Το Παρελθόν – θέτοντας τις βάσεις

Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου ήμουν το όχι-και-τόσο-δημοφιλές παιδί στο σχολείο, που δεν είχε ζωή, προφανώς όχι κορίτσια, και έπαιζε videogames όλη την ώρα καθώς ήταν πολύ πιο ενδιαφέροντα από την “πραγματική” του ζωή. Στην πραγματική ζωή ήμουν ένας ασυνείδητος, ονειροπόλος επιβάτης, κάποιος που απλά ψιλοδιάβαζε για να περάσει στην επόμενη τάξη, και να κάνει απλά-άνω-του-μέσου-όρου ευτυχισμένους τους γονείς του.

Αλλά στα παιχνίδια και στις ταινίες γινόμουν όποιος ήθελα ή οποιοσδήποτε ονειρευόμουν ότι ήθελα να γίνω…. Προφανώς και τα αγαπούσα. Εκεί μέσα θα μπορούσα να σκοτώσω 1000άδες τέρατα με ένα χτύπημα, ενώ στην πραγματική ζωή θα έπρεπε να ανέχομαι τον κάθε μπούλη ή καθηγητή που μου την έλεγε. Έπρεπε να συμβιβάζομαι με την πραγματικότητα όλη-την-ώρα. Τι βαρετά που ήταν στον πραγματικό κόσμο!

Τα παιχνίδια ήταν αυτά που διαμόρφωσαν πολλές πτυχές μου σαν παιδί. Τις μεγάλες προσδοκίες που έχω, και τις δυνατότητες που είχα.

Αλλά κάποια στιγμή, έφτασα ένα σημείο που έγινε η ΈΚΡΗΞΗ. Ένα σημείο που δεν άντεχα τον εαυτό μου άλλο. Έφτασα ένα σημείο που δεν μπορούσα να συμβιβάζομαι άλλο με αυτά που μου έδινε η ζωή. Ήταν ένα σημείο που είπα “Δεν πάει άλλο. Φτάνει πια!” και μοίρα με τη μοίρα, μέρα με τη μέρα, άλλαξα την πορεία μου κατά 180 μοίρες. Πιο κάτω εξηγώ τι συνέβη, αλλά περισσότερες λεπτομέρειες θα βρεις σε τυχαία μελλοντικά άρθρα – έχε το νου σου, θα τα βάζω στην κατηγορία των “Ημερολογίων” :)

Ξεκινώντας από την απλή κοινωνικότητα, την εντατική γυμναστική και μια πιο ενεργειοφόρα και φυσική διατροφή, και συνεχίζοντας με ό,τι άλλο με ενδιέφερε στην πορεία, έκανα αγνώριστο το “εξωτερικό” μου παιχνίδι/κόσμο (σώμα, φίλους, κοπέλες, μαθήματα), παράλληλα βελτιώνοντας μαγικά και το “εσωτερικό” μου παιχνίδι (την ψυχολογία μου).

Η ζωή μου είναι υπερβολικά σύντομη για να συμβιβάζομαι και για έχω μια ζωή κατώτερη του ποιος είμαι. Έχω μια θανάσιμη ασθένεια που δεν θεραπεύεται, και κάπια στιγμή θα με προφτάσει και θα με σκοτώσει. Κανένας άνθρωπος δεν επέζησε ποτέ απ’αυτήν για να μας πει την ιστορία: ονομάζεται ΘάνατοςΚαι ο χρόνος μου στη γη είναι πολύ περιορισμένος και γι’αυτό τον εκτιμώ πάρα πολύ :)

Τώρα, αγαπώ να μελετώ και να εξερευνώ την απέραντη γνώση αυτού του κόσμου, και το πώς μπορεί να εφαρμοστεί για να βελτιώσει τις ζωές όλων μας στο διαστημόπλοιο “Γη”. :)

Έτσι, τα τελευταία 8 χρόνια όλη μου η ζωή άλλαξε τελείως, μέσα από πολλή και σκληρή δουλειά. Δουλειά που μου έδωσε ταυτόχρονα την περισσότερη πληρότητα και ενθουσιασμό που έχω ζήσει (και ζω) ποτέ μου. Ήταν τόσο εξωτερική όσο και εσωτερική δουλειά.

 

Εάν θες να μάθεις παραπάνω για μένα, μπορείς να δεις οποιοδήποτε από τα παρακάτω: