Είναι εγωισμός το να αγαπάς τον εαυτό σου;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast!

Μπες στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts, πάτα "Follow", και γράψε ένα σύντομο Review, ώστε να το βρει περισσότερος κόσμος που το χρειάζεται!

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Λένε πως "για να αγαπήσεις τους άλλους, θα πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου πρώτα."

Όμως τι εννοούν; Να γίνουμε όλοι εγωιστές και να κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας και να σταματήσουμε να νοιαζόμαστε για τους άλλους;

Πολλοί το παρερμηνεύουν αυτό.

Ρωτάνε:

- Μα το να αγαπάς τον εαυτό σου περισσότερο απ'τους άλλους δεν είναι εγωισμός;
- Αυτό δεν είναι Ναρκισσισμός;
- Δε μας μάθανε να εξυμνούμε την αυτοθυσία και την προσφορά;

Θα πρέπει να σου γκρεμίσω τον κόσμο. Και όμως, ΟΧΙ, δεν είναι εγωισμός.

Όχι, όχι και πάλι όχι.

Η υγειής αυτο-αγάπη και αυτοσεβασμός, είναι η ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΗ ανάγκη του πραγματικού αλτρουισμού, και η ΠΡΩΤΗ προϋπόθεση.

Δε μιλάω για κάτι παθολογικό. Όχι "εγώ είμαι και κανένας άλλος". Ούτε "εγώ είμαι καλύτερος από όλους τους άλλους, και όλοι οι άλλοι είναι υποδεέστεροι". Αυτός είναι Ναρκισσιμός.

Αν όντως, όμως, νοιάζεσαι για τους άλλους και θέλεις να του βοηθάς, θα πρέπει να νοιαστείς πρώτα για τον εαυτό σου, ώστε να μπορείς και να προσφέρεις περισσότερα και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Αν δεν τα'χεις καλά με τον εαυτό σου, όλα σου φταίνε, ενοχλείσαι με το κάθε τι, και όλα σου φαίνονται ψεύτικα και επιτηδευμένα.

Θεωρούμε αυτοθυσία το να αφήνεις τους άλλους να σε πατάνε για να αισθάνονται καλά, ενώ εσύ αισθάνεσαι καταπιεσμένος και παράλληλα νομίζεις ότι κάνεις κάτι καλό.

Όμως ΟΧΙ. Αυτό δεν είναι έξυπνη αυτοθυσία.

Αυτό είναι περιττή, τελείως απερίσκεπτη και κοντόφθαλμη αυτοθυσία.

Γιατί ΔΕΝ γίνεται να συνεχίσει να προσφέρεις έτσι για μεγάλο διάστημα.

Προσφέρεις (φαινομενικά) πολλά τώρα, άμεσα, και στην πορεία απογοητεύεσαι, καταπιέζεσαι, αρχίζεις να γίνεσαι απάνθρωπος, το σιχαίνεσαι και τα παρατάς μιά για πάντα.

- Εγώ του τα προσέφερα όλα, και ο κόσμος είναι αχάριστος!
Θέλει ακόμα παραπάνω!

Έτσι, αν το δεις συνολικά, προσφέρεις ΠΟΛΥ λιγότερα απ'όσα θα μπορούσες να προσφέρεις, αν το έκανες κτήμα σου και μέρος της ζωής σου.

Γι'αυτό θες υγιείς συμπεριφορές, ώστε να περνάς καλά και να σου αρέσουν.

Θες να γίνουν τρόπος ζωής και ταυτότητα για σένα, και όχι απλά κάτι που "το έκανα για κάποιο μικρό διάστημα και το παράτησα, γιατί απογοητεύτηκα".

Με το να αφήνεις τους άλλους να σε πατάνε, όχι μόνο δεν προσφέρεις, αλλά προσπαθείς να πάρεις κιόλας, ασυνείδητα.

- Τι εννοείς;!;! Τι προσπαθώ να πάρω εγώ;

(Εγώ, που γίνομαι χαλί να με πατήσουν!)

Το να το παίζεις "Απόμακρος" ή "Θύμα", είναι και αυτά δύο μορφές "θεάτρου" που μαθαίνουμε να παίζουμε από μικροί, προκειμένου να αποσπάσουμε ενέργεια (υπό τη μορφή προσοχής, αγάπης κλπ) από τους γύρω μας.

Το κάνεις για να πάρεις αγάπη απ'τους άλλους.

Αυτή που δε δίνεις ΕΣΥ στον εαυτό σου.

Αυτό καταστρέφει μέσα σου, τη ζωή σου, και τη ζωή των γύρω σου μακροχρόνια, γιατί αυτό απωθεί τον κόσμο.

Έτσι, πρώτο και σημαντικότερο όλων:

Αγάπα τον εαυτό σου, λες και η ζωή σου εξαρτάται απ'αυτό.

Γιατί έτσι είναι.

Όπως είπαμε και στο προηγούμενο άρθρο, η αγάπη και οι καλές ανθρώπινες σχέσεις είναι η μεγαλύτερη ανάγκη για την ευτυχία μας.

- Όμως πώς το κάνω αυτό; Πώς μπορώ να αγαπήσω τον εαυτό μου;

Μπορείς να το διαβάσεις εδώ: Πώς μπορώ να αγαπήσω περισσότερο τον εαυτό μου;

Διάβασε παραπάνω για τα "Τα Δέκα Συναισθήματα Δύναμης και Ευτυχίας", εδώ.

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ;

Τι έχει να σου προσφέρει το Neuro Self Mastery

Ζούμε σε μία εποχή με άπειρες επιλογές - Ό,τι ψάξουμε μπορούμε να το βρούμε.

  • Υπάρχουν 20 είδη απ'το κάθε προϊόν να επιλέξουμε και δεκάδες διαφορετικές υπηρεσίες ή επιχειρήσεις που εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό.
  • Περισσότερα βιβλία έχουν εκδοθεί πλέον μέσα στα τελευταία 20 χρόνια απ'οτι σε όλα τα προηγούμενα χρόνια ΜΑΖΙ.
  • Κατοικούνται τα περισσότερα μέρη στον πλανήτη και υπάρχουν άπειρα μέρη να δούμε και να εξερευνήσουμε.
  • Οι επιστήμες έχουν διακλαδωθεί και εξειδικευτεί πιο πολύ από ποτέ.

Τι λείπει, όμως, απ'τον κόσμο;

Με τις άπειρες επιλογές και ευκαιρίες που πλέον μας δίνονται, όμως, δημιουργούνται νέα προβλήματα και ανάγκες.

Τα πανεπιστήμια και τα πτυχία έχουν αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό, που πλέον το να έχεις πτυχίο είναι το δεδομένο, και πολλές φορές δεν λέει και τίποτα (τις περισσότερες φορές).

Ο κόσμος καταλήγει να μην το χρειάζεται ή να μην εφαρμόζει τίποτα από αυτά που τον μάθανε στο πεπαλαιωμένο πλέον εκπαιδευτικό σύστημα.

Έτσι καταλήγει να γίνεται όλο και πιο σύνηθες το να προοδεύουν άνθρωποι που παραιτήθηκαν από το Πανεπιστήμιο.

Γιατί αυτοί έμαθαν και είχαν καθημερινή τριβή με το επάγγελμα που θέλανε από πολύ πιο νωρίς - δε χάσανε χρόνο, και μαθαίναν μόνο χρήσιμα πράγματα μέσα από την πρακτική και την εξάσκηση, και την επαφή τους με τον εκάστοτε πελάτη, συνεργάτη και κατάσταση.

Μέσα από την υπερβολή και την αφθονία της σημερινής εποχής, αρχίζουν να αναδύονται οι εξής ανάγκες:

1. Απλούστευση και απλότητα

Στις μέρες μας υπάρχει μεγαλύτερη πολυπλοκότητα από ποτέ.

Ο κόσμος πλέον πληρώνει, επιζητά και αναζητά την απλότητα στη ζωή του.

Όταν κάποιος μπορεί να κάνει κάτι με ποιο απλό και αποτελεσματικό τρόπο, η κοινωνία τον πληρώνει, και τον σπρώχνει προς τα μπροστά.

Η απλότητα είναι κάτι που λείπει σε όλους μας. Το μυαλό μας αποζητά την απλότητα. Ζούμε σε μία κοινωνία που διαδίδει πως οι περισσότερες επιλογές μας φέρνουν την ευτυχία. Όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Η απλότητα είναι αυτή που οδηγεί στην ευτυχία. Όσες περισσότερες επιλογές έχουμε, τόσο πιο δυστυχισμένοι είμαστε, όπως έχουν δείξει οι έρευνες.

"Η απλότητα είναι η υπέρτατη πολυπλoκότητα" ~ Λεονάρντο Ντα Βίντσι~

Click to Tweet

Αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να πιάσουμε κάτι να το αναλύσουμε και να το κάνουμε πολύπλοκο, ώστε να το καταλάβουμε, και να ξαναεπιστρέψουμε στην απλότητα, αυτή τη φορά κατανοώντας το εις βάθος.

2. Καθοδήγηση

Στις μέρες μας υπάρχει λιγότερη καθοδήγηση από ποτέ.

Τα παιδιά έως και τέλος του Λυκείου δεν ξέρουν τι να κάνουν με τη ζωή τους και τις άπειρες επιλογές που τους ανοίγονται. Δεν ξέρουν καν τις επιλογές τους πολλές φορές. Εάν συμπεριλάβεις και τις επιλογές στο εξωτερικό, πάει χάθηκες.

Τα σχολεία δεν ασχολούνται ουσιαστικά με το μέλλον των παιδιών, αλλά με το "να βγάλουμε την ύλη που μας υποχρεώνει το Υπουργείο". Αντικαθιστούν τη Δημιουργικότητα των παιδιών με την Υπακοή, προετοιμάζοντάς τα για ένα δυσλειτουργικό Δημόσιο που είναι πλέον δεινόσαυρος, και καταπατώντας τις ικανότητες που χρειάζονται για το επιχειρείν - ή για να επιχειρίσουν το οτιδήποτε ουσιαστικό για τη ζωή τους.

Το Δημόσιο είναι ένας δεινόσαυρος που περιμένει να πεθάνει. Είναι το τελευταίο σύστημα που θα εξελιχθεί, αφού παραβιάζει βασικούς νόμους της φύσης, και δεν υπάρχει η ευγενής άμιλλα του ανταγωνισμού που υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα και τον υποχρεώνει να εξελιχθεί ώστε να επιβιώσει (όπως κάθε ζωντανός οργανισμός).

Οι γονείς και οι παππούδες δεν μπορούν προσφέρουν καθοδήγηση στις επιλογές των νεώτερων γενεών για πολλούς λόγους:

  • λόγω της άγνοιας των νέων δρώμενων,
  • λόγω της ταχύτητας με την οποία γίνονται τα άλματα στις επιστήμες και στην τεχνολογία, 
  • λόγω των εργαλείων (και του ιντερνετ) που μέχρι πριν 50 χρόνια δεν υπήρχαν
  • λόγω έλλειψης χρόνου και της ανάγκης να εργάζονται συνεχώς ώστε να παρέχουν τα απαραίτητα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σκεφτούν ήρεμα και μακροχρόνια.

Οι επιχειρήσεις ζητούν υπαλλήλους με ικανότητες που δεν τις λαμβάνεις από καμία σχολή, αλλά πρέπει να τις αναζητήσεις και να τις εκπαιδεύσεις από μόνος σου.

Οι περισσότερες σχολές δεν έχουν καμία επαφή πλέον με το τι συμβαίνει στον "έξω κόσμο" και δεν σε προετοιμάζουν καταλλήλως, εστιάζοντας φουλ στην θεωρία, και καθόλου στην πράξη.

Γίνονται καθηγητές άτομα που δεν "το'χουν", δεν έχουν μεταδοτικότητα, δεν έχουν υπομονή ή δημιουργικότητα, και συχνά είτε έγιναν για λάθος λόγους και με λάθος τρόπο καθηγητές, και δεν έχουν ιδέα απο διδασκαλία.

