόσμο.

2) Είσαι απασχολημένος κυνηγώντας την ουρά σου, αντί να επιτυγχάνεις Αποτελέσματα.

Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να κάνει πράγματα που φαίνονται σημαντικά εκείνη τη στιγμή, αλλά ξέρεις ότι ΔΕΝ είναι τα πιο σημαντικά που θα έπρεπε να κάνεις…; Ποια είναι τα πράγματα που ΞΕΡΕΙΣ ότι σε 5 ή σε 10 χρόνια δεν θα έχουν καμία σημασία;

Τι εάν όλη αυτή η τρεχάλα, το να είσαι συνέχεια φαινομενικά απασχολημένος με κάτι “σημαντικό” (εκείνη τη στιγμή), δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μορφή αντίδρασης φόβου, ώστε να αναβάλλεις αυτό που ξέρεις μέσα σου ότι έχει πραγματική σημασία;

Τι εάν το να προσπαθείς να γίνεις καλός σε 500 πράγματα, είναι από φόβο να μην αποτύχεις σε 1, και για να έχεις τη δικαιολογία ότι “δεν είχα αρκετό χρόνο” ή “κάνω και άλλα πράγματα όμως” ή “δεν προσπαθούσα πραγματικά, δεν τα έβαλα όλα”; Το έχω σκεφτεί πολλές φορές για τον εαυτό μου αυτό, και σίγουρα αυτό είναι ένα από τα αδύναμα σημεία που διορθώνω στην πορεία, μέσα από αποτυχίες και πειραματισμούς.

 “Οι περισσότεροι άνθρωποι αποτυγχάνουν στη ζωή γιατί γίνονται καλοί σε ασήμαντα πράγματα”Anthony Robbins

“Τίποτα δεν είναι τόσο άχρηστο, όσο το να κάνεις αποτελεσματικά αυτό το οποίο δεν θα έπρεπε να κάνεις καθόλου.”
~ Peter Drucker, ο άνθρωπος που εφηύρε το σύγχρονο management.

3) Εσύ ο ίδιος ρίχνεις το ηθικό της ομάδας σου.

Μία από τις συχνότερες δικαιολογίες που ακούω από τον κόσμο, ακόμα και υψηλά ιστάμενα στελέχη, διευθυντές και αξιωματικούς, στο γιατί δεν είναι η ζωή τους / η επιχείρησή τους / η οργάνωσή τους / η ομάδα τους,  στο σημείο που θέλουν πιο κοντά στους στόχους τους, είναι ότι δεν έχουν τα κατάλληλα άτομα γύρω τους. Δεν έχουν την κατάλληλη ομάδα. Η ομάδα τους δεν τους υποστηρίζει. Η ομάδα τους δεν υποστηρίζει τους στόχους τους. Η ομάδα τους δεν τους βοηθάει, και συνεχώς τους χαντακώνει και τους ρίχνει την ψυχολογία.

Στη συνέχεια όμως, παρακολουθούμε αυτά τα ίδια άτομα (που ο φλοιός του εγκεφάλου τους, ο νεο-φλοιός, ο ανώτερος, ανθρώπινος εγκέφαλος λέει και πιστεύει αυτά τα πράγματα). Και αυτό που βλέπουμε είναι ότι ο σαμποτέρ τους κάνει τα ίδια ακριβώς για τα οποία γκρινιάζουν. Καταρρακώνει την ομάδα τους και της ρίχνει το ηθικό αντί να της το ανεβάζει. Αγνοεί την ομάδα αντί να εμπνέει, και να δημιουργεί πραγματικές σχέσεις με τον καθένα ξεχωριστά. Ξέρω ότι προσωπικά έχω υπάρξει θύμα του συγκεκριμένου πολλές φορές.

Όλοι ξέρουν ότι ο ρόλος ενός ηγέτη (όχι του “μάνατζερ”) μιας ομάδας είναι να θέτει ένα όραμα πολύ μεγαλύτερο του ανθρώπου, και να εμψυχώνει τον κόσμο του. Να εμπνέει τον κόσμο και να του εμφυσά ενέργεια και όρεξη για την επίτευξη αυτού του οράματος. Να αφήνει τον κόσμο και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, καλύτερο απ’ότι τον βρήκε, δίνοντας νόημα στην ύπαρξή του.

Αν αυτό όμως είναι απλή, κοινή λογική, τότε γιατί τόσοι λίγοι άνθρωποι το κάνουν αυτό; Γιατί τόσοι λίγοι άνθρωποι προσπαθούν να ανεβάσουν το ηθικό των γύρω τους και οι περισσότεροι το μόνο που κάνουν είναι να γκρινιάζουν και να γίνονται μέρος του προβλήματος αντί μέρος της λύσης;

“Δεν υπάρχει πλέον ουδετερότητα στον κόσμο. Είτε πρέπει να είσαι μέρος της λύσης, είτε θα είσαι μέρος του προβλήματος.”Eldridge Cleaver

4) Λες δικαιολογίες που εν τέλει πιστεύεις ότι είναι πραγματικές.

Σκεφτόμαστε συνειδητά, κυρίως μέσω των λέξεων. Και έχει αποδειχτεί πολλές φορές ότι οι λέξεις που χρησιμοποιούμε επηρεάζουν το πώς αισθανόμαστε, τι πιστεύουμε και πώς βλέπουμε μια κατάσταση.

Είναι η αρχή ή το τέλος; Αυτός ο τσακωμός χτες, ήταν η αρχή του τέλους μιας σχέσης, ή η αρχή κάτι νέου και πιο όμορφου και ειλικρινούς; Είναι η κρίση που βιώνει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή μια τιμωρία για τις λάθος επιλογές και δράσεις των Ελλήνων πολιτών; Ή μήπως το αποτέλεσμα του μουχλιασμένου πολιτικο-νομικο-τραπεζικού συστήματος της Ελλάδας; Ή μήπως σαν τους πόνους (ωδίνες) μιας εγκυμοσύνης, απαραίτητη για τον τοκετό μιας νέας ζωής;

Το πώς χρησιμοποιούμε τις λέξεις σίγουρα επηρεάζει το τι πιστεύουμε και το πώς αισθανόμαστε, και το έχω αναφέρει και σε προηγούμενα άρθρα. Όπως επίσης, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί κάποιος θα καθορίσει τον πλούτο ή την πενία της ζωής του.

Το θέμα όμως με τα λόγια και τις προτάσεις, είναι ότι όσο περισσότερο τα προφέρουμε, τόσο περισσότερο τα πιστεύουμε. Πες μια δικαιολογία πολλές φορές, και θα αρχίσεις να την πιστεύεις. Πες ένα ψέμα πολλές φορές, και θα αρχίσεις να το πιστεύεις.

Το να εστιάζουμε συνεχώς στο γιατί ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε κάτι, κάθε άλλο παρά μας διευκολύνει. Κάθε φορά που επαναλαμβάνουμε γιατί είμαστε ανίκανοι για το χ ή το ψ, ενισχύουμε αυτούς τους λόγους, και διαιωνίζουμε αυτή την κατάσταση της ανικανότητας. Κάθε φορά που γκρινιάζουμε γιατί “κάτι” είναι στραβό, δίνουμε μέρος της ελευθερίας και του ελέγχου μας σε αυτό το “κάτι”.

Η πρότασή μου είναι να κοιτάξεις λίγο προσεκτικότερα αυτά που λες, και κατά πόσο σε ενισχύουν και σε βοηθούν στο δρόμο σου, ή όχι. Τι ιστορίες επαναλαμβάνεις; Τι ρητά λες; Τι λέξεις χρησιμοποιείς; Τι χαρακτηρισμούς συνηθίζεις να λες; Εάν σε ενισχύουν, συνέχισε να τα λες. Εάν όχι, τότε μάλλον ήρθε η ώρα να επιλέξεις διαφορετικούς τρόπους/ιστορίες/λόγους/λέξεις/χαρακτηρισμούς.

