Το καλό του να είσαι “κακός” με τον εαυτό σου

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Αν δεν είμαι κακιά με τον εαυτό μου δεν θα κινητοποιηθώ να κάνω τίποτα” μου είπε η Κατερίνα, φοιτήτρια της Νομικής.

“Τα μπερδεύεις” της είπα. “Δεν είσαι κακιά, και ούτε χρειάζεται… Μία δασκάλα που είναι απαιτητική από τα παιδιά σημαίνει πως πρέπει να είναι και κακιά;”

“Ίσα ίσα, μπορεί να είναι αυστηρή και σκληρή μαζί τους, αλλά ταυτόχρονα καλή, να τα αγαπά πολύ, να τα σέβεται και να τα προσέχει. Και για αυτό να θέλει να είναι τόσο αυστηρή τους. “

Η αγάπη έχει να κάνει με το εάν νοιάζεσαι για τον άλλον, πόσο τον σέβεσαι, πόσο τον υποστηρίζεις και πόσο τον εκτιμάς (= τι αξία πιστεύεις πως έχει).

Και εκεί κρύβεται η διαφορά μεταξύ καλοσύνης και κακίας – στο αν υπάρχει αγάπη ή όχι.

Δεν έχει να κάνει με το πόσο αυστηρά και απαιτητικά συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου ή στους άλλους.

Το να μπορείς να αγαπάς κάποιον, και ταυτόχρονα να τον πιέζεις και να είσαι αυστηρός μαζί του, για να καταφέρει να αποκτήσει και να γίνει όλα αυτά που θέλει, είναι από τα πιο σημαντικά και δύσκολα πράγματα στον κόσμο.

Το να είσαι υποχωρητικός και ανεκτικός με κάποιον, να του κάνεις όλα τα χατίρια, να υπακούς σε κάθε απαίτηση, να ανέχεσαι κακές συμπεριφορές και συνήθειες… δείχνει πως δεν περιμένεις και πολλά από αυτόν. Πως δεν έχεις υψηλές προσδοκίες.

Δείχνει πως του επιτρέπεις να παραμένει κατώτερος από όλα αυτά που θα μπορούσε να είναι.

Αλλά, ναι, είναι ο πιο εύκολος και βραχυπρόθεσμα ευχάριστος δρόμος… Για πολλούς ανθρώπους, η εκπλήρωση επιθυμιών, η υποχωρητικότητα και η ανεκτικότητα είναι η μόνη μορφή αγάπης που πιστεύουν πως υπάρχει, δυστυχώς.

Ακολουθεί ένα πείραμα που, πέρα από το προφανές, θα σε βοηθήσει να καταλάβεις τι εστί μια διαφορετική όψη της αγάπης – η “Σκληρή Αγάπη“.

Το Πείραμα

Έχεις ακούσει για το πείραμα που έδειξε το “Pygmalion Effect” (φαινόμενο του Πυγμαλίωνα*);

Το πείραμα είχε γίνει σε δασκάλους. Κάποιοι ερευνητές πήγαν και κάνανε τεστ σε διάφορες τάξεις πολλών σχολείων.

Στη συνέχεια, ενημέρωσαν τους δασκάλους για κάποια παιδιά της τάξης τους πως είναι ιδιοφυΐες. Τους είπαν πως έχουν πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης και να περιμένουν θαυμαστά πράγματα από αυτά στο μέλλον.

Απλά, τους προειδοποίησαν πως θα αργήσουν να “ανθίσουν”, και γι’αυτό δεν έχει φανεί ακόμα, και χρειάζεται υπομονή.

Τα υπόλοιπα παιδιά, τους είπαν, είναι στο φυσιολογικό, μέτριο, μέσο όρο.

Τους προειδοποίησαν επίσης να μην πουν τίποτα για αυτό σε κανέναν, και ιδίως στα παιδιά.

Αυτό που δεν γνώριζαν οι καθηγητές, ήταν πως τα ονόματα των παιδιών για τα οποία ενημερώθηκαν πως είναι ιδιοφυΐες, βγήκαν τυχαία από ένα καπέλο που περιείχε τα ονόματα όλων των μαθητών.

Ναι, δεν ήταν ιδιοφυΐες.

Και αυτό ήταν το νόημα του πειράματος.

Οι ερευνητές ξαναπήγαν σε αυτές τις τάξεις μετά από ένα χρόνο, και επανέλαβαν σε όλους τα τεστ IQ. Και αυτό που είδαν ήταν απλά μαγικό.

Τα σκορ των παιδιών που ήταν “αργοπορημένες ιδιοφυΐες” για τους δασκάλους τους, είχαν ανέβει σημαντικά. Όχι απλά γιατί μεγάλωσαν κατά 1 χρόνο, αλλά πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο.

Ο δείκτης IQ των υπολοίπων παιδιών ήταν το ίδιο ή ίσως και να είχε πέσει λίγο σχετικά με το αναμενόμενο.

Το πείραμα επαναλήφθηκε πολλές φορές από τότε, και σε άλλα σχολεία, και από άλλους ερευνητές, καταλήγοντας  πάντα στα ίδια αποτελέσματα.

Τα παιδιά που πίστευαν οι καθηγητές για “αργοπορημένες ιδιοφυΐες”, είχαν γίνει σημαντικά πιο έξυπνα.

Μαγεία! Πώς έγινε αυτό; Αφού οι καθηγητές δεν είπαν τίποτα!

Τα συμπεράσματα του πειράματος

Αυτό που είδαν οι ερευνητές κατά τη διάρκεια του πειράματος, παρακολουθώντας τις τάξεις, ανά φάσεις, ήταν πως οι δάσκαλοι, είχαν μεγαλύτερες προσδοκίες από τις “αργοπορημένες ιδιοφυΐες”:

Τους συμπεριφέρονταν διαφορετικά – πιο σκληρά, αλλά και με μεγαλύτερη αγάπη.

  • Οι δάσκαλοί τους, πλέον, δεν ανέχονταν από αυτά να είναι αδιάβαστα
    ή να μην έχουν κάνει τις εργασίες τους.
  • Δεν ανέχονταν μέτριες απαντήσεις.
  • Τους έδιναν περισσότερες ευκαιρίες και πιο συχνά το λόγο.
  • Τα άκουγαν πιο υπομονετικά.
  • Είχαν πιο ενθαρρυντικά “μη-λεκτικά” μηνύματα και γλώσσα σώματος απέναντί τους.
  • Τα επιβράβευαν περισσότερο όταν έκαναν κάτι σωστά.
  • Δεν ανέχονταν κάτι λιγότερο από το τέλειο.
  • Ασχολούνταν περισσότερο μαζί τους.
  • Τα σέβονταν περισσότερο.

Γιατί πίστευαν πως αυτά τα παιδιά είναι ιδιοφυΐες. Και έτσι κι έγινε.

Για τους υπόλοιπους μαθητές:

  • Θα ανέχονταν και μέτριες απαντήσεις. “Έτσι και αλλιώς δεν είναι και πολύ έξυπνα”.
  • Τα διέκοπταν πιο εύκολα αν δεν τους άρεσε η απάντηση.
  • Έδιναν πιο αποθαρρυντικά “μη-λεκτικά” μηνύματα και γλώσσα σώματος.
  • Ασχολούνταν λιγότερο μαζί τους.