3. Κριτική σκέψη

Στις μέρες μας υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη για κριτική σκέψη από ποτέ.

  • Ώστε ο κάθε άνθρωπος να μπορεί να ξεδιαλύνει μόνος του το περιττό από το χρήσιμο.
  • Ώστε να μπορεί να βρει την ποιότητα μέσα στην ποσότητα και να πετάξει ό,τι δεν του χρειάζεται ή δε λειτουργεί για αυτόν
  • Ώστε να αγκαλιάσει τις δικές του απαντήσεις και να χαράξει το δικό του δρόμο.

Σε μία εποχή που δημοσιεύονται πάνω από 400.000 - 600.000 βιβλία κάθε χρόνο (μόνο στην Αμερική), και γράφονται πάνω από 70.000.000 νέα άρθρα κάθε μήνα, και να θες να τα διαβάσεις όλα, δεν σου φτάνουν ούτε 1.000 χρόνια.

Ο όγκος της πληροφορίας που βγαίνει συνεχώς είναι τόσο τεράστιος, και υπάρχει τόσο μεγάλη ανακύκλωση της πληροφορίας, αλλά και παραπληροφόρηση, που εάν κάποιος δεν μπορεί να σκεφτεί από μόνος του και να ξεσκαρτάρει το καλό από το περιττό, είναι καταδικασμένος να κυνηγάει την ουρά του.

4. Εποικοδομητική αμφισβήτηση

Στις μέρες μας υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη για εποικοδομητική αμφισβήτηση και διάλογο από ποτέ.

Το να μην πιστεύουμε ό,τι μας λένε και να ζητούμε αποδείξεις.

Πλέον, με τόσες νέες έρευνες που βγαίνουν συνεχώς (εκ των οποίων κάποιες σωστές, κάποιες με στατιστικά λάθη, κάποιες με "μαγειρεμένα" νούμερα προκειμένου να δημοσιευτούν, που ξεγελάνε τον κόσμο), ο κόσμος χρειάζειται κάπως να μπορεί να ελιχθεί μέσα σε αυτό τον λαβύρινθο.

Πλέον υπάρχουν βάσιμες ενστάσεις για τις περισσότερες ιδέες και σκέψεις. Υπάρχουν έρευνες που υποστηρίζουν όλες τις αντίπαλες απόψεις.

Χρειάζεται να μπορείς να αμφισβητείς τα όσα ακούς ακόμα και αν προέρχονται απο "αυθεντίες" στο χώρο, και να μπορείς να επεξεργάζεσαι την "μασημένη τροφή" που σου δίνουν.

Και χρειάζεται να χτίσεις την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου και την αυτοπεποίθησή σου, ώστε

  1. καταρχάς να μην προσβάλλεσαι εύκολα,
  2. να μπορείς να δεις την αντίθετη όψη και τους ισχυρισμούς του άλλου και να καταλάβεις τι εννοεί
  3. να μπορείς να κάνεις οικοδομητική κουβέντα ώστε να πάρεις κάτι από αυτήν
  4. να είσαι αρκετά ευέλικτος ώστε να μπορείς να αλλάξεις τις απόψεις σου εάν κάπου έχεις λάθος
  5. να είσαι υπεράνω των απόψεών σου, ώστε να μπορείς να αναγνωρίσεις και να παραδεχτείς ότι κάνεις λάθος.

Αλλά πάνω απ'όλα:

5. ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Ή αλλιώς, η ανάγκη του να κατανοούμε τον εαυτό μας, να τον μάθουμε όσο καλύτερα μπορούμε, ώστε εν συνεχεία να μπορούμε να πάρουμε τον έλεγχο της ζωής μας.​

Για να μπορέσεις να κατακτήσεις τον οποιοδήποτε στόχο, θα πρέπει να μπορέσεις πρώτα να καταλάβεις τον εαυτό σου, και να ξεπεράσεις τον παλιό σου εαυτό και τρόπο σκέψης, με κάποιο τρόπο.

Η Αυτογνωσία είναι το πρώτο και σημαντικότερο βήμα για να σταματήσεις να "πυροβολάς τα πόδια σου", και να σαμποτάρεις τον εαυτό σου και τις προσπάθειές σου.

Τη θες για να μπορείς να μάθεις από τα λάθη που επαναλαμβάνονται  με το μικρότερο δυνατό κόστος (ψυχολογικό ή υλικό), και να μπορέσεις να πετύχεις τον στόχο σου, μικρό ή μεγάλο, και να προχωρήσεις στο επόμενο κεφάλαιο.

Τη χρειάζεσαι για να ξέρεις τα αδύναμα σημεία σου, και τι θα εκμεταλλευτούν οι άλλοι για να σε παρασύρουν έξω από τον δρόμο σου.

Υπάρχουν πλέον τόσα άπειρα ερεθίσματα γύρω μας που είναι πανεύκολο αποπροσανατολιστείς, να "σκοντάψεις" και να χαθείς σε επικίνδυνα σκοτεινά δρομάκια ή να καταλήξεις να κάνεις κύκλους χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Έχει ήδη ξεκινήσει ένας πόλεμος για την προσοχή μας. 

Τηλέφωνα, μηνύματα, ειδοποιήσεις, απαιτήσεις, καθήκοντα, διαφημίσεις όπου και να κοιτάξεις. Όλοι κυνηγάνε να αποσπάσουν μέρος της προσοχής μας.

Η προσοχή μας, όπως και η ενέργεια και ο χρόνος μας είναι από τα αγαθά που πρέπει να διαφυλάσσεις ως κόρη οφθαλμού, γιατί όποιος ελέγχει την προσοχή σου, ελέγχει και τη ζωή σου.

Ο κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη κάποιας καθοδήγησης μέσα στο σκοτάδι του χάους.

Το να αρχίσεις να γνωρίζεις τον εαυτό σου, να ακούς την εσωτερική σου φωνή και να καταλάβεις τι σου ταιριάζει και τι όχι, είναι σαν να ρίχνεις φως σε σκοτεινά μέρη - σε εκείνα τα μέρη που ναι μεν μπορεί να κρύβουν τέρατα, όμως είναι τα τέρατα που θα κληθείς να αντιμετωπίσεις αργά ή γρήγορα, γιατί κρύβουν τον θησαυρό που ψάχνεις.

Έτσι, λοιπόν, ελπίζω να αρχίζεις να καταλαβαίνεις ποια η χρησιμότητα της αυτογνωσίας και της αυτοκυριαρχίας στις μέρες μας.

Χωρίς αυτογνωσία (και εντέλει αυτοκυριαρχία), ο εξωτερικός κόσμος θα κυριαρχήσει στη ζωή μας, και θα γίνουμε το κλασσικό χαριτωμένο σκυλάκι που κυνηγάει τα μπαλάκια που του πετάνε και δεν ξέρει πού να πρωτοπάει. Εάν δεν σταματήσει όμως αυτό, μετά από καιρό καταλήγει μία μίζερη ύπαρξη που κάθεται στη γωνία του γιατί δεν μπορεί να πιάσει κανένα μπαλάκι, και προσπαθεί να αποτρέψει και τους άλλους.

Το Neuro-Self-Mastery, λοιπόν, ασχολείται με το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να ανακαλύψει τον εαυτό του και σιγά σιγά να τον κατανοήσει και να αρχίσει να χρησιμοποιεί τα όσα μαθαίνει για να βελτιώσει την καθημερινή του ζωή.

Με αυτή την αναζήτηση της αυτο-κυριαρχίας, τους πειραματισμούς, και τις μικρές επιτυχίες να συσσωρεύονται, ξεκινάμε ένα φαινόμενο κύματος  (ripple effect), που εξαπλώνεται σε όλους τους τομείς της ζωής μας και όχι μόνο.

Εξαπλώνεται ταυτόχρονα στους ανθρώπους γύρω μας - στα αγαπημένα μας πρόσωπα, στις ομάδες που ανήκουμε, στην κοινωνία μας, στη χώρα μας, και τελικά σε όλον τον κόσμο.

Είπαμε - τα πάντα είναι ένα, και αυτό ισχύει και για τους ανθρώπους - ναι, ακόμη και ένας άνθρωπος είναι αρκετός για να επηρεάσει το σύνολο. Κανένας δεν είναι ξεχωριστός από το σύνολο, και κάθε τι που κάνεις ή δεν κάνεις, προσθέτει ή αφαιρεί από όλη την ανθρωπότητα.

Έτσι...

Για να μπορέσεις να αλλάξεις τον κόσμο αύριο,
θα πρέπει να ξεκινήσεις από τον εαυτό σου σήμερα. ~

Και αυτό που επιζητούμε, περισσότερο απ'όλα, είναι να ξαναβρούμε την ευτυχία μας, το χαμόγελό μας και το πάθος μας για ζωή.

Γιατί;

Γιατί είναι ο στόχος με τη μεγαλύτερη αξία, ο οποίος στη διαδρομή μας μετατρέπει σε κάτι παραπάνω, και μας οδηγεί στο να ανακαλύψουμε το ποιοι είμαστε, τι μπορούμε να κάνουμε και τι ρόλο ήρθαμε να παίξουμε σε αυτόν τον κόσμο.

Και στη συνέχεια, μπορούμε να εμφυσήσουμε και στους άλλους αυτή την ενέργεια και το πάθος, ώστε να τους υποστηρίξουμε και αυτούς στον αντίστοιχο αγώνα τους για εξέλιξη.

Τι έχει να σου προσφέρει το Neuro-Self-Mastery;

Θα μοιραστώ μαζί σου σκέψεις, ιδέες, άρθρα, βίντεο, σειρές μαθημάτων και ό,τι άλλο μπορεί να σε βοηθήσει (επιστημονικώς αποδεδειγμένα όσα περισσότερα μπορώ) που να αφορούν την υπέρτατη πρόκληση για τον κάθε άνθρωπο, όποιον στόχο και να έχει: την Αυτογνωσία, την Διαχείριση των καταστάσεων, και την Τελείωση, που είναι τα μεγάλα βήματα της εξελικτικής μας πορείας.

Νευρο- γιατί το στοιχείο κλειδί, εδώ, είναι ο Εγκέφαλος και το Νευρικό μας Σύστημα.

Ο εγκέφαλός σου είναι ο πιο φανταστικός υψηλής-τεχνολογίας υπερ-υπολογιστής και αυτόματος-μηχανισμός που υπάρχει στον πλανήτη μας αυτή τη στιγμή.

Το site αυτό ονομάζεται Neuro-Self-Mastery (Νευρο-αυτο-κυριαρχία) για 2 λόγους:

Πρώτον: Αφορά την Εξερεύνηση, την Κατανόηση και την Κυριαρχία ΕΠΙ του Νευρικού μας συστήματος (της μηχανής/υπολογιστή) και κατ'επέκταση στην κατανόηση και εκπαίδευση του Μυαλού μας (του χρήστη) - με απλά λόγια και χωρίς να χρειάζεστε εξοικίωση με περίεργους όρους!

Γιατί ΓΙΝΕΤΑΙ να γίνουμε εμείς οι κυρίαρχοι του μυαλού και της ζωής μας.

Δεύτερον: Πιστεύω ότι η Αυτοκυριαρχία είναι ο πιο δύσκολος αλλά και ο στόχος με την υψηλότερη ανταπόδοση. Είναι η μητέρα όλων των υπόλοιπων στόχων που κάποιος μπορεί να προσπαθήσει να επιτύχει.

Όλοι οι στόχοι από αυτόν περνάνε προκειμένου να επιτευχθούν.

Είτε κάποιος έχει όνειρο μία Lamborghini, είτε το ιδιωτικό του νησί, είτε οικονομική ανεξαρτησία, είτε την ωραιότερη κοπέλα (ή άντρα) στον πλανήτη, είτε να χάσει κιλά, είτε να αναπτυχθεί πνευματικά, είτε μία αγαπημένη οικογένεια, είτε το να βελτιώσει όλο τον κόσμο και να πολεμίσει την παγκόσμια φτώχια, αδικία και πείνα.