5) Πολυ-σκέφτεσαι και υπερ-αναλύεις, αλλά από πράξεις τίποτα.

 Πόσοι από μας συνεχώς θέλουμε να μάθουμε περισσότερα και περισσότερα για ένα θέμα, αναλύουμε όλο και περισσότερο, αλλά δεν κάνουμε εν τέλει κανένα πραγματικό βήμα προς εκείνη την κατεύθυνση;

Πόσοι χρησιμοποιούν τις “αυθαίρετες προϋποθέσεις” για να δικαιολογήσουν την αδράνειά τους στον κόσμο (και στον εαυτό τους);
(μίλησα για αυτές και το πώς να τις αντιληφθούμε και να τις κατανοήσουμε, εδώ 1 και εδώ 2)

Όλα αυτά, όμως, γίνονται για έναν απλούστατο λόγο: φοβόμαστε να πάρουμε μια απόφαση.

Νομίζουμε πως η περισσότερη πληροφορία ίσως να μας δώσει περισσότερα δεδομένα και μας βοηθήσει να πάρουμε μια σωστότερη απόφαση.

Όταν όμως δεν έχουμε ορίσει ότι “μου δίνω ΤΟΣΟ χρόνο για να μαζέψω πληροφορίες” δηλαδή ένα χρονικό όριο του πότε τελειώνει η θεωρία και πότε ξεκινάει η πράξη, τότε συνεχώς θα καθόμαστε στη θεωρία. Γιατί γίνεται η ασφαλής μας ζώνη, το ήρεμο λιμανάκι. Γιατί δεν φοβόμαστε εκεί.

Όμως θυμάσαι τι σου έλεγαν όταν ήσουν μικρός, ή πολύ πιθανόν να το έχεις πει και εσύ ο ίδιος σε κάποιο πιτσιρίκι; “Όλη η μάθηση γίνεται μετά το σχολείο.” “Όταν βγεις στον έξω κόσμο τότε θα αρχίσεις να μαθαίνεις και να καταλαβαίνεις.” Ή κάτι παρεμφερές.

Έχω την αίσθηση ότι το ίδιο ισχύει και εδώ, και η πραγματική μάθηση είναι μόνο ένας συνδυασμός, μια ισορροπία μεταξύ θεωρίας και πράξης, και όταν διαταράσσεται αυτή η ισορροπία απ’τη μία έχουμε αδράνεια, απ’την άλλη χαζές βιαστικές επιλογές που μετανιώνουμε στη συνέχεια, αργά ή γρήγορα.

Όμως ας το αποδεχτούμε: ποτέ δεν πρόκειται κανένας μας να είναι απόλυτα ορθός, και πάντα οι επιλογές μας βασίζονταν, βασίζονται και θα βασίζονται σε πιθανότητες. Κάθε επιλογή που πήραμε, την επιλέξαμε γιατί εκείνη τη δεδομένη στιγμή, πιστεύαμε ότι ήταν η καλύτερη επιλογή, έστω και στιγμιαία. Και το ίδιο γίνεται με όλους μας, και δεν ξέρουμε τι θα κάναμε εάν ήμασταν πραγματικά στην θέση του άλλου. Το πιθανότερο είναι ότι θα κάναμε και εμείς το ίδιο.

Κοίτα σε ποιους τομείς της ζωής σου αυτή τη στιγμή νοιώθεις ότι έχεις βαλτώσει, ότι σε έχει φάει η υπερανάλυση, και στη συνέχεια δες τι φοβάσαι. Και κάνε το πρώτο βήμα που πιστεύεις ότι είναι το σωστό. Και λάθος να είναι, θα προχωράς προς μια κατεύθυνση τουλάχιστον, διορθώνοντας την πορεία σου καθώς θα περπατάς.

Κάπου είχα ακούσει τα εξής 2 ρητά, που με είχαν αφήσει άναυδο:

“Το αεροπλάνο όταν πετάει από τη μια πόλη στην άλλη, το 99% του χρόνου είναι εκτός πορείας. Και γι’αυτό χρειάζεται συνεχώς μικρο-διορθώσεις στην πορεία του, μέχρι να φτάσει στον προορισμό. Έτσι είναι και ο άνθρωπος.”

“Ο άνθρωπος είναι σαν το ποδήλατο. Για να κρατάει την ισορροπία του, θα πρέπει να προχωράει.”

6) Ξοδεύεις περισσότερο χρόνο να προγραμματίσεις τις διακοπές σου απ’ότι να προγραμματίσεις τη ζωή σου.

Τελευταίο και καλύτερο. Εάν δεν έχεις ασχοληθεί καθόλου με τον τομέα της οργάνωσης και του προγραμματισμού, είμαι σίγουρος ότι περισσότερο προγραμματίζεις τι θα κάνεις, πού θα πας, τι θα δεις, και για πόσο θα κάτσεις στις διακοπές σου, παρά στην υπόλοιπη ζωή σου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν υπνωτισμένοι, κυνηγώντας το μπαλάκι που τους πετούν συνεχώς οι άλλοι, τρέχοντας από δω και από κει, σαν τα χαμστερ στον τροχό τους. Αυτό που οι αμερικάνοι ονομάζουν rat-race. Ένας αγώνας που συνεχώς σε κάνει να τρέχεις. Θες κάποια στιγμή στη ζωή σου να γράψεις ένα βιβλίο, να γυρίσεις τον κόσμο, ή να γίνεις δεν-ξέρω-και-γω-τι. Και ξεκινάμε:

Ας ξεκινήσω πες απ’το λύκειο, έτσι όπως θυμάμαι ότι λέγαμε: “Άντε να τελειώνουμε με το λύκειο και με τις πανελλήνιες, και μετά θα δεις τι έχει να γίνει”.

Τελειώνει το λύκειο και μπαίνεις πανεπιστήμιο. “Άντε να τελειώσουμε το πανεπιστήμιο να χαλαρώσουμε λίγο”.

Τελειώνεις το πανεπιστήμιο και αμέσως τρέχεις να βρεις δουλειά, γιατί η οικονομία δεν πάει καλά. “Τώρα δεν μπορώ γιατί ψάχνω δουλειά, αργότερα, όταν θα’χω λεφτά”.

Μετά βρίσκεις δουλειά. “Άντε να έρθουν οι διακοπές να ξεκουραστούμε λίγο” ή “Άντε να πάρω άδεια γιατί δεν αντέχω άλλο τρέξιμο”.

Και μετά (ή και πιο πριν) ίσως, παντρεύεσαι, και κάνεις οικογένεια. Τότε είναι “όχι τώρα, κάτσε λίγο να μεγαλώσουν τα μωρά, να ξεκουραστούμε λίγο”.

Μετά μεγαλώνουν τα μικρά, και θέλουν να τα διαβάσεις, να πληρώνεις για σχολεία, φροντιστήρια, σπουδές, και μέχρι να σταθούν στα πόδια τους οικονομικά. Και σιγά σιγά έρχεσαι να δεις ότι έφτασες 50+, και ακόμα δεν έχεις κάνει ούτε τα μισά απ’όσα ήθελες και περίμενες ότι θα΄χες κάνει μέχρι τα 50 σου, και αν είσαι τυχερός να ζήσεις περισσότερο, έχεις εύκολο το “μεγαλώσαμε πια και δεν είμαστε πλέον για τέτοια”.