Επειδή πίστευαν πως αυτά τα παιδιά είναι μέτρια. Και έτσι κι έγινε.

Αυτό ήταν από τα πιο σημαντικά πειράματα που έγιναν στον χώρο της ψυχολογίας, και έδειξε τη δύναμη των “αυτο-εκπληρούμενων προφητειών“.

Δηλαδή, πώς αυτά που πιστεύουμε επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας, χωρίς να το καταλάβουμε και, εν συνεχεία, επηρεάζουν τους γύρω μας, εκπληρώνοντας την “προφητεία” – αυτά που πιστεύαμε εξ αρχής.

Εσύ πώς συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου; Πώς συμπεριφέρεσαι στους γύρω σου;

Αυτό δείχνει το τι πραγματικά πιστεύεις για τον εαυτό σου και για τους άλλους.

Αν δεν σου αρέσει, κάνε τα πάντα για να το αλλάξεις. Δες τον εαυτό σου σαν “αργοπορημένη ιδιοφυΐα“.

Γιατί μπορεί να μην το ξέρεις, ΑΛΛΑ ΕΙΣΑΙ.

Γιατί το παραπάνω πείραμα έγινε με μαθητές μετρίου (φυσιολογικής) νοημοσύνης, και άρα ισχύει για ΟΛΟΥΣ μας.

Και αυτό συμπεριλαμβάνει και εσένα, τους φίλους σου, τους γνωστούς σου, και τον περισσότερο κόσμο.

Όλοι μας έχουμε τα σποράκια μέσα μας να γίνουμε ιδιοφυΐες σε κάτι, να εκφράσουμε ένα απεριόριστο δυναμικό και να επιταχύνουμε την εξέλιξη του κόσμου.

Ποια είναι τα δικά σου συμπεράσματα;

Θέλω να ξαναδιαβάσεις το πώς οι δάσκαλοι συμπεριφέρονταν στους μαθητές που θεωρούσαν “αργοπορημένες ιδιοφυΐες”.

Τους αγαπούσαν και τους σέβονταν περισσότερο; Ναι.

Αυτό σημαίνει πως ήταν πιο ανεκτικοί απέναντί τους; Όχι.

Τους καλομάθαιναν περισσότερο; Όχι.

Ανέχονταν μετριότητες; Όχι.

Αυτό είναι που ονομάζεται “σκληρή αγάπη“. Είναι μία μορφή αγάπης που κοιτάει όχι την προσωρινή καλοπέραση, αλλά το μακροχρόνιο και ουσιαστικό όφελος για τον άλλον.

Έχεις χαμηλές προσδοκίες από κάποιον; Τότε θα τον αφήνεις να επαναπαύεται. Θα τον καλομάθεις. Ο κόσμος μετά θα του φανεί άδικος και σκληρός, γιατί τίποτα δεν θα το καταφέρνει χωρίς να μοχθήσει.

Και κάποια στιγμή θα αποτύχει (αναπόφευκτα, όπως όλοι μας), και θα τα παρατήσει, αντί να συνεχίσει. Έτσι, ποτέ δε θα μπορέσει να εκφράσει πλήρως την ιδιοφυΐα, το τραγούδι, τις ιδέες, τη δημιουργικότητα που κρυβόταν πάντα μέσα του.

Εάν είσαι όμως σκληρός και αυστηρός μαζί του, θα τον έχεις εκπαιδεύσει, θα τον έχεις σκληραγωγήσει. Θα κουράζεται λιγότερο στην προσπάθειά του και θα παραιτείται πιο δύσκολα.

Τι είναι η “Σκληρή Αγάπη”

Σκληρή Αγάπη” (“tough love”): όταν αγαπάς κάποιον αλλά ξέρεις ότι κρύβει μέσα του ένα τεράστιο δυναμικό. Ξέρεις πως έχει κάποιες υποχρεώσεις προς τον εαυτό του και την κοινωνία. Οπότε για να τον βοηθήσεις να είναι συνεπής προς αυτές, πρέπει να είσαι ακλόνητος και αυστηρός μαζί του, αλλά και ταυτόχρονα να τον υποστηρίζεις και να τον αγαπάς.

Είσαι, λοιπόν, σκληρός με τον εαυτό σου; Αν ναι, καλά κάνεις, αλλά κάν’το με τον σωστό τρόπο και για τους σωστούς λόγους. Αγάπα τον εαυτό σου, λες και η ζωή σου εξαρτάται από αυτό. Γιατί έτσι είναι.

Αν όχι, ανέβασε τις προσδοκίες σου. Γίνε πιο σκληρός με τον εαυτό σου. Αγάπα τον αφόρητα μεν, αλλά εκπαίδευσέ τον. Μπες ηθελημένα σε καταστάσεις που θα σε σκληραγωγήσουν. Σε καταστάσεις με χρονικά όρια και υψηλό αντίτιμο αν δεν τα καταφέρεις. Γιατί εκεί εκδηλώνεται ο γίγαντας, ο θεός που έχεις μέσα σου, και ποτέ αλλιώς δε θα ξυπνήσει – γιατί δε τον χρειάζεσαι.

Οι δυνατότητες που κρύβονται μέσα σου, μπορούν να ξεκλειδωθούν μόνο όταν τις χρειαστείς – μέσα στις δυσκολίες.

Αν δεν γίνεις εσύ σκληρός με τον εαυτό σου, ηθελημένα, θα το κάνει η κοινωνία για σένα, και δε θα σου αρέσει. Θα σου φερθεί πολύ πιο σκληρά απ’όσο νομίζεις. Και θα το κάνει προς κατευθύνσεις που μπορεί να μη θες κιόλας να πας.

Έτσι, οι περισσότερες δυνατότητές σου μπορεί να μείνουν για πάντα ανέκφραστες – και θα αναρωτιέσαι “Ποιος είμαι;” και δε θα βρίσκεις απάντηση.

Έχω γράψει περισσότερα για αυτά τα σποράκια που φυτρώνουν μόνο υπό πίεση, σε προηγούμενο άρθρο που πρέπει να ξαναδείς – τι πιστεύεις για την πίεση; Ότι είναι κάτι καλό ή κάτι κακό;

Διάβασε το άρθρο: Είναι η πίεση όντως κάτι κακό, ή πάλι μας ξεγέλασαν;

Επίσης, θυμίσου, πως η αγάπη και οι καλές ανθρώπινες σχέσεις είναι η μεγαλύτερη ανάγκη για την ευτυχία μας.


Άλλα άρθρα που μπορείς να διαβάσεις:

Διάβασε παραπάνω για τα “Τα Δέκα Συναισθήματα Δύναμης και Ευτυχίας“, εδώ.
Πώς μπορώ να αγαπήσω περισσότερο τον εαυτό μου;


***Σημειώσεις του συγγραφέα***

Πού έμαθα για τη “Σκληρή Αγάπη”,
και ποιος ήταν ο Πυγμαλίων και ταιριάζει στο πείραμα;

Για μένα, η ιστορία της Marva Collins είναι αυτή που μου δίδαξε το τι είναι η Σκληρή Αγάπη, και είναι το αγαπημένο μου υπόδειγμα “σκληρής αγάπης”.