Ό,ΤΙ και να επιθυμείς, απαιτεί Αυτογνωσία και Αυτοκυριαρχία.

Όλοι οι στόχοι είναι διαφορετικά μονοπάτια που οδηγούν στον ίδιο σκοπό, σε διαφορετικό βαθμό και με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα μας.

Όπως είχε πει ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι (που θα διαβάσεις αρκετά για αυτό στο NeuroSelfMastery: "Δεν μπορεί κάποιος να έχει μικρότερη ή μεγαλύτερη κυριαρχία από την κυριαρχία που έχει επί του εαυτού του."

Ποτέ δεν θα έχεις μεγαλύτερη ή μικρότερη εξουσία απ'αυτή που έχεις πάνω στον εαυτό σου...
τα ύψη της επιτυχίας ενός ανθρώπου μετρώνται από την αυτο-κυριαρχία του,
και τα βάθη της αποτυχίας του από την αυτο-εγκατάλειψή του.
...Και αυτός ο νόμος είναι η έκφραση της αιώνιας δικαιοσύνης.
Αυτός που δεν μπορεί να εξουσιάσει τον εαυτό του, δεν θα έχει καμία εξουσία πάνω σε άλλους."

~ Leonardo da Vinci ~

Η φιλοσοφία του Neuroselfmastery είναι ο συνδιασμός των Νευροεπιστημών ("δύση") με την Αυτοκυριαρχία ("ανατολή").

Θα δεις πως τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο, και "ή αυτό ή το άλλο", αλλά και τα δύο - όλα αποχρώσεις του γκρι. ?

Δεν είναι ή "φιλοσοφία" Ή "επιστήμη", αλλά και τα δύο, καθώς η φιλοσοφία κρύβει επιστήμη, και η επιστήμη έχει φιλοσοφία.

Όλες οι επιστήμες και οι κλάδοι αρχίζουν σιγά σιγά να συνδέονται και να αναμειγνύονται, όπως και στα αρχαία χρόνια.

Είναι στην τάση των ανθρώπων να παίρνουν τα απλά και να τα κάνουν πολύπλοκα, να τα αναλύουν και να τα υπερ-αναλύουν, προκειμένου να καταλάβουν, να μάθουν και να εξασκηθούν, σαν "ασκήσεις επί χάρτου".

Στη συνέχεια τείνουν να επανέρχονται σιγά σιγά στην απλότητα - αλλά αυτή τη φορά γνωρίζοντας - έχοντας πάρει το μάθημά τους.

Έτσι λοιπόν, όπως πάλι έλεγε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι:

"Τα πάντα είναι ένα, τα πάντα συνδέονται"
και
"Αν δεν βλέπεις τη σύνδεση, δεν κοιτάς αρκετά προσεκτικά."

Οι επιστήμες τείνουν να αναμυγνύονται πλέον και να αλληλο-ενισχύονται.

Και αν και πιστεύουμε πως διαχωρίζονται και διακλαδίζονται ακόμη περισσότερο, και υπο-εξειδικεύονται, μας ξεγελά το μυαλό μας - μας φαίνονται να διαχωρίζονται ενώ στην πραγματικότητα συνδέονται, και απλά εμείς δίνουμε νέες και διαφορετικές ταμπέλες.

Μπες να κατεβάσεις το Δωρεάν Πακέτο Εξερεύνησης του Εαυτού σου για να ξεκινήσεις το ταξίδι προς την Αυτο Κυριαρχία και μία ζωή εσύ όπως την επιθυμείς. 

Εδώ μπορείς να βρεις τις Βασικές Αρχές του Neuro-Self-Mastery.

Τι δε σου λένε για την “Αισιοδοξία”;

Μπορείς και να το ακούσεις πατώντας το play!

Ακολούθησε το Neuroselfmastery Podcast στην αγαπημένη σου πλατφόρμα για Podcasts:

iTunes | Overcast  | Stitcher | Spotify | Castbox

Πήγαινα στα ΚΕΠ σήμερα να κάνω μερικές δουλειές που έλεγα καιρό τώρα να κάνω…

Και καθώς πάω να μπω, μαζί με μια άλλη κυρία που πέτυχα στην πόρτα, ανακαλύπτουμε ότι έχουν απεργία.

Ενοχλήθηκε πολύ, και άρχισε να γκρινιάζει.

Εγώ της το γυρνάω και της λέω γελώντας “μία φορά είπα και γω να κάνω τα γραφειοκρατικά και έχουν απεργία χαχαχαχα”.

Και μου λέει θλιμμένη “πήρα άδεια για να τα κάνω…” – και της απαντάω – “ωραία, άρα έχετε ελεύθερη μέρα, μπορείτε να κάνετε ό,τι άλλο θέλετε!” και με κοιτάει περίεργα και φεύγει…

Αυτή έφυγε ενοχλημένη, εγώ έφυγα γελώντας, και σκεφτόμενος ΟΚ, ελεύθερο πρωινό τελικά, πάμε για διάβασμα ή συγγραφή.

Είχα backup plan.

Και εκεί μου έρχεται η ιδέα της διαφοράς “θετικής σκέψης”, με τη “θετική νοοτροπία” (που δε λένε στα βιβλία “αυτοβελτίωσης” και του “θετικού κινήματος”).

Πολλοί νομίζουν ότι “αισιοδοξία” και η “θετική σκέψη” είναι η επανάληψη θετικών φράσεων:

  • Είμαι ο καλύτερος. Είμαι ο καλύτερος. Είμαι ο καλύτερος.
  • Γίνομαι πλούσιος. Γίνομαι πλούσιος. Γίνομαι πλούσιος.
  • Είμαι υγιής. Κάθε μέρα γίνομαι καλύτερος” κλπ κλπ κλπ και να τα επαναλαμβάνουν συνεχώς μέχρι τελικής πτώσεως.

Όμως ξέρουν ότι κοροϊδεύουν τον εαυτό τους μέσα τους.

Το νοιώθουν (και έχει αποδειχτεί ότι αυτό αυξάνει την πιθανότητα για κατάθλιψη και αρνητικά συναισθήματα γενικότερα). 

Γιατί;

Γιατί τα αποτελέσματα, οι πράξεις τους και όλη τους η πραγματικότητα πάει κόντρα σε αυτά που λένε.

Δεν είναι “ρεαλιστικά”.

Και επιπλέον, με το να τα λένε αυτά, θυμίζουν στον εαυτό τους ότι δεν κάνουν κάτι για αυτά που λένε!

Ή [τα βιβλία αυτοβελτίωσης] τους λένε το να σκέφτονται συνεχώς αυτά που θέλουν, να περνάνε ώρες “οραματιζόμενοι” τους στόχους τους να πραγματοποιούνται, και την χαρά που θα έχουν τότε… (πράγμα που μερικές φορές μειώνει το κίνητρο να κάνεις τη δουλειά που απαιτείται).

Κάτι που επίσης δεν λειτουργεί (από μόνο του και έτσι όπως το περιγράφουν).

Αυτό που δε λένε είναι ότι υπάρχει και ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ αισιοδοξία.

Ω, ναι.

Ο ρεαλισμός δεν είναι απαραίτητα απαισιόδοξος και μπορεί να συνδιαστεί άψογα με τη θετική σκέψη.

***Βασικά είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα ο ρεαλισμός με τη θετική σκέψη, που αν δεν υπάρχει το ένα, το άλλο κάνει περισσότερο ΚΑΚΟ, παρά καλό από μόνο του.***

Θες να δεις μερικά παραδείγματα θετικών ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΩΝ αισιόδοξων φράσεων (= φράσεις if this, then that);

Θέλω να είμαι υγιής (να φτάσω τα Χ κιλά, Ψ λίπος, Υ άλλα χαρακτηριστικά – ευλυγισία, δύναμη κλπ).

  • Όκ, αυτή τι στιγμή κάνω τα …., …. και ….. . Τι άλλο μπορώ να κάνω;
  • Τι μπορώ να βελτιώσω;
  • Τι πρόβλημα μπορεί να προκύψει στις Χ περιστάσεις; (Όταν πάω μία βόλτα, όταν βγω με τους φίλους μου, όταν τύχει να κάνουμε παραγγελία, όταν είμαι έξω στις 6 το πρωί και θέλω κάτι να φάω; Όταν είμαι κουρασμένος και δεν μπορώ να πάω γυμναστήριο; Όταν πάω γυμναστήριο αλλά είναι κλειστό; Όταν πονάω σε όλο μου το σώμα και δεν μπορώ να πάω; Όταν έχω κανονίσει και δεν προλαβαίνω;)
  • Ο καλύτερος τρόπος να τα αντιμετωπίσω όταν προκύψουν είναι……. (και βρίσκεις 3+ διαφορετικές λύσεις για κάθε πρόβλημα).

Θέλω να κατακτήσω πλήρη οικονομική ελευθερία.

  • Οκ, τι κάνω για αυτό τώρα;
  • Γιατί δεν είμαι ήδη οικονομικά ανεξάρτητος; Τι με εμποδίζει; Τι με τραβάει κάτω; Τι με κρατάει δεμένο στη θέση μου;
  • Τι πιστεύω / κάνω / τι συνήθειες έχω που με έχουν οδηγήσει εδώ που είμαι;
  • Τι λάθη κάνω, πώς μπορώ να τα εντοπίσω, τι μπορώ να διαβάσω να ξεστραβωθώ, και ποιος μπορεί να με βοηθήσει;
  • Τι δεν γνωρίζω που με καταστρέφει και πώς μπορώ να το φτιάξω αυτό;
  • Πού είμαι δυνατός και τι προβλήματα μπορώ να λύσω για τον κόσμο;
  • Τι μπορώ να κάνω όταν προκύψει το Χ Ψ Ω; Τι θα κάνω αν προκύψει ελεύθερος χρόνος;
  • Τι μπορώ να ακούω όσο θα είμαι στα ΜΜΜ ή στο αυτοκίνητο ή σε αναμονή ή σε νεκρό χρόνο (πιάτα, σφουγγάρισμα, δουλειές χωρίς πολλή σκέψη) –  (υπάρχουν τόσα podcasts, videos, audio)
  • Πού μπορώ να γνωρίσω περισσότερα άτομα με τα Χ χαρακτηριστικά που θέλω; Ποιους γνωρίζω ήδη που να έχουν αυτά;
  • Ποιες είναι 3+ διαφορετικές λύσεις για κάθε ένα από τα παραπάνω “πρόβληματα”

Βλέπεις τη διαφορά;

Βλέπεις ότι οι πρωτες “θετικές φράσεις” δεν έχουν κανένα νόημα και είναι σαν να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου γιατί ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να μεταφραστούν σε ΠΡΑΞΕΙΣ;

Βλέπεις ότι στη δεύτερη περίπτωση οι φράσεις είναι “ρεαλιστικές” μεν, δηλαδή σου λένε πως “φίλε, ο δρόμος δεν είναι εύκολος, θα αντιμετωπίσεις δυσκολίες”, ΑΛΛΑ είναι και αισιόδοξες, δε, δηλαδή “όταν αντιμετωπίσεις αυτές τις δυσκολίες, θα κάνεις αυτο και εκείνο και το παρ’άλλο”.

ΑΥΤΟ είναι η πραγματική, ρεαλιστική αισιοδοξία.

Η σιγουριά που σου δίνει αυτό είναι 1.000.000 φορές μεγαλύτερη από την πρώτη περίπτωση.

Όταν έχεις ένα μεγαλύτερο πλάνο για τη ζωή σου, πράγματα που θες να κάνεις, να καταφέρεις και να ζήσεις, κάθε αναποδιά μπορείς να την εκμεταλευτείς για το καλύτερο, αρκεί να έχεις ανοιχτό το μυαλό σου στις λύσεις και να πιστεύεις στον εαυτό σου ώστε ό,τι πρόβλημα και να εμφανιστεί να ξέρεις ότι μπορείς να το λύσεις.

Γιατί;

Γιατί το έχεις ξανακάνει, ή έχεις προνοήσει.

Αν όχι, κάτι σε μαθαίνει για το τι θα κάνεις την επόμενη φορά. ;)

Σας εύχομαι να είστε ή να γίνετε ρεαλιστικά αισιόδοξοι σε όλους τους τομείς.

***Προσοχή: η θετική σκέψη χωρίς ρεαλισμό, και ο ρεαλισμός χωρίς θετική σκέψη είναι σαμποτέρ από μόνοι τους, και οδηγούν στην αναβλητικότητα και τη στασιμότητα.***

Αν θες να μάθεις περισσότερα για τους εσωτερικούς μας Σαμποτέρ, διάβασε εδώ:

Επίσης μπορεί να σε ενδιαφέρει αυτό:

Πώς θα ξέρεις ποιος είναι ο Αληθινός σου Προορισμός; (ιστορία Γιώργου part 4)

Σε έναν του καφέ τους ο Γιώργος με τον διευθυντή του, πιάσαν την κουβέντα που είχαν αφήσει στη μέση την προηγούμενη φορά

«Δεν μου λες ρε Παναγιώτη, είπαμε ότι δε μετράει τόσο ο προορισμός, όσο το ταξίδι, και ότι ο δρόμος, οι λύσεις και οι ευκαιρίες θα εμφανίζονται καθ’οδόν.

Αλλά πώς ξέρεις ότι έχεις τον σωστό προορισμό;

Πώς ξέρω εγώ ότι από όοοολα αυτά που μου αρέσουν, αυτός είναι ο αληθινός προορισμός μου;

Πώς μπορώ να τον ξεχωρίσω από τον θόρυβο που κάνουν όλα τα υπόλοιπα που θέλω;

Και πάνω απ’όλα – πώς ξέρω ότι δε θα το μετανοιώσω στην πορεία;» ρωτάει ο Γιώργος.

Ο Παναγιώτης ανακάθεται λίγο στην καρέκλα του και του λέει χαμηλόφωνα, ψιθυρίζοντας σχεδόν, σαν να του αποκαλύπτει ένα μεγάλο μυστικό:

«Ο αληθινός προορισμός είναι αυτό που θες περισσότερο απ’όλα τ’άλλα, και δε θα το μετανοιώσεις όσες δυσκολίες και να αντιμετωπίσεις.

Ο αληθινός προορισμός είναι αυτός που θα σε γεμίσει μεν, αλλά σε φοβίζει περισσότερο απ’όλους τους άλλους.

Είναι αυτός που έχει τον πιο δύσκολο δρόμο για σένα

Δεν θα τον παραδεχτείς και δε θα σου φανερωθεί αμέσως.

Αλλά είναι αυτό που εάν δεις κάτι αντίστοιχο σε κάποια ταινία δακρύζεις.

Εάν δεις κάποιον να το έχει, να το ζει ή να παλεύει προς τα εκεί, τον ζηλεύεις μέσα σου.

Όχι με την κακή έννοια, αλλά με την καλή – αυτή που λες στον εαυτό σου «θέλω και εγώ…».

Είναι αυτό που μπορεί να το ήθελες από μικρός, αλλά αργότερα όσο μεγάλωνες, ήρθαν οι ενήλικες με τις δικές τους ανασφάλειες και περιορισμούς για τον κόσμο και σου είπαν “καλά τα όνειρα, αλλά γίνε ρεαλιστής, ο κόσμος δε δουλεύει τόσο απλά, πρέπει να κάνεις κάτι για να επιβιώσεις.”

Ή μπορεί να μη σε περιόρισαν άμεσα, αλλά έμμεσα – να προέβαλαν πάνω σου τις δικές τους επιθυμίες, απωθημένα και όνειρα που είχαν μικροί αλλά αγνοήσαν για πάρα πολύ καιρό, και να σε σπρώξαν προς τα εκεί – προς τον δικό τους δρόμο.

Έναν δρόμο που δεν είναι δικός σου.

Πρόσεχε μην ακολουθήσεις τους δρόμους τους άλλους, γιατί μπορεί να μην είναι ο δικός σου δρόμος.

Ο αληθινός σου δρόμος είναι αυτό που αναβάλλεις συνεχώς..

…Και προσπαθείς να ξεχαστείς με πιο εύκολους μικρο-προορισμούς και επιτυχίες, προκειμένου να αποσπάσεις την προσοχή σου από αυτό που είναι το δύσκολο και το καλύτερο για σένα…

Γιατί νομίζεις ότι ο κόσμος καταλήγει σε τόσους εθισμούς που του μουδιάζουν το μυαλό;

Ίσως βέβαια να τον θεωρούσες υπεράνω των ικανοτήτων σου και γι’αυτό να τον απέρριπτες μονομιάς μέχρι τώρα. 

Και επειδή τον θεωρούσες ακατόρθωτο, αυτό συνεχίζει να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Ενώ ξέρεις πολύ καλά μέσα σου ότι αυτό είναι αυτό που ήθελες εξ αρχής.

Ξέρεις ότι αυτό θα σου φέρει τη μεγαλύτερη χαρά, ικανοποίηση, πληρότητα, αυτοσεβασμό και αναγνώριση.

Όμως σου λέω: αυτός είναι η Νέα σου Ιθάκη.

Το επόμενο βήμα για σένα λοιπόν, είναι να καθορίσεις αυτό:

Τι φοβάσαι περισσότερο απ’όλα;

Τι θα ήθελες, αλλά έχει τόσο πολύ κόπο, ενέργεια και δυσκολίες που σε αποθαρρύνει;

Τι είναι αυτό που σε θολώνει από τη δυσκολία, και καταλήγεις να ασχολείσαι με δευτερεύοντα και τριτεύοντα πράγματα και επιτυχίες;

Τι είναι ο μεγαλύτερος και πιο δύσκολος στόχος που θα μπορούσες να θέσεις;

Τι είναι αυτό που λες – ναι, θα το ήθελα, αλλά αποκλείεται εγώ να τα καταφέρω;

Πίστεψε στον εαυτό σου.
Άνοιξε τα φτερά σου και πέτα.
Γιατί αν δεν το κάνεις εσύ,
κανένας άλλος δεν πρόκειται να το κάνει για εσένα.

Κάτσε και συζήτησέ το με τον εαυτό σου.

Κάνε τις ερωτήσεις* των κλίσεων και των δυνάμεών σου (για τους συνδρομητές έχω pdf 25+33extra ερωτήσεων, μερικές εκ των οποίων είναι οι παρακάτω – γράφεσαι στη δεξιά στήλη).

Σκέψου και απάντα τις εξής ερωτήσεις για να βρεις πού είσαι δυνατός.

  • Τι σε κάνει πιο ευτυχισμένο στη ζωή σου; Τι σε ενθουσιάζει;
  • Τι θα έκανες εάν ήξερες ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχεις;
  • Τι φοβάσαι περισσότερο για την επόμενη γεννεά;
  • Εάν μπορούσες να είσαι μέρος του κοινού, στην δική σου κηδεία (100+ χρονών), τι θα ήθελες να ακούσεις τους ανθρώπους να λένε για εσένα;
  • Ποιας Επανάστασης θα ήθελες να ηγηθείς;

Όλες αυτές τις ερωτήσεις, γράψ’τες κάπου, και πάρ’τες μαζί σου σε ένα ήρεμο μέρος.

Που ξέρεις ότι δε θα σε ενοχλήσουν για τουλάχιστον μία ώρα.

Μπορείς στο δάσος, ή σε μία ωραία καφετέρια ή έναν κήπο στο κέντρο ή σε μία βιβλιοθήκη.

Όπου σε εμπέει περισσότερο.

Και κάτσε και γράψε ασταμάτητα.

Άφησε ελεύθερο το μυαλό σου.

Μη κριτικάρεις καμία ιδέα. Μην κριτικάρεις τίποτα.

Το νόημα είναι να τα βγάλεις από μέσα σου στο χαρτί απευθείας, με όσο λιγότερη λογοκρισία γίνεται.» κατέληξε ο Παναγιώτης.

Μετά από όλες αυτές τις ερωτήσεις, ο Γιώργος είχε μείνει άναυδος.

Απαντήσεις είχαν αρχίσει να ξεπηδούν στο μυαλό του, σκέψεις, ιδέες και όνειρα από καιρού ξεχασμένα.

Αφού τις κατέγραψε ο Γιώργος και τις συζήτησαν λίγο, τον ευχαρίστησε και έφυγε.

Στον δρόμο για τον γυρισμό άρχισε να σιγοσφυρίζει χαρούμενος.

Είχε πολύ καιρό να το κάνει.

Σημειώσεις:

**Αυτές, και αρκετές ακόμα ερωτήσεις, έχω στο (ανανεωμένο) pdf για τους συνδρομητές – 25 βασικές (+33 έξτρα) ερωτήσεις για να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου – και έτσι να μπορείς να κάνεις πιο συνειδητά τα επόμενά σου βήματα.

Συνδρομητής μπορείς να γίνεις στα δεξιά βάζοντας το email σου και επιβεβαιώνοντάς το θα σου αποσταλλεί το link να τα κατεβάσεις.**

Αν σου άρεσε, like + share στο Facebook (ή όπου αλλού θες) :)

Αν θες να διαβάσεις περισσότερα για το ποιοι είναι οι 4 πιο συνηθισμένοι λόγοι που φοβόμαστε να πάρουμε αποφάσεις και το αναβάλλουμε συνεχώς – και πώς μπορούμε να τους ξεπεράσουμε, κοίτα εδώ: Οι 4 κύριοι λόγοι που δεν παίρνουμε αποφάσεις

Προηγούμενη ιστορία εδώ – Μέρος 3: Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι;

Επόμενη ιστορία εδώ – Μέρος 5: Τι και αν το μετανοιώσω αυτό που επέλεξα;

Τι περιμένεις για να ξεκινήσεις το ταξίδι; (ιστορία Γιώργου part 3)

Στα προηγούμενα επεισόδια της ιστορίας:

Ο Γιώργος πέρασε μια δύσκολη περίοδο στη ζωή του.

Όμως, επέλεξε να γίνει ο κυβερνήτης της ζωής του και να αναλάβει τις ευθύνες του.

Αλλά πάνω απ’όλα, επέλεξε να συγχωρέσει τον εαυτό του για το παρελθόν που δεν μπορούσε να αλλάξει.

Έτσι, θέλοντας να μάθει περισσότερα για να βγει απ’τη «καταιγίδα» που αντιμετώπιζε, πήγε στον Παναγιώτη, τον διευθυντή και μέντορά του, για να τον ρωτήσει και να συζητήσουν ποιο είναι το επόμενο βήμα.

Βρήκε, λοιπόν, τον Παναγιώτη στο γραφείο του, να κάθεται πίσω από ένα σωρό βιβλία και χαρτιά και να μελετάει.


«Παναγιώτη, θέλω να μου πεις το επόμενο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.»

«Τη σωστή κατεύθυνση προς τα πού;» ρωτάει πονηρά ο Παναγιώτης, αφήνοντας κάτω τα χαρτιά.

«Τι εννοείς, προς τα εκεί που θέλω να πάω»

«Ώστε ξέρεις πού θες να πας;»

«Θέλω να βγω από την καταιγίδα, είχαμε πει την προηγούμενη φορά…»

«Γιώργο μου, μου λες που ΔΕΝ θες να πας. Εγώ σε ρώτησα πού ΘΕΣ να πας. Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.»

Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.

«Γιατί δεν αρκεί το να θέλω να βγω απ’την καταιγίδα;»

«Σκέψου λίγο.

Τι θα γίνει εάν βγεις απ’την καταιγίδα και καταλάβεις πως βρίσκεσαι στο διαμετρικά αντίθετο σημείο από αυτό που ήθελες να πας;…

Πέρα απ’αυτό, δυστυχώς η ψυχολογία μας δεν είναι τόσο απλή όσο ο καιρός (έστω ότι ο καιρός είναι κάτι απλό).

Όσο θα συνεχίζεις να εστιάζεις στην «καταιγίδα» μέσα σου, τόσο αυτή θα συνεχίζει να διαιωνίζεται και να υπάρχει, και τόσο περισσότερο, ασυνείδητα, θα κάνεις ενέργειες που θα σε κρατάνε παγιδευμένο μέσα της. Σου ξαναλέω:

Όσο επικεντρώνεσαι στο πρόβλημα, δε θα βρεις τη λύση.

Θα πρέπει να αντιληφθείς πως το πρόβλημα είναι μια ψευδαίσθηση:

Δεν υπάρχει καταιγίδα – εσύ τη δημιουργείς μέσα σου.

Τείνουμε να πηγαίνουμε προς τα εκεί που εστιάζουμε, και αυτά στα οποία εστιάζουμε τείνουν να μεγενθύνονται, στο μυαλό μας…»

Αυτά στα οποία εστιάζουμε τείνουν να μεγενθύνονται, στο μυαλό μας.

«Άρα θα πρέπει να αρχίσω να εστιάζω πού θέλω να πάω αντί για πού δεν θέλω. Ωραία το κατάλαβα. Άρα θα πρέπει να το προσδιορίσω;» ρωτάει ο Γιώργος.

«Φυσικα! Χρειάζεσαι πρώτα να καθορίσεις έναν προορισμό, για να μπορέσεις να βγεις απ’την καταιγίδα.

Αυτό συζητούσαμε την προηγούμενη φορά, όταν σου έδωσα την προαγωγή. Χρειάζεσαι μια νέα Ιθάκη, έναν επόμενο προορισμό, ένα νέο όραμα για τη ζωή σου.

Τι να την κάνεις την “πυξίδα” και τους “χάρτες” να σου πουν πώς να πλοηγηθείς, εάν δεν ξέρεις ΚΑΝ ποιος είναι ο προορισμός σου;

Εσύ μου είπες την προηγούμενη φορά ότι νοιώθεις σα φτερό στον άνεμο. Οπότε προηγείται αυτό.

Πού πας;

Τι θες να κάνεις; 

Έθεσες ένα όραμα που είχαμε πει πριν από λίγο καιρό;» τον ρωτάει ο Παναγιώτης με περιέργεια.

«Όχι, σου είπα ότι δεν είχα καιρό για τέτοια πράγματα…

Άσχετα αν μετά κατάλαβα πως αυτά που σου έλεγα ήταν λάθος…

Ξέρω, κατά βάθος, ότι ο προορισμός δεν είναι μια βλακεία, αλλά κάνει τη διαφορά.

Απλά τα έλεγα αυτά για να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά μου, που δεν έκανα τίποτα το αξιόλογο τόσο καιρό.

Η αλήθεια είναι ότι απλά δεν ξέρω τι θέλω…

Ή για να το θέσω καλύτερα – δεν ξέρω τι, ΑΠΟ ΟΛΑ αυτά που θέλω, είναι ο σωστός προορισμός για μένα.

Έχω τόσα πράγματα που θα ήθελα να κάνω – και τα θέλω όλα…

Δεν ξέρω τι να πρωτο-επιλέξω και τι να πρωτο-κάνω

Αλλά και πάλι με πιέζει ο χρόνος οπότε δε μπορώ να αφιερωθώ αυτή στη στιγμή στο να ξεκαθαρίσω 100% τι θέλω…» τελειώνει με έναν μεγάλο αναστεναγμό ο Γιώργος.

«Άρα απ’ότι κατάλαβα απ’όσα μου λες, φοβάσαι μην κάνεις τη λάθος επιλογή, και γι’αυτό δεν παίρνεις καμία σοβαρή απόφαση…»

«Ναι, θα μπορούσες να το πεις και έτσι…»

«Πολύς κόσμος δεν παίρνει μια απόφαση γιατί φοβάται.

*(βλέπε το άρθρο: Οι 4 κύριοι λόγοι που δεν παίρνουμε αποφάσεις)

Φοβάται αν θα πάρει τη σωστή απόφαση.

Φοβάται πώς θα το πάρουν οι άλλοι.

Φοβάται τι θα σημαίνει αυτή.

Φοβάται μήπως κάνει λάθος και πρέπει να επιλέξει κάτι άλλο.

Ο μόνος λόγος για τον οποίον κάποιος δεν παίρνει αποφάσεις είναι, ουσιαστικά, ο φόβος.

Όμως θα’θελα να το βάλεις καλά στο μυαλό σου:

Το να έχεις τον οποιοδήποτε προορισμό είναι καλύτερο απ’το να μην έχεις καθόλου προορισμό.

Αν είναι να περιμένεις μέχρι να’σαι σίγουρος, ποτέ δε θα έρθει αυτή η στιγμή.

Πάντα παίζουμε με τις πιθανότητες και αυτά που έχουμε στα χέρια μας την εκάστοτε στιγμή.

Μαζεύεις τα δεδομένα που μπορείς για μια απόφαση, αλλά μετά έρχεται η ώρα που πρέπει να την πάρεις.

Η ώρα είναι τώρα.

Με αυτά που ξέρεις τώρα, τι αποφασίζεις;

Δε σου λέω να παίρνεις βιαστικές αποφάσεις.

Σου λέω όμως ότι πρέπει να αρχίσεις να παίρνεις περισσότερες αποφάσεις.

Να τις σκέφτεσαι καλά, να τα βάζεις κάτω και να τα ζυγίζεις, αλλά μετά να παίρνεις αμέσως την απόφαση και να μην το αναβάλλεις παραπάνω απ’όσο χρειάζεται.

Και όσες περισσότερες αποφάσεις θα παίρνεις, τόσο καλύτερος θα γίνεσαι σε αυτό.

Είναι και αυτό μία ικανότητα η οποία χτίζεται, σαν όλες τις άλλες, και είναι μια ικανότητα που ξεχωρίζει τους καλούς ηγέτες από τους υπόλοιπους. Το καλύτερο θα στο πω σε λίγο.

Θέτεις, λοιπόν, για αρχή έναν προορισμό από όλους αυτούς που θες. Όσο προχωράς, όσο τον πλησιάζεις, βλέπεις αν σου ταιριάζει, αν είναι αυτό που ήθελες ή όχι.

Αν δεν σε ικανοποιεί, πας στον επόμενο.

Η ευλυγισία σκέψης είναι ό,τι πιο σημαντικό.

Αν πιστεύεις πως μπορείς να κρίνεις, αν πηγαίνεις προς την σωστή κατεύθυνση ή όχι, χωρίς να βρίσκεσαι σε κίνηση, απατάσαι.

Είπαμε το κλασσικό: Δεν μετράει τόσο ο προορισμός όσο το ταξίδι. Το ποιος γίνεσαι στην πορεία.

Ούτε χρειάζεται να είναι 100% ξεκάθαρος αυτός ο προορισμός στην αρχή.

Για αρχή σε νοιάζει να συνεχίσεις το ταξίδι σου προς νέους προορισμούς.

Σε νοιάζει να δεις προς τα πού θες να πας, και να ξαναρχίσεις να κάνεις μικρά και σταθερά βήματα προς τα εκεί.

Όσο προχωράς, τόσο περισσότερο το ξεκαθαρίζεις μέσα σου τι είναι αυτό που θες, και τόσο περισσότερο θα μπορείς να διακρίνεις τα επόμενα βήματα και την πορεία σου.

Το καλύτερο ξέρεις ποιο είναι; Ότι ο δρόμος θα σου φανερώνεται όσο προχωράς.

Όμως θα πρέπει να είσαι ήδη σε κίνηση προς τα εκεί που θες. Γιατί η ζωή και ο κόσμος βρίσκεται συνεχώς σε κίνηση προς τα κάπου, και αν δεν έχουμε επιλεξει – έστω και αδρά- εμείς αυτό το “κάπου” της δικής μας ζωής, τότε άλλοι το επιλέγουν για εμάς. Αν νομίζεις πως δεν είναι σε κίνηση η ζωή σου, τότε άλλος παίρνει τις επιλογές.

Χρειάζεται συνεχώς να έχεις έναν προορισμό κατά νου, γιατί αυτός είναι που σου καθορίζει την κατεύθυνση που θα πάρεις.

Ποιος, όμως, νομίζεις ότι είναι ο επόμενος, Μεγάλος σου Προορισμός; Και πώς ξέρεις ότι αυτός είναι πράγματι αυτό που θες;» καταλήγει ο Παναγιώτης.

«Έλα, ντε; Δεν ξέρω τι θέλω περισσότερο. 

Πώς μπορώ να ξέρω ΤΙ, απ’όλα αυτά, είναι αυτό που θέλω περισσότερο;

Πώς θα βρω ποιος είναι ο προορισμός που δε θα το μετανοιώσω στην πορεία και δε θα αλλάξω γνώμη;»

«Αυτό θα στο πω την άλλη φορά. Προς το παρόν σκέψου αυτά που είπαμε. Ξεκίνα να παίρνεις αποφάσεις, σκέψου αδρά την κατεύθυνση που θες να πας, και κάνε τα πρώτα βήματα.» του λέει με ένα πονηρό χαμόγελο ο Παναγιώτης κλείνοντας την κουβέντα.

 

Επόμενη ιστορία εδώ: Μέρος 4: Πώς θα ξέρεις ποιος είναι ο Αληθινός σου Προορισμός;

Προηγούμενη ιστορία εδώ: Μέρος 2: Μήπως τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι για μένα;

 

Τα 10 κορυφαία μαθήματα που πήρα από 10 βιβλία (Μέρος 1ο)

Μια ασκηση εμπνευσμένη από τον αξιαγάπητο φίλο Φώτη Χατζηνικολάου, personal trainer και συγγραφέα του ελληνικού fitness blog souvlaki-fitness :

Είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσες να κάνεις για κάθε νέα χρονιά, χωρίς να ιδρώσεις!

Η άσκηση αυτή εξασφαλίζει να:

1) αυξήσει την δημιουργικότητά σου

2) σου δημιουργήσει λύσεις που δεν φανταζόσουν σε προβλήματα που συναντάς

3) σου δώσει την ικανοποίηση ότι κάνεις κάτι παραγωγικό (και ότι δε χάνεις το χρόνο σου).

Αυτή η άσκηση λέγεται “10 ιδέες την ημέρα“. Ουσιαστικά κάθε μέρα, κατεβάζεις 10 ιδέες. Ό,τι ιδέες θες.

Η σημερινή άσκηση λοιπόν ήταν να γράψω μία καλή ιδέα από 10 βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό ή και γενικά που θεωρώ πολύ αξιόλογα. Έτσι έχουμε:

Τα 10 αγαπημένα βιβλία μου και κάτι μικρό που πήρα απ’το καθένα:

1. The Monk Who Sold His Ferrari: A Fable About Fulfilling Your Dreams & Reaching Your Destiny.

Η θέληση είναι συνήθεια και είναι κάτι που εκπαιδεύεται – είναι σαν ένα καλώδιο από πολλά νήματα:

Κάθε φορά που κάνεις κάτι δύσκολο (στο οποίο μέχρι πρότινως αντιστεκόσουν), τόσο πιο ισχυρό κάνεις αυτό το καλώδιο της προσωπικής σου Θέλησης – προσθέτοντας άλλο ένα νήμα, και άλλο ένα νήμα, μέχρι που γίνεται ένα πανίσχυρο χοντρό καλώδιο – πλέον τα δύσκολα πράγματα σου βγαίνουν αυθόρμητα και με ευκολία.

Δεν μπορείς να κόψεις ένα τέτοιο καλώδιο, μόνο να το αντικαταστήσεις με άλλου είδους, με ανίσχυρα νήματα.

Έτσι αντικαθιστάς τις κακές συνήθειες που θέλεις να αλλάξεις.

Αλλά για τις καλές συνήθειες που χτίζεις, δουλειά σου είναι να ενισχύσεις αυτό το καλώδιο!

2. Never Eat Alone, Expanded and Updated: And Other Secrets to Success, One Relationship at a Time.

Δικτύωση δεν είναι το πόσους ανθρώπους γνωρίζεις, αλλά το πόσοι άνθρωποι χαίρονται που σε γνώρισαν

Το να προσθέτεις αξία στη ζωή του καθενός που γνωρίζεις είναι που κάνει τη διαφορά.

Και η ύψηστη μορφή αξίας είναι η κατάλληλη μορφή βοήθειας – γνώση, οπτική, συμπόνια, ή γνωριμία στον κατάλληλο άνθρωπο την στιγμή που το χρειάζεται.

3. The Luck Factor: The Scientific Study of the Lucky Mind.

Είμαστε οι δημιουργοί της τύχης μας. Όπως έγραψα και στις βασικές αρχές του NSM.

Η “τύχη” μας πηγάζει απ’τις συνήθειές μας, και 4 πράγματα που μπορεί να κάνει κάποιος για να γίνει πιο τυχερός είναι:

(1) να γίνει πιο ανοιχτός – σε ανθρώπους, εμπειρίες κλπ,

(2) να είναι πιο αισιόδοξος, να πιστεύει πως το μέλλον θα είναι καλύτερο απ’το παρελθόν, και να αναλαμβάνει δράση καθημερινά για να το πραγματοποιήσει σίγουρα.

(3) να ακούει τα προαισθήματά του για τις μεγάλες επιλογές, αλλά και για τις μικρότερες επιλογές. Να κάνει πράγματα που τον φέρνουν σε επαφή με την εσωτερική του φωνή που τον οδηγεί – όπως περιπάτους (ιδίως στη φύση), μασάζ, σπα, χαλάρωση, διαλογισμό, σημειώσεις, ημερολόγιο, ανάλυση και επανεξέταση των πεποιθήσεών του.

(4) να βρίσκει τρόπους την “κακοτυχία” του να τη μετατρέπει σε “καλοτυχία” – σε κάτι χρήσιμο και καλό για αυτόν και για τον κόσμο. Να μπορεί να αλλάξει οπτική γωνία που βλέπει τα πράγματα, και να επανεξετάζει τα πάντα.

Γνωρίζει πως οι μεγαλύτερες αποτυχίες και οι μεγαλύτερες δυσκολίες και προκλήσεις είναι υποχρεωτικές για να γίνουμε κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη είμαστε. Στην πραγματικότητα, είναι διαμάντια μεταμφιεσμένα σε δυσκολίες.

4. The 7 Habits of Highly Effective People: Powerful Lessons in Personal Change.

Συνήθεια Νούμερο 1 – να είσαι προνοητικός:

Έχεις την πλήρη ευθύνη του που βρίσκεσαι τώρα.

Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσεις, τόσο πιο γρήγορα θα κάνεις σωστότερες επιλογές και θα κατευθυνθείς προς τα αποτελέσματα που θες.

Όσο αφήνεσαι έρμαιο των περιστάσεων, μη αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που σου αναλογούν, άλλοι θα καθορίζουν τα αποτελέσματα που παίρνεις.

Είναι η βασική διαφορά μοντέλου Δημιουργού ή Θύματος όπως ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο, και άλλη μια βασική αρχή αυτού του site.

5. Love Is the Killer App: How to Win Business and Influence Friends.

Τρία είναι τα μεγαλύτερα “άυλα” αγαθά:
Η γνώση, οι διασυνδέσεις και η ανθρωπιά.

Όποιος έχει και καλλιεργεί αυτά τα τρία, προχωράει.

Γνώση – μαθαίνεις συνεχώς και ψάχνεις τρόπους να τη μοιραστείς και πώς κάτι που έμαθες θα βοηθήσει τους άλλους.

Διασυνδέσεις – το να γνωρίσεις σε κάποιον το κατάλληλο άτομο την κατάλληλη στιγμή είναι, όπως είπαμε, απ’τα σπουδαιότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις.

Ανθρωπιά – συμπόνια, αγάπη, καλοσύνη, είναι αυτό που όλοι χρειαζόμαστε και που όλοι ψάχνουμε στους ανθρώπους που γνωρίζουμε – και είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει αξιομνημόνευτο.

6. The Upside of Stress: Why Stress Is Good for You, and How to Get Good at It.

Το στρες είναι ΚΑΛΟ. Ναι, καλά διάβασες. Είναι ΚΑΛΟ.

Η φαντασίωση της σύνταξης χωρίς καθόλου στρες είναι μια τεράστια προπαγάνδα και μύθος: η πραγματικότητα είναι ότι θα βαριέσαι μέχρι θανάτου αν συμβεί κάτι τέτοιο. Κανένας δε θέλει ατέλειωτες διακοπές, σε αντίθεση με ό,τι νομίζει.

Το ότι στρεσάρεσαι σημαίνει ότι έχεις πράγματα για τα οποία νοιάζεσαι.

Οι μεγαλύτερες πηγές του στρες είναι τις περισσότερες φορές και οι μεγαλύτερες (εν δυνάμει) πηγές ευτυχίας σου – οι σχέσεις, η οικογένεια, οι φίλοι, η δουλειά, τα παιδιά και οι προσωπικές ευθύνες – όλα αυτά έχουν τη δυνατότητα να σου προσφέρουν τη μεγαλύτερη ευτυχία που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος, εάν κοπιάσεις αποτελεσματικά.

Το στρες υπάρχει για να σε κάνει κοινωνικό, και να σε βοηθάει να αναπτύσσεσαι σαν άνθρωπος, να ξεπερνάς τα εμπόδια και τα όρια του μυαλού σου και να γίνεσαι ο νικητής.

Αυτός που δεν έχασε ποτέ καμία μάχη είναι μόνο αυτός που ποτέ δεν πολέμησε.

Ναι, να λυπάσαι αυτούς που είναι YOLO και λένε πως δεν νοιάζονται – γιατί η αλήθεια είναι πως νοιάζονται, έχουν πληγωθεί, και έχουν παραιτηθεί για να μην ξαναπληγωθούν. Φοβούνται.

Όσο έχεις πράγματα για τα οποία νοιάζεσαι και μάχεσαι, είσαι σε καλό δρόμο.

Η διαδρομή σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, σε ανεβάζει επίπεδα, και γίνεσαι κάτι ανώτερο.

7. The Leader Who Had No Title: A Modern Fable on Real Success in Business and in Life.

Όλοι, από τον επιστάτη του σχολείου, μέχρι τον διευθυντή, πρέπει να δείχνουν ηγετικές ικανότητες στη θέση που βρίσκονται.

Οι τίτλοι είναι απλά για την οργάνωση και τη διαχείριση (management).

Η Ηγεσία είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Ξεκινάει από το τώρα, από τα απλά πράγματα, και από τη θέση που βρίσκεσαι. Η Ηγεσία είναι επιλογή και νοοτροπία, και όχι κάποιο αξίωμα. 

Η Ηγεσία είναι τρόπος ζωής.

Κανένας δεν έγινε πρώτα “μεγάλος” και μετά άρχισε να δρα “ηγετικά”. Όλες μας οι πράξεις πηγάζουν από εμάς, και αν εμείς δεν αλλάξουν, σε ό,τι θέση και να βρεθούμε, τα ίδια θα κάνουμε, μικρά ή μεγάλα.

Όλοι οι ηγέτες έμαθαν να δρουν ηγετικά ΠΡΩΤΑ από τα απλά μικρά πράγματα, και στη συνέχεια έγιναν “μεγάλοι”.

8. Who’s Got Your Back: The Breakthrough Program to Build Deep, Trusting Relationships That Create Success–and Won’t Let You Fail.

Καλή η δικτύωση, αλλά θες να επιλέξεις λίγους και καλούς φίλους να’χεις γύρω σου, που θα είναι καλύτεροι και από οικογένεια, θα σε υποστηρίζουν, θα σε κατανοούν, και θα είσαι ο “υψηλότερος”/καλύτερός σου εαυτός μαζί τους.

Άτομα που θα βγάζουν τον καλύτερο εαυτό από μέσα σου. Που σου ανεβάζουν τα standards αντί να στα ρίχνουν. Που σε προκαλούν και σε ενισχύουν.

Το “Master-Mind group” σου.

Ακόμα και συνεργάτες σου να είναι, εάν δουν ότι σου ανοίγεται μια καλύτερη ευκαιρία αλλού, θα σε σπρώξουν.

Άνθρωποι που αν κάνεις κάποια βλακεία ή τους ενοχλήσει κάτι που έκανες θα στην πουν κατευθείαν και δεν θα κρύβονται πίσω από τύπους και “ευγένεια”.

9. Psycho-Cybernetics, A New Way to Get More Living Out of Life.

Άνθρωπος χωρίς στόχους είναι σαν πλοίο χωρίς πυξίδα.

Είμαστε φτιαγμένοι να βάζουμε στόχους και να τους κυνηγάμε, μας κρατάει στα καλά μας. Σε όλους τους τομείς και κάτω από όλες τις περιστάσεις.

Ρώτα συνεχώς – “ποιο είναι το αποτέλεσμα που θέλω από αυτό;“. Και μόνο έχοντάς το ξεκάθαρο στο μυαλό σου, ασυνείδητα θα κάνεις πολλές διαφορετικές μικρές και μεγάλες επιλογές.

Όλοι μας έχουμε ήδη στόχους, απλά οι περισσότεροι τους έχουν ασυνείδητους.

Αν σκέφτεσαι άντε να περάσει και αυτή η μέρα, αυτός είναι ο στόχος σου.
Αν είναι να τα βγάλεις πέρα μέχρι το τέλος της εβδομάδας, ναι και αυτός είναι στόχος.
Αν σου πω κλείσε τα μάτια σου και φαντάσου έναν 70άρη ή έναν 90άρη… Έτσι όπως τον φαντάζεσαι, προς τα εκεί πηγαίνεις. Εμείς δημιουργούμε την κατεύθυνση προς την οποία πηγαίνουμε, ακόμα και αν δεν την έχουμε σκεφτεί συνειδητά.

Αν δεν τους επιλέξεις εσύ συνειδητά, τους αφήνεις να μπουν από μόνοι τους (από απαρχαιωμένο λογισμικό, τυχαίες πεποιθήσεις, πεποιθήσεις του κοινωνικού μας περίγυρου, τυχαίες συγκυρίες, κλπ.).

10. Connected: The Surprising Power of Our Social Networks and How They Shape Our Lives — How Your Friends’ Friends’ Friends Affect Everything You Feel, Think, and Do.

Όλοι μας είμαστε δικτυωμένοι –

Όλοι μας είμαστε “ένα”.

Ο διαχωρισμός μεταξύ μας είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση που υπάρχει.

Παίρνουμε συναισθήματα, συμπεριφορές, νοοτροπία, σκέψεις, ακόμα και εκφράσεις και χαρακτηριστικά από αυτούς που έχουμε γύρω μας (και από αυτούς που έχουν γύρω τους οι γύρω μας!) – είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε το πιστεύουμε είτε όχι.

Είσαι ο μέσος όρος των 5 ατόμων με τα οποία περνάς τον περισσότερό σου χρόνο“.
~Jim Rohn

Όμως, εμείς επιλέγουμε αυτά τα άτομα – συνειδητά ή ασυνείδητα. Τι άτομα έχεις γύρω σου; Τα έχεις επιλέξει συνειδητά, ή και αυτά τυχαία προέκυψαν;

Κλείνοντας…

Όπως θα κατάλαβες λατρεύω να διαβάζω νέα βιβλία και γι’αυτό μ’αρέσει να βελτιώνω και την ικανότητα του διαβάσματος, της συγκέντρωσης και της απομνημόνευσης παράλληλα με όλα τ’άλλα.

