Ο Δεμένος Ελέφαντας

0
789

Ο γιγάντιος, μεσήλικας πια ελέφαντας επιδείκνυε τη δύναμή του και το βάρος του, και οι ακροβάτες εκτελούσαν διάφορα νούμερα στην πλάτη του.

Ήταν μια θεαματική παράσταση στο τσίρκο, που πραγματικά μάγεψε τον κ. Δημήτρη και την οικογένειά του, και έτσι, στο τέλος της θέλησε να πάρει τον μικρό του γιό να πάνε να συγχαρούν τον θίασο από κοντά, αλλά και να δουν τα διάφορα ζώα, ιδίως τον γιγάντιο ελέφαντα που είχαν τόσο πολύ θαυμάσει.

Πηγαίνοντας πίσω απ’τη σκηνή, βρίσκει μερικούς από τους ακροβάτες και τον ιδιοκτήτη του τσίρκου, καθώς και τον γκρίζο ελέφαντα που προεξήχε πάνω απ’τις μικρότερες σκηνές και καμαρίνια. Όταν τον πλησίασαν, όμως, είδαν κάτι που τους άφησε άφωνους.

Το μοναδικό πράγμα που κρατούσε αυτόν τον γίγαντα στη θέση του για να μη το σκάσει, ήταν μια μεγάλη αλυσίδα δεμένη σε ένα πασσαλάκι σφηνωμένο στο έδαφος.

Ήταν πολύ μικρό για το μέγεθος του ελέφαντα, και έχοντας δει όλα αυτά τα νούμερα με την επίδειξη της δύναμής του προηγουμένως, ξεκάθαρα θα μπορούσε να το σπάσει και να απελευθερωθεί. Δεν μπορούσε να το χωρέσει ο νους του.

Καθώς ο κ. Δημήτρης επεξεργαζόταν όλα αυτά, πρόβαλλε ο εκπαιδευτής του ελέφαντα απ’τη σκηνή του και κατευθύνθηκε προς το μέρος τους. 

-“Τι κάνετε εκεί;” τους φώναξε.

-“Ήρθαμε να σας συγχαρούμε, και ο μικρός από δω -δείχνοντας τον γιο του- ήθελε να δούμε τα ζώα από κοντά! Μόνο που έχω μία ερώτηση…” και δείχνει προς τη μεριά του ελέφαντα.

Ο εκπαιδευτής του τον κοιτάει γεμάτος απορία, και όταν καταλαβαίνει, σκάει στα γέλια.

-“Απορρείτε γιατί δένουμε τον Ντάμπο σε ένα πασσαλάκι που άνετα θα μπορούσε να ξηλώσει και να το σκάσει; Μας έχουν ρωτήσει πολλοί.”

-“Ναι, γιατί κάθετε και δε φεύγει;”

-“Είναι πολύ απλό: Από όταν είχε πρωτογεννηθεί, μικρό ελεφαντάκι, το δέναμε σε αυτόν το συγκεκριμένο πάσσαλο. Ήταν μικρούλης τότε, και όση δύναμη και να έβαζε δε μπορούσε να το σκάσει. Προσπαθούσε, ξανά και ξανά, πρωί βράδυ, για εβδομάδες και μήνες, και ξανά, αραιά και πού, τα πρώτα χρόνια. Όμως έβλεπε ότι δεν μπορούσε να απελευθερωθεί και ήταν μάταιος κόπος. 

Μετά από λίγο καιρό έμαθε πως το πασσαλάκι αυτό είναι δυνατότερο απ’τον ίδιο. Το αποδέχτηκε σιγά σιγά, και σταμάτησε να προσπαθεί να απελευθερωθεί. 

Στη συνέχεια έκανε φίλους, τα άλλα ζώα και εμάς, και σταμάτησε να θέλει τόσο πολύ να φύγει. 

Μετά από τόσα χρόνια, στο μέγεθος που είναι τώρα και με την απίστευτη δύναμη που είδατε ότι έχει, θα μπορούσε άνετα να τα σπάσει όλα και να φύγει. 

Όμως, ακόμα πιστεύει ότι το πασσαλάκι είναι πέρα απ’τα όρια της δύναμής του, γιατί έτσι έμαθε από μικρός… Και πιστεύει ότι δεν μπορεί να απελευθερωθεί. Και εμάς μας συμφέρει αυτό.”