Δείχνει το πώς μία κοινή δασκάλα κατάφερε με αυτή την αφορητη, αν και σκληρή, αγάπη να ξεκινήσει με ένα δωμάτιο του σπιτιού της με τα παιδιά της, το οποίο ονόμαζε σχολείο, και να καταλήξει σε μία αλυσίδα από σχολεία-υπόδειγμα, με μαθητές που να διαβάζουν Σαιξπηρ από το δημοτικό (είναι πολύ υψηλού επιπέδου αγγλική φιλολογία που τη διδάσκονται στο Πανεπιστημίο, γενικά).

Πώς απ’το τίποτα, ξεκινώντας σε μια απ’τις πιο δύσκολες περιοχές, με συμμορίες, gangsters, ναρκωτικά και όπλα, κατάφερε να μεταμορφώσει τη ζωή των μαθητών της ολοκληρωτικά, προσφέροντάς τους νόημα, αγάπη, γνώσεις και ανατροφή που ούτε οι γονείς τους δεν μπορούσαν να τους δώσουν.

Για όποιον δεν έχει διαβάσει το βιβλίο “Marva Collins’ Way“, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

* Ο Πυγμαλίων, κατά μία ιστορία, ήταν ένας γλύπτης (κατά μία άλλη ιστορία βασιλιάς) που ερωτεύτηκε ένα γυναικείο άγαλμα που είχε φτιάξει, και ζήτησε από την Αφροδίτη να του δώσει μία γυναίκα σαν αυτό. Την επόμενη μέρα, στη θέση του αγάλματος βρήκε μία γυναίκα, τη Γαλάτεια, την οποία και παντρεύτηκε και ο γιος τους ονομάστηκε Πάφος – ο ιδρυτής της Πάφου στην Κύπρο.

Το φαινόμενο πήρε το όνομά του Πυγμαλίωνα πολύ ταιριαστά, γιατί βλέπουμε πως στην αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, σμιλεύουμε σύμφωνα με αυτά που πιστεύουμε, και το δημιούργημα γίνεται πραγματικότητα.

Πώς μπορώ να αγαπήσω περισσότερο τον εαυτό μου;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

- Ποια πιστεύεις ότι είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που θα μπορούσα να κάνω για το το νέο έτος; με ρώτησε η Σοφία.

Ήταν όμορφη, στα 30κάτι της, ίσως τελειομανής, με αρκετές επιτυχίες σε όλους τους τομείς, και παρ'όλ'αυτά, κάτι της έλλειπε συνεχώς.

Ήταν απίστευτα σκληρή με τον κόσμο, δε συγχωρούσε εύκολα, και ακόμη χειρότερη ως προς τον εαυτό της.

Όλα αυτά την είχαν οδηγήσει πλέον τα βράδια να μην μπορεί να κοιμηθεί και μου είπε πως αισθανόταν δυστυχισμένη και πως αυτό την έκανε να κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό της, δίχως να βρίσκει κάποια λύση.

- "Να μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου λες και η ζωή σου εξαρτάται από αυτό. Γιατί ισχύει. Αυτή είναι η βασικότερη και μεγαλύτερη αλλαγή που πρέπει να κάνεις" της είπα.

Στα προηγούμενα άρθρα έμαθες γιατί η αγάπη και οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους είναι η μεγαλύτερη πηγή της ευτυχίας μας.

Επίσης έμαθες γιατί αν θέλουμε να αγαπήσουμε και να μας αγαπήσουν, θα πρέπει πρώτα να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, και πως αυτό ΔΕΝ είναι εγωισμός, αλλά αντιθέτως:

Στη βάση του αληθινού αλτρουισμού βρίσκεται η υγιής αγάπη προς τον εαυτό μας.

Click to Tweet

Όταν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας κοιτάμε να ρουφήξουμε απ'τους άλλους αυτή τη ζωτική ενέργεια που μας λείπει.

Όταν τον αγαπάμε και ξεχειλίζουμε από αυτή την αγάπη, τότε, και ΜΟΝΟ τότε, μπορούμε να προσφέρουμε κιόλας, πραγματικά.

Πρώτο βήμα για ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους θα πρέπει να είναι να αποκτήσουν μία απεριόριστη αγάπη, κατανόηση και σεβασμό για τον εαυτό τους.

- Ωραία. Πώς, όμως, μπορώ να αγαπήσω περισσότερο τον εαυτό μου;

Υπάρχουν δύο βασικοί κανόνες στις σχέσεις

Ο ένας γνωστός, ο άλλος όχι και τόσο.

Ο πρώτος είναι: "Μην κάνεις στους άλλους αυτά που δε θες να κάνουν σε εσένα."  και άρα

"Να συμπεριφέρεσαι στους άλλους όπως θες να συμπεριφέρονται και σε εσένα".

Ο δεύτερος, όμως, που είναι πιο άγνωστος, είναι και πιο βασικός: "Μην κάνεις στον εαυτό σου αυτά που δεν κάνεις στους άλλους." Ή αλλιώς,

"Να συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου
όπως θα ήθελες να σου συμπεριφέρονται οι άλλοι
".

~Κάτσε λίγο και σκέψου τα αυτά.~

Γιατί απ'αυτούς τους κανόνες πηγάζουν πολλά που μπορείς να κάνεις, για να δείξεις στον εαυτό σου πως τον αγαπάς.

25 Τρόποι που δείχνεις πως τον/την αγαπάς:

Ας πούμε ότι υπάρχει κάποιος που τον αγαπάς πολύ. Πώς του το δείχνεις;

1. Κατ'αρχάς, ενδιαφέρεσαι. Και τον αφήνεις να το καταλάβει.

2. Ακούς πραγματικά προτού μιλήσεις.

3. Προσπαθείς να τον γνωρίσεις και να τον κατανοήσεις εις βάθος:

  • τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο
  • τον τρόπο που ερμηνεύει τα γεγονότα
  • τις απόψεις του
  • τις δυνάμεις του και τις αδυναμίες του

4. Εν συνεχεία, εστιάζεις στις δυνάμεις του και παραβλέπεις ή κοιτάς πώς να τον βοηθήσεις στις αδυναμίες του.

5. Δεν τον κατηγορείς για αυτά που δεν είναι καλός.

6. Επίσης όταν κάνει κάτι λάθος (επειδή δε γνωρίζει), ή όταν γίνεται μία παρεξήγηση, κάθεσαι κάτω και τα συζητάτε.

Δεν το αφήνεις να περάσει έτσι, γιατί έχεις υψηλές προσδοκίες απ'τον άλλον.

7. Κατανοείς, και του συγχωρείς τα λάθη.

Δεν του τα "κοπανάς" συνεχώς, ούτε του τα "τρίβεις στη μούρη" με την πρώτη ευκαιρία.

8. Τον βοηθάς να βρει το μάθημα απ'τις λάθος επιλογές που έκανε, ώστε να μην τις επαναλάβει.

9. Τον περιποιείσαι, περνάς χρόνο μαζί του, καλλιεργείς τη σχέση σας.

10. Κάνετε νέα πράγματα και ζείτε νέες εμπειρίες μαζί.

11. Του κάνεις δώρα. Τον προσέχεις.

12. Εκτιμάς αυτά που κάνει για σένα. Τον ευχαριστείς.

13. Του λες "σε αγαπώ". Δε φοβάσαι να το πεις.

14. Θυμάστε ωραίες εμπειρίες που περάσατε μαζί και τις συζητάτε.

15. Εκτιμάς που τον έχεις στη ζωή σου και όλα τα μικρά πράγματα που κάνει για εσένα καθημερινά και άκοπα.

16. Κάνετε όνειρα και σχέδια μαζί για πράγματα που θέλετε να κάνετε, να ζήσετε, ή μέρη που θέλετε να δείτε.

17. Μπορεί να συζητάτε με τις ώρες επί συγκεκριμένων θεμάτων που σου αρέσουν ή του αρέσουν.

18. Τον σέβεσαι, όπως σέβεσαι και τον χρόνο του, και δεν του τον σπαταλάς σε ανοησίες.

19. Όταν κάποιος λέει εναντίον του, τον υπερασπίζεσαι. Αν έχεις την οποιαδήποτε αμφιβολία, θα τον υπερασπιστείς, αλλά μετά θα το συζητήσετε ιδιαιτέρως.

20. Δεν επιτρέπεις σε κανέναν να πει κάτι αρνητικό για αυτόν και δεν αφήνεις άλλους να τον υποβιβάσουν. Δεν το ανέχεσαι.

21. Μιλάς για αυτόν με τα καλύτερα λόγια, αλλά όταν είστε οι δυο σας και συζητάτε δεν του "χαϊδεύεις τα αυτιά". Του τα λες ευθέως και χωρίς υπεκφυγές.

22. Είσαι ειλικρινής μαζί του και δεν τον κοροϊδεύεις, ούτε του λες ψέματα.

23. Τον βοηθάς αν μπορείς να εξελιχθεί και να του διευρύνεις τους ορίζοντες.

24. Όταν έχει κάποιο δίλημμα τον υποστηρίζεις σε όποια απόφαση και να πάρει, ακόμα και αν είσαι αντίθετος.

25. Όταν έχει κάποιο πρόβλημα το συζητάτε και τον ενισχύεις, και ψάχνεις να βρεις λύσεις αντί να του το μεγενθύνεις.

Τα κάνεις όλα αυτά για τον εαυτό σου;

Τα θέλουμε όλα αυτά σε μία σχέση να μας τα κάνουν; NAI.

Και θα πρέπει πρώτος ΕΓΩ να τα κάνω για τον άλλον.

Αλλά ακόμα πιο πριν θα πρέπει να τα κάνω για τον εαυτό μου.

Ξαναδιάβασε τη λίστα και σκέψου αν τα κάνεις με τον εαυτό σου.

Σκέψου πράγματα που μπορείς να κάνεις για να δείξεις στον εαυτό σου πως τον αγαπάς.

Κάνε μία λίστα - ένα σχέδιο με τα πράγματα που θα ξεκινήσεις να κάνεις για να δείξεις στον εαυτό σου πως τον αγαπάς περισσότερο.

Και ξεκίνα να τα κάνεις.

Το ξέρεις πως όσο περισσότερο περιποιείσαι τον εαυτό σου, τόσο περισσότερο ανεβαίνει η αξία σου στα μάτια του, και συνεπώς και στα μάτια των άλλων;

Τι είναι η αυτο-εκτίμηση;

Αυτοεκτίμηση είναι το πόσο εκτιμάς τον εαυτό σου!
Στις πράξεις και στα λόγια.

Αν θες ο κάθε χρόνος της ζωής σου να είναι μαγικός, πάνω απ'όλα τ'άλλα, υποσχέσου στον εαυτό σου πως κάθε μέρα θα προσπαθείς να επιδιορθώσεις και να βελτιώσεις τη σχέση σου μαζί του.

Γιατί αν δεν είσαι ΕΣΥ ο καλύτερος φίλος του εαυτού σου, ΕΣΥ, ο μόνος που είσαι μαζί του 24 ώρες το 24άωρο, κάθε μέρα, ακόμα και στο πιο απομονωμένο μέρος του πλανήτη, και από τη γέννηση μέχρι τον θάνατό του, κανένας δε θα είναι.

Μερικές ακόμα ιδέες για το 
πώς μπορώ να περιποιηθώ τον εαυτό μου.

  • Κάτσε διάβασε. Καλλιέργησέ τον.
  • Ξεκούρασέ τον. Κοιμήσου τουλάχιστον 8 ώρες κάθε βράδυ.
  • Πήγαινε για μασάζ ή σε Σπα για δώρο για κάτι που κατάφερες.
  • Επαίνεσέ τον όταν τον βλέπεις να ξεπερνά τον εαυτό του και κάνει το κάτι παραπάνω.
  • Εκτίμησε τα μικροπράγματα που κάνει που σε ενισχύουν και σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
  • Φτιάξε τη διατροφή σου. Φτάσε τα κιλά που είναι καλά για το ύψος σου.
  • Γυμνάσου. Ξεκίνα τουλάχιστον με καθημερινό περπάτημα.
  • Κάνε πράγματα που σε ζωντανεύουν και σε γεμίζουν ενέργεια.
  • Κάτσε σκέψου τις αρχές και τις αξίες σου, και μην τις καταπατάς.
  • Κάνε πράγματα που θα κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και θα λες με χαμόγελο περηφάνιας: "Ναι ρε φίλε. Χαίρομαι που ζω τη ζωή σου. Σε χαίρομαι. Συνέχισε έτσι."


Κλείνοντας:

- Πώς, όμως, μπορώ να αγαπήσω τον εαυτό μου με τόσες κακές επιλογές και τόσα λάθη που κάνω καθημερινά;

- Πώς μπορώ να μου συγχωρήσω όλα αυτά που έκανα στο παρελθόν;

- Και κάτι ακόμη πιο δύσκολο - πώς μπορώ να συγχωρήσω τους άλλους, για πραγματικά ασυγχώρητα πράγματα που μου έχουν κάνει;

- Στο κάτω κάτω... Και γιατί να το κάνω...;

Έπεται συνέχεια!

Διάβασε παραπάνω για τα "Τα Δέκα Συναισθήματα Δύναμης και Ευτυχίας", εδώ.

Τα Δέκα Συναισθήματα Δύναμης και Ευτυχίας

Υπάρχουν Δέκα Συναισθήματα Δύναμης, τα οποία ΑΝ θες να τα αισθάνεσαι με μεγαλύτερη ένταση και διάρκεια στη ζωή σου, όπως το οτιδήποτε άλλο, θες να βρεις τα κουμπιά που τα ενεργοποιούν στο μυαλό σου, να τα εκπαιδεύσεις και να εστιάζεις συνεχώς σε αυτά.

Θα πρέπει να τα καλλιεργείς στην καθημερινότητά σου, σαν ένας αφοσιωμένος γεωργός. Τα καλλιεργείς μέσα από τις σκέψεις, τις πράξεις και τις συζητήσεις σου. Δηλαδή με το πού στρέφεις την προσοχή σου και την ενέργειά σου.

Συνήθως περιμένουμε από μόνο του να συμβεί κάτι  για να μας δημιουργήσει κάποιο συναίσθημα. Κάτι που σημαίνει πως λειτουργούμε ακόμα με αντιδραστικό μοντέλο του κόσμου...

Βασική λάθος πεποίθηση, ρίζα πολλών προβλημάτων, είναι το να πιστεύουμε ότι ΕΙΜΑΣΤΕ το μυαλό μας, οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να τα κατηγορούμε, αυτά ή τις συγκυρίες, όποτε μας βολεύει, και να απαλασσόμαστε ευθυνών όταν δεν κάνουμε κάτι γιατί "δεν το αισθανόμαστε".

Είναι σαν να δηλώνουμε "είμαι θύμα των συναισθημάτων μου και των συγκυριών - αυτά φταίνε, αυτά με τραμπουκίζουν, δε φταίω εγώ!".

Πάλι, σε παροτρύνω να διαβάσεις το άρθρο "Ο μεγαλύτερος παράγοντας της ευτυχίας μας", ώστε να ξεχωρίσεις αν έχεις τον έλεγχο της ζωής σου ή όχι, και τι μπορείς για να τον ξαναπάρεις στα χέρια σου.

Ό,τι και να αποκτήσεις στη ζωή σου, ό,τι και να πετύχεις, χωρίς αυτά τα συναισθήματα δε θα νιώθεις πληρότητα - θα αισθάνεσαι πως συνεχώς κάτι λείπει.

Αφιερώνοντάς τους όμως χρόνο να τα καλλιεργείς καθημερινά, θα κάνουν τη ζωή σου πραγματικά μαγική, και θα σου δώσουν πραγματική ζωντάνια και όρεξη.

Είναι ικανά να σου μεταμορφώσουν κάθε πτυχή της ζωής σου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τους αφιερώνεις λίγο χρόνο ώστε να τα "τροφοδοτείς".

Θυμήσου: η Συνέπεια είναι σημαντικότερη της Ισχύος.

Το λίγο και ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, είναι ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ του ΠΟΛΥ και για μία μέρα. Ναι, θες μερικές φορές περισσότερο, αλλά εστίασε περισσότερο στη συνέπεια.

Έστω και 5 λεπτά κάθε μέρα, κάθισε και κάνε ερωτήσεις στον εαυτό σου που να εκλύουν τα παρακάτω συναισθήματα. Ζήσε τα πραγματικά μέσα σου.

Θα τα αναλύσουμε σιγά σιγά όλα, και θα ξεκλειδώνουν με τις μέρες και τα νέα άρθρα.

Οι συνδρομητές έχουν ήδη το πόστερ Α5 και με τα 10, αλλά με σύντομη περιγραφή. Και ξεκινάμε:


Κατέβασε το A3 Poster! :)

Αυτό το άρθρο συνοδεύει το poster που περιέχεται στη δωρεάν εργαλειοθήκη για τους συνδρομητές του Neuroselfmastery, στο οποίο αποκτάς πρόσβαση μόλις εγγραφείς - ώστε να το τυπώσεις σε Α3 και να το τοιχοκολλήσεις.

Απλά βάλε όνομα και email για να τα κατεβάσεις.

Έπεται και συνέχεια, με τα Δέκα "αρνητικά συναισθήματα", τα Δέκα "Σήματα για Δράση".

Γιατί αυτό είναι στην πραγματικότητα, δεν είναι κάτι αρνητικό. Απλά τα αισθανόμαστε άσχημα για να μας κινητοποιήσουν να δράσουμε. Αλήθεια, τι θα κάναμε χωρίς αυτά;

Μήπως χαραμίζεις τα ταλέντα σου;

Σημείωση: Αυτό το άρθρο έπρεπε να το έχω ανεβάσει εδώ και πολύ καιρό, μιας και το θεωρώ απ’τα πιο σημαντικά ζητήματα και φαινόμενα που συμβαίνουν στην Ελλάδα – αλλά και γιατί είμαι ευγνώμων που γνώρισα τον Σπύρο. Τα υπόλοιπα παρακάτω.

Μιλώντας με πολύ κόσμο, βλέπω στις μέρες μας όλο και περισσότερους ανθρώπους να κάνουν δουλειές που δεν τους ικανοποιούν για να βγάλουν το μεροκάματο, και πασχίζουν να επιβιώσουν κάνοντας κάτι που δεν αγαπούν.

Αυτή η ρουτίνα και το να πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα, τους έχει κάνει να χάσουν τα όνειρά τους και να γίνουν “ρεαλιστές”, και να περιορίσουν έτσι κατά πολύ τα όρια του εφικτού. Θεωρούν τα όνειρα και τους στόχους κάτι εξωγήινο.

Στόχοι όμως μπαίνουν αυτόματα – το “να τα βγάλω πέρα και αυτή την εβδομάδα”, στόχος είναι ο οποίος -σωστά μάντεψες- επιτυγχάνεται.

Αν πας λίγο παραπέρα – βάλεις ξανά στόχους και όνειρα, και πιστέψεις σε αυτά, θα δεις πως θα επανέλθει και το χαμόγελο και η ζωντάνια σου.

Όμως αυτή η πάλη για επιβίωση είναι που κόβει τα φτερά του περισσότερου κόσμου. Αυτή η συνεχής τριβή με πράγματα που δεν του αρέσουν, και η απορία “γιατί το κάνω αυτό;”…

Όλα αυτά όμως θα μπορούσαν να έχουν αποφεχθεί από νωρίς.

Όχι μόνο αυτό, αλλά μπορούν να θεραπευτούν και τώρα, σε όποιο σημείο της ζωής μας και αν βρισκόμαστε.

Ο κόσμος δε χρειάζεται να χάσει το χαμόγελό του, τα όνειρά του, το πάθος του, τους στόχους του, για να ξανα-“πατήσει στην πραγματικότητα”.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρει το θάρρος να κάνει το άλμα, παρά το φόβο του για τον γκρεμό.

Επιτυχία που δε σε γεμίζει, είναι αποτυχία~Tony Robbins.

Και για να φτάσει να γίνει κάποιος “επιτυχημένος”, όπως το ορίζει αυτός, και ταυτόχρονα να είναι ευτυχισμένος, θα πρέπει να αγαπάει ΠΟΛΥ αυτό που κάνει. Θα πρέπει πραγματικά να μπορεί να δουλεύει και να ζει και να μη μπορεί να ξεχωρίσει τη ζωή του από τη δουλειά του. Τόσο πολύ να την αγαπάει.

Η ζωή μας είναι, απ’την αρχή μέχρι το τέλος, γεμάτη δυσκολίες και αποτυχίες. Αλλά αν αγαπάς αυτό που κάνεις, δεν σε νοιάζουν όλα αυτά.

Κοστίζουν λιγότερο.

Αν δεν σου αρέσει πραγματικά, δεν το θες πραγματικά, και δεν έχεις κάποιο λόγο να επιμείνεις, τότε με την πρώτη ή τη δέκατη δυσκολία, τα παρατάς.

Πώς πνίγονται τα ταλέντα…

Όταν ήμουν στο λύκειο, θυμάμαι το μάθημα του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΣΕΠ) που ήταν “ώρα του παιδιού” και ουσιαστικά διάλειμμα απ’όλο το τρέξιμο της 3ης λυκείου.

Δεν έμαθα τίποτε για τον εαυτό μου ή για τις σχολές που υπάρχουν στην Ελλάδα, ή έστω για τη σχολή της Ιατρικής που σκόπευα να επιλέξω.

Δεν πιστεύω καν ότι οι καθηγητές ήξεραν τι ακολουθεί μετά το σχολείο στον κάθε τομέα και επάγγελμα.

Είναι ένας τομέας που ήθελε κάποιον ειδικό να το κάνει και να μας κατευθύνει, έτσι ώστε να γνωρίσουμε τις δυνάμεις  και τις αδυναμίες μας, τις κλίσεις μας, και εν τέλει, τι μας ταιριάζει από τις εκατοντάδες σχολές που υπάρχουν.

Για τον μέσο Έλληνα μαθητή, είναι καθαρά επιλογή που παίρνεται με τις συμβουλές των γονέων και με βάσει αυτά που ξέρουν και μπορεί να ίσχυαν πριν από πολλά χρόνια.

Τις περισσότερες φορές δεν εκλαμβάνονται υπόψιν ούτε οι κλίσεις των παιδιών, ούτε οι συνθήκες της τωρινής εποχής – συνθήκες που συνεχώς μεταβάλλονται και εξελίσσονται.

Προφανώς όχι λόγω έλλειψης αγάπης από μεριάς των γονέων, αλλά περισσότερο από άγνοια του ποια είναι η καλύτερη επιλογή που μπορούν να πάρουν.

Υπάρχει η νοοτροπία, το σχολείο – και οι γονείς – να εστιάζει στα μαθήματα που πέρναμε 12 ή 8 ή ακόμα και 5, και να προσπαθούμε μανιωδώς να τα βελτιώσουμε, ενώ εκ των πραγμάτων ποτέ δεν θα γίνουμε οι καλύτεροι σε αυτά, αφού μας αρέσουν και δεν μας τραβάνε σαν μαθήματα.

Αντίθετα, δεν εστιάζει καθόλου, σχεδόν, στα 18 – 19 και 20 που ήταν οι πραγματικές δυνάμεις μας, καθώς “ήδη είμασταν καλοί σε αυτά, οπότε δεν θέλαν πολύ δουλειά“.

Και αυτό είναι τελείως λάθος, γιατί είναι αυτά τα μαθήματα, κλίσεις και επιλογές που πιθανότατα θα είναι το μέλλον που θα μας κάνει όλους – μαθητές, οικογένειες και κοινωνίες – πιο ευχαριστημένους και αποδοτικούς στη δουλειά μας.

Αντί να πατήσει σε αυτά και πάνω σε αυτά να κολλήσει ικανότητες και μαθήματα που θα είναι ΧΡΗΣΙΜΑ, αλλά και ανώτερου επιπέδου, επιμένει να προσπαθεί να μάθει τα παιδιά αχρείαστα πράγματα (για την παρούσα τους ζωή, εποχή και ανάγκες – όχι γενικότερα αχρείαστα, μη με παρερμηνεύσεις) σε τομείς που δεν τους ενδιαφέρουν καν – γιατί δεν έχουν ένα πλαίσιο στο μυαλό τους να τα ταιριάξουν. Δεν βλέπουν πώς θα τους χρησιμεύσουν και, επομένως, μηδέν ενδιαφέρον, μηδέν προσοχή, μηδέν μάθηση!

Θυμάμαι τον Αλέξανδρο, έναν συμμαθητή που είχα και ήταν εκπληκτικός στα Μαθηματικά.

Πραγματικά, ένα μυαλό απ’τα λίγα, να λύνει από μόνος του ασκήσεις με δημιουργικούς τρόπους στο μισό του χρόνου, ή Φυσική μόνο με αρχές των Μαθηματικών.

Όμως επειδή δεν τα πήγαινε καλά στα υπόλοιπα, οδηγήθηκε στο να ακολουθήσει ένα μέλλον και μια σταδιοδρομία που καθόλου δεν τον ικανοποιούσε, ενώ αν ακολουθούσε τα Μαθηματικά ίσως να γινόταν και ο καλύτερος στον κόσμο.

Στις Πανελλήνιες πήρα 14.5 στην έκθεση…

Βλέπεις ένα παιδί από 3η γυμνασίου παίρνει συνεχώς 20 στα μαθηματικά. Τι κάθεσαι και επιμένεις να το μάθεις πώς να γράφει εκθέσεις, όταν μπορείς να το διδάξεις μαθηματικά λυκείου και πανεπιστημίου μία ώρα αρχύτερα, ή να “κουμπώσεις” πάνω σε αυτά μαθήματα όπως η Φυσική ή ο Προγραμματισμός;

Και όταν του φανούν χρήσιμες οι εκθέσεις, θα εκπαιδεύσει και τη γραφή του.

Έπαιρνα συνεχώς μέχρι 14-15 στις εκθέσεις (το μέγιστο) – και στις πανελλήνιες πήρα μάλιστα 14.5. Αυτό με έστειλε Ιατρική στα Ιωάννινα αντί για στρατιωτική Ιατρική στη Θεσσαλονίκη (και το ευχαριστώ!!!).

Όμως όταν ήρθε η ώρα να θέλω να μεταδώσω κάποια πράγματα από όλα αυτά που μάθαινα, με προβλημάτιζαν, διάβαζα, άκουγα και βίωνα, άρχισα να γράφω. ΠΟΛΥ.

Και αυτό με βελτίωσε δραματικά όχι μόνο στην έκθεση, αλλά και γενικότερα στην ομιλία, την εκφραστικότητα, την κοινωνικότητα και πόσους άλλους τομείς.

5 χρόνια μετά το 14.5 στην έκθεση:

  • είχα γράψει βιβλίο 200 σελίδων νούμερο ένα στην κατηγορία του στο Amazon για 3 εβδομάδες,
  • είχα δημιουργήσει δικό μου site με πάνω από 300 επισκέψεις ημερησίως και
  • το άρθρο μου “15+ Συμβουλές για ταχύτερο και αποτελεσματικότερο διάβασμα“, που το είχα γράψει από το 3ο έτος, υπάρχει εδώ και 4 χρόνια νούμερο 1 στο Google (εάν γράψεις τη λέξη διάβασμα ή οποιαδήποτε έκφραση με αυτό)…

Για να μη σχολιάσω περεταίρω τις αχανείς πρόχειρες σημειώσεις και ημερολόγια που κράταγα από όσα μάθαινα και δοκίμαζα.