Εάν δεν έχεις διαβάσει το άρθρο μου επί του διαβάσματος, σε παροτρύνω να του ρίξεις μια ματιά εδώ: 15+ Συμβουλές για ταχύτερο και αποτελεσματικότερο διάβασμα

Επίσης να αναφέρω ότι από τότε που είχα γράψει αυτό το άρθρο μέχρι σήμερα έχω βρει τουλάχιστον τριπλάσια νέα πράγματα επί του θέματος, ακόμα εκπαιδεύομαι, αλλά απ’ότι φαίνεται τα όρια του μυαλού μας και των ικανοτήτων μας είναι πολύ πέρα απ’όσο μπορούμε να φανταστούμε οι περισσότερο. 

Ακολουθούν νέα άρθρα επί του διαβάσματος!

Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο μοιράσου το, και σχολίασε από κάτω μία ιδέα από ένα βιβλίο που σου αρέσει ;)

Τι είναι η πραγματική επιτυχία για εσένα;

Μέσος χρόνος ανάγνωσης ~ 8 λεπτά.

Αν ρωτήσεις κάποιον “Τι είναι η πραγματική επιτυχία για εσένα;“, το πιθανότερο είναι να σε κοιτάξει σαν να ήρθες από άλλο πλανήτη.

Εάν σου απαντήσει, η πιο πιθανή απάντηση είναι “καλή ερώτηση, δεν την είχα σκεφτεί”.

Οπότε ας το προσεγγίσουμε από διάφορες μεριές.

Όταν ήμουν μικρός, έπαιζα ποδόσφαιρο.

Ήμουν ο τερματοφύλακας.

Όμως, για να πω την αλήθεια, το ποδόσφαιρο δε μου άρεσε καθόλου.

Ιδίως η θέση του τερματοφύλακα.

Πολλές φορές όταν η μπάλα ήταν στην άλλη μεριά του γηπέδου, θα καθόμουν κάτω και θα περίμενα.

Πολλές φορές είχα φάει γκολ προτού καν προλάβω να σηκωθώ.

Άλλες φορές θυμάμαι, όταν ήμουν σχολείο, έπαιζα DotA ή WoW – παιχνίδια στο Internet, ή με φίλους μου…

Όμως ούτε σε αυτά δεν ήμουν καλός – δε με ένοιαζε αν θα μπορούσα να κερδίσω άλλους, δεν τα έπαιζα καθόλου ανταγωνιστικά.

Αλλά δε με τραβούσε το αν θα κερδίσω ή αν θα χάσω.

Και γι’αυτό δεν έβαζα καθόλου το μυαλό μου να σκεφτεί και έκανα χαζά και τραγικά λάθη.

Το ότι δε με ένοιαζε, με έκανε να μη θέλω να βελτιωθώ, αλλά με εμπόδιζε και στο να διασκεδάσω τόσο πολύ όσο οι υπόλοιποι φίλοι μου.

Έχεις παίξει ποτέ κάποιο άθλημα ή κάποιο παιχνίδι που να μη σε ενδιαφέρει το να κερδίσεις;

Πόσο πολύ προσπάθησες να παίξεις;

Πόσο ήθελες να βελτιωθείς;

Το ευχαριστήθηκες με την καρδιά σου;

Προφανείς απαντήσεις σε προφανείς ερωτήσεις έτσι;

Όμως τότε γιατί το κάνουμε αυτό ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ;

Το να παίζουμε ένα παιχνίδι που δε μας νοιάζει να κερδίσουμε μοιάζει χαζό στα βιντεοπαιχνίδια ή στα αθλήματα, αλλά γιατί να θεωρείται ανεκτό και φυσιολογικό στη πραγματική ζωή;;;

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε παγιδευτεί στους κανόνες άλλων, και σίγουρα δε μας βγαίνει σε καλό.

Θα πρέπει να κόψουμε ταχύτητα, και να διερωτηθούμε – ΓΙΑΤΙ;

Γιατί πασχίζουμε καθημερινά, στη δουλειά που είμαστε, με τις υποχρεώσεις μας, να κυνηγάμε τους στόχους που πιστεύουμε ότι εμείς έχουμε θέσει για τον εαυτό μας;

Κάτσε για μια στιγμή και σκέψου – τι σημαίνει επιτυχία; Όχι για τους άλλους, αλλά για εσένα προσωπικά.

Τι ορίζει ως επιτυχία η Κοινωνία

Όλοι μας πιστεύω έχουμε μια αδρή εικόνα του τι λέει η κοινωνία πως είναι η επιτυχία. Όπως και να την ορίσουμε καταλήγει στα ίδια τρία στοιχεία:

  1. Τα λεφτά,
  2. την ομορφιά και
  3. το να είσαι διάσημος.

(wealth, hotness and fame)

Προφανώς αυτό προβάλλεται με τον Χ ή με τον Ψ τρόπο, μέσα από τις διαφημίσεις, τα ΜΜΕ, τις εκπομπές, τις σειρές και όλα τα σχετικά.

Όπως είπα και σε προηγούμενό μου άρθρο (Ο Συχνότερος Σαμποτέρ: Αναβλητικότητα), η κοινωνία προωθεί τη νοοτροπία της “αρπαχτής”, της εύκολης επιτυχίας μέσα σε ένα βράδυ.

Προωθεί τη νοοτροπία να γίνει κάποιος διάσημος ή πλούσιος μέσα σε μια μέρα, με μία “σοφή” επιλογή ή αρπάζοντας τη σωστή ευκαιρία.

Προωθεί τη νοοτροπία να γίνει κάποιος “όμορφος” μέσα σε ένα μία εβδομάδα ή ένα μήνα.

Προωθεί τη νοοτροπία να πάρει τα πάντα, δίχως να προσφέρει τίποτα και με ελάχιστη προσπάθεια.

Το αποτέλεσμα είναι, όλους αυτούς ο κόσμος να τους βάζει στο βάθρο, να τους θεοποιεί, να τους εξιδανικεύει και να τους κάνει να φαίνονται λες και είναι ένα ξεχωριστό είδος ανθρώπου πάνω στον πλανήτη.

“Σίγουρα εγώ δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Δεν είμαι σαν κι’αυτούς”.

Και μετά βγαίνουν στα κανάλια τα “σκάνδαλα” (αυτά κι αν πουλάνε…), που είναι οι λάθος επιλογές αυτών των ανθρώπων (που όλοι μας κάνουμε).

Όμως όταν ο κόσμος βλέπει μόνο με άκρα, αν δεν είσαι τέλειος, τότε είσαι ο χειρότερος απ’όλους.

Και “γκρεμίζουν” αυτή την τέλεια εικόνα που έχουμε σχηματίσει (ή προσθέτουν στη δημοσιότητα τους ανάλογα την περίπτωση).

Σίγουρα, αυτό, απ’τη μία μεριά, γίνεται σκόπιμα από τα ΜΜΕ γιατί ΑΥΤΟ ΠΟΥΛΑΕΙ.

Δε νοιάζει τον κόσμο πόσοι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πετάνε καθημερινά, ασφαλείς, με τα αεροπλάνα, αλλά νοιάζεται για το ένα αεροπλάνο που έπεσε.

Δε νοιάζει τον κόσμο οι προσπάθειες που έπρεπε να καταβάλει καθημερινά ή τα προβλήματα και τον πόνο που έπρεπε να αντιμετωπίσει σε καθημερινή βάση ο κάθε αθλητής, ή εφευρέτης, ή επιστήμονας, ή επιχειρηματίας που κατάφερε κάτι.

Τον κόσμο τον νοιάζει μόνο να δει ότι τα κατάφερε, τη στιγμή που έγινε η αλλαγή, που επιτεύχθηκε ο στόχος.

Αλλά, απ’την άλλη μεριά, δυστυχώς έτσι δημιουργείται στον κόσμο η ψεύτικη εικόνα ότι μπορεί να παίρνει χωρίς να δίνει.

“Έτσι δημιουργείται στον κόσμο η ψεύτικη εικόνα ότι μπορεί να παίρνει χωρίς να δίνει.”

Αρχίζει να πιστεύει ότι μπορεί κάποια στιγμή και αυτός να σταθεί “τυχερός” ή “άτυχος”, και μέσα σε μια μέρα ή μέσα σε μια στιγμή, με μία “σωστή” ή “λάθος” επιλογή να αλλάξει η ζωή του, χωρίς να υπάρξει κόπος, προσπάθεια, αποτυχία, κλάμα και ιδρώτας.

Ποια, όμως, είναι η αλήθεια;

Αυτό είναι που πραγματικά θέλει ο κόσμος;

Και ας μην το δούμε μόνο απ’το πρίσμα της αλήθειας γιατί πολλές φορές η αλήθεια πονάει και δε θέλουμε να την ακούσουμε ολόκληρη.

Ας το δούμε τελείως ωφελιμιστικά:

Μας ωφελεί αυτή η νοοτροπία στο να προχωρήσουμε και να αναπτυχθούμε;

Ή ας το δούμε “αλτρουιστικά”:

Ωφελεί τους γύρω μας το να έχουμε μια τέτοια νοοτροπία;

Η απάντηση και στα τρία – όπως σωστά μάντεψες, είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ.

Και έχουμε αφθονία παραδειγμάτων να μας το υποστηρίξουν αυτό.

Έλβις Πρίσλει, Μέριλιν Μονρό, Μάικλ Τζάκσον για να κατονομάσουμε μόνο μερικά.

Έφτασαν να πετύχουν και τα 3 αυτά που η κοινωνία όριζε σαν επιτυχία.

Αν όμως ήταν ευτυχισμένοι, τότε γιατί όλοι τους κατέληξαν σε εθισμούς που εντέλει κατέστρεψαν τη ζωή τους;

Όπως  θα αναλύσω σε  άλλο άρθρο, ένας άνθρωπος καταλήγει σε  εθισμούς και εξαρτήσεις, μόνο όταν δεν είναι ικανοποιημένος αρκετά απ’τη ζωή του, και το κάνει κυρίως για να ξεσπάσει, για να ξεφύγει από τα αρνητικά συναισθήματα και το αίσθημα  κενού που βιώνει  καθημερινά.

Οπότε ας θέσω διαφορετικό ερώτημα:

Τι είναι αυτό που θέλει πραγματικά ο κόσμος;

Η απλούστερη απάντηση είναι τα συναισθήματα.

Θέλει τα συναισθήματα που ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι θα έχει όταν πετύχει τον Χ ή Ψ στόχο, όταν θα γίνει πλούσιος, ωραίος και διάσημος.

Δεν σε νοιάζει να έχεις περισσότερα λεφτά απ’όσα χρειάζεσαι – σε νοιάζει να έχεις ελευθερία, άνεση και ασφάλεια. Σε νοιάζει να ζεις νέες εμπειρίες, να έχεις ποικιλία στη ζωή σου και να ζεις ευχάριστες εκπλήξεις. Σε νοιάζει να είσαι ευγνώμων για τη ζωή σου και όλα τα καλά που αυτή εμπεριέχει.

Δε σε νοιάζει να γίνεις κορυφαίο μοντέλο, ή να γίνεις διάσημος, σε νοιάζει η αναγνώριση, η αυτοπεποίθηση, το θάρρος, το να σου δώσουν σημασία, οι ερωτικές επιτυχίες, η αγάπη και η σύνδεση με τους άλλους ανθρώπους.

Αυτα τα 3 που θεωρεί η  κοινωνία ως “επιτυχία”, δηλαδή (1) τα λεφτά, (2) η ομορφιά και (3) η δημοσιότητα, είναι μόνο ΣΥΜΒΟΛΑ , τα οποία μας έχει μάθει να σκεφτόμαστε ότι αυτός που τα κατέχει, ζει και τα παραπάνω συναισθήματα σε καθημερινή βάση.