Μερικές σκέψεις…

  • Ποιο είναι το πασσαλάκι που σε κρατάει πίσω εσένα;
  • Σε ποιο τομέα της ζωής σου πιστεύεις πως έχεις επαναπαυθεί; Μην “απαλύνεις” την κατάσταση με όμορφες λεξούλες, “χρυσώνοντας το χάπι”. Όταν κάτι είναι “σκατά”, πρέπει πρώτα να το δεις κατάματα. Πρέπει να σταματήσεις να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και να το αποδεχτείς ως αυτό που πραγματικά είναι, αν θέλεις να κάνεις το πρώτο βήμα για να το αλλάξεις.
  • Έχεις συνειδητοποιήσει ότι έχεις ωριμάσει σε σχέση με πριν από ένα μήνα, ένα χρόνο, μία δεκαετία; Έχεις συνειδητοποιήσει πόσα πασσαλάκια που δεν μπορούσες να σπάσεις τότε, μπορείς να σπάσεις τώρα; 
  • Έχεις συνειδητοποιήσει πόσα πράματα μπορείς να κάνεις τώρα, ώστε να μπορέσεις μεθαύριο να σπάσεις και άλλα πασσαλάκια που δεν μπορείς τώρα;
  • Η πιο σημαντική ερώτηση: Ποια ΜΙΑ, ΠΟΛΥ μικρή κίνηση μπορείς να κάνεις για τον επόμενό σου στόχο; Όσο μικρή και αν είναι; Ο ελέφαντας θα μπορούσε να καταλάβει ότι μπορεί να απελευθερωθεί αν έκανε έστω και μια πολύ μικρή κίνηση σήμερα. Και άλλη μία, λίγο μεγαλύτερη αύριο. Και άλλη μία ακόμα μεγαλύτερη μεθαύριο. Θα έβλεπε κάθε φορά ότι τα όριά του ήταν λίγο παραπέρα απ’όσο φανταζόταν. Και σιγά σιγά θα απελευθερωνόταν – πρώτα το μυαλό του, και μετά το σώμα του. Έτσι και εσυ πρέπει να αρχίσεις να ανοίγεις τους νοητικούς σου ορίζοντες στις δυνατότητες του ανθρώπου – να βρεις άτομα που έχουν καταφέρει εν μέρει ή εξ ολοκλήρου αυτά που θες να κάνεις. Να συνηδειτοποιήσεις πως θαύματα γίνονται ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ.
  • Ποια μικρή – πολύ μικρή –  κίνηση μπορείς να κάνεις ΤΩΡΑ; Κάν’το.
    • Θες να διαβάσεις; Ξεκίνα με 5 λεπτά. Ή μία σελίδα.
    • Θες να γράψει ένα βιβλίο; Ξεκίνα με μία πρόταση.
    • Θες να γυμναστείς; Ξεκίνα με 1 έλξη ή ένα push-up ή ένα βαθύ κάθισμα. Ή 2 λεπτά περπάτημα, τον γύρο του τετραγώνου.
    • Θες να συνδεθείς με κόσμο; Πάρε ένα τηλέφωνο κάποιον που έχεις να μιλήσεις καιρό, για 1-5 λεπτά. (*πολύ καλύτερο απ΄το να μιλάς στο facebook chat παρεπιπτόντως)
    • Θέλω να τραβήξω μερικά βίντεο για αυτό εδώ και άλλα μελλοντικά άρθρα; Θα κάτσω για 1 λεπτό να κάνω μια πρώτη δοκιμή.

“Ο,ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ, ΞΕΚΙΝΑ. Η ΤΟΛΜΗ ΕΧΕΙ ΙΔΙΟΦΥΪΑ, ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ.”
~Johann Wolfgang von Goethe~

SHARE
Previous articleΟ καθοριστικός παράγοντας της ευτυχίας σου
Next articleΟι δύο μοναχοί στο ποτάμι
Ο Θεόδωρος αυτή τη στιγμή είναι απόφοιτος της Ιατρικής Ιωαννίνων και συγγραφέας στο NeuroSelfMastery.com. Επίσης δημιουργεί και έχει διεξάγει σεμινάρια πάνω στη Συναισθηματική Νοημοσύνη, πώς αναπτύσσεται, τεχνικές μάθησης και μνήμης, αύξησης παραγωγικότητας και άλλα. Ιατρική δεν είναι για αυτόν μόνο η επιστήμη της ασθένειας, αλλά και επιστήμη της ζωής. Δεν είναι απλά η απουσία της ασθένειας, αλλά η δημιουργία μιας ζωής ολοκληρωμένης, που σε γεμίζει ενέργεια, θαυμάζεις, που ποτέ σου δεν πρόκειται να μετανοιώσεις. Αυτό θέλει να δημιουργήσει, προσφέροντας στους γύρω του ό,τι καλύτερο μπορεί και βοηθώντας τους να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.