Τι να πω για τη βαθμολόγηση ή στις φιλολόγους μου;;;

Πήγε ένας Ιστορικός στον Παράδεισο…

Ένας λάτρης της Ιστορίας πεθαίνει και πάει στον Παράδεισο. Εκεί, στην πύλη, βρίσκει τον Άγιο Πέτρο. Προτού μπει, λοιπόν, μέσα στον Παράδεισο, στέκεται για μια στιγμή, κοιτάει τον Πέτρο και του λέει:

– Να σε ρωτήσω Πέτρο κάτι που το είχα μεγάλη απορία τα τελευταία χρόνια; Μου άρεσε πολύ η Iστορία, όπως ξέρεις, και διάβασα πολλά για τα κατορθώματα του Μ.Αλεξάνδρου, αλλά και άλλων μεγάλων και τρανών στρατηγών. Όμως αναρωτιώμουν, εν τέλει, ποιος ήταν ο μεγαλύτερος στρατηγός της σημερινής εποχής;

Εκείνη τη στιγμή, ερχόταν άλλος ένας στον Παράδεισο σιγά σιγά. Τον βλέπει ο Πέτρος, και του λέει “Να η απάντησή σου. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος στρατηγός της εποχής σου”.

Τον κοιτάει ο ιστορικός άναυδος…

– Μα καλά, τον ξέρω αυτόν, ήταν ο μανάβης της γειτονιάς μου… Τι μου λες τώρα…?

– Αλήθεια, αυτός θα ήταν ο μεγαλύτερος στρατηγός της εποχής σου… ΑΝ γινόταν στρατηγός.

Οι κλίσεις μας θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, αν καλλιεργούσαμε τις σωστές συνθήκες

Το μυαλό που έχουμε, με τις κλίσεις του και τα ταλέντα του (που όλοι μας έχουμε κάποια), θέλει και τις κατάλληλες συνθήκες για να εκδηλωθεί.

Αν ένας γεννημένος στρατηγός πάει και γίνει μανάβης γιατί η οικογένειά του ήθελε να συνεχίσει την οικογενειακή επιχείρηση, τότε όλοι μαζί φέρουν την ευθύνη της στέρησης απ’τον κόσμο ενός απ’τους καλύτερους στρατηγούς, και θα βιώνουν το τίμημα συναισθηματικά και οικονομικά.

Στην Αμερική, η εφημερίδα New York Times αναφέρει πως τα προβλήματα υγείας που σχετίζονται με το στρες απ’τη δουλειά κοστίζουν στην Αμερικανική οικονομία $200 δισεκατομμύρια ετησίως – σχεδόν το οικονομικό κόστος του Τυφώνα Κατρίνα…

Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα, εδώ και εκεί για διάφορα φαινόμενα που συμβαίνουν αν δεν αγαπάς τη δουλειά που κάνεις, και θα γράψω περισσότερα σε άλλο άρθρο σχετικά με τις διακοπές και την υγεία – πληροφοριακά: αν δεν κάνεις διακοπές για ένα χρόνο, έχεις στατιστικά σημαντική μεγαλύτερη πιθανότητα εμφράγματος.

Όπως και να’χει, πιστεύω ακράδαντα ότι όλοι μας θα έπρεπε να κάνουμε δουλειά που να την αγαπάμε, γιατί αυτός είναι ο πιο άμεσος τρόπος να προσφέρουμε στον κόσμο, στην οικογένειά μας, αλλά και στον εαυτό μας. 

Το να είσαι ένας δυσαρεστημένος, μέτριος (ή και κακός) υπάλληλος μόνο και μόνο γιατί φοβάσαι να κάνεις αυτό που σου αρέσει, κοστίζει και σε εσένα, και στην οικογένειά σου, και στην κοινωνία, ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από χρήματα.

Δυσαρεστημένος και απογοητευμένος κόσμος είναι αυτός που:

Θα πληγώνει τους γύρω του γιατί δε θα μπορεί να τους καταλάβει, και θα βρίσκεται χαμένος στο μυαλό του, στις σκέψεις του και στον πόνο του.

Είναι αυτός που θα κόψει τα φτερά στους νέους και θα τους πει να μην ονειρεύονται αλλά να “πατήσουν στην πραγματικότητα”.

Είναι αυτός που θα μεγαλώσει τα παιδιά του με τη νοοτροπία “κάνε αυτό που σου λένε και μην ξεχωρίζεις” και δε θα τα μάθει να ονειρεύονται και να κυνηγούν αυτό που θέλουν – θα τα μεγαλώσει με τη νοοτροπία “να κάνουν κάτι για να τα βγάλουν πέρα”.

Είναι αυτός που θα γκρινιάζει για το οτιδήποτε και θα χαλάει τη διάθεση των γύρω του, και θα προσπαθεί να κάνει όσο λιγότερα μπορεί προκειμένου να μην τον καταλάβουν και τον διώξουν (εν ολίγοις – όση περισσότερη λούφα γίνεται).

Είναι αυτός που θα καταλήξει σε εξαρτήσεις και καταχρήσεις για κακό δικό του και της οικογένειάς του, γιατί θα θέλει κάπως να ξεφύγει απ’την πραγματικότητα που θα έχει δημιουργήσει (ναι, εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητά μας).

Είναι αυτός που θα διαιωνίζει πολλούς φαύλους κύκλους κακών συνηθειών, νοοτροπιών και συμπεριφωρών.

Για να ξεφύγουμε όλων αυτών θα πρέπει να μάθουμε να ακολουθούμε τις κλίσεις μας και να ακούμε την εσωτερική μας φωνούλα – τι μας αρέσει και τι όχι, τι θα ανεχτούμε και τι όχι – και όχι απλά να καθόμαστε ήσυχοι.

Φαντάσου για λίγο, έναν κόσμο που οι άνθρωποι που αγαπούν τη δουλειά τους είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση…

Ανέφερα στην αρχή, πως για να γίνεις καλός σε κάτι, θα πρέπει να το αγαπάς και να έχεις έναν λόγο που να σε πεισμώνει, ώστε να μπορείς να ξεπερνάς όλες τις δυσκολίες που θα βρεις στην πορεία σου.

Αυτό σημαίνει βέβαια, ότι όσο αγαπάς αυτό που κάνεις, τόσο καλύτερος θα γίνεσαι, τόσο περισσότερο θα βελτιώνεσαι, και τόσο περισσότερη αξία θα μπορείς να προσθέσεις στη ζωή του κόσμου, εν γένει, βελτιώνοντας και την υγεία των σχέσεων, του σώματός σου, αλλά και την οικονομική σου άνεση.

Πώς μπορούμε να βρούμε τι αγαπάμε και να το κάνουμε σαν επάγγελμα αντί για χόμπι;

Θέλω, προσωπικά, να ευχαριστήσω τον Σπύρο Μιχαλούλη και όλη τη δουλειά που έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει με την ORIENTUM.gr.

Δεν έχω κάποιο όφελος από τους συνδέσμους (links) παρακάτω, ούτε το λέω για κερδοσκοπικούς λόγους. Όσα γράφω, όπως ξέρετε και μέχρι τώρα, τα γράφω γιατί τα πιστεύω.

Πιστεύω λοιπόν πραγματικά ότι η Orientum μπορεί να σε βοηθήσει να μάθεις τις κλίσεις σου και τον εαυτό σου παραπάνω, καθώς και να σε βοηθήσει να επιλέξεις κατευθύνσεις που δεν ήξερες καν μέχρι τώρα ότι μπορείς να ακολουθήσεις στο μέλλον σου.

Αυτό λοιπόν που έγινε το 2012 πραγματικά άλλαξε τα σχέδιά μου και πολλά από αυτά που ήθελα να κάνω, ήταν όταν γνώρισα τον Σπύρο Μιχαλούλη που προανέφερα και την ORIENTUM.gr, που μαζί με τον Νίκο Παυλάκο έχουν γράψει το Πάμε Πανεπιστήμιο.

Σε συνεργασία με την Δρ. Γεωργία Κουμουνδούρου, δημιούργησαν ένα τεστ με 190 ερωτήσεις που μελετά κατά πόσον σου ταιριάζουν, ποιες σχολές απ’όλη την Ελλάδα. Έψαξαν τι γίνεται σε όλες τις σχολές τις Ελλάδας και τι γίνεται μέσα, αλλά και μετά από αυτές (τι πιστοποιήσεις παίρνεις), και μετά από αυτό το τεστ συζητάς μαζί τους και σου εξηγούν τα αποτελέσματα.

Όταν το έκανα και πήρα τα αποτελέσματα του Horizon και του Profiler, καθώς και ύστερα που έκατσα και το συζήτησα με τον Σπύρο, ήταν από τις πιο διαφωτιστικές στιγμές της ζωής μου.

Κατάλαβα γιατί έκανα πολλά απ’αυτά που έκανα, γιατί δυσκολευόμουν σε άλλα, τι πραγματικά ήθελα, και ποιος πραγματικά ήμουν.

Μου ήρθαν νέες ιδέες για συνδυασμούς που θα’θελα να κάνω, για αδυναμίες που είχα και τι θα έπρεπε να αποφύγω, ή με τι άτομα θα έπρεπε να συνεργαστώ που να με καλύψουν στους συγκεκριμένους τομείς που εγώ υστερώ.

Δεν μπορούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου. Είχα τα αποτελέσματα μπροστά μου, στο χαρτί, να με κοιτάνε κατάματα.

Και είναι άλλο να τα έχεις στο μυαλό σου γενικά, “Ναι, ΟΚ, μου αρέσει αυτό και εκείνο, πάνω κάτω”, και άλλο να τα βλέπεις μπροστά σου με νούμερα και ποσοστά τι σου ταιριάζει και πόσο.

Αυτό το τεστ ήταν ένας απ’τους λόγους που υπάρχει αυτό το site τώρα, και ο Σπύρος ήταν αυτός που με ώθησε να το μεταφρασω στα Ελληνικά και να το στρέψω προς τα Ελληνικά δεδομένα.

Επίσης να αναφέρω ότι αυτό το τεστ το έκανα ΑΦΟΥ είχα τελειώσει το σχολείο, και σίγουρα με ωφέλησε πολυ. Δηλαδή ΔΕΝ είναι μόνο για μαθητές του Λυκείου, και θέλω να το τονίσω αυτό, γιατί πραγματικά πιστεύω ότι όλοι μας θα έπρεπε να κάνουμε δουλειά ή καριέρα που να αγαπάμε, ή τουλάχιστον τη δουλειά στην οποία ήδη βρισκόμαστε, να της προσθέσουμε στοιχεία και να τη στρέψουμε προς τα εκεί που μας αρέσει.

Αυτά λοιπόν που περιλαμβάνονται στο Πάμε Πανεπιστήμιο και στο τεστ της Orientum (το τεστ λέγεται Horizon, και υπάρχει και για Masters – Horizon Masters, καθώς τεστ προσωπικότητας το Profiler) είναι πράγματα που θα έπρεπε να υπάρχουν στο λύκειο σαν μάθημα, ώστε τουλάχιστον να ξέρουμε προς τα που να βαδίσουμε.

Αφού δεν υπάρχει λοιπόν, αισθάνομαι μετά από όλα αυτά που μου προσέφερε, την υποχρέωση να τονίσω το έργο του, και να σας το αναφέρω σε έναν άρθρο τουλάχιστον, ώστε αντί να λέω τα ίδια και τα ίδια σε καφέδες με διάφορους ανθρώπους, να μπορώ να τους δείξω/στείλω αυτό το άρθρο :)

Το τεστ επαγγελματικών κλίσεων Horizon μπορείτε να το βρείτε εδώ, και πραγματικά η αξία που δίνει είναι τουλάχιστον 10.000χ του κόστους του (θα έπρεπε να αξίζει τουλάχιστον το δεκαπλάσιο πιστεύω).

– Προσοχή: το masters είναι για τους φοιτητές (επιλογή master), και το σκέτο είναι για τους μαθητές (επιλογή σχολής), αλλά και τα 2, καθώς και το τεστ χαρακτήρα είναι για όλους, καθώς από όλα θα μάθεις περισσότερα για τον εαυτό σου και τις δυνητικές επιλογές σου.

Κλείνοντας, μία άσκηση:

Προς το παρόν, άρχισε να ψάχνεις και να ανακαλύπτεις περισσότερο τον εαυτό σου, τις κλίσεις σου, τα ενδιαφέροντά σου, τις δυνάμεις σου.

Ξεκίνα να καταγράφεις σε μια συνεχώς εξελισσόμενη λίστα/ημερολόγιο, πράγματα που βλέπεις ότι σε έλκουν, πιάνεις τον εαυτό σου να δακρύζει ή να σκέφτεται “και γω θα το ήθελα αυτό”, και δες ΑΚΡΙΒΩΣ ποιο στοιχείο είναι αυτό που θα ήθελες. Μπορεί να μη σου ταιριάζει όλο αυτό που βλέπεις. Ή μπορεί αυτό που βλέπεις να σου θυμίζει – να σε κάνει να φαντάζεσαι κάτι άλλο. Ξεκαθάρισέ τα όλα.

Σε παρακαλώ το συγκεκριμένο θέμα να το πάρεις στα σοβαρά. Δεν τα λέω θεωρητικά όλα αυτά. 

Έχουν πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα απ’όση πιστεύεις, σε όλους τους τομείς και τις εκφάνσεις της ζωής σου –  την υγεία (νοητική, σωματική και συναισθηματική), τις σχέσεις (με οικογένεια, φίλους και ερωτικές) και τον πλούτο (εσωτερικό και εξωτερικό).

Εάν θες, δες και το βίντεο του Σπύρου απ’το TEDx :)

——————————————

Για τους συνδρομητές είναι ήδη έτοιμο το pdf: “Γνώρισε τον εαυτό σου – Ένας οδηγός 58 ερωτήσεων για να ανακαλύψεις τις κρυφές απαντήσεις του εαυτού σου” με ερωτήσεις για να ανακαλύψεις καλύτερα το ποιος είσαι και τι θέλεις απ’τη ζωή σου, και μπορείς να το βρεις στην “εργαλειοθήκη” που θα πάρεις, μαζί με λοιπά δωράκια. :)

Μπορείς να γίνεις συνδρομητής στη δεξιά στήλη, ή στην αρχική σελίδα.