Όμως, η επιστήμη της Ψυχολογίας, μέσα από τόνους ερευνών τα τελευταία χρόνια, έρχεται πλέον να μας πει πως όχι.

Αυτά τα 3 είναι μόνο αυτό.

Σύμβολα.

Δεν είναι τα συναισθήματα καθ’εαυτά.

Όμως αυτό που δεν έχει καταλάβει ο κόσμος, είναι ότι θέλει τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από αυτά τα σύμβολα, και όχι τα σύμβολα καθ’εαυτά.

Έτσι, γίνεται αμέσως ο διαχωρισμός των στόχων (άλλο μεγάλο κεφάλαιο που θα αναλύσω ξανά αλλού) σε Εσωτερικούς και Εξωτερικούς.

Εξωτερικοί θεωρούνται όλοι αυτοί που κυνηγούν τα παραπάνω 3 στοιχεία της επιτυχίας της κοινωνίας.

Οι Εσωτερικοί στόχοι, όμως, είναι αυτοί που θα σου φέρουν τα συναισθήματα που θες.

Και αυτοί χωρίζονται σε 3 μεγάλες αντίστοιχες κατηγορίες οι οποίες είναι:

  1. Προσωπική Ανάπτυξη
  2. Καλλιέργεια των Σχέσεων
  3. Προσφορά στους γύρω σου

Ελπίζω, με βάση τα παραπάνω, και με το παρακάτω ρητό να προβληματιστείς όσο είχα προβληματιστεί και εγώ όταν τα είχα δει πρώτη φορά- και να σε κάνουν να αναθεωρήσεις το τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι:

“Να γελάς συχνά και πολύ,
να κερδίζεις το σεβασμό 
έξυπνων ανθρώπων
και την αγάπη των παιδιών,
να κερδίζεις την εκτίμηση ειλικρινών κριτών
και να υπομένεις την προδοσία ψεύτικων φίλων,
να εκτιμάς την ομορφιά,
να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους,
να αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο,
είτε με ένα υγιές παιδί,
ένα όμορφο κομμάτι κήπου
ή μια καλή κοινωνική ζωή,
να ξέρεις ότι έστω μια ζωή ανέπνευσε ευκολότερα
επειδή έζησες.
Αυτό είναι το να έχεις Επιτύχει!”
~Ralph Waldo Emerson~

Ώχ! Ξέχασε να αναφέρει το κομμάτι με τα λεφτά. Γιατί;

164918Είναι τόσο εύκολο να πέσουμε στην παγίδα να δούμε κάποιον που βγάζει  περισσότερα από εμάς και να πιστέψουμε ότι αυτός είναι ευτυχισμένος.

Όπως εύκολο είναι επίσης και να δούμε κάποιον που βγάζει  λιγότερα από εμάς, και να πιστέψουμε ότι είναι πιο δυστυχισμένος.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η προσωπική επιτυχία και η ευτυχία, έχουν να κάνουν με πράγματα που έχουν ΑΞΙΑ για εμάς, και είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ των χρημάτων.

Αυτό σημαίνει πως μπορεί κάποιος, κάλλιστα, να βγάζει πολλά ή λίγα, και να είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος ανεξαρτήτως.

Όμως πολλοί καταπατούν τη ζωή τους, το χρόνο τους και την ελευθερία τους, ανταλλάσοντας τα για μια δουλειά που προσφέρει περισσότερα χρήματα ή κύρος.

Όχι γιατί αυτοί το επέλεξαν συνειδητά, αλλά γιατί άλλοι τους είπαν ότι έτσι θα επιτύχουν.

Πόσοι γίνονται ιατροί ή δικηγόροι ή δάσκαλοι για τελείως λάθος λόγους ή λόγω πίεσης από την οικογένεια (ή το χωριό!);

Εάν, όμως, δεν κάνεις κάτι για τους ΔΙΚΟΥΣ σου λόγους, όπως για παράδειγμα εάν βρεθείς στο λάθος επάγγελμα (όπως ανέφερα στο άρθρο Μήπως χαραμίζεις τα ταλέντα σου;), τότε θα είσαι από μέτριος έως κακός στη δουλειά σου, ή θα είσαι δυστυχισμένος, ή και τα δύο.

Πόσοι το κάνουν αυτό για να έχουν μεγαλύτερο μισθό, μόνο και μόνο για να καταλήξουν δυστυχισμένοι και “αποτυχημένοι”;

Μπορεί βέβαια να θεωρούνται “Επιτυχημένοι”, σύμφωνα με τα κριτήρια της κοινωνίας.

Όμως οι ίδιοι αναρωτιούνται:

“Αυτό είναι η Επιτυχία; Αυτό υπάρχει μόνο;”

Ίσως κάποιος που είναι καθαριστής να θεωρεί τον εαυτό του πολύ πιο επιτυχημένο από εσένα ή εμένα.

Μπορεί να βρίσκεται στην κορυφή του δικού του κόσμου, κάνοντας σωστή διαχείριση όλων τον τομέων, έχοντας καλές σχέσεις, προσφέροντας τον καλύτερό του εαυτό και ζώντας μια απλή ζωή.

Ποιοι είμαστε εμείς που θα τον κρίνουμε;

Ο καθένας από εμάς έχει το δικό του δρόμο να ακολουθήσει, και αυτό δε σημαίνει ότι επιτυχημένος είναι αυτός που παίρνει περισσότερα λεφτά ή που δουλεύει περισσότερες από 24 ώρες την ημέρα, ή αυτός που έχει τη μεγαλύτερη δημοσιότητα, ή αυτός που είναι πιο όμορφος.

Το ότι μας έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου ότι αυτό ισχύει, δε το κάνει και σωστό.

Έχουμε ασυνείδητα υιοθετήσει έναν ορισμό για την επιτυχία βασισμένο σε λάθος ιδέες, πεποιθήσεις και πρότυπα, και βασισμένο σε αυτό που μας έχουν πει οι άλλοι ότι είναι επιτυχία.

Όμως και αυτοί έχουν βασιστεί σε αυτά που έμαθαν από άλλους κ.ο.κ.

Εν ολίγοις, οι τυφλοί οδηγούν τους τυφλούς.

Και με βάση αυτόν τον λανθασμένο ορισμό που έχουμε συμμεριστεί βαθιά μέσα μας, παίρνουμε τις μεγαλύτερες επιλογές της ζωής μας:

  • τι καριέρα θα ακολουθήσουμε,
  • τι συνήθειες θα έχουμε,
  • τι υγεία θα έχουμε,
  • πώς θα διαχειριστούμε τα οικονομικά μας, 
  • τι οικογένεια (ή όχι) θα κάνουμε,
  • πώς θα συμπεριφερόμαστε,
  • τι ή πόσες σχέσεις θα έχουμε,
  • τι θα κυνηγάμε,
  • ποιες θα είναι οι ασχολίες μας ή τα χόμπυ μας,
  • τι θα θαυμάζουμε στους άλλους και
  • τι θα κάνουμε στον ελεύθερό μας χρόνο.

Όμως, κατανοώντας τη βαρύτητα όλων των παραπάνω, ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσεις τη λέξη “Επιτυχία”.

Όχι αυτό που σου είπε η κοινωνία ή οποιοσδήποτε άλλος ότι θεωρείται επιτυχία – αλλά τη ΔΙΚΗ σου, Προσωπική, Επιτυχία.

Πρώτα πρέπει να βάλεις στην άκρη τον παλιό ορισμό σου και να σταματήσεις να ακολουθείς το πλήθος.

Δεν θα μπορέσεις ποτέ  να βρεις κάτι το οποίο ούτε καν ξέρεις πώς είναι ή πώς μοιάζει περίπου.

Άσκηση

1. Τι όριζες ως τώρα ως “Επιτυχία”;

Από πού πήρες, πιστεύεις, αυτόν τον ορισμό;

Ποιες μεγάλες ή μικρές σου επιλογές βασίστηκαν σε αυτόν τον ορισμό, και ποιο ήταν το αποτέλεσμα μέχρι τώρα;

2. Ξέχνα τον παραπάνω ορισμό.

Άφησε τον στην άκρη.

Και ξεκίνα να σκέφτεσαι μερικές στιγμές που σε έκαναν περήφανο στη ζωή σου.

Τα πράγματα που σε κάνουν να γελάς και σε ενθουσιάζουν.

Σκέψου την οικογένειά σου, τις σχέσεις σου, τους φίλους σου και όλα αυτά που έχουν αξία για εσένα.

Γράψε, ελεύθερα, οτιδήποτε σημαίνει “επιτυχία” για εσένα.

Συνέχισε να το επαναπροσδιορίζεις, έως ότου έχεις έναν ορισμό για τον οποίον είσαι περήφανος.

Προσωπικά έχω καταλήξει σε έναν ορισμό, που ανά διαστήματα αναθεωρώ μερικά σημεία του, αλλά γενικότερα με ικανοποιεί πολύ, και σίγουρα είναι αυτό που θέλω να ακολουθήσω στη ζωή μου:

Τι σημαίνει για εμένα πραγματική επιτυχία;

Πραγματική Επιτυχία για μένα σημαίνει συστηματικά και καθημερινά να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου.

Καθημερινά να προσφέρω σε εκατομμύρια κόσμο μέσα απ’το έργο μου και τη ζωή μου.

Να εκπληρώνω και να ζω τα όνειρά μου, να έχω ξεκάθαρους και όλο και μεγαλύτερους στόχους και καθημερινά να κάνω βήματα για την επίτευξή τους.

Να με ωθούν να γίνομαι όλο και περισσότερο ο άνθρωπος που θέλω να γίνω.

Να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου πρώτα.

Οτιδήποτε  με ενοχλεί να το παραδέχομαι και να το αντιμετωπίζω, και να μη το κουκουλώνω ή το αγνοώ.

Να έχω τη δύναμη να το αλλάξω ή να κάνω κάτι γι’αυτό και ΠΟΤΕ να μην παραιτούμαι ή επαναπαύομαι.

Κάθε φορά που πέφτω, να έχω το σθένος να ξανασηκώνομαι.

Κάθε φορά που θα λοξοδρομώ, να έχω τη σύνεση και τους ανθρώπους γύρω μου να με επαναφέρουν στο δρόμο που θέλω να ακολουθήσω.

Να εξελίσσομαι και να προχωρώ συνεχώς, σπάζοντας τα όριά μου και διευρύνοντας το πεδίο των δυνατοτήτων μου, αλλά πάντα μένοντας πιστός στις αρχές και τις αξίες μου.

Να έχω εκπληκτική οικογενειακή ζωή και σχέσεις γύρω μου, ανθρώπους που να με αγαπούν και να τους αγαπώ απεριόριστα, να με σέβονται και να με υποστηρίζουν, και να έχω φίλους σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Να έχω επιτύχει ΠΛΗΡΗ οικονομική ελευθερία, αλλά να δουλεύω, να δημιουργώ και να προσφέρω ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, συνεχίζοντας να κάνω αυτό που μου αρέσει καθημερινά!

Να ζω με πολλή αγάπη, αμέριστο πάθος,  βαθειά ευγνωμωσύνη, και άπειρο δυναμισμό, ενέργεια και νοητική γαλήνη.

Να μπορώ να δω τη μαγεία και το μεγαλείο οπουδήποτε γύρω μου, να μαθαίνω συνεχώς, να ζω νέες συγκινήσεις, αλλά και να γελάω και να περνάω ευχάριστες στιγμές καθημερινά.

Αυτό για μένα είναι μια ΠΛΟΥΣΙΑ και ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ζωή.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σειρά σου λοιπόν.

Επανακαθόρισε τη δική σου επιτυχία, και άρχισε να παίζεις ένα παιχνίδι το οποίο πραγματικά να σε νοιάζει να κερδίσεις.

Ένα παιχνίδι στο οποίο να ΜΠΟΡΕΙΣ να αφοσιωθείς με όλη σου την καρδιά για το υπόλοιπο της ζωής σου.