Το θέμα είναι ότι η κοινωνία μας βάζει σε ένα τρυπάκι που, οκ, δεν λέω μην το ακολουθήσεις εάν θες. Αλλά αν νομίζεις ότι κάποια στιγμή θα κάτσουν οι συγκυρίες, τα αστέρια θα ευθυγραμμιστούν, θα μπουν χιλιάδες € στον λογαριασμό σου, και θα είσαι ελεύθερος να ταξιδέψεις ή να κάνεις ότι θες, τότε μάλλον κοροϊδευόμαστε.

Ποτέ οι συνθήκες δεν ήταν απ’όσο θυμάμαι για μένα ιδανικές, και πάντα ακόμα και να μην έχουμε κανένα πρόβλημα, τα δημιουργούμε από μόνοι μας, να’χουμε κάτι να απασχολεί το μυαλό μας.

“Δεν υπάρχουν κατάλληλες στιγμές. Η καλύτερη στιγμή να φυτέψεις ένα δέντρο ήταν 10 χρόνια πριν. Η δεύτερη καλύτερη στιγμή είναι τώρα.”

Κάτσε βάλε τα όνειρά σου και τους στόχους σου κάτω στο χαρτί, και άρχισε να αφιερώνεις καθημερινά χρόνο για την υλοποίησή τους. Ίσως να είναι μεγαλειώδη, ίσως και μικρά. Με αυτά που έχεις τώρα στη διάθεσή σου, φτιάξε ένα πολύ αδρό πλάνο, βρες τα επόμενα βήματα, και ξεκίνα. Δεν θα αρχίσω να λέω τα ίδια που λέω και σε άλλα άρθρα. Ψάξε σε όλο το ίντερνετ, και σίγουρα θα βρεις τις άκρες σου.

Περισσότερα στον προγραμματισμό θα έρθουν σε επόμενα άρθρα, αλλά προς το παρόν, ξεκίνα διαβάζοντας το Getting Things Done (David Allen) ή ακούγοντας το course του Tony Robbins – Time of your Life. Όπως και να’χει, κάνε κάτι, όλοι μας 24 ώρες έχουμε, δεν γίνεται τόσοι να καταφέρνουν τόσα και εμείς να καθόμαστε και να κοιτάμε. :)

<<<Απο-ταυτίσου>>>

“Η ιστορία σου δεν ισούται του μέλλοντός σου” ~Anthony Robbins

Ίσα ίσα, η ιστορία μας τις περισσότερες φορές μας αποτρέπει απ’το να ξεπεράσουμε τα όριά μας και να δοκιμάσουμε νέα πράγματα. Χρησιμοποιούμε την ιστορία μας για να εξηγήσουμε στον εαυτό μας γιατί το Χ ή το Υ δεν είναι δυνατά για εμάς.

Όμως είμαστε ένα πεδίο άπειρων πιθανοτήτων, που απλά κάνουμε την κάθε στιγμή ασυνείδητα (μηχανικά) τις ίδιες και τις ίδιες επιλογές.

Κατανόησε ότι ΔΕΝ είσαι η ιστορία σου, ΔΕΝ είσαι οι σκέψεις σου, ΔΕΝ είσαι τα συναισθήματά σου, και σίγουρα ΔΕΝ είσαι οι δικαιολογίες σου. Και όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή.

Η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου, είναι ακριβώς αυτό: μια “εικόνα”. Μία προσέγγιση της πραγματικότητας, και όχι η ίδια η πραγματικότητα. Μπορεί σε κάποια σημεία να είναι ακριβής και σε άλλα να απέχει παρασάγκας. Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα περί αυτού σε παλαιότερο άρθρο μου εδώ: Τι είναι ο προσωπικός χάρτης και γιατί κυβερνάει τη ζωή μας;

Οι περισσότεροι έχουν ταυτιστεί τόσο πολύ με τα συναισθήματά τους, με τους τίτλους τους, με τις σκέψεις τους κλπ, που ΠΑΣΧΙΖΟΥΝ να τα διατηρήσουν, ακόμα και αν αυτά είναι αρνητικά, ακόμα και αν αυτά τους βάζουν να είναι κάτι που δεν θέλουν, μόνο και μόνο για να έχουν μια αίσθηση ασφάλειας, να μην χάσουν την ταυτότητά τους. “Μα το ξέρω, είμαι καταθλιπτικός”! “Α, εγώ έτσι πάντα ήμουν!”, “ναι, αλλά εγώ ΕΙΜΑΙ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ!”, “τι να πω εγώ, ένας απλός υπαλληλάκος είμαι”…

Πρόσεχε τις λέξεις είμαι… Και πρόσεχε πόσο πιο βαρύ είναι να πείς στον άλλον “είσαι ηλίθιος” αντί για “κάνεις ηλίθια πράγματα” (πάντα να επιλέγεις τον δεύτερο τρόπο αν είναι να επιπλήξεις κάποιον)…

Το να ταυτίζεσαι με μια “κατηγορία”, πχ: αθλητής, καταθλιπτικός, αρνητικός, θετικός, αισιόδοξος, καπνιστής, δικηγόρος, ψυχολόγος, ιατρός, κλπ, δεν σημαίνει ότι αυτό είναι η ταυτότητά σου, αλλά ότι κάνεις συστηματικά τις ίδιες και τις ίδιες ενέργειες που “ταΐζουν”-ενισχύουν αυτή την εικόνα.

Επαναλαμβάνω: Κατανόησε ότι ΔΕΝ είσαι η ιστορία σου, ΔΕΝ είσαι οι σκέψεις σου, ΔΕΝ είσαι τα συναισθήματά σου, και σίγουρα ΔΕΝ είσαι οι δικαιολογίες σου, και ότι όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή. Τη στιγμή που θα πάρεις μια διαφορετική επιλογή, τη στιγμή που θα δράσεις διαφορετικά, τη στιγμή που θα κάνεις μια υπέρβαση.

Είσαι κάτι πολύ παραπάνω, και μπορείς να το αντιληφθείς αυτό τη στιγμή που θα κάτσεις ήρεμος κάπου, και θα αρχίσεις να παρατηρείς τις σκέψεις σου. Μόνο έτσι θα αντιληφθείς ότι μπορείς να παρατηρήσεις τις σκέψεις σου, μπορείς να παρατηρήσεις τα συναισθήματά σου, κλπ. Τότε ποιος είναι αυτός που τα παρατηρεί όλα αυτά; Και εκείνη τη στιγμή που έχεις αποσπαστεί από όλα αυτά, αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι κάτι ξεχωριστό απ’όλα αυτά, αλλά και το πώς όλα αυτά σε διαμορφώνουν.

Αυτό είναι η μαγεία του διαλογισμού και γι’αυτό μου αρέσει και τόσο – γιατί καταλαβαίνω ότι δεν είμαι τίποτε απ’όλα αυτά – και όλα αυτά είναι υπό τον έλεγχό μου, συνειδητά ή ασυνείδητα – και είμαι υπεύθυνος για το καθένα απ’αυτά. :)

Παραπάνω εδώ: Τα 7 μεγαλύτερα Οφέλη του Διαλογισμού και γιατί να τον ξεκινήσεις σήμερα!

Αυτά έχω να πω, ελπίζω να βοήθησα!

Στο ίδιο κλίμα πάνω κάτω κινείται και ένα προηγούμενό μου άρθρο που μπορεί να σε βοηθήσει κάπου εάν αυτό εδώ σου άρεσε:

Γιατί, τις περισσότερες φορές, δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε;

Μπορείς να σχολιάσεις ό,τι θέλεις, ό,τι σου τράβηξε την προσοχή ή όποια σκέψη ή νέα ιδέα/διαπίστωση σου ήρθε στο μυαλό την ώρα που το διάβαζες.